အခန်း (၃၈)

လင်းဟုန်နက ကုမိသားစုရဲ့သတင်းကို နောက်ထပ်ကြားရလိမ့်မယ်လို့ သူမဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါ။ ကုရှီအန်းကစစ်မှုထမ်းရာမှ ထွက်ခဲ့ပြီး ကောင်တီပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနမှာ လက်ထောက် ဒါရိုက်တာအဖြစ် ပြန်အလုပ်ဝင်ခဲ့တာဖြစ်လိမ့်မည်။

အရင်ဘဝတုန်းက ဒီလိုမျိုးမဟုတ်ပါဘူး!

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကုရှီအန်းက ဒဏ်ရာနဲ့ပြန်လာခဲ့ပြီး သူရဲ့ညာဘက်လက်ကို ကျောက်ပတ်တီး စီးထားခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။ သူ လှုပ်ရှားနိုင်ဖို့ကို သုံးလလောက် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကုရှီအန်းက သံမဏိစက်ရုံမှာ အလုပ်ဝင်ခဲ့ပြီးတော့ စက်မှုလုပ်ငန်းဌာနမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စစ်အရာရှိတစ်ဦးက လစာယွမ်သုံးဆယ်ရတဲ့ စက်ရုံအလုပ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီးတော့ ဒုက္ခရောက်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်၊ လင်းဟုန်နက သူမရဲ့ သနားစရာဘဝတစ်ဝက်ကို စတင်ခဲ့ရသည်။

လင်းဟုန်နက သည်းခံနိုင်စရာမရှိတဲ့ အတိတ်ကအကြောင်းတွေကို ခါထုတ်ဖို့ သူမရဲ့ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ သူမက ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် တစ်နေ့လုံး ပျာယာခတ်နေခဲ့သည်။

လင်းယောင်ကတော့ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ အရာရှိကတော်ဖြစ်လာပေမယ့် သူမကတော့ ကျေးလက်ဒေသက လယ်သမတွေလိုပဲ မြောက်ပိုင်းက နုန်းမြေဆီလွှာတွေထဲမှာ နေ့တိုင်း သစ်ကိုင်းတွေချိုးနေရပြီး အရမ်းပင်ပန်းလို့ ချွေးဒီးဒီးကျနေနေသည်။

လယ်လုပ်ငန်းက ညစ်ပတ်တယ်၊ ပင်ပန်းတယ်၊ မိုးတွေလေတွေထဲမှာ တစ်နေကုန်လုပ်ရတယ်ဆိုတာကို ကျေးလက်ဒေသမှာ မနေဖူးတဲ့သူတွေက မသိကြဘူး။ ကျေးလက်တောရွာက မိန်းကလေးတွေမှာ နူးညံ့တဲ့ အသားအရေ မရှိတတ်ကြပေ။

လင်းအဖွားက ဖြူစင်တဲ့အသားအရေနဲ့ မွေးဖွားလာပြီးတော့ သူမရဲ့ အသားအရေက တစ်ဘဝလုံးမှာ ရွာထဲကတစ်ခြားအဖွားတွေထက် အများကြီးသာသည်။

လင်းမိသားစု၏ မျိုးဆက်တွေက အဖွားလင်း၏ အသားအရေကောင်းခြင်းကို အမွေဆက်ခံရကြသည်။ လင်းယောင်က သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေထက်တောင် ပိုပြီး ငယ်ရွယ်နေသည်။ သူမမှာ ချောမောလှပတဲ့ အသွင်အပြင်၊ နှင်းလိုဖြူဖွေးပြီး ကျောက်စိမ်းလို တောက်ပြောင်နေတဲ့ အသားအရေ၊ မက်မွန်ပွင့်လို မျက်နှာလေး နဲ့ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိပြီး တောက်ပတဲ့ အပြုံးလေးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

လင်းဟုန်နက အဲ့လောက် ထူးထူးခြားခြားမွေးဖွားလာတာမျိုးမဟုတ်ပေ။ လင်းယောင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်၊ ဂုဏ်ယူရတာက သူမရဲ့ ရင်သားတွေနဲ့ တင်းရင်းနေတဲ့ တင်သားတွေပဲ ဖြစ်သည်။ အခုတော့၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့်၊ သူမရဲ့ ရင်သားတွေက တွဲကျနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြနေသည်။

