မိသားစုမီးမျိုးစေ့

လော့ယွင်စျေးရှိ ရတနာတစ်ရာ့ပြည့် အဆောက်အအုံအတွင်း၌။

လင်းရှင်းကျီနှင့် လင်းထျန်းမင်တို့သည် လက်တင်ကုလားထိုင်များတွင် ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေကြသည်။

“ထျန်းမင် စျေးရဲ့ အကြီးစားပြိုင်ပွဲရက်က နီးလာပြီ၊ မိသားစုကလည်း ပါဝင်မယ့်သူတွေကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ မင်းက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ရလိမ့်မယ်၊ မင်းနဲ့အတူ ထျန်းဖုန်းနဲ့ မင်းရဲ့ ဦးလေး ရှင်းယွီတို့လည်း ပါဝင်မယ်”

“ထျန်းဖုန်းလည်း ပါဝင်တာလား”

လင်းထျန်းမင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက အကောင်းမြင်ပုံမရဘူးဆိုတာကို ဖော်ပြနေသည်။

စျေး၏ အကြီးစားပြိုင်ပွဲ၏ အရေးပါပုံကို အထူးပြောနေရန် မလိုပေ။ ထျန်းမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အသက်ငယ်ကြသေးပြီး၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသည့် ရှင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များ ကမူ အသက်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ပြိုင်ပွဲကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့် နောက်ဆုတ်ပြီး ကျင်းပနိုင်မည်ဆိုလျှင် ထျန်းမျိုးနွယ်စုဝင်များ အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ လင်းမိသားစု၌ အခွင့်အရေး ပိုကောင်းလာနိုင်သည်။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ အရာရာတိုင်း မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာဘဲ လင်းမိသားစုက အကူးအပြောင်းကာလသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။

လင်းထျန်းမင်သည် သူကိုယ်တိုင် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ရတော့မည်ကို အံ့သြခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူ့မိသားစုဆီသို့ လွန်ခဲ့သောခြောက်လက ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏အဘိုးက သူပါဝင်ရနိုင်ခြေများကြောင်း အရိပ်အယောင်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်၍ သူလည်း စောစီးစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

“ဦးလေးဆယ့်ခုနှစ် ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ”

လင်းရှင်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိသားစု၏ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူများ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သိပ်မမြင့်မားသော်လည်း လင်းထျန်းမင်တစ်ဦးတည်းသာ ချီသန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လင်းထျန်းမင်အပေါ် သူယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည်။

“အင်း၊ မင်း ပြိုင်ပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိသေးဘူးထင်တယ်။ မင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားနိုင်အောင် ငါ ထပ်ပြောပြမယ်” ဟု လင်းရှင်းကျီက ပြောပြီး စည်းမျဉ်းများကို သေချာတိကျစွာ အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် လင်းထျန်းမင်က စည်းမျဉ်းများကို နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်အတည်ပြုခဲ့သည်။

လင်းရှင်းကျီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်အား ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။

“ဒီကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်သစ်သီးက မင်းတို့သုံးယောက်အတွက် မိသားစုက ပေးတာ။ မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားပါ။ ပြိုင်ပွဲပြီးရင်လည်း ရက်ရောတဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ရှိပါလိမ့်မယ်”

လင်းထျန်းမင် ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်သစ်သီးကို လက်ခံယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးလေးဆယ့်ခုနှစ် ကျွန်တော်တို့ ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမနေရာကို သေချာပေါက် ရယူပါ့မယ်”

လင်းထျန်းမင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှင်းကျီ အလွန်ကျေနပ်အားရပြီး ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ မင်းက ငါတို့လင်းမိသားစုရဲ့ တကယ့် လူတော်တစ်ယောက်ပဲ။ မင်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်”

“ထျန်းမင် အချိန်က နည်းတယ် မင်းမှာ ခြောက်လပဲ ရှိတယ်။ တတ်နိုင်သမျှ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်အောင် တရားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံလိုက်ပါ”

