အခန်း (၂၀)

လင်းယောင်သည် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်သူဖြစ်သည်။ သူမစောင့်မည်ဟုပြောလျှင် စောင့်ကိုစောင့်ပေမည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် သာမန်လူများအတွက် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်များ သိပ်မရှိပဲ ဝန်းထဲတွင် လျှပ်စစ်မီးလည်း မရှိပေ။ ည ရှစ်နာရီ ကိုးနာရီတွင် မိသားစုတစ်ခုလုံးအိပ်ရာဝင်ကြသည်။

လင်းယောင်သည် စောစောအိပ်ယာဝင်ပြီး နောက်ကျမှအိပ်ယာထသည့် အလေ့အကျင့် ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ လုပ်နေကျ အချိန်ရောက်လာလျှင် သူမကို ဘယ်သူကမှ တိုက်တွန်းစရာမလိုပေ။ သူမသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းတော့သည်။

ကုရှီအန်းသည် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်သောကြောင့် ဆယ့်တစ်နာရီ သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်နာရီအထိ အချိန်ပိုဆင်းရလေ့ရှိသည်။

စောင့်နေပြီးအချိန်မဖြုန်းမိစေရန်အတွက် လင်းယောင်သည် ကုရှီအန်းသုံးသော "ရွှေကြက်ဖ" နှိုးစက်နာရီကို တမင်ဆွဲထုတ်ကာ ညဆယ့်တစ်နာရီအချိန်ကို သတ်မှတ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းပင် အိပ်ယာဝင်ခဲ့သည်။

သူမက တစ်မှေးအိပ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ကုရှီအန်းကိုဖမ်းနိုင်ဖို့ သူမဘက်ထရီကို အားပြန်ဖြည့်ရန် စောစောအိပ်တော့မည်။

ညဆယ့်တစ်နာရီတွင် အံဆွဲထဲရှိ နှိုးစက်နာရီဟောင်းသည် ရေဒါမုဒ်ဖြင့် ဆက်တိုက်မြည်လာသည်။

လင်းယောင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခြင်ထောင်မှထကာ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး နာရီကို ဖျတ်ခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။

ခြံဝန်းသည် ညသန်းခေါင်အချိန်၌ တိတ်ဆိတ်နေပြီး နေအပူရှိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ဝါးတောသည် လေနှင့်အတူ လှုပ်ခါနေပြီး စိမ်းစိုနေသော မြက်ပင်များအပြင် ပိုးကောင်များ၏ အသံနှင့် သစ်ပင်များပေါ်ရှိ ပုစဉ်းရင်ကွဲတို့၏ အသံများပါယှဉ်တွဲနေသည်။

လင်းယောင်သည် အမွှေးရေကိုဖြန်းကာ သစ်နံကိုင်းကိုမီးမြှိုက်လိုက်တော့ အခန်းထဲရှိခြင်များ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမ ပြတင်းပေါက်ရှေ့မှာထိုင်ရင်း မေးထောက်ကာ ခဏစောင့်နေခဲ့သည်။

ကုရှီအန်း ပြန်မလာသေးသဖြင့် လင်းယောင် ပျင်းလာပြီး သိုးမွှေးထိုးတံကိုထုတ်ကာ သိုးမွှေးလက်အိတ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးတော့သည်။

ယခုမှာ သြဂုတ်လလယ်ဖြစ်ပြီး နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးတာမြန်လေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆောင်းဦး ရောက်ပြီး ဆောင်းဦးပြီးလျှင် ဆောင်းရာသီဖြစ်သည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီရှိ ဆောင်းရာသီသည် အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်အေးစက်နေခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ် ဒီဇင်ဘာလမတိုင်မီက နှင်းများ နှစ်ကြိမ်ကျခဲ့သည်။ အေးခဲနေသောရာသီဥတုသည် ကိုးရက်ကြာပြီး တစက်စက်ကျနေသော ရေသည် ရေခဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကောင်တီရှိ လူအများအပြားသည် သွေးလည်ပတ်မှုမကောင်း၍ ခြေလက်များ ရောင်ရမ်းကိုက်ခဲသည်ကိုခံစားရပြီး သူတို့၏ ခြေလက်များ အေးခဲနေကြသည်။လက်များသည် မုန်လာဥနီကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး လိမ်းဆေးလိမ်းသော်လည်း များစွာအထောက်အကူမပြုခဲ့ပါ။

