မည်သူမျှ မရှင်သန်နိုင် (၂)

“ဗုန်း…”

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒိုင်းငယ်လေးတွင် ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကြောင့် ကျင်းချောင်ကျန်ထံမှ လတ်ဆတ်သော သွေးများ အန်ထွက်လာပြီး ပေဆယ်ဂဏန်းများစွာ နောက်ပြန်လွင့်စဉ်သွားကာ လင်းထျန်းမင်၏ ဓားအစီအရင် အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်သွားခြင်းပင်။

“အခုက အချိန်တန်ပြီ”

လင်းထျန်းမင်သည် ကြာမြင့်စွာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဓားအစီအရင်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ရာ ကျင်းချောင်ကျန်ကို ၎င်းအတွင်းသို့ ဝန်းရံလိုက်သည်။

လှည့်လည်နေသော ဓားချီကို ခံစားမိသောအခါ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ပမာဏများပြားသဖြင့် ကျင်းချောင်ကျန်အား သူ၏ နည်းလမ်းကို တစ်ဖန် ပြောင်းလဲရန် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

အများကြီး စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိဘဲ သူသည် ဓားအစီအရင်၏ အတားအဆီးများကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် ဓားအစီအရင်သည် လွှမ်းမိုးခံရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး လင်းထျန်းမင်ပင် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားခဲ့ရသည်။

အောင်မြင်ပြီးသည်နှင့် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်က သူ့ကို အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်စေမည် မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

အလျင်စလို အခြေအနေတွင် လင်းရှင်းရုံသည် သူ၏ဓားကို အကြိမ်များစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားချီအများအပြားကို ကျင်းချောင်ကျန်ဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

ဓားအစီအရင်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ကာ ၎င်း၏ နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကျဉ်းမြောင်းစေသည်။ သူသည် အဆောင်စာရွက်အများအပြားကိုလည်း ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ရှိပြီး ၎င်းတို့အနက် ကြာမြင့်စွာ သိမ်းဆည်းထားသော ဒုတိယအဆင့် ရွှေဓားအဆောင်များလည်း ပါဝင်သည်။

ချက်ချင်းပင် ပထမအဆင့် အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးအဆောင်နှစ်ဆယ်ကျော်သည် ဓားချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒုတိယအဆင့် အဆောင်ရွှေဓားအဆောင်၏ ဓားချီနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ လင်းထျန်းမင်၏ ဓားအစီအရင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားချီများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း တစ်ရာကျော်သော ဓားချီများက ကျင်းချောင်ကျန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း ဝန်းရံလိုက်၏။

ထောင့်စုံမှ လာရောက်သော ဓားမိုးများနှင့် လင်းရှင်းရုံ၏ အစွမ်းကုန် ထိုးနှက်ချက်တို့ကို ခံစားမိသောအခါ အခြေခံတည်ထောင်သူ ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် ကျင်းချောင်ကျန်ပင်လျှင် သူ၏ ဦးခေါင်းအရေပြား ကျဉ်းကာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းချောင်ကျန်သည် ထပ်မံစဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းသာ ရှိတော့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဓားအစီအရင်၏ အကျဉ်းအကျပ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိပါက သူသည် တဖြည်းဖြည်း မောပန်းပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ပင်။

မထိန်းချုပ်ဝံ့တော့ဘဲ ကျင်းချောင်ကျန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည် စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းပေါ်သို့ အသက်သွေးတစ်ပွက် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မွေးရာပါ နတ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“မူလအစသို့ ပြန်သွား ငါးချက်ထိုး”

ရုတ်တရက် သူသည် ငါးချက် ဆက်တိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ တစ်ချက်စီက ယခင်ထက် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ ဓားငါးလက် ထပ်ကာထပ်ကာ ကျရောက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချီသည် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မည့် မီးနီရောင်ဓားအလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေနတ်ဆိုးဓားဖွဲ့စည်းမှုပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

“ဖျစ်…”

တစ်မိနစ်ခန်မျှသော အချိန်အတွင်း ဓားအစီအရင်ကို ကျင်းချောင်ကျန်က တိုက်ရိုက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်ပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများစွာ ချက်ချင်းအန်ထွက်လာကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ခံရသော်လည်း လင်းထျန်းမင်သည် စိတ်မလျှော့ဝံ့သေးဘဲ သူ၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပျက်စီးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်မကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး ကျင်းချောင်ကျန်ကို နောက်ပြန်တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကျင်းချောင်ကျန်သည် ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပတ်ပတ်လည် ပျံ့နှံ့နေသော ဓားမိုးများ၏ နယ်ပယ်မှ လွတ်မြောက်ရန်သာ လိုလားနေခြင်းပင်။

သူ ဘေးကင်းရာသို့ လွတ်မြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာက ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရှင်းရုံ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားချီနှင့် ဒုတိယအဆင့် ရွှေဓားအဆောင်၏ ဓားချီတို့က သူ့ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ညှပ်တိုက်ခိုက်မှုခံရသော ကျင်းချောင်ကျန်သည် ပိုမိုအန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

နှစ်ခုလုံးကို ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းချောင်ကျန်က လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ဘေးဘက်သို့ လှိမ့်ချလိုက်ပြီး လင်းရှင်းရုံ၏ သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှေဓားအဆောင်မှ ဓားချီသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး ကျင်းချောင်ကျန်၏ ကျောကို ထိမှန်ခဲ့သည်။

“ဖျစ်…”

ကျင်းချောင်ကျန်၏ ရုပ်ခန္ဓာက ဓားချက်ဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ပေဆယ်ဂဏန်းများစွာ လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းချောင်ကျန်သည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ထိန်းကာ သွေးများစွာ အန်ထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် လက်သီးတစ်လုံးစာ အပေါက်တစ်ခုရှိနေပြီး ကျင်းချီရှန်ထက် မကွာခြားလှပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသော ကျင်းချောင်ကျန်၏ ခွန်အား သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီး လင်းရှင်းရုံနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ကျန်တိုက်ပွဲနယ်ပယ်နှစ်ခုတွင် ကျင်းချောင်ကျန်၏ ဆိုးရွားသောအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျင်းချောင်ရီနှင့် ကျင်းချီရှန်တို့၏ မျက်နှာများက ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အသက်နှင့် သေခြင်းကြားတွင် ရှိနေပြီး ဝန်းရံခံနေရသည်။ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူတို့၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး လင်းရှင်းယွီနှင့် စွန်းရွှေချင်းတို့အား အခွင့်အရေးယူရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်မိခြင်းပင်။

လင်းရှင်းယွီနှင့် လင်းထျန်းဖုန်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျင်းချောင်ရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပစ်ခတ်ခဲ့ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျင်းချောင်ရီက တိုက်ရိုက်ခွဲခြမ်းခံလိုက်ရပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းချီရှန်သည် မတူညီသောအဆင့်ရှိ အဆောင်အများအပြားဖြင့် လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသည်။

ဓားအလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကျင်းချီရှန်က အပေါက်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အသက်မရှိတော့ပေ။

ကျင်းမိသားစုဝင် နှစ်ဦး သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းချောင်ကျန်သည် တုန်လှုပ်မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် သူ့ကို လိုက်လံနေသော လင်းရှင်းရုံကို တွန်းလှန်ရန် နောက်ထပ် ဓားချက်သုံးချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဒဏ်ရာရ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲ၍ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျင်းချောင်ကျန်သည် အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန် သစ်တောထူထပ်ရာသို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။

လင်းရှင်းရုံသည် ကျင်းချောင်ကျန်၏ ဓားချီကို ရှောင်တိမ်းရန် မြင့်မြင့်ခုန်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း လိုက်လံခဲ့သည်။

သူတို့သည် သစ်တောထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်ရောက်သွားပြီး ကျန်လူများ၏ မျက်စိအောက်မှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းချောင်ကျန် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိကာ အသက်လု ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှင်းယွီနှင့် အဖွဲ့သားများက သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ လင်းထျန်းမင်သည် လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဆေးဝါးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ထိုင်ချကာ တရားထိုင်ပြီး ပြန်လည်သက်သာစေခဲ့သည်။

လင်းရှင်းယွီနှင့် အခြားသူအချို့လည်း တရားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်။

ရွံ့နွံတောတစ်ခုတွင် သစ်တောထူထပ်ရာမှ ထွက်ပြေးလာသော ကျင်းချောင်ကျန်က လုံးဝ ဖြူဖျော့နေသည်။

အလျင်အမြန် ဆေးဝါးနှစ်လုံးကို သုံးစွဲပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ထွက်ပြေးမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် လင်းရှင်းရုံသည် မိုင်ရာနှင့်ချီ လိုက်လံပြီးနောက် သူ့ကို လိုက်မီခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးက ပေတစ်ထောင်အောက်သို့ ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။

လင်းရှင်းရုံသည် လိုက်လံမှုကို လက်လျှော့ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

သေလုမြောပါး ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် ကျင်းချောင်ကျန်က အသက်ရှင်ရန်အတွက် မကြုံစဖူးသော မြန်နှုန်းဖြင့် အားထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား သူသည် လင်းရှင်းရုံထက် နှေးကွေးနေဆဲပင်။

ကွာဟချက်က တဖြေးဖြေးကျဉ်းမြောင်းလာပြီး ရွံ့နွံတောကို မဖြတ်မီ လင်းရှင်းရုံက ပေတစ်ရာအကွာအဝေးသို့ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

သူ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းချောင်ကျန်က ထွက်ပြေးခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ဟန်တူပြီး အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ နောက်ဆုံးအချို့ကို အသုံးပြုကာ ဓားသုံးချက်ကို လင်းရှင်းရုံဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းနေသော လင်းရှင်းရုံက ကျင်းချောင်ကျန်၏ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ဒိုင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ အပြီးတွင် လင်းရှင်းရုံသည် သွေးတစ်ပွက် အန်ထွက်လာပြီး နောက်သို့ လွင့်စဉ်ခံရပြီးနောက် သူသည် သူ့နောက်သို့ တစ်ဖန် လိုက်လံခဲ့သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မကျန်ရှိတော့သည့် ကျင်းချောင်ကျန်သည် သေတတ်သော လူသားတစ်ဦးနှယ် ကောင်းကင်ယံမှ လိမ့်ဆင်းလာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ကျင်းချောင်ကျန်က ပြေးရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟား… ဟားဟား…”

“ငါ့ကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား”

“လင်းမိသားစုက အခုဆို သွေးချောင်းစီးနေလောက်ပြီ”

“ဟားဟား…”

ကျင်းချောင်ကျန် ၏ ရူးသွပ်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လင်းရှင်းရုံ၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုဟန် ပေါ်လာသည်။

“ဟွန့် လင်းမိသားစုကို လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကနဲ့ တူတူပဲလို့ ထင်နေတာလား။ မင်းတို့ ကျင်းမိသားစုက ကာကွယ်ရေး မျိုးနွယ်စုဖွဲ့စည်းမှုကို ထိုးဖောက်နိုင်စရာ လုံးဝမရှိဘူး!”

ကျင်းချောင်ကျန် ရူးသွပ်သွားပြီဖြစ်ရာ လင်းရှင်းရုံသည် မည်သည့်သနားညှာတာမှုမှ မပြတော့ဘဲ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏အသက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ကျင်းချောင်ကျန် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး လင်းရှင်းရုံက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ကျင်းချောင်ကျန်ထံမှ သိုလှောင်အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး မီးလုံးပညာကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အလောင်းကို ထိုနေရာတွင်ပင် ပြာကျသွားစေခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်နှင့် အဖွဲ့သားများ၏ အခြေအနေ မကောင်းမွန်ကြသောကြောင့် လင်းရှင်းရုံက အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ပြီး လိုက်လံသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြန်လိုက်လာခဲ့သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် လင်းရှင်းရုံသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းထျန်းဖုန်းနှင့် လင်းရှင်းယွီတို့သည် ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အချို့ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်းမင်၏ အခြေအနေ အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပုံမှန် လှုပ်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

စွန်းမိသားစုမှ နှစ်ဦး၏ အခြေအနေက ပိုကောင်းသည်။ သူတို့သည် အချို့သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မရှိခဲ့ဘဲ ပုံမှန် လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရွှေ့ပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ခွာခြင်း မပြုဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

လင်းရှင်းရုံ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ဆက်နေရန် မရဲတော့ဘဲ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဂါရဝပြုကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေက အကြီးအကဲလင်းကို တွေ့ဆုံဂါရဝပြုပြီး အသက်ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုကို ပြန်ရောက်ရင် အမှန်အတိုင်း အစီရင်ခံပါ့မယ်။ စွန်းမိသားစုက ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေက ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောပါလိမ့်မယ်”

စွန်းရွှေချင်းက စိုးရိမ်တကြီးနှင့် လေးစားဟန်ဖြင့် ရပ်နေသည်။

လင်းမိသားစုနှင့် စွန်းမိသားစုတို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားသော်လည်း စွန်းရွှေချင်းသည် တိုက်ပွဲမှ ရရှိသော အနိုင်ရပစ္စည်းများအကြောင်းကို မပြောဝံ့သေးဘဲ လင်းရှင်းရုံ၏ ရပ်တည်ချက်ကို လုံးဝမသေချာခဲ့ပေ။

“မိတ်ဆွေစွန်း တရားဝင်ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။ လင်းမိသားစုနဲ့ စွန်းမိသားစုက မဟာမိတ်တွေပဲလေ။ ကျင်းမိသားစုက မိုက်မိုက်မဲမဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ၊ မင်းတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ ဒီလောက် တင်းမာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ရက်အနည်းငယ် နားပြီးရင် ငါနဲ့အတူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ရပြီ”

လင်းရှင်းရုံ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်းရွှေချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ။ ခွင့်ပြုချက်ရပြီဆိုတော့ စိတ်အေးရပြီ”

စွန်းရွှေချင်းနှင့် သူ၏ အဖော်သည် လင်းရှင်းရုံအား ရိုးသားစွာ လေးစားမှုဖြင့် ဦးညွတ်ခဲ့ကြသည်။

“အင်း သွားကျင့်ကြံပြီး အနားယူကြ”

ညွှန်ကြားချက်ကို ရရှိသည်နှင့် စွန်းမိသားစုမှ နှစ်ဦးသည် ဦးညွတ်ကာ ထွက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုင်ချကာ ကျင့်ကြံရန် နေရာရှာခဲ့ကြသည်။

စွန်းမိသားစုမှ နှစ်ဦးကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းရှင်းရုံသည် လင်းထျန်းဖုန်းကို ခေါ်ကာ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

“ကျင်းမိသားစုဝင်တွေဆီက သိုလှောင်အိတ်တွေကို ယူပြီး ငါ့ကို ပေး။ ဒီနေရာကို မြန်မြန်ရှင်းပြီးရင် မင်းတို့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသကြ”

“ဟုတ်ကဲ့”

လင်းထျန်းဖုန်းက လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ကျင်းမိသားစုဝင် သုံးဦးထံမှ သိုလှောင်အိတ်များကို စုဆောင်းကာ ပျက်စီးနေသော တောင်ကုန်း၏ အစိတ်အပိုင်းကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် တိုက်ပွဲ၏ သဲလွန်စများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး တောင်ထိပ်က မူလအခြေအနေနီးပါး ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

လင်းမိသားစုဝင်များ၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လင်းရှင်းရုံသည် အနီးအနားတွင် ထိုင်ချကာ ဆေးဝါးများကို ထုတ်ယူပြီး သူကိုယ်တိုင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ရရှိရန်နှင့် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် စတင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ကျန်သူများ ကျင့်ကြံနေစဉ် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

ခဏတာအတွင်း ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း ကျင့်ကြံကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသနေကြသည်။