သူမကို ပိုရူးသွပ်စေခဲ့တာကတော့ သူမရဲ့ လက်သည်းတွေ မည်းနေပြီး အလုပ်လုပ်တာကြောင့် ကွဲထွက်နေပြီးတော့ သူမရဲ့ လက်သည်းကြားတွေမှာ သန့်ရှင်းဖို့မလွယ်တဲ့ အညစ်အကြေးတွေ ဝင်နေခဲ့တာကြောင့် ထိဖို့တောင် မရဲပေ။ ရွစိရွစိဖြစ်နေပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာလဲ နေလောင်ကွက်တွေ ရှိနေခဲ့သည်။

ဒီလိုသာ ဆက်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်၊ ရွာထဲက အသားအရေဝါကျင့်ကျင့်ဖြစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ။

လင်းဟုန်နက လင်းယောင် ပျော်‌ရွှင်နေတာကို မမြင်ရဖို့ သူမကို ကုမိသားစုရဲ့ ဒုက္ခတွင်းထဲကို တမင်တကာ တွန်းချခဲ့တာပင်။

သူမက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပေါက်ကွဲတော့မယ့် အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေသည်။

တစ်ကယ့် ပြဿနာက ဘာလဲ။

လင်းဟုန်နက သူမရဲ့ ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးလိုက်ပေမယ့် ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို အဖြေရှာလို့မရခဲ့ပေ။ လင်းတာ့ကော်နဲ့ သူ့ဇနီးက အမြဲလိုလို စိတ်တိုနေတတ်ကြသည်။

အလုပ်မသွားခင်လေးမှာ၊ အိမ်က လင်းတာ့ကော်နဲ့ လီအိုက်ဖုန်းတို့ ရန်ဖြစ်ကြသည်။ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက်မှာ၊ ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးဆီကို သူမက မြင်းနဲ့ သွားပြီး အဒေါ်သုံးယောက်၊ ဇနီးခြောက်ယောက်၊ သူဌေးသုံးယောက်နဲ့ အဲ့ဒီမိသားစုရဲ့ လင်ညီမတွေ ပါတဲ့ အုပ်စုတစ်စုနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူမက ယောင်္ကျားတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဇီဇာကြောင်သည်။ အဒေါ်တွေက သူတို့ရဲ့ အသက်နှစ်ဆယ် အစောပိုင်းမှာ လက်မထပ်ရင်၊ နောက်ပိုင်း လက်ထပ်ဖို့မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဒါမှမဟုတ်သူမရဲ့ ယောင်းမနဲ့လဲ မတည့်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်က သားယောင်္ကျားလေး မွေးဖွားပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်က သမီးမိန်းကလေး မွေးဖွားလိမ့်မည်။ ဒါဆို ယောက္ခမက သူတို့ကို ခွဲခြားဆက်ဆံလိမ့်မည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အတင်းအဖျင်း ပြောတဲ့နေရာမှာ လီအိုက်ဖုန်းရှိသည်ပင်။

လင်းတာ့ကော်နဲ့ လောင်ပိုင်ဟွားရဲ့ လျို့ဝှက်တွေ့ဆုံမှုကို သူ့ရဲ့ ယောက္ခမကြီး ဖမ်းမိသွားကတည်းက၊ အိမ်မှာနေရတာ မကြိုက်တော့‌ပေ။ သူက မိုးမလင်းခင်မှာ မြို့ထဲကို ဖဲကစားဖို့ သွားခဲ့ပြီးတော့ တစ်ကြိမ်မှာ တစ်ပြား ပေးရသည်။ ဒါကလဲ တန်ဖိုးရှိသည်။

လင်းတာ့ကော်က သူရဲ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ငွေနည်းနည်းလျော့သွားပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထက် သူ့ရဲ့မျက်နှာက ကြည်လင်နေခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံကုန်သွားတဲ့နောက်မှာတော့၊ သူက ဝိုင် ဝယ်ဖို့ လင်းဟုန်န ဆီက ပိုက်ဆံချေးခဲ့သည်။ မူးပြီး ပြန်လာပြီးတော့ လီအိုက်ဖုန်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြောင်တစ်ကောင်လို ကုတ်ခြစ်ခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ၊ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဒီစုံတွဲက ခွေးတွေက ကြွက်တွေကို ကိုက်နေပြီး ကြက်တွေက ပျံဝဲနေသလိုမျိုး နေ့တိုင်း တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးစေသည်။

