အခန်း (၈၉)

ဆောင်းရာသီရဲ့ ၁၂ လမြောက်မှာ၊ ကျေးလက်ဒေသမှာ နေဝင်တာ စောသည်။ ၆ နာရီ၊ ၇ နာရီ ထိုးတာနဲ့၊ လုံးဝ မဲမှောင်သွားပြီး ဘာမှမမြင်ရတော့ပါ။

လင်းတာ့ကော်က သူနဲ့သက်တူရွယ်တူတွေကြားထဲမှာ အမြင်အစူးရှဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ့အိမ်ရှေ့မှာ အမည်းရောင်အရိပ်ကို သူမြင်ခဲ့သည်။ တံခါးက အတွင်းကနေ သော့ခတ်ထားတာဖြစ်ပြီး သူခိုးက မဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် တံတိုင်းပေါ်ကို တွယ်တက်ဖို့ လုပ်နေခဲ့သည်။

လင်းတာ့ကော်က ငကြောက်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ့ဘဝကို အရမ်းချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်။ သူမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိနေခဲ့တာကြောင့် သူခိုးရှိတယ်ဆိုတာကိုပဲ သူအော်ပြောချင်ခဲ့သည်။

သူ ဂရုမပြုပဲ လမ်းလျှောက်နေတုန်း၊ မြေကြီးပေါ်က သစ်ကိုင်းခြောက်ကို တက်နင်းမိခဲ့ပြီး သူခိုးက သူ့အသံကို ကြားသွားခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

သူခိုးက အမည်းရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး သူ့ဆီကို တည့်တည့်ကြီးပြေးလာခဲ့သည်။ လင်းတာ့ကော်က အရမ်းကြောက်လန့်ခဲ့ပြီး ဝက်အမြီးကို လက်မောင်းကြားထဲညှပ်ကာ အော်ရင်း ပြေးတော့သည်။

" ကယ်ကြပါဦး၊ သူခိုးက လူလိုက်သတ်နေပါတယ်! "

ကျေးလက်ဒေသက ရှင်းလင်းနေခဲ့ပြီး နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မို့ ရွာထဲမှာ မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဖောက်နေခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းက နှစ်သစ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြိုဆိုနေခဲ့ကြပြီး ဘယ်သူကမှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

လင်းတာ့ကော်က ပြေးရင်း ဒေါသထွက်လာခဲ့ပြီး မောဟိုက်လာခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ သူ့နောက်က အမည်းရောင်အရိပ်က အရမ်းနှေးနှေးမပြေးခဲ့ပဲ သူပြေးတာနဲ့ ဆဲဆိုနေခဲ့သည်။

" လင်းတာ့ကော်၊ အပူကပ်နေတဲ့ ကောင်စုတ်၊ ပတ်ပြေးနေတယ်ဟုတ်လား၊ ကိုယ့်ယောက္ခမကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား! "

လင်းတာ့ကော်က နားပါးခဲ့သည်။ သူခိုးက ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ငါ့ယောက္ခမ?

အန္တရာယ်ကင်းဖို့အတွက်၊ လင်းတာ့ကော်က လယ်ကွင်းထဲက ဂျုံအစုအပုံကြီးဆီကို ပြေးသွားခဲ့သည်၊ အကြီးဆုံးအစုအပုံကို ရွေးပြီး သူ့ဖင်ကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အဲ့ထဲမှာ မြှုပ်နေလိုက်သည်။

ဖြတ်ကနဲတောင် မြင်လိုက်ရမှာ မဟုတ်ပေ။

လီအိုက်ဖုန်းက သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး အသံကွဲနဲ့ ဘဲအိုကြီးလို တစ်ဂွက်ဂွက်အော်ကာ ဆူဆဲရင်း ကောက်ပဲသီးနှံစိုက်ခင်းထဲမှာ ပတ်လျှောက်နေခဲ့သည်။

" ဓါးပေါင်းတစ်ထောင်ကို ဖျက်စီးမယ်ဆိုတဲ့ လင်းတာ့ကော် ဘယ်မှာလဲ၊ ထွက်ခဲ့စမ်း။ ငါလယ်ထဲက ပြန်လာခဲ့ပြီ၊ ပါးစပ်တောင် ပူအောင် မစားရသေးဘူး။ ဒါက ဘယ်လို ကံကြမ္မာမျိုးလဲ! "