အဒေါ်ဆွေ့လန်သည် နှစ်အတော်ကြာ လက်အေးစက်သည်ကိုခံစားခဲ့ရသည်။ ခြံဝန်းထဲတွင် ရေသွယ်ထားတာမရှိသည့်အတွက် ထမင်းချက်ဖို့ သူမရေကို ကျိုရပေမည်။ မြို့‌လေးမှာ မြို့ကြီးပြကြီးနှင့် မတူပေ။ ထင်း၊ ဂျုံနှင့် ကောက်ရိုးများကို မီးမွှေးရန် အပြင်ထွက်ရှာနိုင်သည်။

ကုမိသားစုသည် ဆောင်းရာသီတွင် ရေနွေးကျိုရန် ပျားလပို့ပုံစံမီးသွေးတောင့်များကို အသုံးပြုသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် မီးသွေးတောင့်များမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။ ကုမိသားစုကဲ့သို့ လူငါးယောက်ရှိသောမိသားစုအတွက် အရင်လက သူတို့ကို အတုံးတစ်ရာသာပေးခဲ့သည်။ မိသားစုစားဖို့၊ သောက်ဖို့၊ မျက်နှာသစ်ဖို့ မလုံလောက်ပေ။

အဒေါ်ဆွေ့လန်သည် နှစ်အတော်ကြာအောင် ပန်းကန်များနှင့် အိုးများကို အေးနေသောရေဖြင့် ဆေးကြောနေခဲ့ရသောကြောင့် သူမလက်များ မအေးတော့သည်မှာ ထူးဆန်းလေသည်။

လင်းယောင် ကုချွင်မေနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် ချည်မျှင်လက်မှတ်ကီလိုဂရမ်အနည်းငယ်ကို အတူတကွစုဆောင်းခဲ့ကြပြီး ပစ္စည်းတင်သွင်းခြင်းနှင့် စျေးကွက်ဖြန့်ချိရေးသမဝါယမ၏ အတွင်းစျေးဖြင့် ချည်မျှင်စ ကီလိုဂရမ်အနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ကုချွင်မေ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် လိပ်ကဲ့သို့ အင်္ကျီများကို နှေးကွေးစွာချုပ်လုပ်ကာ မကျွမ်းကျင်ပေ။ လင်းယောင်က အကုန်ကြည့်လုပ်ခဲ့သည်။

အဒေါ် ဆွေ့လန်နှင့် ဦးလေးမန်ဆန်အတွက် သိုးမွှေးလက်အိတ်တစ်စုံစီ ထိုးပေးရန်စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထိုစုံတွဲသည် စက်ရုံမှထုတ်ပေးသော လက်အိတ်များကိုသာဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။

ထိုလက်အိတ်များမှာ မပူသည့်အတွက် ဆောင်းဦးရာသီမှာတော့ ဝတ်လို့ကောင်းသည်။ ဆောင်းရာသီရောက်သောအခါတွင် သူတို့သည် အပြင်ထွက်သည့်အခါ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာလှမ်းပြီး လက်များ နာကျင်လာကြသည်။ လေအေးက စိမ့်ဝင်လာသည်။

ကုရှီအန်း၏ မောင်နှမသုံးယောက်အတွက်ကတော့ သဘာဝကျစွာပင် လူတိုင်းတစ်ခုစီရလေသည်။

လင်းယောင်တွင် အနွေးထည်၊ ဂျက်ကက်၊ ဆွယ်တာနှင့် ဘောင်းဘီရှည် အစုံအလင်ရှိသော်လည်း အပြင်ထွက်၍ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မဝတ်နိုင်ပေ။ သူမ ၎င်းတို့ကိုခွဲထုတ်ကာ ကုချွင်မေယူလာခဲ့သော သိုးမွှေးနှင့်ရောကာ သူတို့ကို ပေါင်းထိုးလိုက်သည်။ နာမည်ကြီး "ဂရန်းနီ" ဆွယ်တာအင်္ကျီပင်။

အခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေပြီး နောက်ကျမှပြန်လာသော ကုရှီအန်းသည် ပင်ပန်းနေသောမျက်နှာဖြင့် အိမ်ထဲသို့ဝင်လာသည်။ မျက်နှာသစ်ရန်ရေသယ်ကာနီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သောအခါတွင် အရှေ့ဆောင်၌ ဖယောင်းတိုင် မီးလင်းနေသည်ကို မတော်တဆ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ညဘက်တွင် အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်သည် ပွင့်နေပြီး လရောင်သည် ပိတ်စလေးနှင့်တူကာ လင်းယောင်သည် ပန်းပွင့်များပါသော ညဝတ်ဂါဝန် ဝတ်ထားပြီး သူမမျက်နှာလေးသည် မက်မွန်သီးနှင့်ဇီးသီးလေးကဲ့သို့ လှပနေ‌သည်။ မိန်းမငယ်‌လေးသည် ဆွယ်တာအင်္ကျီထိုးရန် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်နေခဲ့သည်။

အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။‌ ယောင်ယောင်ဘာလို့မအိပ်သေးတာလဲ?

ကုရှီအန်းက တံခါးခေါက်ပြီး ကောင်မလေးကို စောစောအိပ်ခိုင်းရမလားဆိုပြီး တွေးကာ ခဏလောက် ငြိမ်သက်နေသည်။

လင်းယောင်သည် အမြဲတမ်း သူများအပေါ် မမှီခိုတတ်သော မိန်းကလေးဖြစ်သည်ကို သူတွေးလိုက်သည်။ ညဘက်မအိပ်လျှင် တခြားအရာတွေနှင့်အလုပ်ရှုပ်နေတာဖြစ်နိုင်သည်။ သူသာ သူမကိုနှောင့်ယှက်မိရင် သူမကို စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်စေမှာလား။

ကုရှီတုန်းသည် ညသန်းခေါင်တွင် ဆီးသွားရန် ထလာသည်။ သည်မြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ပြုံးပြီးတခစ်ခစ်ရယ်သည်။ ဖြစ်ချင်‌တော့တစ်နေ့တွင် သူ့အစ်ကိုသည်လည်း စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်လာခဲ့ရသည်ပင်။

ကြည့်‌လေ။ချစ်မိသွားတာက အဲ့လောက်ရိုးစင်းမနေဘူး။

ကုရှီတုန်းသည် ဗျူဟာမှူးအဖြစ် ထပ်မံလုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူ့အစ်ကိုအား ကူညီခဲ့သည်။ သူက အရှေ့ဆောင်ကိုပြေးပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ "မရီး အစ်ကိုကြီး ပြန်လာပြီ။ ညလယ်စာအတွက် သူ့ကိုစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်လောက် မလုပ်ပေးဘူးလား"

လင်းယောင်သည် အိပ်မက်မှ နိုးလာပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘု‌ရားရေ ဆယ့်တစ်နာရီခွဲနေပြီ" သူမဆွယ်တာထိုးဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ကုရှီအန်းအား မေ့တော့မလိုပင်။

သူမလက်ထဲရှိ သိုးမွှေးထိုးအပ်ကို အလျင်အမြန်ချလိုက်ပြီးပြုံးကာ ပြတင်းပေါက်မှခေါင်းလေးပြူ၍ ကုရှီအန်းအားနှုတ်ဆက်လေသည်။ "ပြန်လာပြီပဲ။ ဒီည ဘာမှမစားရသေးဘူးမလား? ဗိုက်ဆာနေပြီလား? ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်လုပ်‌ပေးရမလား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းယောင်အေပရွန်ကိုဝတ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့သွားခဲ့သည်။

ကုရှီအန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အပေါ်တက်သွားသည်။ ယောင်ယောင်က သူ့ကိုစိတ်ပူနေသည်။

ကုရှီတုန်းတစ်‌ယောက် ကုရှီအန်းနှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ရယ်တာကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးတာဖြစ်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်ခဲ့တော့သည်။

*

ကုမိသားစု၏ မီးဖိုချောင်ငယ်လေးတွင် ထမင်းနှင့် ခေါက်ဆွဲ များများစားစားမရှိပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနှင့် သူမကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသော ခေါက်ဆွဲခြောက် လက်တစ်ဆုပ်စာ ရှိသေးသည်။ လင်းယောင်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံထဲသို့သွားကာ ကြက်သွန်နီလက်တစ်ဆုပ်စာခန့်ကို ခူးဆွတ်ပြီး ကုရှီအန်းဆီ ပစ်ချကာ ရေဆေးခိုင်းပြီး သူမဘာသာသွားနှင့်သည်။မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ကုရှီအန်း ဒီလူက လက်ရှောင်ပြီးခေါက်ဆွဲစားဖို့ ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်လိုထိုင်‌စောင့်နေတယ်။