“ဟုတ်ကဲ့”

လင်းထျန်းမင် တစ်ခဲနက် သဘောတူပြီး လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြု၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် လျှို့ဝှက်ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ပြိုင်ပွဲအတွက် ခြောက်လသာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းစိတ်ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်ရန်အတွက် ထပ်မံကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။

စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ကျင့်ကြံခြင်းအခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လေးလကြာသည်မှာ မြန်ဆန်လှသည်။ လော့ယွင်တောင်တန်းရှိ မိသားစုကြီးငါးစုက ထူးခြားစွာ ငြိမ်သက်နေပြီး မကြုံစဖူး သဟဇာတဖြစ်မှုသည် နှစ်နှစ်နီးပါးကြာမြင့်ခဲ့ရာ အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်သည်။

လော့ယွင်စျေး၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် မြူခိုးများ ထူထပ်စွာ ဖုံးအုပ်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးသည် ပျံသန်းဓားများဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့ကြသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်ရပ်၍ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ကျန်းအနည်းငယ်ကျယ်သည့် မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်း အရှေ့ဘက်သို့ ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသည်။ တောင်တန်းများကြားရှိ ဝါးတောကြီးများက လှပသောရှုခင်းကို ဖန်တီးပေးထားပြီး ဝါးစိမ်းတောင်ကို အနည်းငယ်သတိရစေသည်။

လင်းရှင်းရုံသည် သားရဲသားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို အကြိမ်ကြိမ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဂရုတစိုက် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။

အသေးစိတ် နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက် ၎င်းသည် လင်းရှီခန်း ဖော်ပြခဲ့သော နေရာဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။

လင်းရှီခန်းသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက ခရီးသွားစဉ် ဤချိုင့်ဝှမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းက လော့ယွင်တောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားတွင် အထူးတိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက်သို့ လီငါးရာခန့် ဆက်သွားပါက မေပယ်တောတောင်တန်း အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

တည်နေရာမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး ကျင်းမိသားစု၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုနယ်နိမိတ်၏ အစွန်အဖျားတွင်ရှိပြီး မေပယ်တောတောင်တန်းနှင့် နီးသည်။ ချန်ချွမ်စျေးမှ လီ နှစ်ထောင်ပင် မဝေးသေးဘဲ လင်းရှင်းရုံ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် သွားပါက ချန်ချွမ်စျေးသို့ ရောက်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာမည်ဖြစ်သည်။

တည်နေရာမှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လင်းရှင်းရုံသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း ထူးခြားသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာမှ မတွေ့ရှိရသဖြင့် သူသည် ရှေ့မှဦးဆောင်၍ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ကျန်ခြောက်ဦးကလည်း နောက်ကနေ တရိုတသေ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။

အတွင်းသို့ရောက်သည်နှင့် လင်းရှင်းရုံက သူ့နောက်မှပါလာသော လင်းရှင်းချီအား ပြောခဲ့သည်။

“ရှင်းချီ မင်းတို့ အခုချက်ချင်း တောင်ခါးပန်းမှာ ဂူတစ်လုံး စတူးကြ။ သိပ်မကြီးဘဲ ငါတို့ခုနစ်ယောက် နေထိုင်ဖို့ လုံလောက်ရုံပဲ တူးပါ”

“ဟုတ်ကဲ့”

လင်းရှင်းချီသည် လင်းထျန်းဟုန်၊ လင်းထျန်းဟူနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ကာ သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဓားများထုတ်၍ တူးဖော်ခြင်း စတင်ခဲ့ကြသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် လင်းရှင်းချီနှင့် အဖွဲ့သားများက တောင်ခါးပန်းထဲသို့ ကျန်းဆယ်ဂဏန်းနက်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ထွင်းဖော်ပြီးစီးခဲ့ကြပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော အခန်းများစွာရှိသည်။ ရိုးစင်းသော်လည်း ယာယီတည်းခိုရန်အတွက် သင့်လျော်သည်။

