အခန်း (၂၃)

လင်းဟုန်န ဖောက်ပြန်တာကို မိသွားတယ်?

လင်းယောင်သည် သူမလက်ထဲတွင် သိုးမွေးချည်လုံးဖြင့် ကစားနေပြီး ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ သူမ နားရွက်လေးများ ထောင်လာသည်။

 လင်းဟုန်န သတင်းကို မကြားရတာကြာပေပြီ။ မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင် လင်းဟုန်နသည် ယခုအချိန်၌ စွင်းကျားလျန်နှင့် အပြင်းအထန်အချင်းများနေသည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ ဘာလို့လဲ...

 စွင်းကျားလျန်ကို တစ်သက်လုံး အားကိုးလို့မရပဲ မှီခိုလို့မရနိုင်လို့ လင်းဟုန်န နည်းစနစ်ပြောင်းလိုက်တာများလား။

 ကြက်ဦးနှောက်ချက်နည်းကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ကုချွင်မေလည်း ရောက်လာသည်။

 "အမေ အခုဘာပြောလိုက်တာလဲ။ လင်းဟုန်နက ဘာလို့ ဒီလိုအရှုံးသမားဖြစ်သွားတာလဲ။ သူက လက်မထပ်ရသေးဘူးမလား"

 ကုရှီတုန်းသည် ငယ်ရွယ်သူဖြစ်ပြီး အသက်မည်မျှပင်ရှိစေကာမူ ယောက်ျားနှင့်မိန်းမကြားမှ ရှုပ်ထွေးသော အလှည့်အပြောင်းများကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ ဖောက်ပြန်မှုဟူသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အိမ်ထောင်သည်မိန်းမတစ်ယောက်၏ သစ္စာမရှိမှုသာဖြစ်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က သူ့သားမေးသည်နှင့် "ကောင်စုတ်လေး။ တစ်နေကုန် ရှက်ကြောက်ပြီး ဘာမှမပြောရဲတဲ့ကလေးလေးက အနာဂတ်ရှိမှာလား။"

 ကျန်းဆွေ့လန် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာပြောသည်။ "ခွေးသားလေး။ မင်းဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။ ရေချိုးပြီးရင် အိမ်ကိုသွားပြီးအိပ်တော့"

ကုရှီတုန်းက အတင်းပြောတာကို နားမထောင်ရ၍ သူ့မျက်နှာမှာ ခါးသီး‌နေတော့သည်။

 ကလေးတွေမှာလည်း လူ့အခွင့်အရေးရှိ‌ကြောင်း သူဆန္ဒပြချင်သည်။

 ကောင်လေးစုတ်၏ ဆန္ဒပြမှုသည် ထိရောက်မှုမရှိခဲ့ပဲ ဦးလေးမန်ဆန်က သူ့ကို အိပ်ရန်အိမ်သို့ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

 လင်းယောင်သည် အတင်းအဖျင်းကိုနားထောင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သူမ၏ နှလုံးသားလေးကိုဖိကာ ရေတွင်းသို့သွား၍ အအေးခံထားသော စပျစ်သီးကိုထုတ်ကာ ဇီးချိုသီးကိတ်လေးကိုယူ၍ လေးနက်စွာ စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်က ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိဘဲ ယောင်ယောင် ဗိုက်မဝသေးလို့ အခုဗိုက်ဆာနေပြန်ပြီဟု ပြောသည်။

 သို့သော်လည်း ကုချွင်မေက သူမ၏ အတွေးတွေကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ သူမက ပျော်ရွှင်စွာ ဇီးချိုသီးကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယူပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ "အမေ ပြောချင်တာကိုသာပြော။ ယောင်ယောင်နဲ့ သမီးက စားမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ညီအစ်မနှစ်ယောက် မျက်ခုံးပင့်ကာ မှိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ အစားသမားတွေအတွက်တော့ အတင်းအဖျင်း နားထောင်ရင်း မုန့်စားရတာက ပိုအရသာရှိသည်ပင်။