သူမသည် ကုရှီအန်း၏ မိခင်မဟုတ်ပေ။

လင်းယောင်သည် ပျင်းရိသော မိန်းကလေးတစ်‌ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမကုရှီအန်းအတွက် လုပ်ကိုင်ပေးနေသည်ဟုသာဆိုသည်။ တကယ်တော့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုမှာ အသီးအရွက်ခူးတာ၊ အိုးဆေးတာ၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ပြင်ဆင်တာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ခဲ့လေသည်။

အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ လင်းယောင် သည် ကုရှီအန်းကို နှင်ထုတ်ပြီး လက်ဗလာဖြင့် ဝက်သားပြုတ်ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။

ဝက်သားပြုတ်သည် ကျန်းဆွေ့လန် စောစောကအိမ်သို့ ယူဆောင်လာသော ဝက်သားဖြင့်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အဒေါ် ဆွေ့လန်သည် အစကဝက်သားကို ရေတွင်းထဲတွင်ဆွဲချထားပြီး မနက်ဖြန် သူ့မိဘအိမ်သို့သူတို့စားရန် ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားလေသည်။

လင်းယောင်သည် ၎င်းကိုမြင်ပြီး ဝက်သားကို ဆေးကြောကာ ရေဆူထဲတွင် အူကိုပြုတ်ကာ ဟင်းရည်ဖြင့် အဖွားဆီ ပေးပို့ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က အံ့သြသွားပြီး "ဝက်သားကိုင်ဖို့က မလွယ်ဘူး။ ယောင်ယောင် မင်းအူတွေကိုကင်တတ်သေးလား"

သေချာပေါက် လင်းယောင် လုပ်တတ်လေသည်။ အဘိုးလင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ဝက်အူချောင်းနှပ်စားရတာ ကြိုက်သည်။ လင်း‌ယောင်က အဲဒါတွေကို သိပ်မကြိုက်ပေမယ့် အဘိုးလင်းဆီက ဝက်အူချောင်းနှပ်နည်းကို သင်ယူခဲ့သည်။

အဘိုးလင်းက အရည်အချင်း ပိုရှိခြင်းသည် အခြားသူများကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ဟု မကြာခဏပြောလေ့ရှိသည်။

လင်းယောင်သည် ၁၉၅၀ ခုနှစ်များအတွင်း ရုတ်တရက် အချိန်ခရီးသွားလာခဲ့ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ကာ အူများကို ကင်သည့်အတတ်ပညာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဝက်အူနံ့က ဆိုးရွားလွန်းသဖြင့် လင်းယောင်၎င်းတို့ကို ဆေးကြောရတာ မပျော်နိုင်ပေ။

ကုရှီတုန်းသည် သူ့မရီးကို ကူညီရန် ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။တကယ်တော့ ကောင်စုတ်လေးက လောဘကြီးပြီး သူ့မရီးပြင်ဆင်ထားသည့် အရသာရှိသော ဝက်အူချောင်းကို ပထမဆုံးစားချင်ခဲ့ခြင်းသာ။

အခုတလော ကန်တင်းတွင် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများမှာ အရသာမဆိုးပေ။ ပေါင်မုန့်၊ပန်ကိတ်စသည်တို့မှာ လုံးဝလောက်လောက်ငှငှမရှိပေ။ စားချိန်ရောက်ရင် စောစောတန်းစီရပေမည်။ မဟုတ်လျှင် နောက်ကျပြီးမစားရတော့ပေ။

အိမ်နီးချင်းများက အကြိမ်ကြိမ်မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ဒါရိုက်တာကောကလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ယခုနှစ်တွင်မြောက်ပိုင်း၌ ရေကြီးမှုများဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး စပါးအထွက်နှုန်းလျော့ကျခဲ့သည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီတွင် ရာသီဥတုက တော်တော်ကောင်းတာကြောင့် သူတို့မှာရှိသော အစားအစာအများစုကို မြောက်ပိုင်းသို့ သင်္ဘောဖြင့်တင်ပို့ပြီးလေပြီ။

ဒါကိုမကျော်လွှားနိုင်လျှင် အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ မြောက်ပိုင်းက လူများမှာ စားစရာမရှိလျှင် တကယ်ပင်ငတ်သေရလိမ့်မည်။