လီအိုက်ဖုန်းက မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ဖို့လုပ်နေခဲ့ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

လင်းတာ့ကော်က အနီးနားက ဂျုံအစုအပုံထဲကနေ ရုတ်တစ်ရက် ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမကို ကြောက်လန့်ကာ ငုတ်တုတ်ထထိုင်စေခဲ့သည်။

" အိုက်ဖုန်း တစ်ကယ်ပဲ နင်ကိုး! "

လီအိုက်ဖုန်း - " . . . . . . "

လင်းတာ့ကော်က လီအိုက်ဖုန်းအား သူ့ကိုဆူဖို့ ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှာ၊ ရွာထဲက အိမ်ခြေတိုင်းက ဖက်ထုပ်တွေ စားကြပြီး အနံ့က နေရာတိုင်းမှာ ရှိခဲ့သည်။

လီအိုက်ဖုန်းက သူမရဲ့ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ဗိုက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး လင်းတာ့ကော် ကို မျက်လုံးကိုမှေးကာကြည့်နေခဲ့သည်။

" အဖိုးကြီး၊ ကျွန်မတို့ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ ဘာစားစရာရှိလဲ? "

လင်းတာ့ကော်က အေးလို့ သွားတွေရိုက်နေခဲ့ပြီး ပြဲနေတဲ့ ဂွမ်းအနွေးထည်ကို ကြပ်ကြပ်ထုပ်ထုပ် ဝတ်ထားခဲ့သည်၊

" ငါတို့မိသားစုမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး။ အိမ်မှာ စားစရာနည်းနည်းပဲရှိတာ။ နှစ်သစ်ကူးကာလမှာ၊ တပ်ဖွဲ့က အစားအသောက်နဲ့ အသားတွေ ရောင်းပေးတယ်။ ရွာထဲက လူတိုင်းက ဝေစုရကြတယ်။ ငါတို့မိသားစုလဲ ဝေစုရတယ်။ ငါ တပ်ဖွဲ့ကို အစားအသောက်နဲ့ အသားတွေ အကြွေးတင်နေတုန်းပဲ။"

ဒီရက်ပိုင်းမှာ၊ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ၊ ထုတ်လုပ်ရေးအသင်းက အလုပ်ရမှတ်တွေ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်၊ အလုပ်ရမှတ်တွေက ပြည်သူတွေအတွက် ပေါင်မုန့်နဲ့ ထောပတ်တွေ ဖြစ်ကြသည်။ဒါက မိသားစုအတွက် အစားအသောက်နဲ့ သက်ဆိုင်ပါသည်။

လင်းတာ့ကော်နဲ့ သူ့သားတို့က အရမ်းအပျင်းကြီးကြသည်။ သူတို့အလုပ်မသွားခဲ့ရင်၊ ထုတ်လုပ်ရေးအသင်းရဲ့ ရမှတ်ထိန်းသိမ်းရေးက သူတို့ရဲ့အလုပ်ရမှတ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားမှာ မဟုတ်ပေ။

အိမ်မှာ ကြက်မသုံးကောင် မွေးထားတဲ့အတွက်၊ လီအိုက်ဖုန်း အိမ်မှာရှိနေတဲ့အခါ၊ ကြက်မတွေကို အစာကျွေးဖို့ အသီးအရွက်ကြမ်းတွေကို ဖွဲနုတစ်ချို့နဲ့ ရောနှောခဲ့သည်။

လီအိုက်ဖုန်က ကျောက်ကျင်းကိုသွားတာနဲ့၊ သူက ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကြက်မသုံးကောင်လုံးကို သတ်စားခဲ့သည်။

လီအိုက်ဖုန်းက အဖေနဲ့သားရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို သိနေတာကြောင့်၊ သူမရဲ့ခါးစည်းမှာ ကြေးနီသော့တစ်ချောင်း ထည့်ထားခဲ့သည်။ သူမတင်ပါးပေါ်က ဖုန်တွေကို ခါလိုက်ပြီး ကျောပေါ်မှာ သူမရဲ့အထုတ်အပိုးတွေနဲ့ အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။

လင်းတာ့ကော်က သူ့နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။

" ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ဟုန်ဝူရဲ့အမေ? "

" အိမ်ပြန်ပြီး၊ ဗီဒိုကို ဖွင့်စစ်မလို့။ "

" ဗီဒိုကို စစ်မယ်၊ ငါတို့မှာ ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိလို့လဲ? "

ဘုန်းကြီး လင်းတာ့ကော်က စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။ အခု၊ သူ့အိမ်က လုံးဝဗလာနတ္ထိဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဘာစားစရာ၊ သောက်စရာ၊ ဝတ်စရာမှ မရှိခဲ့ပါ။ မြေမီးဖိုကို မီးမွှေးဖို့ ကောက်ရိုးတွေကိုတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူက ဘာလို့အိမ်ပြန်ပြီး ဗီဒိုကိုဖွင့်စစ်မှာလဲ?