ခြံဝင်းထဲမှာ၊ နွေရာသီအားလပ်ရက်က ပြီးတော့မယ်၊ ပြီးတော့ ကုမိသားစုကြီးလဲ အလုပ်တွေရှုပ်နေကြပြီ။

ကုရှီတုန်းက အိမ်မှာ အိမ်စာတွေလုပ်နေခဲ့ပြီး ကျန်းဆွေ့လန်က လင်းယောင်နဲ့ ကုချွင်မေတို့ကို တစ်နွေလုံး ဥယျာဉ်မှာ စိုက်ထားခဲ့တဲ့ ခရမ်းသီး၊ သခွားသီး၊ ပဲသီး၊ နဲ့ သပွတ်သီးတို့ကို ခူးဆွတ်ပြီး ဆောင်းတွင်းမှာ စားဖို့ အခြောက်လှန်းရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လင်းယောင်က ရှေ့မှာတင်ပဲ လောဘကြီးပြီး လတ်ဆတ်တဲ့ အသီးတွေ စားချင်နေသည်။ ကုရှီအန်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်း ဘေးမှာ မြေကွက်တစ်ချို့လုပ်ပြီး စပျစ်ပင်တွေပျိုးထားတဲ့ ဝါးလုံးများနဲ့ စင်တစ်ခုဆောက်ခဲ့ပြီး ထောင့်တွေမှာ သခွားမွှေးသီးတွေ စိုက်ထားပေးသည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက နေ့တိုင်း ရေလောင်းပေါင်းနှုတ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါမှာ အပင်ပေါက်လာခဲ့သည်။ တစ်လကျော်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ စင်အောက်က စပျစ်သီးတွေက ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းလာခဲ့သည်။

သခွားမွှေးတွေကလဲ ချိုမြသည်။ လင်းယောင်က မနက်တစ်ပန်းကန်၊ နေ့လည်တစ်ပန်းကန်‌စားသည်။ သူမ မစားချင်တော့လောက်အောင်ကို သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က သူမကိုမြင်တော့ ပြောသည်။ " နေ့တိုင်း အစားမစားပဲ အသီးတွေပဲ စားနေတာ။ ယောင်ယောင် မဝလာတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူးလေ။ "

ကုမိသားစုဝင်တွေက နားထောင်နေကြပေမယ့် ဘာမှမပြောကြပဲ ပြုံးသာပြုံးနေကြသည်။

ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက် ကျင့်သားရနေသောအရာ မဟုတ်ပါပေ။

ညနေခင်းမှာ၊ လေညှင်းအေးအေးလေး တိုက်သည်။ လင်းယောင်က တစ်နေ့လုံး အိမ်မှာ အိပ်နေခဲ့သည်။ နေ့လည်ခင်းမှာ၊ ရေဘူးတွေ၊ သံဗူးတွေ၊ ခွက်အသေးလေးတွေနဲ့ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းတွေကို ဆေးကြော‌ခဲ့ပြီး ဗီရိုပေါ်မှာ ရေစစ်ဖို့ တင်ထားခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲကနေ "ဒေါင်"ခနဲ အသံကြားလိုက်ရပြီး ကုရှီတုန်းက သစ်ပင်အရိပ်အောက်ကို ‌စားပွဲအသေးတစ်လုံးရွှေ့လာကာ သီချင်းငြီးရင်း သူ့ရဲ့ အိမ်စာကို အပြီးသတ်နေသည်။

လင်းယောင်က ဘူးတွေဆေးပြီး စပျစ်သီးစားရင်းနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်စုတ်လေးက အရမ်းဆိုးသည်။ မနက်ကတည်းက ခြံထဲမှာ စာလုပ်နေခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲက စာအုပ်ကို နှစ်မျက်နှာတောင် မလှန်ရသေးဘူး ပြီးတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထပြေးသွားသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က လိုက်ရှာဖို့ ထွက်သွားသည်။ ‌တစ်ကယ်ပါပဲ၊ ခွေးသားလေးက ‌ဘေးခြံက ကျားခေါင်းနဲ့ ကျောက်မီးသွေးကောက်ဖို့ ထရပ်ကားနဲ့ သွားတဲ့ဆီကို ပြေးလိုက်သွားသည်။

ကောင်တီ ကျောက်မီးသွေးကားတွေက တစ်ရက်ကို မြို့ထဲကနေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထွက်ကြသည်။ လမ်းက သွားလာဖို့ မလွယ်ပေ။ ပြီးတော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျောက်မီးသွေး အကျိုးအပဲ့တွေ ကျကျန်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲက ကလေးတွေက အဲ့ဒီကျောက်မီးသွေးတွေကို ကောက်ဖို့ ခြင်းတောင်းအသေးလေးတွေ ယူလာကြသည်။

အခြေအနေကောင်းတဲ့ ခြင်းကိုတော့ ပြားသုံးဆယ်နဲ့ ရောင်းနိုင်ပြီးတော့ အခြေအနေမကောင်းရင်တော့ သိမ်းထားပြီး အိမ်မှာပဲ သုံးလိုက်ကြသည်။

မိခင်ဖြစ်သူက သူ့သားကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ပြီးတော့ ခွေးကောင်လေးကတော့ သူ့ရဲ့ကျူရှင်ခတွေအတွက် နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ပံ့ဖို့ ပိုက်ဆံရှာချင်ကြောင်းကို ယုတ္တိရှိအောင် ပြောနေတုန်းပဲ။

ဒီစကားကိုကြားတော့ လင်းယောင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ " ဒီကလေးဆိုးလေးက တအား နုံတာပဲ။ မင်းက ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ တစ်ရက်လောက် အပြင်ဘက်မှာ ကျောက်မီးသွေး အပဲ့လေးတွေကို ခြင်းနဲ့ လိုက်ကောက်ကြည့်လိုက်ပါလား။ မင်းကံကောင်းရင်၊ ပြားသုံးဆယ်နဲ့ ရောင်းလို့ရမယ်။ ကံမကောင်းရင်တော့ တစ်ပြားမှရမှာမဟုတ်ဘူးနော်။ "

သုံးရက်လောက် ငါးမျှားပြီး နှစ်ရက်လောက် ပိုက်ကွန်တွေ အခြောက်ခံပေးလိုက်ရင်၊ ရက်ပိုင်းလောက်အတွင်း အသက်မွေးနိုင်ပါသည်။ ကောင်စုတ်လေးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ အရမ်းပြောပြီးတော့ အလုပ်ကို တစ်ကယ် စွဲစွဲမြဲမြဲ မလုပ်ပါဘူး။

ကျန်းဆွေ့လန်က ခွေးကောင်လေးကို လျစ်လျူရှူထားလိုက်ပြီး ကောင်စုတ်လေးကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကု အလုပ်ကနေပြန်အလာကို စောင့်နေသည်။

ကုရှီအန်းက သူ့ရဲ့ အမေကို စကားပြောဖို့စောင့်နေတာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဒီကောင်လေးက ဉာဏ်ကောင်းပေမယ့် ကောင်းကောင်းအသုံးမချတတ်ပေ။

လင်းယောင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေတဲ့ ကုရှီအန်းကို မကြည့်ပါနှင့်။ ကောင်မလေး ဘာပဲပြောပြော သံမဏိလိုနှလုံးသားက လက်ချောင်းလေးနားမှာတင် နူးညံ့သွားတတ်သည်။

တစ်ကယ်တော့၊ လင်းယောင် တစ်ယောက်တည်းကသာ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။

အဖေ၊ အမေ၊ ဦးလေး၊ အဒေါ်နဲ့ တစ်ချို့‌ မောင်နှမတွေအပေါ်က လွဲလို့၊ ကုရှီအန်းက အကုန်လုံးအတွက် ရက်စက်ပြီး အကြင်နာမဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ဆံပင်က အပြည့်မပေါက်သေး‌သောကောင်လေးသုန်ဇီဖြစ်သည်။

သူ့အစ်ကိုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့၊ သူကလဲ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပင်။ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်က ယောင်္ကျားလို ပြုမူရမည်၊ မြူးထူးခုန်ပေါက်နေပြီး ယုတ်ညံ့တဲ့စိတ်ဓာတ်ရှိခြင်းက သည်းမခံနိုင်ဆုံး ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကုရှီတုန်းက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို တွေ့တဲ့အခါ၊ သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေကို ချက်ချင်းစုလိုက်ပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ သစ်ပင်ငယ်လေးလို မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကစားနေပြီး သူ့အစ်ကို သူ့ကို ဘယ်လိုအပြစ်ပေးမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေသည်။

မတ်တပ်ရပ်နေခိုင်းပြီး အပြစ်ပေးမှာလား။ ဝါးခြမ်းပြားနဲ့ ရိုက်မှာလား။

သူကလေးဘဝကတည်းက အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသည်။ နာရီဝက်၊ တစ်နာရီလောက် မတ်တပ်ရပ်နေရတာက သူ့အတွက် အလွယ်လေးဖြစ်သည်။

ဝါးခြမ်းပြားနဲ့ ရိုက်ခံရတာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ရိုက်ရုံပါပဲ။ အိပ်ယာပေါ်မှာ တစ်ညလောက် လဲလိုက်ရင်၊ နောက်ရက် သက်သာသွားမှာပါပဲ။

ကောင်စုတ်လေးက ယုံကြည်ချက်တော့ ရှိသားပင်။

ကုရှီအန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ကလေးဆိုးလေး ဘာတွေးနေတယ်ဆိုတာကို မကြည့်ပဲနဲ့တောင် သိသည်။ ထင်းပုံထဲကနေ ဆူးချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကုရှီတုန်းက လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ့ရဲ့တင်ပါးကို အလိုလျောက် မြှောက်‌ထားကာ အရိုက်ခံရဖို့ စောင့်နေပါသည်။ မထင်မှတ်ပဲ၊ သူ့အစ်ကိုကြီးက စမရိုက်ပဲ ပြုံးသာပြုံးသည်။

အရှေ့ပိုင်းကနေ ‌သခွားမွှေးသီးကို ချောင်းကြည့်နေသော လင်းယောင်က နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ပျောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခုခုတော့ မကောင်းတော့ဘူးထင်သည်။

ဒီအချိန်မှာ၊ ကုရှီအန်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခု၊နှစ်ခုလောက်ကို လင်းယောင်လဲ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဒီလူကြီးက သိပ်မပြုံးတတ်ဘူး။ တစ်ပတ်မှာ ရှစ်ရက်လောက်က မျက်နှာတည်ကြီးနဲ့ နေတတ်သည်။ မျက်နှာတည်တာက သူ စိတ်တိုနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလဲ မဟုတ်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့၊ ဒီလူရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကောင်းလေလေ၊ သူ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာ နည်းလေပင်။

ဒါပေမယ့်၊ အခု သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကပဲ ပြုံးနေပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အပြုံးမရှိ‌နေပေ။

ကောင်စုတ်လေး သုန်ဇီဒုက္ခရောက်တော့မယ်ဆိုတာ လင်းယောင် သေချာသိနေပါသည်။

သေချာတာပေါ့၊ ကုရှီအန်းက သူ့ရဲ့လက်ထဲက ဆူးကိုင်းကို လှုပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်သည်။ " မနက်ဖြန် မနက်စမယ်၊ ငါနဲ့ လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ပြေးရမယ်။ "

ကုရှီတုန်း - !!!

