စွန်းမိသားစု အကူအညီတောင်းခံခြင်း

တိုက်ပွဲနယ်မြေကို ရှင်းလင်းပြီး ဘာတစ်ခုမှ မကျန်ရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးတို့သည် အစိမ်းရောင်နှံကောင်၏ ဂူသို့ ဆက်လက်ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

ဆယ်ရက်နီးပါး ရှာဖွေပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မှုအချို့ ရရှိခဲ့သည်။ တွက်ချက်မှုများအရ သူတို့ ရရှိခဲ့သည့် မှတ်စုစုပေါင်းမှာ တစ်ထောင့်ကိုးရာကျော်ရှိပြီး အတော်လေး ကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးဦးသား နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။

အစိမ်းရောင်နှံကောင်၏ ဂူကိုမူ မရှာဖွေရသေးပေ။ ထိုနေရာတွင် ရတနာအချို့ကို ရှာတွေ့နိုင်ဖွယ်ရှိရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အပြုံးအနည်းငယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုအဖွဲ့သည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ချိန်အတွင်း ထိုသုံးဦးသား ချိုင့်ဝှမ်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂူများသည် ကြီးမားခြင်းမရှိဘဲ ကျန်းရာနှင့်ချီမျှသာ ရှည်လျားသည်။ တောင်ခြေရင်းတွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိ ဂူဆယ်ဂဏန်းကျော် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့ရပြီး သူတို့သည် အစိမ်းရောင်နှံကောင်၏ နေထိုင်ရာဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။

သတိထားသည့်အနေဖြင့် ထိုသုံးဦးတို့သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ချိုင့်ဝှမ်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ မဆင်မခြင် မဝင်ရောက်ခဲ့ကြပေ။

လင်းထျန်းမင်သည် မြေနတ်ဆိုးဓားကို ထုတ်ယူကာ ဓားချီဖြင့် ဂူအတွင်းပိုင်းသို့ ဓားချက်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဂူအတွင်းမှ စူးရှသော ရိုက်ခတ်သံအချို့မှလွဲ၍ အခြားလှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိခဲ့ပေ။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် နီးပါး စောင့်ဆိုင်းပြီး ထူးခြားသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာမှ မတွေ့ရတော့သောအခါ လင်းထျန်းမင်က ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး၊ ထျန်းဖုန်း တစ်ဦးစီ ဂူတစ်လုံးစီ ဝင်ပြီး အသုံးဝင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ့တာနဲ့ မြန်မြန်ယူရအောင်။ ငါတို့မှာ အချိန်နည်းတယ်။ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ဆက်လက် အမဲလိုက်ရဦးမယ်” ဟု သူက ပြောခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ အားလုံး သတိထားကြ”

ကျန်နှစ်ဦးက ကန့်ကွက်စရာ မရှိကြဘဲ တစ်ဦးချင်းစီ စတင်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ လင်းထျန်းမင်က ဂူတစ်လုံးကို ရွေးချယ်ကာ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ဂူသည် အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသည်ကို တွေ့ရသည်။ လူများစွာ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လျှင်ပင် ကျဉ်းကျပ်ခြင်း မရှိပေ။

သူတို့သည် ဂူ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်းမင်နှင့် အဖော်နှစ်ဦးသည် ကျန်းဆယ်ဂဏန်းခန့် ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ဂူ၏အဆုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

မှောင်မည်းနေသော ဂူ၏အတွင်းပိုင်းတွင် လင်းထျန်းမင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဆယ်လုံးကျော်သော နှင်းဖြူရောင်ကျောက်တုံးများ ပြန့်ကျဲနေခြင်းပင်။ ကျောက်တုံးတစ်လုံးစီသည် လက်သီးတစ်လုံးစာအရွယ်အစားရှိပြီး လုံးဝဖြူဖွေးနေသည်။

“နှင်းနှံပုလဲလား”

နှင်းနှံပုလဲများ သည် ပထမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင်နှံကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အရည်များဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးတစ်လုံးစီသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်ကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။ သူတို့ကို အဂ္ဂိရတ်နှင့် လက်မှုပညာတို့တွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုကြပြီး ဆေးဝါး များစွာတွင် လိုအပ်ကာ သူတို့၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ပမာဏအနည်းငယ်ဖြင့် လက်မှုပညာများတွင် ထည့်သွင်းနိုင်သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် နှင်းနှံပုလဲများကို လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းပြီးနောက် ဂူမှထွက်၍ နောက်ထပ်တစ်လုံးကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် ထိုအဖွဲ့သည် ဂူများအားလုံးကို ရှာဖွေပြီးစီးခဲ့ကာ နှင်းနှံပုလဲ ရှစ်ဆယ့်ရှစ်လုံး စုစုပေါင်းရရှိခဲ့ပြီး စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်လုံး တစ်ထောင့်ခုနစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။