ဒါကိုလည်း ကောင်တီကော်မတီက အရမ်းစိုးရိမ်သည်။အထက်လူကြီးများသည် ယခုအချိန်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်လုပ်ဆောင်ပြီး အခြားအရာများကို မပြောမီ ဘေးဥပါဒ်ကို ကျော်လွန်သွားမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

စားနပ်ရိက္ခာ အလုံအလောက် မရှိသဖြင့် မုန့်များဝယ်ပြီးဗိုက်ပြည့်စေရန် အဖွဲ့ဝင်များမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပဲ ပစ္စည်းတင်သွင်းရေးနှင့် စျေးကွက်ဖြန့်ချိရေးသမဝါယမသို့သာ သွားခဲ့ကြရသည်။

ပိုက်ဆံမရှိလျှင် အိမ်တွင်အသီးအရွက်‌ ပေါက်စီလုပ်စားလို့ရသည်။ ညဘက်ဗိုက်ဆာလျှင် ပေါင်းထားသည့်ပေါက်စီကိုစားပြီး ရေသောက်နိုင်ပေသည်။

လင်းယောင်မြင်လိုက်ရပြီး သူမ အလျင်မလိုနေဟု မပြောနိုင်ပေ။

တရုတ်နိုင်ငံသမိုင်းတွင် သုံးနှစ်ကြာ အငတ်ဘေးကြုံခဲ့ရပြီး မရေမတွက်နိုင်သောလူများ ငတ်ပြတ်သေဆုံးသွားကြောင်း သိရပေမည်။

ဤခေတ်တွင် နေထိုင်သော လင်းယောင်သည် ကံကြမ္မာကသယ်ဆောင်လာသော သဲကန္တာရထဲမှ အဝါရောင် သဲတစ်ပွင့်နှင့်တူသည်။

အရေးပေါ် အခြေအနေများအတွက် သူမ၏မွေးရပ်မြေတွင် စားစရာအချို့သို‌လှောင်ထားမည်ဟု သူမ၏ ယောက္ခမ ကျန်းဆွေ့လန်အား ပြောပြရန် သင့်တော်သောအခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

အိမ်ဝန်းထဲတွင် မိသားစုငါးယောက်ရှိပြီး သူတို့တစ်နေ့လုံး မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။

ခြံဝန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် အစားအသောက်များ သိုလှောင်ရမည်ကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လေသည်။

တခြားကိုမ‌ပြောနှင့်။ ဝမ်ရှန်းဆိုင်၏ မိသားစုနှင့် ကျန်းတာ့ချန်တို့ဇနီးမောင်နှံသည် ခြံဝန်းထဲမှ လူတိုင်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ သူတို့ဟာ ငါးနံ့ကို အနံ့ခံနေသော ကြောင်သူခိုးများကဲ့သို့ပင်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် မင်းကို ပြင်းထန်စွာထိုးနှက်လာနိုင်သည်။

အရာရာတိုင်းဟာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်တတ်တာမို့ သတိထားရပေမည်။

ကုမိသားစုသည် ကျေးလက်တောရွာရှိ ၎င်းတို့၏ မွေးရပ်မြေတွင် ခြံတစ်ခုရှိသည်။ နေရာက တော်တော်ဝေးသည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် အဒေါ် ဆွေ့လန်နှင့် ငယ်စဉ်တုန်းကထိုနေရာသို့ သွားလေ့ရှိခဲ့သည်။ လင်းယောင် ကုချွင်မေ၏ ပါးစပ်ကို ရယ်မောနေလေသည်။

ကုမိသားစု၏ ခြံဝန်းဟောင်းသည် ကုမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော ခြံဝန်းဟောင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျေးလက်တွင် အတွေ့ရအများဆုံး သက်ကယ်အိမ်ဖြစ်သည်။ တောင်ဘက်တွင် ဝါးတောကြီးတစ်ခုနှင့် ဝန်းရံထားသည်။ အနီးဆုံးရွာသည် မီတာငါးရာ ခြောက်ရာကွာဝေးပြီး ၎င်းနောက်တွင် တောင်ကုန်းတစ်ခုရှိသည်။ ဆက်သွားလျှင် မြင့်မားသောသစ်ပင်ကြီးများနှင့်တောင်ကို တွေ့ရပေမည်။