စစ်ဆေးပြီးတော့ ဘာလုပ်မလို့လဲ?

ခုတ်ထစ်ပြီး ထင်းစိုက်မလို့လား?

လင်းတာ့ကော်နဲ့ သူ့မိန်းမတို့က အရှေ့ကနေ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ကြပြီး အခန်းထဲမှာ လက်ကိုဆန့်ပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ လင်းဟုန်ဝူကို မခေါ်ပဲ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ငါးနှစ်ကျော်အချိန်လောက်အထိ၊ ကျေးလက်ဒေသက လူတွေအားလုံးက ရေနံဆီမီးအိမ်တွေကို သုံးခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံက အရမ်းဆင်းရဲတာကြောင့် ရေနံဆီတောင် ပြတ်လတ်သွားခဲ့သည်။

အိမ်က မီးမှိန်မှိန်ထွန်းတာခဲ့တာကြောင့်၊ လီအိုက်ဖုန်း က ထင်းခြောက်ရှာဖို့ မီးဖိုထဲကိုသွားခဲ့ပြီး မီးတိုင်ကဲ့သို့ မီးထွန်းထားခဲ့သည်။

အဲ့ဒီအခါကျမှပဲ၊ လင်းတာ့ကော် လီအိုက်ဖုန်းရဲ့ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်နှစ်ခွဲကျော်လောက်အထိ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ခဲ့ရပေ။ လီအိုက်ဖုန်းက အရမ်းပိန်ကျသွားခဲ့ပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူမက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အပေါက်အပြဲတွေပါတဲ့ ဂွမ်းအနွေးထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ အနွေးဘောင်းဘီတွေကလဲ ဟိုဟိုဒီဒီမှာ ပေါက်ပြဲနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ မူလဝိုင်းပြည့်တဲ့မျက်နှာက လေးထောင့်ကျနေပြီး ပိန်ချုံးနေခဲ့သည်။ ပေါ်လွင်တဲ့ ပါးရိုးတွေနဲ့ ဖွာလန်နေတဲ့ဆံပင်တွေနဲ့သူမက၊ ညဘက်မှာ သရဲနဲ့တူနေခဲ့ပြီး လင်းတာ့ကော်ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

လီအိုက်ဖုန်းက လင်းတာ့ကော်နဲ့ စကားမပြောချင်ခဲ့ပေ၊ သူမက အနံ့ထွက်နေတဲ့စောင်ကို လှန်လိုက်ပြီး မီးဖိုအောက်က အုတ်ခဲနှစ်ခဲကို ယူကာ အတွင်းထဲက သစ်သားဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ဖွင့်ကာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့သစ်သားဘူးကို ဖွင့်ခဲ့သည်။

လီအိုက်ဖုန်းက အထဲက လေးလံတဲ့ ရွှေငါးရုပ်နှစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ ရွာထဲမှာ ဓါးပြတိုက်ခံရတုန်းက၊ သူတို့ မြေပိုင်ရှင်ကြီးရဲ့အိမ်ကနေ ယူလာခဲ့တာဖြစ်သည်။

ဒီနှစ်တွေမှာ၊ ဒါကို ကောင်းကောင်းဖွက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ အခု၊ မိသားစုက အသက်ဆက်မရှင်နိုင်ကြတော့တာကြောင့်၊ ထုတ်သုံးဖို့ အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

ဒီအဝါရောင်ငါးပုတ်သင်တွေနဲ့ဆိုရင်၊ ဟုန်ဝူကို ကလေးတွေမွေးပေးမယ့် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်နဲ့ ပေးစားလို့ ရနိုင်သည်။ အမှောင်ထဲကနေ၊ လင်းတာ့ကော်က ရွှေငါးလေးတွေကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။