ထိုသုံးဦးတို့သည် နှင်းနှံပုလဲများကို ချက်ချင်း ခွဲဝေယူလိုက်ကြသည်။ လင်းထျန်းမင်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရသူဖြစ်သောကြောင့် သုံးဆယ့်ရှစ်လုံး ရရှိခဲ့သည်။ လင်းရှင်းယွီက နှစ်ဆယ့်ရှစ်လုံးရရှိပြီး လင်းထျန်းဖုန်းက နှစ်ဆယ့်နှစ်လုံး ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့ သုံးဦးသားသည် သူတို့ ရရှိခဲ့သည့် ပစ္စည်းပမာဏအပေါ် ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ရရှိထားသည်များကို ခွဲဝေပြီးနောက် လင်းရှင်းယွီက မေးမြန်းခဲ့သည်။

“ထျန်းမင် နောက်ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။ အစီအစဉ်က ဘာလဲ”

လင်းရှင်းယွီ၏ မေးခွန်းကြောင့် လင်းထျန်းမင်က စဉ်းစားလိုက်သည်။

မုဆိုးလိုက်သည့် ကာလ ပြီးဆုံးရန် ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်သာ ကျန်တော့သည်။ သူတို့၏ ရရှိမှုမှာ အသင့်အတင့် ကောင်းမွန်သော်လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မသဘောထားခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင်းမိသားစု၏ မုဆိုးလိုက်အဖွဲ့က အများကြီး ပိုမိုအားကောင်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျင်းချီရှန်မှလွဲ၍ ကျန်နှစ်ဦးမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့်အထက်တွင် ရှိကြသည်။ ထိုမျှသော ခွန်အားဖြင့် ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများကို မလှုံ့ဆော်သရွေ့ အားကောင်းသော နတ်ဆိုးသားရဲမျိုးနွယ်စုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လျှင်ပင် မတိုက်နိုင်ပါက ထွက်ပြေးရန် မခက်ခဲဘဲ အန္တရာယ် နည်းပါးသည်။

ယင်းနှင့်မတူဘဲ လင်းမိသားစု၏ အဖွဲ့တွင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များ ကွဲပြားသည်။ လင်းထျန်းဖုန်းသည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသဖြင့် ပထမအဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သားရဲများစွာရှိသော မျိုးနွယ်စုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အခက်အခဲအချို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး လင်းထျန်းမင်တစ်ဦးတည်းကသာ အခိုင်အမာ ရပ်တည်ခဲ့ရသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်က “အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူး၊ ငါတို့ ပိုနက်နဲတဲ့နေရာကို သွားပြီး သင့်တော်တဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲမျိုးနွယ်စုတွေကို ရှာပြီး တတ်နိုင်သမျှ မှတ်တွေ ရအောင် လုပ်ရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျင်းမိသားစုရဲ့ ခွန်အားက အမှန်တရားပဲ၊ ဒါပေမယ့် နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ရှာရတာ မလွယ်ဘူး။ ကျင်းမိသားစုက အားအကောင်းဆုံးဖြစ်နေပေမယ့် သူတို့က အာမခံထားတဲ့ အနိုင်ရသူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ မြန်မြန်လုပ်ရမယ်။ မဖြစ်မနေ လိုအပ်တဲ့ ကုသမှုနဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေအပြင် နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သတ်ရမယ်”

လင်းထျန်းမင်၏ စကားများကြောင့် ကျန်နှစ်ဦး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ “သူတို့တွေက ပြိုင်ပွဲဝင်ကတည်းက ပထမနေရာကို ရဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက စျေးရဲ့ အနှစ်ငါးဆယ် အမြတ်အစွန်းရဲ့ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်နေလို့ပဲ။ သူတို့ စွန့်လွှတ်လို့ မရတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏက အရမ်းများလွန်းတယ်”

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ထိုသုံးဦး ထပ်မံထွက်ခွာကြပြီး နှလုံးသားဒေသ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားကာ ခဏအတွင်း သစ်တောထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီ၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ချိန်ပင် မကြာသေးခင်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးသည် ထိုသုံးဦး ရှိခဲ့ဖူးသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသူသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သဲလွန်စများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသည်များကို ထိုသုံးဦးက သန့်ရှင်းဖုံးအုပ်ထားခဲ့သော်လည်း သူသည် သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့ကို ရှာတွေ့ပြီ”

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသူသည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ထိုသုံးဦး သွားခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ တစ်ဖန် လိုက်လံခဲ့သည်။

အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး တစ်လခွဲကြာခဲ့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးသည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် အောက်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော ရွံ့နွံတောကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းထျန်းမင်နှင့် ကျန်နှစ်ဦးတို့သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် အနက်အမျိုးမျိုးရှိ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားသေးပြီး မသက်သာသေးပေ။

တစ်လခွဲတာကာလပတ်လုံး ထိုသုံးဦးသည် ခဏမျှပင် အနားမယူခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် မိုင်ရာနှင့်ချီ ကျယ်ပြန့်သော ဒေသတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး နေ့ဘက်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများကို အမဲလိုက်ကာ ညဘက်တွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် အနားယူခဲ့ကြသည်။