လင်းယောင်သည် ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ခြံဟောင်းသည် လူသူမနေထိုင်နိုင်သော်လည်း အစားအသောက်သိုလှောင်ရန် နေရာကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

လင်းယောင်က ခေါက်ဆွဲတချို့ကိုမှာပြီး ကုရှီအန်းကို ပူပူနွေးနွေး ကျွေးလေသည်။

အိမ်လုပ်ခေါက်ဆွဲများမှာ ထူပြီးဝါးလို့ကောင်းလေသည်။ ပြုတ်ထားသော အစားအစာများမှ အဆီများကိုစုပ်ယူပြီး ငံပြာရည်အရောင်ဖြင့်ဝင်းနေသည်။ ကုရှီအန်းသည် ခေါင်းမထောင်ဘဲ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်လုံးကြီးကို စားတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်လုံးကြီးထဲမှာ ဟင်းရည်ပဲကျန်တော့သည်။

လင်းယောင်သည် သူမ၏မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာပြုံးလျက် ထိုသူထမင်းစားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ကုရှီအန်းက မသိပေ။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ကောင်မလေးက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ သူ၏ချောမောသောမျက်နှာမှာ ပူနွေးလာတော့သည်။

"ဗိုက်ဝသွားပြီလား"

ကုရှီအန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဲဒါကောင်းပေသည်။ လင်း‌ယောင် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ကုရှီအန်းနှင့် စကားပြောရန် အလေးအနက်ထိုင်လိုက်သည်။

ကုရှီအန်းက အရင်ပြောသည်။ " ယောင်ယောင် ကိုယ့်မှာမင်းအတွက်တစ်ခုခုရှိတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အိမ်ဖက်သို့လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် သူမ၏ ဗာဒံစေ့ပုံမျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမအတွက် တစ်ခုခုရှိတာလား?

အဲဒါဘာလဲ?

ကုရှီတုန်း ရှူးပေါက်ပြီးနောက် ထိုကြောင်လေးသည် အိပ်ယာသို့ပြန်သွားပြီး နားရွက်ကိုထောင်ကာ မိနစ်အနည်းငယ် နားထောင်နေခဲ့သည်။ အခုချိန်မှာတော့ ခြေထောက်ဖြင့်ကန်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလေပြီ။

ကုရှီအန်းသည် အိမ်သို့ပြန်လာပြီး သူနှင့်အတူယူဆောင်လာသော ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ နံ့သာဖြူသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အထဲတွင် ကတ္တီပါအိတ်အထူလေးတစ်လုံးပါသည်။ သူထုတ်ပြီး လင်းယောင်ကိုပေးလိုက်သည်။

"ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ"

လင်းယောင်သည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း ယူကြည့်လိုက်သည်။ ကတ္တီပါအိတ်ငယ်လေးထဲတွင် ဘဏ်စာအုပ်နှင့် ဘေလ်စာရွက်များစွာရှိသည်။

သူမသည် ဘဏ်စာအုပ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကိုင်ကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲတွင်စုထား‌သောငွေက ယွမ်တစ်ထောင်လောက်ရှိသည်။ ရေးထားသောအချိန်က "၁၉၅၈" ခုနှစ်ဖြစ်သည်။

အိမ်ထောင်ဦးစီးမှာ ကုရှီအန်းဖြစ်သည်။ ဤနှစ်များတွင် ဘဏ်၌တစ်လုံးတစ်ခဲတည်း အပ်နှံ၍ စကားလုံးတိုင်းကို ဘဏ်ဝန်ထမ်းများမှ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည်။

ဒါဟာ စစ်တပ်မှာ ဆယ်နှစ်ကြာအမှုထမ်းပြီးတဲ့ ကုရှီအန်း၏ ထောက်ပံ့ကြေးနဲ့ လစာဟုထင်ရသော်ငြား... အဒေါ်ဆွေ့လန်ကို စာအုပ်မပေးရင် ဘာလုပ်မလဲ။

ကုရှီအန်းက လင်းယောင်တွေးနေတာကို သိပုံရပြီး သူက တိုးတိုးလေးရယ်ကာ "ယောင်ယောင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေကို သူ့အမျိုးသမီးကို ပေးရမယ်ဆိုတော့ ယောင်ယောင် မင်းကိုယ့်အမျိုးသမီးအစစ်အမှန်ဖြစ်ချင်လား"