*

မြို့မှာပဲနေနေ၊ ကျေးလက်မှာပဲနေနေ၊ နှစ်သစ်ရဲ့ ပထမဆုံးရက်အနည်းငယ်ကတော့ နှစ်တစ်နှစ်ရဲ့ အားလပ်ချိန်အများဆုံးဖြစ်ပါသည်။

စက်ရုံတွေမှာ အလုပ်လုပ်စရာမလိုပေ၊ ပြီးတော့ ခြံဝင်းကြီးထဲက အိမ်နီးချင်းတွေက အားလပ်ချိန် ရခဲ့ကြသည်။ လပြည့်နှစ်သစ်ရဲ့ ပထမဆုံး ခြောက်ရက်က၊ လမ်းကြားထဲက အိမ်နီးချင်းတွေမှာ အားလပ်ချိန်ရကြပါသည်။

အရှေ့ပိုင်းက မိသားစုဝင်တွေက အချင်းချင်း သွားရောက်လည်ပတ်ကြသည်။ အနောက်ပိုင်းကမိသားစုတွေလဲ အတူတကွ စုစည်းကြပြီး ညီအစ်မတစ်ချို့က ပျားအုံနားမှာ စုဝေးကြသည်။ မီးလှုံကြပြီး သခွားစေ့တွေနဲ့ မြေပဲချိုချဉ်တွေစားကြသည်။ ဒါက တစ်ကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရတဲ့အချိန်က ရှားပါသည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင်မှာ၊ လင်းယောင်က ကုသို့သို့ အတွက် ဂွမ်းအနွေးဘောင်းဘီနှစ်စုံ ချုပ်ပေးခဲ့သည်။

ကလေးလေးက အရမ်းတက်ကြွတာကြောင့်၊ နေ့တိုင်း လမ်းလျှောက်ခုံထဲမှာ သူ့ခြေထောက်ဖောင်းဖောင်းလေးတွေကို ယမ်းကာ ဆော့ကစားခဲ့သည်။

ဒီ အနွေးဘောင်းဘီနှစ်ထည်ရဲ့ အတွင်းဂွမ်းသားက အရမ်းမထူပေ။ ဒါပေမယ့် အိအိလေးဖြစ်ပြီး အရမ်းနူးညံ့သည်။ ပန်းအဖြူရောင်လေးတွေပါတဲ့ အစိမ်းရောင်ဘောင်းဘီလေးနဲ့ ကုသို့သို့ ရဲ့ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးနဲ့ သွားဖြူဖြူလေးတွေက ပိုပိုပြီးထင်ရှားလာခဲ့သည်။ သူ အဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားတဲ့အခါ၊ သူ့ကို ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးလေး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လပြည့်နှစ်သစ်ရဲ့ ဒုတိယနေ့မှာ၊ ကုချွင်မေတို့ မိသားစုသုံးယောက်က သူမရဲ့မိဘအိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကလေးလေး ရွှီထန်းယွမ်က အနီရောင်ဂွမ်းအနွေးထည်ကြီးကို ဝတ်ထားခဲ့သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အတူတူထိုင်ခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်က အနီရောင်ဖက်ထုပ်လေးဖြစ်ကာ နောက်တစ်ယောက်က အစိမ်းရောင်ဖက်ထုပ်လေးဖြစ်ပြီး တီတီတာတာနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စကားတွေပြောနေခဲ့ကြသည်။

ကုချွင်မေက အနားသတ်အနေနဲ့ အနီရောင်ပြောင်ချည်စကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခါးကျပ်ဂွမ်းအနွေးထည်နဲ့ အနွေးဘောင်းဘီချုပ်ပေးခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်မကျခင်တုန်းက သူမရဲ့ လှိုင်းတွန့်ဆံပင်တွေက အနည်းငယ်ကောက်သားရှိနေသေးသည်၊ သူမက ဆံပင်ကို ခရင်မ်လိမ်းခဲ့ပြီး စတိုင်လ်ကျပြီး လှပစေတဲ့ အနီရောင်ပုဝါကို သူမရဲ့လည်တိုင်မှာ စည်းထားခဲ့သည်။