ထိုတစ်လခွဲတာကာလအတွင်း သူတို့သည် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲသုံးခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြပြီး တစ်ခုစီက သေခြင်းနှင့် အလွန်နီးစပ်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူတို့အားလုံး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြပြီး လင်းထျန်းဖုန်းသည် တစ်ကြိမ်တွင် သူ၏အသက်ကိုပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းထျန်းမင်၏ ဓားအစီအရင်က အလွန်အားကောင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ဉာဏ်ရည် အကန့်အသတ်ရှိသော အဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ထိရောက်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့သည် နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပျက်စီးသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

သေလုနီးပါး အတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ရရှိမှုများမှာ သိသာထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် ပထမအဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲနှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ တစ်ရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မှတ်ခုနစ်ထောင်ကျော် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သိုလှောင်အိတ်များများစွာသည် နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ အလောင်းများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

နတ်ဆိုးသားရဲအလောင်းများအပြင် သူတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းအမြောက်အများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်လုံး ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိနိုင်သည်။ အမှန်ပင် များပြားသော ရရှိမှုပင်။

မဟာသားရဲမုဆိုးပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးရန် ငါးရက်သာ ကျန်တော့ချိန်တွင် သူတို့သည် စတုရန်းမိုင်ရာနှင့်ချီသော ဧရိယာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုသုံးဦးသည် အဓိကမိသားစုကြီးငါးစုမှ မည်သည့်အဖွဲ့နှင့်မျှ မတွေ့ကြုံရသည့်အပြင် သဲလွန်စတစ်ခုမျှပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းသည် လင်းထျန်းမင်ကို အတော်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လော့ယွင်တောင်တန်းသည် အလွန်ကျယ်ပြောလှပြီး မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းကာ အပြင်ဘက်နယ်နိမိတ်နှင့် အတွင်းပိုင်းအနီးတစ်ဝိုက်ဧရိယာ စုစုပေါင်း စတုရန်းမိုင် နှစ်ထောင်ကျော်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ခြေမှာ အမှန်တကယ် မများပေ။

လင်းထျန်းမင်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထင်ကြေးပေးနေမိသည်။

အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး ခရီးသွားရန် မသင့်လျော်တော့သည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ သူသည် လင်းရှင်းယွီဘက်သို့လှည့်၍ ပြောခဲ့သည်။

“ဦးလေး ဒီမှာပဲ တစ်ညနားပြီး မနက်ဖြန်မှ ထပ်ထွက်ကြရအောင်”

လင်းရှင်းယွီသည် သိသိသာသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့သည်။

ထိုသုံးဦးသား တောင်ကုန်းအောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကောင်းကင်ယံတွင် အနက်ရောင်အစက်အချို့ ပေါ်လာပြီး သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။

သူတို့ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များက မည်သည်ကိုဆိုလိုမှန်း မသိသာပေ။

ထိုသုံးဦး၏ အမူအရာများ တင်းမာလာပြီး တစ်ဦးစီသည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တောင်ကုန်းထိပ်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ဖြစ်လာနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထားသည်။

နီးကပ်လာသော အစက်များကို ကြည့်ရင်း လင်းရှင်းယွီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လော့ယွင်တောင်တန်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ဓားနဲ့ပျံသန်းဖို့ ဒီလောက်ရဲရင့်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ အခြေခံတည်ထောင်ခြင်းအဆင့်က အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်နိုင်မလား”

နောက်ထပ် ဆယ်ပွေ့ကျော်ကြာပြီး အစက်များ ပိုမိုနီးကပ်လာကာ ထွက်ပြေးနေသည့် ပုံရိပ်များက တောင်ကုန်းထိပ်မှ ကိုက်အနည်းငယ်မျှသာ ဝေးတော့သည်။

ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုသောအခါ သူတို့သည် ထွက်ပြေးနေသည့် လူပုဂ္ဂိုလ်များမှာ စွန်းမိသားစုမှ စွန်းရွှေချင်းနှင့် စွန်းချွမ်ယုံတို့ဖြစ်သည်ကို မှတ်မိကြသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ဤအချက်ကို အရင်ဆုံး သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာကာ ထင်ကြေးပေးလိုက်သည်။

“စွန်းမိသားစုဝင်တွေက ကျင်းမိသားစုက ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တွေ့ကြပြီး အခု လိုက်လံခံနေရတာ ဖြစ်ရမယ်”

သူတို့ကို မြင်ပြီးပြီဖြစ်၍ ပုန်းအောင်းရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ စွန်းမိသားစု၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသူ နှစ်ဦးနှင့် ပူးပေါင်းကာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် တိုက်ပွဲဝင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူရရှိထားသော အချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံ၍ လင်းထျန်းမင်က အကြောင်းရင်းကို လျင်မြန်စွာ တွက်ဆလိုက်သည်။

ကျင်းမိသားစုက စတင်လှုပ်ရှားခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ထိုင်ပြီး သေခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေ၍ မရပေ။ ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် သူသည် မြေနတ်ဆိုးဓားကို ထုတ်ယူကာ လျှို့ဝှက်စွာ တည်ဆောက်ရန် စတင်ခဲ့သည်။

ပိုမိုနီးကပ်လာသော စွန်းရွှေချင်းသည် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ကောင်းကင်ယံတွင်ပင် မြင်သောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူက လျင်မြန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လင်း ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး”