အခန်း (၇၄)

နွေရာသီမှာ နေထွက်တာ စောသည်။ ပြီးတော့ လမ်းဘေးက ပေါင်းပင်တွေက မြူတွေနဲ့ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဦးလေးကျန်းက အိမ်ပြောင်းတာကို ကူညီဖို့ မိသားစုရဲ့မြည်းလှည်းအဟောင်းကို မောင်းလာခဲ့သည်။

မနှစ်က ဦးလေးကျန်းက အိမ်ပြောင်းတာဖြစ်ပြီး ဒီနှစ်က ဦးလေးကျန်းက လာကူညီပေးတာဖြစ်သည်။

ဦးလေးကျန်းက တစ်ကယ်ကို လာကူညီပေးချင်ခဲ့သည်။ အသင်းက ဂျုံရိတ်သိမ်းတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ တုန်းဖန်းဟောင်မှာ ဂျုံစိုက်ခင်း ဧက ၂၀၀ ကျော်ရှိသည်။ တောင်ကုန်းပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ကြည့်လိုက်ရင် မျက်စိတစ်ဆုံး ရွှေဝါရောင်ဂျုံခင်းကြီးကို မြင်ရမှာဖြစ်သည်။ ရွာထဲက လူကြီးတွေရော၊ ကလေးတွေရော အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြသည်။ ဆောင်းတွင်းတစ်တွင်းလုံး သူတို့ ဆာလောင်နေခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းက ညဘက်မှာ သူတို့ရဲ့တံစဉ်တွေကို သွေးရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြပြီး နေမထွက်ခင်မှာ စိုက်ခင်းထဲကို အလုပ်လုပ်ဖို့သွားကြသည်။

ဦးလေးကျန်းက အသင်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်တာကြောင့် မကူညီပေးနိုင်ပေမယ့် ရွာကနေ စောင့်ကြည့်ပေးနေခဲ့သည်။ ဦးလေးကျန်းတောင် ဒီကို ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ဦးလေးကျန်း နံနက်စာမစားခဲ့ရသေးမှန်း သိနေခဲ့တာကြောင့်၊ သူမက ပွစိပွစိလုပ်နေခဲ့ပြီး အမွှေးဆီနဲ့‌ကြော်ထားတဲ့ အဖြူရောင်ကြက်ဥရေကြော်နဲ့ ခေါက်ဆွဲအသေးတစ်ပန်းကန် တည်ခင်းပေးဖို့ လုပ်နေခဲ့သည်။ ဦးလေးကျန်းက သူ့ဘောင်းဘီကို လိပ်တင်ခဲ့သည်။ သူက ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားခဲ့ပြီး စတင်စားသောက်တော့သည်။ လောင်ကုက အရမ်းဗိုက်ဆာနေခဲ့တာကြောင့် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်က မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ သူ့တူနဲ့ ပြောင်းဖူးခေါက်ဆွဲပေါင်းကို ယူစားလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို သုတ်ခဲ့သည်။

" ဦးလေး၊ ကျွန်တော်က ခေါက်ဆွဲပါ "

" ကောင်စုတ်လေး၊ ငါတို့ကို စ‌မနေနဲ့၊ အလုပ်သွားကြရအောင်။ "

ကျန်းဆွေ့လန်က သူ့ကို ဆူခဲ့သည်။ " ဒါက ဘယ်လိုဆောက်လုပ်ရေးမျိုးလဲ? အိမ်ဆောက်နေတာလဲ မဟုတ်ပါဘူး "

ဦးလေးကျန်းက ဂရုမစိုက်စွာ ပြောခဲ့သည်။ " တူတူပါပဲ၊ အားလုံး အတူတူပဲ။ "

လင်းယောင်က ပြုံးနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ ဒုတိယဦးလေးက သူဘာပြောနေလဲဆိုတာကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ၊ ပြီးတော့ သူနဲ့ ဦးလေးကျန်းက လုံးဝကွဲပြားခြားနားတဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေ ရှိကြသည်။

တူက ဦးလေးနောက်ကို လိုက်တယ် (မျိုးရိုးလိုက်တယ်) လို့ ခေါ်သည်၊ ပြီးတော့ ဒါက မှန်ပါသည်။ ကုရှီအန်းက သူ့ရဲ့ဒုတိယဦးလေးလို စားနိုင်ပါသည်၊ ပြီးတော့ သူက သူ့ဦးလေးကျန်းထက် စကားနည်းပြီး ပိုမိုစဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်ပါသည်။ သုန်ဇီ အတွက်ကတော့၊ ဒီကောင်လေးက ပျော်ရွှင်နေတာပါပဲ...

ရှေးစကားအရတော့၊ တစ်ယောက်ယောက်နောက်ကွယ်မှာ စကားပြောလို့မရပေ။

သူမ စဉ်းစားနေတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကောင်စုတ်လေးက မြည်းကို စနောက်ဖို့ ပြေးလာနေခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစုရဲ့ မြည်းအိုကြီးမှာ နာခံလွယ်တဲ့သဘာဝရှိပြီး အစာကျွေးဖို့လဲ လွယ်ကူပါသည်။ သူ့ကို ကျွေးတဲ့ဘာမဆို သူစားပါသည်။ သူက အစားမရွေးတတ်ပေ။ သူ့မျက်လုံးတွေက မဲနက်ပြီး သိမ်မွေ့မှုကို ပြကာ စိုစွတ်နေတတ်သည်။ သူက တစ်ကယ်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လောက်တဲ့ တစ်ခြားမြည်းတွေလို စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေပေ။

မိသားစုက ပစ္စည်းတွေရွှေ့ပြောင်းရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြပေမယ့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လေး လင်းယောင်ကတော့ မကူညီပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ မိသားစုက သူမကို မလှုပ်ခိုင်းပေ။

လင်းယောင် လှုပ်ချင်ရင်တောင်၊ သူမရဲ့ဗိုက်ထဲက ၈ လသားအရွယ် ကလေးလေးက လက်မခံပေ။

သူမ မီးဖွားဖို့အချိန်နီးလာလေလေ၊ သူမဗိုက်ထဲက ကလေးလေးက ဆူညံလာလေလေဖြစ်သည်။ အချိန်နဲ့အမျှ၊ အမေရဲ့ဗိုက်ကို ထိုးလိုက်၊ ကန်လိုက် လုပ်နေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်က ပြုံးကာ ပြောခဲ့သည်။ " သူက စားနိုင်ပြီး လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ ကောင်ဆိုးလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ "

ကုမန်ဆန်က ရွှင်ပျစွာ ပြောခဲ့သည်။ " မြေးမလေးက မဆိုးပါဘူး။ တက်ကြွနေရုံပါ။ "

ကုရှီတုန်းက ထွက်လာပြီး ပြောခဲ့သည်။ " ဟေး၊ မရီးက တူမလေး မွေးပေးမှာ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့စရိုက်က ကျွန်တော့်လိုပဲ ကောင်းတယ်။ "

ကုမန်ဆန် - " . . . . . . " မင်းဘာပဲ လိုချင်ချင်၊ မေ့လိုက်တော့။

လက်ထောက် ဒါရိုက်တာကုအတွက်တော့၊ ကလေးမွေးဖွားရမယ့်အကြောင်းကို သူဂရုမစိုက်ပေ။ သူဂရုစိုက်တဲ့တစ်ခုတည်းသောအရာက ‌မီးဖွားနေစဉ်မှာ လင်းယောင် အများကြီးမခံစားရဖို့ပင်။ သူမက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရပြီး ဖောယောင်နေခဲ့သည်။ ကလေးလေးက ညဘက်ဆို ပြဿနာရှာတတ်ပြီး လင်းယောင် တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရပေ။ ညဘက်မှာ သန့်စင်ခန်းသွားခဲ့ပြီး ဘေးမှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့ နံရံကို အမီပြုပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်။

ကုရှီအန်းက နှစ်ရက် ညဆိုင်းဆင်းပြီး ပြန်‌လာခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ လင်းယောင်က အိပ်ယာပေါ်မှာ မသက်မသာအိပ်ပျော်နေပြီး သူမရဲ့မျက်ဝန်းလှလှလေးတွေက နီရဲနေကာ ကော့စင်းနေတဲ့ မျက်တောင်ထူထူလေးတွေကလဲ အောက်ကိုစိုက်နေတာကို မြင်ခဲ့ရသည်။ သူက အိပ်ယာထဲမှာ မကျေမနပ်အိပ်နေခဲ့ပြီး နာကျင်စေတဲ့ တူကြီးတစ်ချောင်းရှိနေခဲ့တယ်လို့ သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ရဲစခန်းထဲမှာ၊ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က အိမ်မှာ သူ့အစ်မက မီးဖွားရခက်ခဲပြီး သူကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သူ့အစ်မကို မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို တစ်ခါတစ်ရံ ပြောပြတတ်တာကို သူကြားခဲ့ရသည်။

ရှေး‌တုန်းကတည်းက၊ ကလေးမွေးဖွားခြင်းက အမျိုးသမီးတွေအတွက် ငရဲပါပဲ။

လင်းယောင် မီးမဖွားခင်စစ်ဆေးမှုတွေအတွက် ဆေးရုံကိုသွားတိုင်း၊ ‌ဆရာဝန်က သူမဗိုက်ပေါ်ကို နားကြပ်တင်ပြီး နားထောင်ခဲ့သည်။ လင်းယောင်က အေး‌အေးဆေးဆေးပါပင်။ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက ဘေးကနေ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူက ဆရာဝန်ကို ချောမောတဲ့မျက်နှာနဲ့ အမူအရာမပြပဲ အတည်ကြီးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ပုံစံက အတော်လေး နေရထိုင်ရခက်ခဲစေပါသည်။

စစ်ဆေးမှု အများအပြားလုပ်ပြီး‌တဲ့နောက်မှာ၊ လင်းယောင်က ဆရာဝန် ချွေးသုတ်နေတာကို မသိမသာမြင်ခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ၊ လင်းယောင်က တရုတ်နှင်းသီးပင်အောက်မှာ လတ်ဆတ်တဲ့ မက်မွန်သီးတစ်ပန်းကန်၊ သစ်ကြားသီးကိတ်မုန့်တစ်ပန်းကန်နဲ့ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သစ်ကြားသီးကိတ်မုန့်က ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် သူတို့က အရမ်းချိုလွန်းပြီးတော့ အရသာကို သွားရည်ကျစေအောင်လုပ်ထားကြသည်။

လင်းယောင် မကြိုက်ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူမက ရေဆေးထားတဲ့ မက်မွန်သီးတွေကိုပဲ ရွေးစားခဲ့ပါသည်။

အိမ်ထဲက ပစ္စည်းအကြီးတွေကို ရွှေ့လို့ပြီးတော့မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်းဆွေ့လန်က ကြက်မကြီးသုံးကောင်နဲ့ ကြက်ခြံထဲက ယုန်လေးတွေပါတဲ့ အသိုက်အတွက် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

ကျေးရွာကို ပြန်သွားပြီးရင်၊ အထက်လူကြီးတွေက ကြက်မတွေကို မွေးခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ပေ၊ ပြီးတော့ ယုန်တွေအများကြီးကိုလဲ မွေးခွင့်မပြုခဲ့ကြပေ။ ကုမန်ဆန် က သူကိုယ်တိုင် ကြက်မတွေအားလုံးကို သတ်ခဲ့ပြီး ယုန်အထီးတစ်ကောင် အမတစ်ကောင်ကိုသာ ချန်ထားကာ အသတ်ခံရနိုင်တဲ့ယုန်တွေ အားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့ရသည်။ တွဲချည်ထားပြီး နောက်ပိုင်းစားသောက်ဖို့ အသားခြောက်တွေအဖြစ် အခြောက်လှန်းထားခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ဘာမှမတတ်နိုင်ပဲ လက်လျော့ခဲ့ရသည်၊ မြို့နဲ့ပတ်သက်ပြီး မကောင်းတာတွေက ကြက်တွေကို မမွေးခိုင်းတာပါပဲ၊ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ ကြက်တွေကို သတ်ပစ်ခဲ့ရသည်။ ဟင်းရွက်စိုက်ခင်းထဲမှာ ပျိုးပင်တွေ မရှိကြတော့ပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ဦးလေးနှစ်ယောက်ရဲ့မိသားစုတွေက ယူသွားခဲ့ကြသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့သစ်သီးခြင်းတွေကို အိမ်နီးချင်းတွေဆီ ခွဲဝေရောင်းချခဲ့သည်။ မိသားစုကလဲ ပဲတစ်ခြင်း၊ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်ခြင်း၊ သခွားသီးတစ်ခြင်းနဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်တစ်ခြင်း ယူခဲ့ကြသည်။

" အဲ့လောက်ကြီး မစားနိုင်ဘူးလေ။ "

" မစားနိုင်တာ အရေးမကြီးဘူး။ ခြံဝင်းထဲကို ပြန်သွားတဲ့အခါ အလိုလိုစားနိုင်သွားလိမ့်မယ်။ "

မိသားစုက ဟင်းရွက်တွေခူး၊ ကြက်တွေ၊ ယုန်တွေ သတ်တာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။

လင်းယောင်က ယားယံနေခဲ့သည်၊ သူမရဲ့ဗိုက်ကို ကိုင်ထားခဲ့ပြီး သုန်ဇီနဲ့အတူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပုန်းနေခဲ့သည်။ သူတို့မြင်တဲ့အခါ တစ်ခြားကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်ပြီး ဖြူဖက်ဖြူလျော်ဖြစ်နေတာကို ကြောက်လန့်စွာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

လင်းယောင်က စိတ်ဝင်စားစွာနဲ့ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သုန်ဇီ ကို ယုန်သတ်ဖို့ စွမ်းရည်ကိုတောင် လေ့ကျင့်ပေးနေခဲ့သည်။

သုန်ဇီက ကြိုးစားကြည့်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ပေမယ့် အနက်ရောင်လက်သည်းလေးတွေက မဆွဲဆန့်ထားပေ။

လူဆိုးလေးနှစ်ယောက်ကို လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်၊ သူတို့ကို ဆူနေခဲ့ပြီး တရုတ်နှင်းသီးပင်အောက်မှာ ရပ်နေဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ လင်းယောင်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသန်စွမ်းတာကြောင့် မတ်တပ်ရပ်ဖို့တော့ မပြောခဲ့ပေ။ သူက ကောင်စုတ်လေးကိုပဲ ‌ကင်းမြီးကောက်ထောင်ခိုင်းထားခဲ့သည်. . .

မနက် ၁၁ နာရီမှာ၊ အားလုံး သိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ဝက်ကလိုပဲ၊ ကုမိသားစုအိမ်အဟောင်းကို သော့ခတ်ထားခဲ့သည်။ ဦးလေးကျန်းက သူ့လက်ထဲက ကြာပွတ်ကို ရိုက်ခဲ့ပြီး အစာကောင်းကောင်းကျွေးထားတဲ့မြည်းလေးနဲ့ စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ မြည်းလှည်းက လမ်းပေါ်မှာ ယိမ်းနွဲ့နေခဲ့သည်။

လင်းယောင်က ကောင်းကောင်းကာကွယ်ထားခဲ့ပြီး မြည်းလှည်းပေါ်မှာ ထိုင်ခဲ့သည်။ သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်ပဲ နောက်ကိုလှည့်ကြည့်မိသည်။ အနီရောင်အုတ်ကြွပ်ပြားတွေ၊ တိတ်တဆိတ်ရှိနေတဲ့ အစိမ်းရောင် မိုးမခပင်တွေနဲ့ အိမ်အဟောင်းက လေတိုက်၊ မြူမှုန်၊ မိုးရွာပြီး နှင်းကျတဲ့ညတွေမှာတောင် တစ်စုံတစ်ယောက် ပြန်လာဖို့ တိတ်တဆိတ်စောင့်နေမှာပါ။

*

စွင်းမိသားစုဘက်မှာတော့၊ လင်းဟုန်နက နှစ်တစ်ဝက်လောက် မြို့ထဲက ကျန်းမာရေးစင်တာမှာ ကြီးလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အဝေးကို ခရီးထွက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမက ကလေးစောစောမွေးခဲ့ပြီး မီးဖွားစဉ်ကာလကောင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်ထိခိုက်‌နေခဲ့သည်။ သူမ နေ့တိုင်း glucose သွင်းနေရင်တောင်မှ၊ သူမ ခန္ဓာကိုယ်က အများကြီး ခံစားနေရတုန်းပါ။

လုပ်ပြောတာ မဟုတ်ပေ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ၊ စွင်းမိသားစုရဲ့အတွေးတွေက သူတို့ရဲ့မြေး အပေါ်မှာပဲ ရှိကြပြီး လင်းဟုန်နကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ကြပေ။

စွင်းအဖေက သူ့ချွေးမကို တစ်နေ့ထမင်းသုံးနပ်၊ ကြက်ဥတစ်ပန်းကန်နဲ့ သွေးလည်ပတ်မှုကောင်းစေဖို့ သကြားညိုရည် တိုက်ဖို့ စွင်းကျားရုန်ကို မှာထားခဲ့သည်။

စွင်းကျားရုန်က အပြင်မှာ သတ္တိနည်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ဒါပေမယ့် သူမက အတွင်းမှာတော့ ထေ့ငေါ့ပြောတတ်တဲ့ မိန်းမမျိုးဖြစ်သည်။ သူမက လင်းဟုန်နကို တစ်နေ့ထမင်းနှစ်နပ်သာ‌ ကျွေးခဲ့ပြီး သူမရဲ့အစားအစာတွေက မကောင်းခဲ့ပေ၊ ပဲခေါက်ဆွဲ၊‌ ပေါက်စီ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချဉ်၊ (သို့) ပဲအနှစ်ထဲမှာနှစ်ထားတဲ့ ကန်စွန်းဥခြောက်၊ သကြားညိုနဲ့ မြင်တောင်မမြင်ဖူးတဲ့ ကြက်ဥအရည်တွေ ကျွေးခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နက အမုန်းတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့သည်။ ရက်နှစ်ဆယ်မှာပဲ၊ သူမရဲ့ ပါးရိုးတွေပေါ်လာခဲ့ပြီး မျက်ကွင်းတွေညိုနေခဲ့ကာ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေက လက်တစ်ဆုပ်စာလောက် ကျွတ်ကျနေခဲ့သည်။ သူမက ဘယ်သူနဲ့မှ မတူတော့ပေ။ မီးဖွားပြီးထားတဲ့ ချွေးမလေးက အပြင်ကထွက်ပြေးလာတဲ့ ဒုက္ခသည်နဲ့ တူနေခဲ့သည်။

မြေးလေး ဆေးရုံက ဆင်းတဲ့အခါ၊ အဖေဖြစ်သူက သူ့ချွေးမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တစ်ကယ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူအိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ၊ စွင်းအဖေက စိတ်တိုနေခဲ့သည်။ နောက်တစ်ရက်မှာ၊ နာလန်ထူဖို့အတွက် လင်းဟုန်နကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ စက်ရုံကို ကားတစ်စီးပို့ခဲ့သည်။

ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ စွင်းအဖေက လင်းဟုန်နအပေါ် တစ်ကယ် ကြင်နာပါသည်။ ကားကို စောင်တွေနဲ့ဖုံးထားပြီး စွင်းအိမ်တော်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲကို ပို့ထားခဲ့သည်။ စွင်းကျားလျန်က ထွက်လာခဲ့ပြီး လေတိုက်မခံရအောင် လင်းဟုန်န ကို တံခါးကိုကာပေးကာ ကူညီပေးခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နက အိမ်မှာ သူမကိုယ်သူမ ဂရုစိုက်နေခဲ့ပြီး အိမ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်မပါပဲ ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။

လင်မယားနှစ်ယောက် ညစာစားပွဲမှာ ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် အလုပ်မလုပ်ဖို့ သူမကို ပြောခဲ့ကာ အိမ်မှာပဲ ချွေးမလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြသည်။

အဖွားက ဒါကို ကြားတဲ့အခါ၊ သူမ စိတ်ဆိုးသွားတာကြောင့် စားပွဲပေါ်ကို တူတွေချလိုက်သည်။

" စောင့်ရှောက်မယ်? ဘာကို စောင့်ရှောက်မှာလဲ! နေ့တိုင်း အိပ်ယာထဲလှဲနေပြီး ဘာမှမလုပ်ဘူး။ ထမင်းစားမယ့်အချိန်၊ ပါးစပ်ကိုဖွင့်စားလိုက်၊ အဝတ်အစားတွေလဲလိုက်နဲ့။ သူက ကြက်ဥတစ်ခြင်းလုံးနီးပါး စားတယ်၊ စောင့်ရှောက်ဖို့ လိုသေးတယ်လား။ ကျေးလက်ဒေသဘက်က ရိုးအသူလေးလုပ်နေတယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ သူဌေးမကြီး ထင်နေတာ! "

လင်းဟုန်နတွင် သူမဆီက ခိုးဖူးတဲ့ ‌အမေမျိုးရှိတာက သူ့တို့ရဲ့ အဖိုးတန်မြေးလေးကို လမစေ့ပဲ အားနည်းစွာ မွေးဖွားလာအောင်မျိုး ဖြစ်စေခဲ့သည်...

အဲ့ဒီအကြောင်းတွေးမိတဲ့အခါ၊ အဖွားကြီးက ဒေါသထွက်လာခဲ့ပြီး အဖေဖြစ်သူကိုလဲ မကောင်းတဲ့အပြုအမူတွေ လုပ်ခဲ့သည်။

စွင်းအဖေက သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ ဒီလိုတွေဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူထင်ခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အာရုံကို သူ့သမီးနှစ်ယောက်ဘက် လှည့်ခဲ့သည်။

စွင်းအမေက သူ့ရှေ့မှာ ခြေတစ်လှမ်းသာသွားခဲ့ပြီး စွင်းကျားယွီ တို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ဆူခဲ့သည်။ " နင်တို့လဲ အလုပ်သွားသင့်တယ်၊ တစ်ခြားသူတွေရဲ့ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်နေတာ ရပ်လိုက်တော့! "

စွင်းကျားယွီနဲ့ စွင်းကျားရုန်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စွင်းကျားယွီ မပျော်နိုင်ခင်မှာ၊ စွင်းကျားရုန်က စွင်းအမေရဲ့ သတိပေးအကြည့်ကို ရခဲ့ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ကာ စကားမပြောရဲတော့ပေ။

စွင်းကျားလျန်က မကြားသလိုနေပြီး ပုံမှန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ပါးစပ်ထဲကို အစားသွပ်နေခဲ့သည်။

လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ အိမ်မှာ သူ့ဇနီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ခွင့်မယူနိုင်ပေ။

သူ့အမေပြောတာ မှန်ပါသည်။ လင်းဟုန်နက အိမ်မှာ ကြက်ဥခြင်းတစ်ဝက်စာထက်တောင် ပိုပြီးစားခဲ့ပါသည်။ သူမ ရသင့်သလောက် အာဟာရတွေအားလုံး ရခဲ့ပါပြီ။ ဒါက မီးဖွားပြီးပြန်လည်ထူထောင်ရေးကာလတစ်ခုပါပဲ။ ကျေးလက်ဒေသက အမျိုးသမီးတွေက ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လုပ်စရာမလိုခဲ့ကြပေ။ သူတို့က ကြက်ဥတစ်ရက်တစ်လုံးပဲ စားခဲ့ကြသည်၊ စားရ‌တာဘယ်လောက် အရသာရှိလိုက်လဲ၊ သူ မစားတောင်မစားနိုင်ခဲ့ပေ။

စွင်းအမေက အိမ်မှာ အာဏာရှိခဲ့ပြီး စွင်းအဖေကလဲ စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ဆေးလိပ်ကို ရှိုက်လိုက်ကာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ခွင့်ယူပြီး လာကူညီပေးဖို့ စွင်းကျားလျန်ကို ပြောခဲ့သည်။

စွင်းကျားလျန် က စိတ်မပါပုံပေါ်နေခဲ့ပြီး စွင်းအဖေက သူ့ရဲ့ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားလုံးတွေကို ပြောခဲ့သည်။

" မင်းရဲ့ဇနီးကို ဘယ်သူကပဲ အာဏာပေးပေး၊ အရွယ်ရောက်ပြီး လူတစ်ယောက်က မတ်မတ်ရပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်တဲ့နည်းတွေအားလုံးနဲ့ သူ့ရဲ့ တာဝန်ယူမှုရှိရမှာပဲ။ ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ကို မတူတော့ဘူး။ မင်း မသွားချင်ရင်တောင်၊ မသွားလို့မရဘူး။ မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိ‌တာတွေဆက်ပြောနေမယ်ဆိုရင်၊ မင်းသွားရမယ်။ မင်းခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်! "

စွင်းအဖေက ပြာခွက်ထဲကို ဆေးလိပ်ထည့်လိုက်ပြီး လွှတ်ပစ်လိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့လေသံက အလွန်ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ စွင်းကျားလျန် က ခေါင်းညိမ့်သဘောတူခဲ့သည်။

စွင်းအမေက တစ်ကိုယ်လုံးတုန်နေအောင် ဒေါသထွက်နေပေမယ့်၊ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

*

လီအိုက်ဖုန်းကို ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနက ခေါ်သွားခဲ့သည်၊ ခိုးမှုအတွက် အလုပ်ကြမ်း တစ်နှစ်ခွဲစာ အပြစ်ပေးချမှတ်ခဲ့ပြီး ကျောက်တုံးတွေတူးဖို့ မိုင်‌ရာချီဝေးတဲ့ ကျောက်ကျင်းကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ဒီရက်တွေမှာ၊ အလုပ်သမားစခန်းက ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်ရသည်။ ပြစ်မှုထင်ရှားရင်၊ အမျိုးသားတွေက ကျောက်တူးပြီး သယ်ပို့ရစဉ်မှာ၊ အမျိုးသမီးတွေက အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာလုပ်ရသည်။ နေပူပူ၊ မိုးရွာရွာ သူတို့ မနားရပေ။ အာလူးစိုက်ဖို့ ဆိုက်ဘေးရီးယားကို ပို့ခံလိုက်ရတဲ့ အပြစ်သားတွေနဲ့ အတူတူပဲဖြစ်သည်။ အံ့ဩစရာပါပဲ။

လီအိုက်ဖုန်းက ခိုးမှုနဲ့ ပြစ်မှုရှိရုံသာမက၊ ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ အစောင့်တွေ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ၊ အစောင့်ကို တွန်းမထုတ်ပဲ သူမခေါင်းနဲ့ တိုက်လိုက်သည်။ အစကတည်းက မကောင်းတဲ့အခြေအနေကို ပိုဆိုးစေတဲ့ အစောင့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့လဲ သူမက ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့၊ လီအိုက်ဖုန်းမှာ အထည်ချုပ်စက်ရုံကိုသွားဖို့ အခွင့်အရေးရှိခဲ့ပေမယ့် ကျောက်တွေခွဲဖို့ ကျောက်ကျင်းကို တိုက်ရိုက် ပို့ခံလိုက်ရသည်။

" ကျွန်မ မသွားဘူး။ ကျွန်မအပြစ်မရှိဘူး။ မတရားခံရတာပါ။ "

" ဆရာရေ မှားနေပြီနော်!"

လီအိုက်ဖုန်းက ကျောက်တုံးတွေ သယ်တော့မယ်ဆိုတာ သိနေခဲ့တာကြောင့် သူမက ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းမှာ လှိမ့်ကာ ငိုယိုနေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက အကုန်မဟုတ်သေးပေ။ တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ ထောင်စောင့်က သူမဘေးက ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လီအိုက်ဖုန်းက ကြောက်လွန်းလို့ အိပ်ယာပေါ်မှာ ပုန်းနေခဲ့ပြီး အီးတောင်မပေါက်ရဲခဲ့ပေ။ အခု သူမ စွင်းအိမ်တော်ကိုသွားပြီး ဖက်ထုပ်တွေခိုးစားခဲ့တာကို နောင်တတွေတသီကြီးရနေခဲ့ပါသည်။

ဖက်ထုပ်တွေနဲ့ ဆယ်ယွမ်ကို ခိုးယူပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ သူမက ကျောက်ကျင်းကို ပြန်လာပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ အသက်ကြီးနေပြီးဖြစ်တဲ့ သူမရဲ့ အရိုးတွေက မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

အတိတ်မှာတုန်းက၊ လူတွေကို ရွာက အလုပ်သမားစခန်းကို စေလွှတ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့အားလုံးက မြေပိုင်ရှင်မိသားစုက နံစော်နေတဲ့လူကြီးတွေ ဖြစ်ကြသည်။

လီအိုက်ဖုန်းက ကျောက်တုံးတွေ ပစ်ပေါက်နေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ရှိနေခဲ့ပြီး ကျေနပ်နေခဲ့ပါသည်။

ထို့နောက် သူမက အကြောက်လွန်ပြီး မြေပေါ်မှာ လဲကျဟန်လုပ်နေခဲ့ကာ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မြက်ခြောက်လို တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

လီအိုက်ဖုန်းနဲ့ အခန်းတူတဲ့ အမျိုးသမီးက လီအိုက်ဖုန်းရဲ့ ငကြောင်ပုံစံကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။

အခုတော့ သူထိတ်လန့်ရင် ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိသွားပြီ၊ တစ်ခြားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးတော့သည်။

ဒီမိန်းမကြီးက အရမ်း စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ!

*

မြည်းလှည်းက ရွှံ့လမ်းထဲမှာ နှစ်နာရီလောက် မောင်းခဲ့ရပြီး လင်းယောင်က ပုခတ်ထဲမှာလို လှုပ်ရမ်းနေခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယွင်ရွှေ ကောင်တီကို ရောင်လာခဲ့သည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီက နှစ်တစ်ဝက်လောက် ကပ်ဆိုးကြုံခဲ့ရသည်။ ဒီနှစ်နွေရာသီမှာ စပါးတွေ အများကြီး ရိတ်သိမ်းခဲ့ရပြီး ပြည်သူတွေ ဝမ်းစာဖြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်တီမှာ ရောင်းဖို့ တိုင်တွေသယ်ကာ သွားလာနေတဲ့ ပျံကျဈေးသည်လေးတွေလဲ များပြားလာခဲ့သည်။ အပြာရောင်ကျောက်တုံးလမ်းမှာ ဖြတ်သွားကြတဲ့ စက်ဘီးစီးသူတွေ၊ အနီရောင်စာတမ်းတွေရေးထားတဲ့ကျောက်နံရံကြီး၊ ဆူညံတက်ကြွမှုတွေက ပြည်သူတွေကို ကြည့်ရှုပြီးတဲ့နောက်မှာ သက်တောင့်သက်သာရှိစေပါသည်။

သိပ်မကြာပေ၊ မြည်းလှည်းက တာ့ဇားယန်လမ်းကြားရဲ့‌ ဝင်ပေါက်မှာ ရပ်ခဲ့သည်။

တာ့ဇားယန်က သူမှတ်မိနေတဲ့အတိုင်း အစိမ်းရောင်အုတ်ကြွပ်တွေနဲ့အနီရောင်အိမ်ကြီး၊ အပြာရောင်‌အုတ်ခဲတွေနဲ့ခြံထဲက လမ်းလေးအတိုင်း တစ်ထပ်တည်းပါပဲ။ ရွှီအမေက မနက်စောစောလာပြီး လောင်ကုရဲ့အိမ်က အခန်းသုံးခန်းကို ကူညီပြီး ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းနဲ့ ရွှီရှန်းချန်က အိမ်ထဲကို ပရိဘောဂတွေသယ်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခရီးလေးထွက်ခဲ့ကြသည်။ ကုရှီတုန်းက ရေခတ်ပြီး၊ စားပွဲတွေ၊ ခုံတွေ၊ ခုံတန်းတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေ၊ နဲ့ ထမင်းစားခန်းရဲ့ ထောင့်တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သုတ်နေခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ကို ရေတွင်းရေနဲ့တောင် ဆေးပေးခဲ့ပါသည်။

တစ်ခါဆေးပြီးတဲ့နောက်၊ နွေရာသီမှာ ပြန်လည်လန်းဆန်းပြီး အေးမြသွားခဲ့ကာ စိုနေတဲ့ကြမ်းပြင်က ခဏလေးနဲ့ ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပါသည်။ လင်းယောင်က သန့်ပြန့်နေတဲ့အိမ်ကိုကြည့်ပြီး အကြာကြီးမတွေ့ခဲ့ရတဲ့သူကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသလို ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

အိမ်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာက ပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဦးလေးကျန်းက ဂျုံတွေရိတ်သိမ်းဖို့ ကျေးလက်ဒေသကိုပြန်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

ကုမန်ဆန်က သူ့အမျိုးသမီးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို နားထောင်ပြီး၊ သတ်ထားတဲ့ ယုန်လေးကောင်ကို ချည်ကာ တိတ်တဆိတ်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲက မိသားစုငါးခုနီးပါးက ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝမှာနေဖို့ သူတို့ရဲ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

အခုတော့ ကုမိသားစုကြီး ပြန်ရောက်လာပြီ။ လုံးဝဘာမှမရှိခဲ့တဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ လူအနည်းငယ် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကုအိမ်တော်ရဲ့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းက ပြတင်းပေါက်ရှေ့မှာ၊ သလဲသီးပင် နှစ်ပင်လား သုံးပင်လားပေါက်နေတာကို မသိခဲ့ပေ။ ဒီအချိန်မှာ၊ ပန်းတွေက အပြည့်အဝ အစွမ်းကုန်ဖူးပွင့်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့က အနီရောင်တွေဖြစ်သည်။ မြို့ကြောင်ကြီး၊ လိမ္မော်လုံးကြီးကတော့ မြို့ထဲကို ဝင်လာခဲ့ပြီး ထိန်းချုပ်မထားပဲ အော်နေခဲ့ပါသည်။ ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေစဉ်၊ ကုရှီအန်းက ခြံထဲမှာ ယုန်အသိုက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေခဲ့သည်။ ယုန်နှစ်ကောင်ကို သံလှောင်အိမ်ထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့ပါသည်။

ကြောင်လေးက သူ့ရဲ့လက်သည်းလေးနဲ့ ဆွဲယူပြီး ကုမန်ဆန် ကို မ,ပေးခဲ့ကာ ငါးကိုစားဖို့ အိမ်သို့ပြန်ချီသွားခဲ့သည်။

ကြောင်လေးက လုံ‌လုံလောက်လောက် စားသောက်ခဲ့ပြီး ပူပြင်းတဲ့နွေရာသီမှာ အိပ်ဖို့ ဝရံတာမှာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

ကုချွင်မေက မီးဖွားပြီးစဉ်ကာလမှာ နို့မထွက်ခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ သူမရဲ့သားလေးက ဗိုက်ဆာလို့ ငိုနေခဲ့သည်။ သူမက တစ်ရက်ကို နို့မှုန့်တစ်ဘူး ‌ဖျော်တိုက်ခဲ့သည်။ ရွှီအမေက ဆိတ်မတစ်ကောင်ရှာပြီး ဆိတ်နို့ညှစ်ကာ သူမရဲ့မြေးလေးသောက်ဖို့ ကျိုချက်ပေးရန် သူမရဲ့မွေးရပ်မြေကိုပြန်ဖို့ ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ ဆွေးနွေးရန် သွားခဲ့သည်။

ညနေခင်းမှာ၊ အနောက်ဘက် တောင်တန်းတွေမှာ နေဝင်ပြီး တစ်နေ့တာရဲ့အပူချိန်က အနည်းငယ် လွင့်ပါးလာကာ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေတဲ့ လေညှင်းလေးက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို တိုက်ခတ်လာသည်။

သုန်ဇီက သူ့သူငယ်ချင်း ကျားခေါင်းနဲ့ဆော့ဖို့ မနက်စောစော ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

လင်းယောင်က ခြံထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိတဲ့ဟာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုကို အိမ်မှာ ကြက်သားနဲ့ ယုန်သားအခြောက်လှန်းပြီး နောက်ပိုင်းစားသောက်ဖို့ သိမ်းထားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းက သူ့ရဲ့လက်နဲ့ အသားပေါ်ကို ဆားကြမ်းတွေ ပွတ်ခဲ့သည်။ လင်းယောင်က ဇလုံအသေးတစ်ခုကို ယူပြီး ပဲငံပြာရည်၊ ကြက်သွန်နီ၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ချင်း၊ သကြားနဲ့ ဆားတွေကို ထည့်ကာ ဆားပွတ်ထားတဲ့အသားကို အရသာဝင်စေဖို့ နှပ်ထားခဲ့သည်။ ပြီးနောက် အသားကို အိုးထဲမှာ ပေါင်းထားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်အထိစောင့်ချင်ရင်၊ ခြံထဲမှာ သဘာဝအလျောက် အခြောက်ခံဖို့ ချထားလိုက်ရမည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် ခနလောက် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြပြီး ချွေးတွေထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ကုရှီအန်းက ရေနွေးတစ်အိုးတည်ထားပြီး လင်းယောင်က ရေချိုးအိတ်ကိုယူကာ ရေချိုးဖို့အတွက် ရေချိုးကန်ဆီကို သွားခဲ့သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက အခန်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေနဲ့ နောက်ကျောဘက်နဲ့ သွယ်လျသန်မာတဲ့ ခါးပေါ်က ခါးရိုးတွေကို ပြသရင်း အဝတ်အစားလဲနေခဲ့သည်။

ရုတ်တစ်ရက် သူမဗိုက်ထဲမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ၊ လင်းယောင်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမဗိုက်ကိုကိုင်ကာ ညည်းညူနေခဲ့သည်။

" နာတယ်။ "

ကုရှီအန်းက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့အကြည့်နဲ့ အပြေးရောက်လာခဲ့သည်၊

" ယောင်ယောင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ? "

" မွေး.. မွေးတော့မယ်။ "