အစ်ကိုကြီးထို့ထို့က စက်ဘီးစီးပြီး သူ့ဇနီးနဲ့သားကို ခေါ်ကာ သမဝါယမဌာနကို အရင်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူက အာ့ကို့ထို့ မုန့်ထုပ်တစ်ထုပ်၊ သကြားတစ်ထုပ်နဲ့ တာ့ဇားယန် စည်သွပ်အသီးဘူးတစ်အိတ်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

မိသားစုသုံးယောက် အိမ်ထဲကို ဝင်လာတာနဲ့၊ ကျန်းတာ့ချန်ရဲ့ဇနီး လျို့အာ့ဆွေ့က စည်သွပ်အသီးဘူးအိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး အကြည့်မလွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။

နှစ်သစ်ကူးရက်ရဲ့ မနက်ခင်းမှာ နှင်းဖွဲဖွဲကျခဲ့ပြီး နှင်းအလွှာပါးလေးက အရည်မပျော်သေးပေ။

သမီးနဲ့ သားမက်က သူတို့ရဲ့မြေးလေးကိုခေါ်ပြီး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်က ပါးစပ် နားရွက်တက်ချိတ်မတက် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူမနဲ့ ညီတူညီမျှပျော်ရွှင်နေခဲ့တဲ့ ကုမန်ဆန်တို့က မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဖက်ထုပ်တွေလုပ်ရင်း၊ အေးခဲသစ်တော်သီးတွေလှီးရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။

သားမက်ရွှီရှန်းချန်ကို ကုရှီအန်းနဲ့အတူ မီးမွှေးဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲကို လွှတ်လိုက်သည်။

လင်းယောင်က ကုချွင်မေကို တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောဖို့ အခန်းထဲကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ အရှေ့ဆောင်က အတော်နွေးပါသည်။ ပျားအုံမီးဖိုပေါ်မှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကို တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ အနီရောင်မီးဖိုငယ်တစ်ခုကို မီးဖိုပေါ်မှာ မီးမွှေးထားခဲ့သည်။

အိုးထဲကရေက ဆူပွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲက ဝါးထိုင်ခုံနှစ်လုံးကို နူးညံ့တဲ့ဂွမ်းအခံနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ အိပ်ခန်းရဲ့ အရှေ့နဲ့အနောက်က ပြတင်းပေါက်နှစ်ခုကို ပြတင်းပေါက်ကာတဲ့ စက္ကူနဲ့ အုပ်ထားခဲ့ပြီး စက္ကူတစ်ရွက်ချင်းပေါ်မှာ အသက်ဝင်လှတဲ့ နှစ်သစ်ကူးဓာတ်ပုံတွေအများအပြား ကပ်ထားခဲ့သည်။

ကုချွင်မေက သူမရဲ့လက်တွေကိုနွေးစေဖို့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့အိတ်ကပ်ထဲက အနီရောင်စာအိတ်ကို ထုတ်ပြီး ကုသို့သို့ ရဲ့လက်ထဲကို ထည့်ပေးခဲ့သည်။

" တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပဲ၊ ဒေါ်လေးက သို့သို့ကို စာအိတ်နီကြီး ပေးမယ်နော်။ "

လင်းယောင်က သူမကို တားဖို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ " အစ်မချွင်မေ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ဒီကလေးကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ အချိန်မကျသေးဘူးလေ။ "

အခုကြည့်လိုက်တော့၊ ကလေးလေးက သူ့ပါးစပ်ထဲကို တစ်ခုခုထည့်ဖို့ မေ့နေခဲ့ပေမယ့် သူ့ကို စားခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

" ဘာလို့ ယူလို့မရတာလဲ? ငါတို့ သို့သို့ လေးက ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ "

ကုချွင်မေက လင်းယောင်ကို စိတ်ဆိုးတကြီး စိုက်ကြည့်ခဲ့ပြီး လက်လေးတွေကိုဆုပ်ထားတဲ့ ကုသို့သို့ကို စာအိတ်အနီလေး လှမ်းပေးခဲ့သည်။

ကုသို့သို့ က အသံပေးခဲ့သည်၊ သူ့ရဲ့လက်‌ဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ စာအိတ်အနီကို ဆွဲယူခဲ့ပြီး သူ့ဒေါ်လေးဆီကို ဘူးမှုတ်ပြကာ ကုချွင်မေကို အတော်လေး ပျော်ရွှင်စေခဲ့ပါသည်။

