နင့် ဦးနှောက်ကို အိမ်မှာ ထားခဲ့တာလား

လင်းရွှေယာ၏ မျက်လုံးများက လင်းယန်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မာန၏ အရောင်အဝါတစ်ခု တောက်ပနေသည်။ မသိမသာလေး လှုပ်ရှားနေသော ပုရွက်ဆိတ်သေးသေးလေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

အရင်တုန်းက လင်းယန်က ကံကောင်းလို့သာ ကောင်းချီးခံစားရတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရခဲ့တာ။ လင်းယန်က သူမကို ကရုဏာသက်ဖွယ်ရာအဖြစ် မြင်ခဲ့ပြီး သူမ ကြိုက်တဲ့လူကိုတောင် ခိုးယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူမရဲ့ကံကုန်သွားပြီ။ သူမက လင်မိသားစု၊ အစ်ကိုရီရွှမ်နဲ့ သူမပိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်ရလိမ့်မယ်။ လင်းယန်ဆိုတာကတော့ အမှိုက်… အမှိုက်အတိုင်းပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်။ သူမ ဖိနပ်သယ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး။

“ညီမလေး ဘာလိုလို အသိပေးပါနော်…”

မကြာခင်မှာပဲ လင်းရွှေယာက သတင်းထောက်တွေရှေ့မှာ ရပ်ပြီး လင်းယန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က ငါ့ရဲ့ညီမလေးပဲလေ။ အတိတ်က ဘာတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ သွေးသားက ဘယ်တော့မှ ရေထက် မပြတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လို့ မရဘူး”

လင်းရွှေယာ၏ စကားအပြီးတွင် သတင်းထောက်များအားလုံး သူမကိုယ်စား ဒေါသထွက်လာကြတော့သည်။

“ရွှေယာ မင်းက အရမ်းကြင်နာလွန်းတယ်။ သူမက မင်းရဲ့ညီမလေး ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ ဒီလောကထဲမှာ ဒီလိုလူမျိုးတွေကို ငါအများကြီး မြင်ဖူးတယ်။ သူမမှာ လုံးဝ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ စည်းကမ်းမရှိဘူး”

မျက်မှန်တပ်ထားသည့် သတင်းထောက်တစ်ဦးက လင်းယန်ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်သည့် သတင်းထောက်အားလုံးကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသတင်းထောက်တစ်ဦးက လင်းယန်ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ပြီးနောက် “တချို့လူတွေက လူလို့ သတ်မှတ်လို့မရဘူး။ သူတို့ရည်မှန်းချက်ရောက်ဖို့ မသမာတဲ့နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အရှက်မရှိ သုံးကြတယ်။ သူတို့နဲ့ အနီးစပ်ဆုံးလူတွေကိုတောင် အသုံးချလိမ့်မယ်။ ဒါဆို မိသားစုနှောင်ကြိုးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ” ဟု ဝေဖန်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခါ လင်းရွှေယာက နာကျင်နေသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “အားလုံး ဒီလိုမပြောပါနဲ့။ ကျွန်မညီမလေး ဒါကို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အခြေအနေမှာ လုပ်မိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် သတင်းထောက်ကလည်း “မစ္စ ရွှေယာ သူပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းက အရမ်းကြင်နာလွန်းတယ်။ လင်းယန်က ကြင်နာမှုက မင်းရဲ့အားနည်းချက်မှန်းသိပြီး မင်းကို ရှက်ရွံခြင်းမရှိဘဲ အမြတ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်ရင် အကြီးအကျယ် နစ်နာလိမ့်မယ်” ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ဟုန်လင်းက ထိုသတင်းထောက်များကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူမ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းက ပညာရှိရာ ရောက်ကြောင်း နားလည်သောကြောင့်ပင်။

ကျောက်ဟုန်လင်းသည် လင်းယန်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ပြီး အစကတည်းက လင်းရွှေယာတွင် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို ခံစားမိခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းယန်နှင့် လင်းရွှေယာတို့၏ ဆက်ဆံရေးကြောင့် သူမ မှတ်ချက်ပေးရန် အနေအထား မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယခု အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လင်းရွှေယာတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု တကယ်ပင် ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေက သူတို့ဘက်တွင် မရှိခဲ့ပေ။

လင်းရွှေယာသည် အားသာချက်ကို ရရှိထားပြီး လူတိုင်းက သူမ၏ စကားကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ လင်းယန်အတွက် ရှင်းပြပါက ပြန်လည် ထိခိုက်နိုင်ပေသည်။

“လင်းယန် မင်း တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။ မင်းက ပျော်ချင်လို့ နိုင်ငံခြားသွားနေပြီး ရွှေယာကို နေပူထဲမှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ လုပ်ခိုင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာခိုင်းတာလား။ မင်း လူရောဟုတ်ရဲ့လား။ မင်းလို ညီမတစ်ယောက် ရထားတာ သူမအတွက် ကံဆိုးတာပဲ" ဟု အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် သတင်းထောက်မက လင်းယန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

လင်းယန်က သူမ၏ ဦးထုပ်ကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး ထိုသတင်းထောက်ကို အပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်ကာ “ဒီနေ့ မင်းတို့ ဦးနှောက်တွေကို အိမ်မှာ ထားခဲ့ကြတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ဟု မျက်မှန်တပ်ထားသော သတင်းထောက်က ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။

“မင်း အရှက်ရနေသလို ခံစားရလို့ သူမကို တိုက်ခိုက်နေတာလား”

လင်းယန်၏ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသော်လည်း သူမက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

“ကျွန်မက မင်းတို့ကို ကြင်နာလို့ သတိပေးတာပါ။ သတင်းထောက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်က ထွက်လာတာ မှန်သမျှကို ယုံကြည်နေတယ်။ ဘာလို့ သက်သေရှာဖို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးတာ မလုပ်တာလဲ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဦးနှောက်တွေကို အိမ်မှာ ထားခဲ့လားလို့ ကျွန်မ မေးတာ သိပ်မများပါဘူး”

လင်းယန်က ဆက်တိုက် ပြောဆိုနေသဖြင့် သတင်းထောက်မှာ ပြန်လည်ချေပရန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

“မင်းတို့မှာ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်က ထွက်လာတာ မှန်သမျှ အမြဲတမ်း အမှန်တရားလို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာ…”