 ကျန်းဆွေ့လန် ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်ရင်းဆူလိုက်သည်။ "ဒီလောဘကြီးတဲ့ ကြောင်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်ပါဦး။ အိမ်မှာ စားစရာ သောက်စရာတွေ မရှိတော့ဘူး"

 သို့သော် ဤဇီးချိုသီးကိတ်သည် ထူးဆန်းသောအနံ့ရှိသည်။ ကျန်းဆွေ့လန် နည်းနည်းမြည်းစမ်းကြည့်သည်။ အနီရောင်အချိုပွဲက ချိုမြိန်မှုနဲ့အတူ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး အရသာတော်တော်ကောင်းသည်။

သူမနှစ်လုတ် သုံးလုတ်စားပြီး ပြောလာသည်။ "ဒီဇီးချိုသီးကိတ်က အရသာရှိတယ်။ အမေ့အတွက်နောက်နှစ်ခုလောက်ချန်ထားပေးပါဦး"

လင်းယောင်နှင့်ကုချွင်မေ - "..."

အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် လက်ကိုဆေးကြောပြီး အသီးသီးဇီးချိုသီး ကိတ်မုန့် တစ်လုံးစီစားသောက်ရင်း အတင်းအဖျင်းပြောကြသည်။

 ကျန်းဆွေ့လန်၏ယောက္ခမရှိရာ ကျန်းကျားယွမ်၏‌ ဘေးရွာမှာ လင်းကျားရွာဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် နိုင်ငံအနှံ့မှ အရှုပ်အရှင်းများနှင့် အတင်းအဖျင်းများကို နေ့လယ်ခင်းမတိုင်မီပင် ကြားသိနိုင်လေသည်။

 အဲဒါကို ပြောရရင် လင်းဟုန်န၏ ကိုယ်ပိုင်နှုတ်မစောင့်စည်းမှုပင်။ လင်းတာ့ကော်၏ မိသားစုသည် သူတို့၏ တူမဖြစ်သူကို ကုမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်‌နေခဲ့သည်။ ရွာမှာ သူ့မိသားစု နာမည်ပျက်သွားသည်။

ယခင်က အဘိုးလင်း၏ စစ်သားဟောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ပုဒ်ကိုကြည့်ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့‌ခေါင်းဆောင်သည် လင်းတာ့‌ကော်တို့ မိသားစုအတွက် ဝက်နှင့် နွားစာကျွေးခြင်း၊အလုပ်အမှတ်များသည်များ၊ လယ်များကို ရေလောင်းခြင်း၊ ထွန်ယက်ခြင်းစသည့်‌ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအလုပ်များကိုသာလုပ်ရသည်။

အခြားသောအဖွဲ့ဝင်များသည် နေ့တိုင်း ဆည်မြောင်းများကို ပြုပြင်ကြရပြီး လယ်ကွင်းများသို့ သွားကာ မြေဩဇာများ များပြားစွာသယ်ဆောင်ရကာ တစ်နေကုန် ချွေးများတဒီးဒီးထွက်၍ အလုပ်အမှတ် ၇ မှတ်သာရလေသည်။

လင်းတာ့ကော်၏ မိသားစုသည် အစာစားခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး အလုပ်လုပ်ကိုင်ရန် အလွန်ပျင်းရိသည်ကိုတောင် အလုပ်အမှတ် ရှစ်မှတ်ကို အလွယ်တကူ ရရှိလေသည်။

ဘာလို့လဲ!