လင်းယောင်က ထူးဆန်းနေခဲ့ပြီး သဘောကျနေခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ သူမစောစောက ပြင်ဆင်ထားခဲ့တဲ့ အံဆွဲထဲက စာအိတ်နီကို ယူလိုက်ပြီး ရွှီထန်းယွမ်ကို ပေးခဲ့သည်။

" အိုး၊ ဒေါ်လေးက အနီရောင်စာအိတ်ပေးတာပဲ၊ ထန်းယွမ်‌လေးယူလိုက်ပါ။ "

ရွှီထန်းယွမ်က ‌လိမ္မာတဲ့ကလေးတစ်ယောက်‌ဖြစ်ပေမယ့် ဖက်တီးလေးလောက်တော့ မရူးခဲ့ပေ။ သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းနက်တွေနဲ့ ကုချွင်မေကို အရင်ဆုံးကြည့်နေခဲ့ပြီး လင်းယောင်ကို ကြည့်ကာ သူ့ရဲ့ပါးစပ်လေးကို ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ဟပြီး လက်ဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ စာအိတ်အနီကို တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။

" ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒေါ်လေး။ "

လင်းယောင်က အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ " ငါတို့ ကောက်ညှင်းလုံးလေးက စကားပြောတတ်တယ်လား။ "

ပြောရရင်၊ ကုချွင်မေက ဂုဏ်ယူနေခဲ့ပါသည်။

" ထန်းယွမ်က ကိုးလကျော်ပြီလေ၊ သူက အဖေလို့မခေါ်နိုင်ခင်မှာ အမေလို့ ပထမဆုံးခေါ်ခဲ့တာ။ "

ဒီလိုလိမ္မာတဲ့ကလေးကိုမြင်ရတာ လင်းယောင်အတွက် အလွန်အံ့ဩစရာကောင်းပါသည်။

ဖက်တီးလေး ကုသို့သို့ မပျော်တော့ပေ။ သူ့ရဲ့ခြေထောက်လေးတွေနဲ့ ကန်ကာ လင်းယောင်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝှေ့နေခဲ့သည်။

လင်းယောင်က ဖက်တီးလေး ပြုတ်ကျမှာ ကြောက်နေခဲ့တာကြောင့်၊ သူမရဲ့သားကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ချီထားခဲ့ပြီး ဖင်လေးကိုပုတ်ပေးကာ ကုချွင်မေကို တိုင်တော့သည်။

" ညီမမိသားစုထဲက ဒီကောင်လေးက သူ့‌အဖေလိုပဲ အကျင့်မကောင်းဘူး။ လမ်းလေးနည်းနည်းလျှောက်လိုက်တာနဲ့၊ ကောင်စုတ်လေးလို အော်တော့တာပဲ။ သူက နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးလိုပဲ။ "

ကုချွင်မေက မရေရာတဲ့အကြည့်နဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ပြခဲ့သည်။

" ငါ့အစ်ကိုကလဲ အတော်လေး အထက်စီးဆန်ပါတယ်။"

" တော်ပါ"

လင်းယောင်က ကုချွင်မေကို ပုတ်လိုက်ပြီး ရေနွေးကြမ်းလဲပေးဖို့ ကုရှီအန်းဝင်လာတာနဲ့၊ ညီအစ်မနှစ်ယောက် အတူရယ်မောခဲ့ကြသည်။

သူ့ကို ရှက်ကိုးရှက်ကိုးဖြစ်စေခဲ့သည်။

ညနေခင်းမှာ၊ အပြင်ဘက်မှာ နှင်းဖွဲဖွဲလေးကျနေခဲ့ပြီး မိသားစုက ဖက်ထုပ်တွေစားခဲ့ကြကာ အစ်ကိုကြီးထို့ထို့ရဲ့မိသားစုကို လိုက်ပို့ခဲ့ကြသည်။

လင်းယောင်က ဟားသန်းနေတဲ့ ကုသို့သို့ ကို ချီထားခဲ့သည်။ အပေါ့သွားပြီး ကလေးလေးကို နို့တိုက်ကာ သူ့ရဲ့ပုခက်လေးထဲမှာ သိပ်ထားခဲ့သည်။

အပြင်မှာကျနေတဲ့ နှင်းပွင့်တွေက ခြံထဲက ယုန်မကြီးကို အော်ဟစ်ပြီး ပတ်ပြေးစေခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းက ယုန်အသိုက်ထဲက နှင်းတွေကို ရှင်းဖို့ ဂေါ်ပြားကို သယ်လာခဲ့သည်၊ ဖျာပေါ်ကိုတင်ထားလိုက်ပြီး သိုးမွှေးအထူစ‌ခင်းပေးခဲ့သည်။

