ဝိညာဉ်ကောလိပ်၏ နံပါတ်တစ် ထူးချွန်သူ—ဖိုးဉာဏ်ကျယ် (အပိုင်း ၃)

"... ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြောင်းကြားစာကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပေးပါရန်။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ဖတ်ပြီးနောက် စာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။

သူ၏ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသော အကြည့်သည် ဖျော့တော့သော အပြာရောင်မှော်မီးတောက်များဖြင့် ထွန်းညှိထားသော ဖယောင်းတိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ ရှည်လျားသော အရိပ်များသည် နံရံပေါ်တွင် ကျရောက်နေ၏။

ဘေးခန်းမှ ကျယ်လောင်သော ငြင်းခုံသံများသည် သူ၏အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်လာသည်။

"ငါတို့က မင်းကို ဆားငံရွှံ့စေးစားဖို့ ပေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက နေ့တိုင်း ချိုတဲ့ရွှံ့စေးပဲ ရွေးစားတယ်ဟေ့။ လူတိုင်းက ဆားငံရွှံ့စေးပဲ စားနေကြတာ။"

"ငါလာတဲ့နေရာမှာတော့ ငါတို့က ချိုတဲ့ရွှံ့စေးပဲ စားကြတယ်။ ဆားငံရွှံ့စေးစားတာက ထူးဆန်းမနေဘူးလား။"

ထို့နောက် ရိုက်ချိုးသံများ၊ ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းကာ နံရံပေါ်တွင် မှော်အကာအရံတစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ တစ်ဖန် အသံတိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။

ထာဝရတိုင်းပြည် သက်ရှိသယံဇာတဌာနမှ ပြန်စာကို သူအကြိမ်မည်မျှ ဖတ်ရှုခဲ့သည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မမှတ်မိတော့ချေ။

သို့သော်... သုံးရက်တောင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

သုံးရက်လုံးလုံး။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ဟိုတယ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြန်ကြားချက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ဘာကြောင့်လဲ။ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ရေးရာဇဝင်က မလုံလောက်လို့လား။ သို့မဟုတ် ထာဝရတိုင်းပြည်က လစ်ချ်တစ်ယောက် ခန့်အပ်ပြီးသွားပြီလား။

မဟုတ်ဘူး၊ ငါဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။ ငါပိုပြီး တက်ကြွလှုပ်ရှားရမယ်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သူ၏ရည်မှန်းချက်ကို ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုပ်ပိုးပြီး ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဘီးတယ်လ်မွန် လက်မှတ်ရောင်းသည့်နေရာသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော် ထာဝရတိုင်းပြည် ဒန်ဂျင်ကို သွားဖို့ လက်မှတ်ဝယ်ချင်ပါတယ်။"

"ထာဝရ ဘာလဲ။ မီးလျှံလား။"

"ထာဝရတိုင်းပြည်ပါ။"

"အဲဒီလမ်းကြောင်း မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ဆင်းရဲပြီး လူသူကင်းမဲ့တဲ့နေရာတွေကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းလိုင်းတွေလည်း မရှိဘူး။ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက် သုံးပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘီးတယ်လ်မွန် ငှားစီးသွားပါ။"

...

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဘီးတယ်လ်မွန် ငှားရမ်းရေးစင်တာ။

"ထာဝရတိုင်းပြည်ကို ဘီးတယ်လ်မွန် ငှားစီးမှာလား။ သိတယ်၊ သိတယ်။ အိုက်ယား၊ ဒီလိုမျက်နှာပေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပါနဲ့။ ဒန်ဂျင်အရှင်က ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘီးတယ်လ်မွန် ငှားဖူးတယ်။ ဒန်ဂျင်က မြေပေါ်ကမ္ဘာနဲ့ တော်တော်နီးပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ တကယ်လို့ ဘီးတယ်လ်မွန်က မှော်သားရဲကောင် ဒါမှမဟုတ် မြေပေါ်ကမ္ဘာစစ်တပ်နဲ့ ကြုံခဲ့ရင် သေသွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မင်းကို မငှားပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့... အားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

...

[ချိုချဉ်မလေး: @အရှင်ရှားလော့ခ်၊ အက်ဒမင်။ ကျွန်မ ဂိမ်းရဲ့ ဒြပ်ဆွဲအားနိယာမကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မကို ဘီတာစမ်းသပ်သူအဆင့် ပေးလို့ရမလား။ ကျွန်မကို ဒြပ်ဆွဲအားကိန်းသေ တိုင်းတာခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်မ အမည်ပြောင်တစ်ခု ရနိုင်မလား။]

[လူသိမခံစာအုပ်ဝံပုလွေ: @အရှင်ရှားလော့ခ်၊ အက်ဒမင်။ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကူးဉာဏ်နဲ့ ရောမပစ်လွှတ်စက်ကို တီထွင်ခဲ့ပါတယ်။ ပင့်ကူမျှင်သုံးပြီး ကြိုးနှစ်ချောင်းလုပ်၊ အလယ်ကို ဒိုင်းယားဝံပုလွေသားရေနဲ့ ချည်လိုက်။ ပစ်လွှတ်စက်ကနေ ပစ်လိုက်တဲ့ကျောက်တုံးက ပျက်စီးမှု အကြီးအကျယ် ဖြစ်စေတယ်။ ကျွန်တော် အမည်ပြောင်တစ်ခု ရနိုင်မလား။ ဘီတာစမ်းသပ်သူအဆင့်လည်း ကောင်းပါတယ်။]

[ဂနိုင်သား: @အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါဦး။ ဂိမ်းထုတ်လုပ်သူတွေက ဘာလို့ ဖိုရမ်ထဲ ခိုးဝင်ပြီး နည်းဗျူဟာလမ်းညွှန်တွေကို လေ့လာနေရတာလဲ။ ကန့်သတ်ဒန်ဂျင်နယ်မြေထဲက အရိုးစုစစ်သားတွေက ဘာလို့ ဒိုင်းရှည်တွေ သယ်လာကြတာလဲ။ ငါတို့ ဆီးအိတ်ဗုံးတွေ ကုန်သွားပြီ။ ခွေး*သားရဲ့။]

[ဘောင်းဘီမဝတ်သူ: @အရှင်ရှားလော့ခ်၊ လုယူပစ္စည်းစနစ်မှာ အပြောင်းအလဲတွေက ဆိုးရွားလွန်းပါတယ်။ အနက်ရောင်မစင် လုယူပစ္စည်းတွေ ပိုများများ ရှိနိုင်မလား။ သေချာစိစစ်ပြီးနောက်မှာတော့ လုယူပစ္စည်းက မှော်သားရဲကောင်ရဲ့ မစင်လို့ခေါ်မှန်း သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ဆီးအိတ်ဗုံးတွေအတွက် ကုန်ကြမ်းအဖြစ် သုံးတယ်။ ငါတို့ နေ့တိုင်း ကန့်သတ်ဒန်ဂျင်နယ်မြေမစ်ရှင်တွေ ယူခဲ့ပေမဲ့ တစ်ခုမှ မကြုံခဲ့ရဘူး။ မင်းတို့က ငါတို့ကို ဒန်ဂျင်ဗုံးခွဲမှာစိုးလို့ ဒီလုယူပစ္စည်းကို ဖယ်ရှားလိုက်တာလား။]

...

ရှားလော့ခ် သူ၏အကောင့်ကို ဖိုရမ်တွင် ၉၉ ကြိမ်ထက်မနည်း ဖော်ပြခံထားရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှားလော့ခ်၏ အက်ဒမင်အကောင့်သည် ယခင်အချိန်များထက် ပိုမိုတက်ကြွနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဂိမ်းမာများစွာသည် သူနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်နိုင်ရန် ရှားလော့ခ်ထံ စာများပို့ကြသည်။

စာများ၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ဂိမ်းထုတ်လုပ်သူများကို ရှုတ်ချခြင်း၊ ဘီတာစမ်းသပ်သူအဆင့် တောင်းခံခြင်း၊ သို့မဟုတ် အကြံဉာဏ်များပေးပြီး အမည်ပြောင်များ တောင်းဆိုခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

အမည်ပြောင်တောင်းဆိုသူ အများစုမှာ ဘီတာဂိမ်းမာများ မဟုတ်ကြပေ။

ရှားလော့ခ် သူ၏စာများအားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ဖိုရမ်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ် ဘရုက ဆိုသည်၊ "အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ငါးရက်တောင် ကျော်လွန်သွားပါပြီ။ လစ်ချ်ကို အင်တာဗျူးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ပို့ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။ လစာအတွက်တော့ မှော်ကျောက်တုံး ၂၀၀ အကြံပြုပါတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ အချိန်တန်ပါပြီ။" ရှားလော့ခ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စက္ကူနှင့် စာအိတ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမရေးသားမီ ဘရုက ဆိုသည်၊ "အရှင်ရှားလော့ခ်... အရှင် ရေးစရာမလိုတော့ပါဘူး။ လစ်ချ်တစ်ယောက် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ကနေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒန်ဂျင်ကို ရောက်လာပါပြီ။"