ဟုတ်သည်။ လင်းမိသားစု၏ ဦးလေးသည် တပ်မတော်စစ်သားဟောင်းဖြစ်သည်။ စစ်မြေပြင်သို့ အမှန်တကယ် သွားရောက်၍ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သည်။ ကောင်းသည်။ အန်ကယ်လင်းကို သူတို့အားလုံးလေးစားသည်။

 ဒါပေမယ့် အန်ကယ်လင်းဆုံးပါးသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာသွားပြီ။ လင်းမိသားစု၏ သားနှစ်ယောက်တွင် လင်းတာ့ကော်သည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေပြီး လင်းဝေကော်မှာ လုံ့လဝီရိယရှိလေသည်။ လင်းဝေကော်နှင့် သူ၏ဇနီးသည် အသက်ကြီးသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။ လူတိုင်းလိုပင် လယ်ကွင်းထဲသွားပေသည်။ လင်းတာ့ကော်က ဘာ‌တွေများ အထူးတလည် လုပ်လို့လဲ။

 လင်းတာ့ကော်က ပျင်းတယ်ဆိုရင်တောင် အဆင်ပြေဦးမည်ဖြစ်ပေမယ့် သူ့စရိုက်ကလည်း မကောင်းပေ။

လင်းတာ့ကော်တို့သည် ငွေကြေးအတွက် လောဘကြီးကြပြီး အရှက်မရှိကြပေ။ သူ့ညီနှင့်ခယ်မ ဆုံးပါးသွားတော့ သူ့ညီ၏ မိသားစုစည်းစိမ်ဥစ္စာကို သိမ်းယူပြီး သူ့တူမကိုပင် ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုသဖွယ် အိမ်ထောင်ပြုပေးလိုက်သည်။

 ဒီလူယုတ်မာများသည် ထူးခြားတာတစ်ခုခုကို လုပ်ချင်သော်လည်း သူတို့သဘောတူမည်မဟုတ်။

 လင်းတာ့ကော်၏ မိသားစုသည် လူအများ၏ ဒေါသကို နှိုးဆော်ခဲ့ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏‌ ခေါင်းဆောင်လည်း အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ အရှုံးသမား လင်းတာ့ကော်ကို သူ မကြိုက်တာ ကြာပြီပင်။ သူ့ရှေ့တွင် ဦးလေးလင်း၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပါတီအတွင်းရေးမှူးဟောင်းလည်း ရှိနေသည်။ ထိုသူက သူ့ကိုကာကွယ်ပေးကာ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပေးလေသည်။

 ယခုအခါ ပါတီအတွင်းရေးမှူးဟောင်းသည် လင်းတာ့ကော်အပေါ် ဝေဖန်ပြစ်တင်သည်။ ခေါင်းဆောင်သည် လူထုအမြင်ကို လိုက်နာပြီး လင်းတာ့ကော်နှင့် သူ့မိသားစု၏ ကောင်းမွန်သော အလုပ်များကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

 လင်းတာ့ကော် သည် ရွာရှိ အလုပ်သမားများနှင့်အတူ မြောင်းတူးသွားခဲ့ပြီး လီအိုက်ဖုန်းနှင့် လင်းဟုန်န တို့သည် တစ်ရက်လျှင် အလုပ်အမှတ်ခြောက်မှတ်ရသော မစင်တောင်းများကို သယ်ဆောင်ကြရသည်။

 လင်းတာ့ကော်၏ မိသားစုက လက်မခံပေ။ လက်မခံလည်း အဆင်ပြေပေသည်။

 မာနကြီး‌မောက်မာသော လင်းတာ့ကော်သည် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး လီအိုက်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် တင်းမာနေကာ လင်းဟုန်နသည် လူများကို လျှို့ဝှက်၍သာ ကြံစည်တတ်လေသည်။ အာဏာရှိ‌ပြီးခေါင်းမာသည့် ခေါင်းဆောင်ကို သူမ လုံးလုံးရှုံးနိမ့်သွားလေပြီ။

 လင်းတာ့ကော်သည် နေ့တိုင်း ချွန်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရွာအပြင်ဘက်တွင် မြေတူးရသည်။ တစ်နေ့ကို ရှစ်နာရီ ကိုးနာရီကြာအောင် တူးရသည်။ သူ့လက်တွေမှာ အသားမာများတက်‌ကာ သွေးတွေ အရည်ကြည်ဖုတွေ ပေါက်နေပြီး ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ခြေထောက်တွေ တုန်နေတော့သည်။