" အိုး ဘုရားရေ၊ ဒါ တစ်ကယ်ကြီးလား။ "

ကောင်စုတ်လေးက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေစီးကျလာပြီး နောင်တရလို့မဆုံးဖြစ်နေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းခင်မှာ၊ သူ့ကို အစ်ကိုကြီးက အိမ်အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ကြွေးကြော်သံတွေ အော်ဟစ်ကာ လမ်းကြားထဲမှာ ပြေးခဲ့ကြသည်။ သူ မရိုးသားရင်၊ သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက မိုးမခကိုင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ တင်ပါးကို ရိုက်လိမ့်မည်။

အားအရမ်းမပြင်းပေမယ့် ကြိမ်းနေအောင် နာမှာဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ တစ်မနက်ခင်းမှာ၊ ကုရှီတုန်းက လှေကားပေါ်က ချော်ကျခဲ့ပြီး ပြန်မထနိုင်ခဲ့ပေ။ ကုချွင်မေတောင်မှ သူ့ကို ဆွဲမထူနိုင်ခဲ့။

လင်းယောင်က သူ့ကို မနက်စာစားဖို့ ခေါ်နေခဲ့ပေမယ့် ကောင်စုတ်လေးက မလှုပ်မရပ် သေချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းက မိုးမခကိုင်းကို ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်စုတ်လေးက ချက်ချင်း ထခုန်ပြီး ရေခပ်ကာ ဆပ်ပြာတိုက်ရင်း သူ့ရဲ့ လက်ကို ဆေးခဲ့သည်။ ထမင်းပန်းကန်ကိုကိုင်ကာ ထမင်းစစားတော့သည်။

ကုမန်ဆန်က အခန်းထဲကနေကြည့်ကာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ကုမိသားစုကြီးက စည်းကမ်းတင်းကြပ်တဲ့ မိခင်နဲ့ မေတ္တာပေးသောဖခင် ပုံစံမျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ လင်းယောင် အပါအဝင် မိသားစုထဲက ကလေးသုံးယောက်က ကုမန်ဆန်ရဲ့ နှလုံးသည်းပွတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူ့တို့ ဖခင်က မရိုက်နှက်ခဲ့။ ကြည့်ရတာ မသက်သာပေ။

ကုမန်ဆန်က ခနလောက် ပါးစပ်ပိတ်နေခဲ့ပြီးနောက်မှာ ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ " ဆွေ့လန်၊ သုန်ဇီက ကလေးပဲရှိသေးတာ၊ ဘာလို့.... "

သူ့ရဲ့စကားလုံးတွေ မဆုံးခင်မှာပဲ၊ ကျန်းဆွေ့လန်က သူ့ကို ဆူခဲ့သည်။

" ဘာစကားလဲ။ ကောင်စုတ်လေးက နောက်နှစ်ဆို ဆယ့်တစ်နှစ် ပြည့်တော့မယ်။ တစ်နေ့ ထမင်းသုံးနပ်ကို ဝက်ပေါက်လေးထက်တောင် ပိုကောင်းကောင်းစားနိုင်တယ်။ ဘယ်သူ့ကလေးက အဲ့လောက်စားနိုင်လို့လဲ။ အရမ်းချစ်တဲ့အဖေက ကလေးတွေကိုဆုံးရှူံရတတ်တယ်တဲ့။ ရှင့်ကို ဂရုစိုက်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်။ ကလေးသုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်မှမအောင်မြင်ရင် ဘာမှအကျိုးမရှိဘူး။ ရှင်က ဒီလိုအသားကျနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ။ ရှင် အဲ့ဒါကိုမ‌ပြောင်းရင် လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မအပေါ်မှာ တစ်ကယ်ကောင်းပေးချင်တယ်ဆိုရင်၊ ပါးစပ်လေးကိုပဲ ပိတ်ထားပေး။ မဟုတ်ရင်၊ မြေအောက်ခန်းကိုသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာသာ အိပ်ယာခင်းထားလိုက်တော့။ "

ဦးလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ မအိပ်ချင်တာကြောင့် သတိထားပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က အေးစက်စက်ပဲ "ဟွန်း"ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကိုလှည့်ကာ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ဆက်အိပ်တော့သည်။

ဒီနေ့ရဲ့ မနက်စာကတော့ ပေါင်မုန့်တစ်ခြင်းနဲ့ သိုးသားဆန်ပြုတ်တစ်ဗူး ဖြစ်သည်။ ချဉ်ပြီး ကြွပ်ရွတဲ့ မုန်လာဥခြောက်တစ်ချို့ကို လောင်ကုက အထူးတလည် လှီးထားပေးသည်။ အရသာက လန်းဆန်းပြီး ဆန်ပြုတ်နဲ့ တွဲစားလို့ကောင်းသည်။

မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ မိသားစုက တစ်သီးတစ်ခြားစီ ခွဲထွက်ခဲ့ကြသည်။

လင်းယောင်က မီးခိုးရောင် ယုန်နှစ်ကောင်ကို အစာကျွေးပြီး ယုန်မကြီးရဲ့ ဗိုက်အကြီးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ယုန်သားအစပ်ချက်နဲ့ အနာဂတ်မှာ စားရမယ့် ယုန်သားနှပ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နေမိသည်။ကုရှီအန်း ပြန်အလာကိုစောင့်ပြီး မမွေးသေးတဲ့ ယုန်ကလေးလေးတွေအတွက် အစာကျွေးဖို့နဲ့ အသိုက်သေးသေးလေး နောက်တစ်ခုဆောက်ခိုင်းဖို့ သူမ စီစဉ်နေသည်။

ယုန်တွေက မျိုးပွားနိုင်စွမ်းများပြီး တစ်လကနေ နှစ်လအတွင်း ယုန်ပေါက်လေးတွေကို မွေးဖွားနိုင်သည်။

နောက်တစ်ရက်က ပိုအေးလာသည်။ တစ်ဖက်မှာ ယုန်သားကင်နေပြီး တစ်ဖက်မှာ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကု က တစ်ခြားသူတွေနဲ့ အတူရှိနေခဲ့သည်။ အဲ့ဒီနေ့လေးက သိပ်မလှပခဲ့ပေ။

အဲ့အကြောင်းကို လင်းယောင် ပိုတွေးမိလေ၊ သူမပိုလှလာလေပါပဲ။ လှပတဲ့အသံလေးနဲ့ သီချင်းငြီးရင်း အခန်းထဲမှာ ဆွယ်တာတစ်ထည် ချည်ထိုးနေခဲ့သည်။

သူမရဲ့ သာမာန်ဘဝလေးနဲ့ လှပတဲ့မျှော်လင့်ချက်‌လေးတွေက ငြိမ်နေတဲ့ ပင်လယ်ရေပြင်ကို လှိုင်းလုံးလေးတွေက လှုပ်ခက်စေသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ အခြေအနေကောင်းလာခဲ့သည်။ တစ်မနက်လုံး ချည်ထိုးနေခဲ့ပြီး နေ့လည်ဘက် ကုချွင်မေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ၊ လင်းယောင်က သူမနဲ့အတူ လမ်းပေါ်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရုပ်ရှင်ရုံ အပေါက်ဝမှာ ဇာတ်ကားအသစ်အတွက် ပိုစတာတွေ တင်ထားခဲ့သည်။ ဇာတ်ကားအသစ်ထွက်တယ်လို့ ကြားထားသည်။

လင်းယောင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက " လူစွမ်းကောင်းများ၏ ကလေးများ " ဆိုတဲ့ ဂန္တဝင်ဇာတ်ကားတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ရိုက်ကူးထားကြတယ်ဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါပေမယ့် လင်းယောင်က စိတ်ဝင်စားမှုမရှိခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်တွေမှာ ဇာတ်ကားတွေအများကြီး ကြည့်ခဲ့ဖူးပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ ဇာတ်ကားကြည့်ပြီး အိမ်ပြန်အိပ်တာက ပိုကောင်းသည်။

ကုချွင်မေက အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေခဲ့ပြီး အစ်ကိုကြီးထို့ထို့ အလုပ်ကနေပြန်လာတဲ့အချိန် အတူတူ ကြည့်ဖို့ စောင့်နေခဲ့သည်။

ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ၊ တစ်မိသားစုလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ညပိုင်းမှာ သူမကို ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုကို လင်းယောင်က အရမ်းစိတ်ကျေနပ်မှုရခဲ့ပြီးတော့ သူတို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး နေ့လည်ပိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အချိန်အတိုင်း တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ကြသည်။

နေ့လည်တစ်နာရီမှာ၊ ကုရှီအန်းက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူနိုးလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ တစ်ခုခုမှားနေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ၊ အိပ်နေတဲ့ကောင်မလေးက သူ့ကို ရေဘဝဲတစ်ကောင်လို တွယ်ကပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။