"သူကိုယ်တိုင် လာတာလား။" ရှားလော့ခ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူဘေးမှ ဝတ်ရုံကို ဆွဲယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် သေဆုံးသွားသော ရဲဘော်ရဲဘက်များကို ပြန်လည်ရှင်သန်ရေးအတွက် သယ်ဆောင်လာကြသော ဂိမ်းမာများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူတို့သည် သွေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး သူတို့၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အသံဆူညံနေသော ပစ္စည်းကိရိယာများ တင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ကန့်သတ်ဒန်ဂျင်နယ်မြေမစ်ရှင်များကို ပြီးဆုံးခဲ့ကြပြီး လုယူပစ္စည်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ရှားလော့ခ် အလောင်းများကို ဆွဲယူကာ ပြန်လည်ရှင်သန်စေပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော ဂိမ်းမာသည် လျင်မြန်စွာ နိုးထလာပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ခါချလိုက်ကာ သူ၏အဖော်များနှင့်အတူ သူတို့၏ပစ္စည်းကိရိယာများကို စိစစ်ရန် ဘရုကို ရှာဖွေရန် လိုက်ပါသွားသည်။

ရှားလော့ခ် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားစဉ် ရှားလော့ခ်၏ လမ်းကြောင်းသည် ပုံမှန်နှင့်မတူကြောင်း ဂိမ်းမာများ ပိုမိုသတိပြုမိလာကြသည်။

ထိုပုံမှန်မဟုတ်မှုသည် ဂိမ်းမာများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ဂိမ်းမာများ သူ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် ရှားလော့ခ် လျင်မြန်စွာ ဒန်ဂျင်အကာအရံကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထာဝရတိုင်းပြည်မှ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

စူးစမ်းချင်စိတ်ပြင်းပြသော ဂိမ်းမာများသည် ဒန်ဂျင်အကာအရံတွင် စုရုံးနေကြပြီး ဇာတ်လမ်းအသစ်များ ရှိလာမည်လားဟု ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ရှားလော့ခ် ဒန်ဂျင်နယ်နိမိတ်မှ ထွက်ခွာကာ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားသည်။ သူသည် "ဖတ်ဒ၊ ဖတ်ဒ" ဟူသော ပြေးလွှားသံများဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း သူ၏ဘက်သို့ ပြေးလာနေသော ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘီးတယ်လ်မွန်၏ ကျောပေါ်တွင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ထိုပုံရိပ်သည် ရှားလော့ခ်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဘီးတယ်လ်မွန်ကို အရှိန်လျှော့ရန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဘီးတယ်လ်မွန်သည် မောဟိုက်သံများ ထုတ်လွှတ်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များက ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကျောပေါ်တွင် အကာအကွယ်ချပ်ဝတ်များ ဖုံးအုပ်ထားသော ခြေခြောက်ချောင်းပါ ဘီးတယ်လ်မွန်တစ်ကောင်သည် ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်များကြားတွင် နာခံစွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ကျောပေါ်တွင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော အရိုးစုကိုယ်ထည်တစ်ခု ထိုင်နေ၏။

အတိအကျပြောရလျှင် ထိုအရိုးစုကိုယ်ထည်မှာ လစ်ချ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

လစ်ချ်သည် ထရပ်ကာ ဘီးတယ်လ်မွန်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ သူ၏ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးခွက်များသည် ရှားလော့ခ်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် တောက်ပနေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေကြစဉ် ရှားလော့ခ် ပြုံးလိုက်သည်။

ဘီးတယ်လ်မွန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်စွာ နှာချေလိုက်ပြီး သူ၏နှာရည်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ထာဝရတိုင်းပြည်ရဲ့ ဒန်ဂျင်အရှင်၊ အရှင်ရှားလော့ခ် ဖြစ်ရမယ်။" လစ်ချ်သည် သူ၏လက်ကို ညာဘက်ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်ကောလိပ်ကနေ အလုပ်လျှောက်ထားသူပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ်ရေးရာဇဝင် တင်သွင်းခဲ့ပေမဲ့ ထာဝရတိုင်းပြည် သက်ရှိသယံဇာတဌာနကနေ အင်တာဗျူးဖိတ်ကြားလွှာ မရရှိခဲ့ပါဘူး။ ဖိတ်ကြားချက်မပါဘဲ ဒီကိုလာတာက ရိုင်းပျမှန်း ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ဒန်ဂျင်မှာ အလုပ်လုပ်ခွင့်ရဖို့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မျှော်လင့်မိပါတယ်။"

"မင်းကို ငါမှတ်မိတယ်၊ ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ဆိုတဲ့ အမည်ပြောင်နဲ့ ဝိညာဉ်ကောလိပ်ရဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသား။ မင်းမှာ တစ်နှစ်ကြာ အလုပ်သင်အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်။"