 လီအိုက်ဖုန်းနှင့် လင်းဟုန်နက ပိုဆိုးသည်။ သူတို့ ကျောပေါ်မှာ အနံ့အသက်ဆိုးတွေ သယ်ဆောင်ရပြီး တစ်နေကုန်သောအခါ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဆိုးရွားစွာ နံနေတော့သည်။

 လင်းဟုန်န ရေဆေးပြီး ဆေးကြောဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ရေချိုးကန်ထဲက မထွက်ချင်‌ပေ။ ကျေးလက်မှာ ညစ်ပတ်ပြီး ခဲယဉ်းတဲ့ အလုပ်တွေကို လူအိုတွေက အများအားဖြင့် လုပ်ကြရသည်။ ဘယ်ငယ်ရွယ်သူများနှင့် အသက်ကြီးသော မိန်းမများက အညစ်အကြေးများကို ကိုင်တွယ်ရသနည်း။ မစင်သယ်ရတာထက်စာရင်တော့ အလုပ်အမှတ်နည်းသည့်အလုပ်မျိုးကိုသာလုပ်ပေမည်။

 လင်းဟုန်နက လှလှပပ ဝတ်စားရတာကြိုက်သည်။ သူမရဲ့ရုပ်ရည်က လင်းယောင် လောက်မလှပပေမယ့် သူမ၏ အရပ်ပုသည်က သူ့အမေ‌ဆီမှ အမွေဆက်ခံထားကာ ဖြူသောအသားအရည်နှင့် ရင်သားပြည့်တင်းတာကြောင့် ရွာထဲမှာ လမ်းလျှောက်သောအခါ လှပသောမြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

 မဟုတ်ရင် စွင်းကျားလျန်က သူမကို တွဲမည် မဟုတ်ပေ။

 လင်းဟုန်နသည် ရွာတွင်ပန်းတစ်ပွင့်ဖြစ်ရခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူကာ ရွာရှိလူပျိုများကို ဘယ်သောအခါမှ လှည့်မကြည့်ပေ။ ယခု သူမအပြင်ထွက်သောအခါ ရွာသားများက ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြည့်နေကြသည်။ ရွာသားများက သူမနောက်မှာ စကားပြောနေတာကို ခဏခဏ ကြားရသည်။ သူတို့က သူမကို "လင်းဟုန်ဖု" ဟုနာမည်ပြောင်ပေးထားကြသည်။

 လင်းဟုန်န လက်မခံနိုင်ဆုံးအရာမှာ စွင်းကျားလျန် ၏ ညစ်ညမ်းသော အပြောကို တစ်နေရာတွင် ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။ အဲဒါကိုမြင်တော့ စက်ဆုပ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

 သူမသည် တွင်းထဲရှိ လိပ်ကြီးတစ်ကောင်လိုပင်။

လင်းဟုန်နသည် အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကိုခံရရန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။

 သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ကြံစည်ထားပြီး "ရွှေသမက်" ဟု ခေါ်သော စွင်းကျားလျန်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန်အတွက် အကြင်နာမဲ့သော လီအိုက်ဖုန်းနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့သည်။

လီအိုက်ဖုန်းသည် သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားကာ မီးဖိုကြီးများတွင် အသုံးပြုသည့် "နတ်သမီးအမှုန့်" ကို လက်ဖက်ရည်ထဲသို့ ဖြန်းကာ စွင်းကျားလျန်အားတိုက်ခဲ့သည်။

 လင်းဟုန်နသည် စွင်းမိသားစုအား ကောင်းမွန်သောစိတ်နှင့် တောက်ပသောမျက်နှာဖြင့် ဆက်ဆံရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။