လင်းရှင်းရုံသည် ပထမအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် အစီအစဉ်ကိရိယာများ အစုံလိုက်ကို ထုတ်ယူကာ ဂူဝန်းကျင်တွင် လျင်မြန်စွာ စီစဉ်ချထားခဲ့ပြီး၊ အာရုံယောင်ယောင်မှားစေသော နည်းစနစ် အများအပြားကိုလည်း တပ်ဆင်ကာ ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင်များကို စုဝေးစေပြီး အတူထိုင်ကြသည်။

လင်းရှင်းရုံ၏ အမူအရာမှာ ခန့်ညားတည်ကြည်နေပြီး သူ၏ စူးရှသောမျက်လုံးများဖြင့် မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှင်းချီ၊ လင်းရှင်းယီ၊ လင်းထျန်းဟုန်၊ လင်းထျန်းချင်း၊ လင်းထျန်းယွဲ့ ၊ လင်းထျန်းဟူ နှင့် သူကိုယ်တိုင်ပါအပါ စုစုပေါင်း ခုနစ်ဦးဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်စုဝင်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း သူတို့အားလုံးသည် လင်းမိသားစုတွင် အရည်အချင်းအရှိဆုံးသူများထဲမှ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ လင်းရှင်းရုံက ဂုဏ်ယူသကဲ့သို့ အကူအညီမဲ့သလိုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။

လင်းရှီခန်းက သူ့ကို ပေးအပ်ခဲ့သော တာဝန်နှင့် ပြောခဲ့သော စကားများကို သူ သတိရမိပြီး ၎င်းက သူ့အပေါ် လေးလံစွာ စိတ်ဖိစီးစေသည်။

သူသည် ဤမျိုးနွယ်စုဝင်များကို စေလွှတ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ သူတို့နှင့်အတူ ရင်ဆိုင်လိုခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းရှီခန်း၏ ဆူပူမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အမှန်တကယ် ပြတ်တောက်သွားပါက ဘိုးဘေးများကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ။

လင်းရှီခန်း၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော ယုံကြည်မှုကို တွေးမိသောအခါ လင်းရှင်းရုံက ကြီးမားသော တာဝန်ယူမှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရပြီး ကျင်းမိသားစု၏ ထောက်လှမ်းမှုကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အထူးသတိထားခဲ့သည်။ လီ တစ်ထောင်ကျော်သာ ဝေးကွာသော ခရီးကို ဘေးကင်းစွာ သွားလာရန် ဆယ်ရက်နီးပါး ကြာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ထိုသူများမှာ အခြေအနေအပြည့်အစုံကို မသိရှိကြဘဲ မေးဝံ့ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ဘဲ အထူးမစ်ရှင်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေကြောင်းသာ သိကြသည်။

သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ တွေဝေသောအမူအရာများကို ကြည့်ပြီး လင်းရှင်းရုံ၏ မျက်နှာထား ပြင်းထန်သွားကာ အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို သူတို့ရှေ့တွင် ရှင်းပြခဲ့သည်။

လင်းရှင်းရုံ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် လင်းရှင်းချီ၏ မျက်နှာထားမှာ ပြတ်သားနေပြီး သူက ဦးဆောင်ကာ စေတနာ့ဝန်ထမ်းခဲ့သည်။

“အစ်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထူးမစ်ရှင်က ဒီမှာ ခြောက်လကြာ တရားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံနေဖို့လား။ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို သွေးမြေကျခံ၊ အသက်စွန့်ခိုင်းဖို့လား။ ကျွန်တော် မိသားစုနဲ့အတူ ပြန်ပြီး ရင်ဆိုင်ချင်တယ်။ ကျွန်တော် သေရမှာ မကြောက်ဘူး”