ရှားလော့ခ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုသည်၊ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းကို ငါ့ဒန်ဂျင်အတွက် အလုပ်လုပ်စေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အကြောင်းရင်းတချို့ကြောင့် မင်းရဲ့လျှောက်လွှာကို သက်ရှိသယံဇာတဌာနက ငြင်းပယ်ခိုင်းခဲ့ရတယ်။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်၊ "ခဏလေး၊ အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ဘာဖြစ်လို့ အဲလိုဖြစ်ရတာလဲ။ တကယ်လို့ အရှင်က လစ်ချ်တစ်ယောက် ခန့်အပ်ပြီးသားဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ အရှင်ရှားလော့ခ်က အကောင်းဆုံးလစ်ချ်ကို ခန့်အပ်ချင်မှာပဲ မဟုတ်လား။"

ရှားလော့ခ် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ လေးနက်သောမျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "မင်းက တော်တော် ပွင့်လင်းသားပဲ။ ကျောင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေ သိပ်မရှိခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ အလုပ်မှာရောပဲ။"

"အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ဒါက ဒန်ဂျင်ရဲ့အလုပ်နဲ့ သက်ဆိုင်လို့လား။" ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

"ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ သင်ယူတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သုတေသနလုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်လုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သောက်စားမူးယစ်ပြီး ပိုးပန်းရင်း အချိန်ဖြုန်းနေတဲ့သူတွေက မလိုလားအပ်ဘူး။ အာရုံစူးစိုက်မှသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မှာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဲဒီနယ်ပယ်တွေမှာ မဖွံ့ဖြိုးခဲ့ဘူး။" ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ကျယ်လောင်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ ဆိုသည်၊ "ကျွန်တော့်မှာ သူငယ်ချင်း အနည်းငယ်တော့ ရှိပါတယ်။"

"ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံရရင်... သူက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ။ သူက တချို့နေရာတွေမှာ ဂိမ်းမာတွေနဲ့ တော်တော်လေး လိုက်ဖက်ညီတယ်။ အရှင်ရှားလော့ခ်၊ တကယ်လို့ အရှင် သူ့ကို ခန့်အပ်ခဲ့ရင် ဒန်ဂျင်က ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာမှာပါ။" ရှားလော့ခ် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်နေစဉ် ဘရုက အကြံပြုသည်။

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ဘရု၏အသံကို မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းရဲ့လစာမျှော်မှန်းချက်အကြောင်း မေးလို့ အဆင်ပြေမလား။" ရှားလော့ခ် မေးလိုက်သည်။

"ဒန်ဂျင်က ခုမှ စတင်ဖွံ့ဖြိုးနေမှန်း ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် တစ်လကို မှော်ကျောက်တုံး ၈၀၀ မျှော်မှန်းထားပါတယ်။ တစ်လ အစမ်းခန့်ကာလကို မှော်ကျောက်တုံး ၄၀၀ လစာနဲ့ လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ အလုပ်ချိန်က မနက် ၉ နာရီကနေ ည ၈ နာရီအထိ ဖြစ်ပြီး တစ်ပတ်ကို ၂ ရက် နားရက်ရရပါမယ်။ ကျွန်တော်က အပြင်စည်းကနေ ခန့်အပ်ခံရတာဖြစ်လို့ တခြားအကျိုးခံစားခွင့်တွေ မတောင်းဆိုပါဘူး။" ဖိုးဉာဏ်ကျယ် ဆိုသည်။

ရှားလော့ခ် ဂရုတစိုက် နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ပညာရှင်ဆန်တယ်၊ ပြီးတော့ လစာမျှော်မှန်းချက်ကလည်း မမြင့်ဘူး။ ငါ သေသေချာချာ စဉ်းစားပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားပြီး သတင်းကိုစောင့်ပါ။"

"ခဏလေး။ အရှင်ရှားလော့ခ်၊ ကျွန်တော့်လျှောက်လွှာကို ငြင်းပယ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကို ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ။"

ဖိုးဉာဏ်ကျယ် သူစိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်လာရတဲ့လမ်းခရီးက အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ အကြောင်းရင်းကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သိချင်ပါတယ်။"

ရှားလော့ခ် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းက မလုံလောက်လို့ပဲ။"

ရှားလော့ခ်၏ စကားများသည် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသော မြင့်မြတ်သောအလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ချွန်ထက်သောဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ပင်။ သူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း နံပါတ်တစ် အထူးချွန်ဆုံးသူသည် သူ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးသော ငြင်းပယ်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား သူ မလုံလောက်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။