စွင်းမိသားစုမှ လျန်ရိသည် လင်းဟုန်နအား ပုံမှန်အလုပ်သမားမဟုတ်ဘဲ ယာယီအလုပ်သမားအဖြစ် အမျိုးသမီးအလုပ်ရုံ အလုပ်သမားအဖြစ် မီးသီးစက်ရုံလုပ်ခွင့်ပေးရန် ကတိပြုခဲ့သည်။

 မီးသီးစက်ရုံရှိ ယာယီအမျိုးသမီးအလုပ်သမားများ၏ လစဉ်လစာမှာ ဆယ့်ငါးယွမ်သာရှိပြီး အခြားထောက်ပံ့ကြေးများမှာ ပုံမှန်အလုပ်သမားများထက် နည်းပါးသည်။ ကုန်ထုတ်လုပ်မှု သေချာစေရန်အတွက် အမျိုးသမီး အလုပ်သမားအားလုံးသည် ဆိုင်းသုံးဆိုင်းအလုပ်လုပ်ကြရပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် ဆယ်နာရီကြာ မတ်တပ်ရပ်ကြရသည်။ အမျိုးသမီးအလုပ်သမား အများအပြားသည် သည်းမခံနိုင်ဘဲ ညဘက်တွင် ၎င်းတို့၏ အဆောင်များ၌ တိတ်တိတ်လေးငိုကြွေးကြရ သည်။

 လင်းဟုန်န၏ မျက်လုံးများသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းထက် ပိုမြင့်ပြီး မူလက ဤအဆင့်နိမ့်အလုပ်မျိုးကို ရှုတ်ချခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် နေ့တိုင်း သူမ မစင်များကို သယ်ရသည်နှင့် နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် မီးသီးစက်ရုံရှိ အမျိုးသမီး အလုပ်သမားအလုပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံဖြစ်သည်။

 လီအိုက်ဖုန်း သည် စွင်းကျားလျန်ကို သူမ၏ဘိုးဘေးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့၍ စွင်းကျားလျန်သည် သူ့မိသားစုမကြိုက်သော ချို့ယွင်းချက်ရှိသည့် အရာများကို သူမအား ရံဖန်ရံခါ ဆုချလေ့ရှိသည်။

 ဒါက လီအိုက်ဖုန်းကို မြောက်သွားစေသည်။ သူမသည် ဘာကိုမှမမြင်တော့ဘဲ ရွာအနှံ့လှည့်ပတ်ကာ တွေ့သမျှကို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကတော့ သူတို့မိသားစုမှ ဟုန်နက ကုမိသားစုကို ကန်ထုတ်လိုက်သည့်အတွက် အရမ်းဂုဏ်ယူမိသည်။

ရဲဘော်တစ်ယော်၏ သားတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ကာ နှစ်ယောက်ကြားမှ ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းသည်။ သူသည် သူမ၏သမက်လောင်းလည်းဖြစ်ပေသည်။သူမအတွက် အဝတ်ကောင်းတစ်ထည်ဝယ်ပေးကာ အင်္ကျီတစ်ထည် ချုပ်လိုက်သည်။ ကြည့်ကောင်း‌နေတော့သည်။ ဒီပစ္စည်းက အရမ်းစျေးကြီးသည်ပင်။

 လီအိုက်ဖုန်းသည် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်နှင့် ဥဥနေသည့် ကြက်မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ တခစ်ခစ်ရယ်နေသည်။ ရွာကလူအများစုက နှုတ်ခမ်းတွန့်ပြီး ဖြတ်သွားကြသည်။

 လီအိုက်ဖုန်း၏ အိမ်နီးချင်း မစ္စစ်ချီသည် သူမကို မုန်းသည်။

 မစ္စချီသည် လင်းမိသားစုကျေးရွာရှိ အသက်ကြီးရင့်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤအဘွားကြီးသည် အစောပိုင်းနှစ်များတွင် လီအိုက်ဖုန်းနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး လင်းမိသားစုကို ကံဆိုးအောင်လုပ်ရန် စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။