အသိုက်ကို အပူပေးထားခဲ့ပြီး ယုန်မကြီးက အော်ဟစ်နေတာ ရပ်သွားခဲ့သည်။

လင်းယောင်က အိမ်ထဲမှာ ရေနံဆီမီးအိမ်ကို ထွန်းထားခဲ့သည်။ ကုရှီအန်းရဲ့ပုခုံးပေါ်မှာ နှင်းတွေတင်နေခဲ့သည်။ လျှောက်လမ်းမှာ သူ့ရဲ့စစ်ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲကို ယူမသွားခင်မှာ သူ့ပုခုံးပေါ်က နှင်းတွေကို ခါချခဲ့သည်။

ဒီလူကြီးက ဆောင်းတွင်းမှာဆို မီးဖိုကြီးလိုပါပဲ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပူကျစ်နေသည်။

ကြောင်လေးက အသိုက်ထဲမှာ သူ့အမြီးကို ယမ်းရင်း လှဲနေခဲ့သည်။ အိမ်ထဲကိုဝင်လာတဲ့ ခြေသံတွေကို ကြားတဲ့အခါ၊ သူ့ရဲ့ပယင်းရောင်မျက်လုံးတွေကို နိုးနိုးကြားကြား ဖွင့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခေါက် ညည်းပြီး မျက်လုံးတွေကို မမှိတ်ခင်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောတဲ့အသွင်အပြင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့သည်။

လင်းယောင်က သူမရဲ့သားလေးကိုကြည့်ရင်း အိပ်ယာပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ကုသို့သို့ က ဖြူဖြူဖွေးဖွေး၊ ဝဝတုတ်တုတ်လေးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးတွေကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူ့မှာ နီရဲပြီး သေးတဲ့မျက်နှာလေးရှိသည်။ သူ့ရဲ့မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတွေ ရှည်လေလေ၊ သူ့အဖေနဲ့ တူလာလေလေဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဖီးနစ်မျက်လုံးတစ်စုံက လူတွေကို အိမ်ထဲဆွဲခေါ်သွားနိုင်သည်။

လင်းယောင်က ကလေးလေးရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ထိတွေ့ခဲ့ပြီး သူမရဲ့နှလုံးသားတဲ့မှာ ချိုချိုချဉ်ချဉ်ခံစားချက်လေးရခဲ့သည်။

ဆယ်လလွယ်ပြီးမွေးခဲ့ရတဲ့ ကလေးက ငါနဲ့တောင် မတူဘူး၊ ဒါကြောင့် အမေဖြစ်ရတာ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်နေတာ ထူးဆန်းနေတာကိုး။

ကုရှီအန်းက သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို တွန့်လိုက်ပြီး မီးအိမ်ကိုငြှိမ်းကာ ပြုံးခဲ့သည်၊ လင်းယောင်ကို သူ့အောက်မှာ ဖိထားခဲ့ပြီး သူမရဲ့အနီရဲရဲနှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ကမန်းကတန်းနမ်းခဲ့သည်။

" ရဲဘော်လင်းယောင်၊ သို့သို့ကို နောက်ထပ်ညီမလေး‌တစ်ယောက် မွေးပေးကြမလား? "

တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ပူနွေးတဲ့ဝင်လေထွက်လေက သူမရဲ့နားကို တိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီး လင်းယောင်ရဲ့မျက်နှာလေး နီရဲလာခဲ့သည်။ သို့သို့ က ရှစ်လသားပဲရှိသေးတာကို ဒီလူကြီးက နောက်တစ်ယောက် မွေးခိုင်း‌ချင်နေသည်။

ဘယ်လောက်တောင်လှပတဲ့ အတွေးလဲ!

လင်းယောင် ဒေါသနဲ့ သွားတွေယားလာခဲ့သည်။ သူမက မျက်ခုံးတွေကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည်။ လူကြီးရဲ့ ချောမောတဲ့မျက်နှာက အရမ်းနီးကပ်လွန်းလို့ သူမရဲ့ပါးစပ်ကိုဟပြီး ကိုက်ခဲ့သည်။