 လီအိုက်ဖုန်း သူမရှေ့မှာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြသနေတာကို သူမ မခံနိုင်ပါ‌ပေ။ လူတွေက အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ပိုကောင်းမွန်လာသည်လို့ ပြောကြသည်။

 အကြံအစည်ရှိတဲ့ အဘွားကြီးချီဟာ နံရံမှာ လဲလျောင်းနေပြီး လီအိုက်ဖုန်း ပြိုလဲသွားအောင် ပြဿနာရှာဖို့ လင်းမိသားစု၏ စကားတွေကို နားစွင့်နေခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ ဒီအဘွားကြီးက အခွင့်အရေးကို အမှန်တကယ် ဆုပ်ကိုင်မိသွားခဲ့သည်။

 စွင်းကျားလျန်သည် "ဖြောင်ဖြောင်ရှန်းရှန်းအမှုန့်" ကို အလွန်အကျွံစားခြင်းကြောင့်လား မသိသော်လည်း သူထိုကိစ္စကိုမလုပ်ရ၍ ယားယံခြင်းဖြစ်လာသည်။

 သူသည် ကျေးလက်သို့ သွားရာလမ်းကိုရှာပြီး လင်းအိမ်သို့ဝင်ခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် မထွက်နိုင်ခဲ့‌ပေ။

 မစ္စစ်ချီသည် သွားမရှိပဲပြုံးကာ လမ်းလျှောက်နေသော လင်းဟုန်နကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။

 ငါမင်းကိုစိန်‌ခေါ်တယ်။ လီအိုက်ဖုန်းပြောသည့် အလားအလာရှိသော သားမက်သည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို လာရောက်လည်ပတ်နေသည်။

လင်းဟုန်နက ကောင်မစုတ်ပဲ။ အိမ်ထောင်မပြုခင် ယောက်ျားနဲ့အိပ်နေတဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ။

 မစ္စစ်ချီသည် နံရံပေါ်တိတ်တဆိတ် တက်လာသည်။ စွင်းကျားလျန်သည် နောက်နေ့တွင် လင်းမိသားစုထံ ထပ်မံရောက်ရှိလာသောအခါ လင်းဟုန်နသည် သူမ၏ အခန်းတံခါး ကန့်လန့်ကာကိုချလိုက်ပြီး ထိုအချိန်တွင် မစ္စ်ချီ အသားကုန်အော်တော့သည်။

 "ခိုးစားနေတယ်။ လင်းတာ့ရဲ့သမီးက ခိုးစားနေတယ်!"

ထိုအချိန်က နေ့လယ်အချိန်ဖြစ်၍ ရွာရှိလူတိုင်း အိမ်တွင် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်နေကြသည်။ မစ္စစ်ချီသည် တောထဲရှိ ကျီးကန်းများအားလုံးကိုပါ လှန့်ပစ်လိုက်သည်။

 ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှူးက လူတစ်စုကို လင်းအိမ်သို့ ဦးဆောင်ကာလာခဲ့သည်။

 လင်းတာ့ကော်နှင့် လီအိုက်ဖုန်းတို့သည် ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်တာသည်ကိုတားရန် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။

 မစ္စစ်ချီသည် ပို၍ သန်မာလာကာ သူမကို တုတ်ဖြင့်ရိုက်နေသော လင်းတာ့ကော်သည် လင်းဟုန်န၏ အခန်းသို့ ပြေးသွားပြီး ကန့်လန့်ကာများကို ဖွင့်လိုက်တော့စွင်းမိသားစု၏ ဖြူဖွေးတောက်ပသော တင်ပါးများကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ စွင်းကျားလျန်၏ တင်ပါး‌ပေါ်သွားသည်ကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ လူဆိုးတွေကို လူဆိုးတွေက အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်ဟု သူမကပြောခဲ့သည်။

 "အဲ့ဒါနဲ့တန်တယ်။ မကောင်းတဲ့လူက အပြစ်ပေးခံရတာပဲ!"

 ကုချွင်မေက သူမလက်ထဲက ဇီးချိုသီးကိတ်မုန့်ကို နှစ်လုတ်စားရင်း သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှာ ကြည်နူးနေတဲ့အပြုံးနဲ့ စားနေသည်။

 သူမသည် လင်းတာ့ကော်၏ မိသားစု၊ အထူးသဖြင့် လင်းဟုန်န၏ ဆိုးရွားသော အကျင့်စာရိတ္တကိုတကယ်ပင်စိတ်ကုန်နေပြီဖြစ်သည်။

 "ယောင်ယောင် အဆင်ပြေလား"

 ကုချွင်မေသည် လင်းယောင်ကို တံတောင်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။

 လင်းယောင်က ဇီးချိုသီးကိတ်ကို ကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက လင်းဟုန်နပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမမွေးဖွားပြီးနောက် လင်းဟုန်နပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝနှစ်ခုမှာ သူမ၏ရွေးချယ်မှုသည် ချမ်းသာသည့်မိသားစုနှင့်လက်ထပ်ပြီး မူလမိသားစုရဲ့ရွှံ့ရေကန်ထဲက လွတ်မြောက်ဖို့ပင်။

လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်သောဘဝတစ်ခုကို လိုချင်တောင့်တကြပြီး ၎င်းကို နားလည်ပေးလို့ရသည်။

 လင်းဟုန်န၏ အမှားမှာ သူမသည် မူလပိုင်ရှင်ကို သူမလိုချင်သည့်ဘဝရရှိရန် ချနင်းခဲ့သည်။ လင်းတာ့ကော်၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် ဗီလိန်ဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ စာနာစိတ်နှင့်မထိုက်တန်ပါ။

*

 နောက်နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်ကြာတော့ အပြင်မှာ အုံ့မှိုင်းနေပြီး မိုးကြိုးပစ်တာတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသည်။

 နွေရာသီနှောင်းပိုင်းဖြစ်တာကြောင့်လား မသိပေ။ မိုးသက်မုန်တိုင်းကျပြီးနောက် နေသာရမည်ဖြစ်‌သော်လည်း မိုးသာအဆက်မပြတ် ရွာနေတော့သည်။

ဒီရက်ပိုင်းတွင် ကုရှီအန်း အိမ်ပြန်တာနည်းလာသည်။ မနေ့က သူရုံးမှာအိပ်သည်။

 ရွှီရှန်းချန်ထံမှ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးကို လုယက်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီး သံသယရှိသူကို ဖမ်းရန် အသင့်‌စောင့်ဆိုင်းနေသည်ဟု ကြားသိရသည်။

ကုရှီအန်း စောစောသွားပြီး နောက်ကျမှပြန်လာတာကို မိသားစုက ကျင့်သားရ‌နေလေပြီ။ တစ်ခါတရံ သူပြန်လာတာ နောက်ကျသည့်အတွက် ကျန်းဆွေ့လန်က ညစာကို ဗီရိုထဲမှာထားပြီး သူပြန်လာသည့်အခါ ယူစားလေသည်။

 လင်းယောင်သည် ထိုကုတင်သေးသေးလေးတွင် နေ့တိုင်း လက်ထောက်ဒါရိုက်တာ အိပ်နေတာကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသည် ပျော့ပျောင်းလာကာ ကုရှီအန်းကို အရှေ့အဆောင်သို့ ပြန်အိပ်စေခဲ့သည်။

 ဒီလူမှာကျေးဇူးမသိတတ်ပဲ ပထမဆုံးညမှာ သူမကို ဖက်ထားပြီး လွှတ်မပေးမည်မှန်း မည်သူကသိလေမည်နည်း။