ရန်ဧကရာဇ်...

ယီထျန်းယွမ်သည် ဝမ်မန်လုံ၏ မည်သည့်အထောက်အထားကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ မိမိကိုယ်ကို ရှာဖွေရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရောက်သူဖြစ်သည်မို့ သင့်လျော်သော အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဝမ်မန်လုံသည် မိမိကိုယ်မိမိ သန်မာသည်ဟု ယူဆထားပြီး ယီထျန်းယွမ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည်။ အကယ်၍ တံခါးစတုတ္ထပေါက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပါက ချောမွေ့စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဟုပင် ယုံကြည်ထားသည်။

ယခုအခါ ထင်ရှားနေသည်မှာ ဝမ်မန်လုံသည် လုံးဝအပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းခံရပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းထက် နယ်ပယ်တစ်ခုလုံး သာလွန်သန်မာသည်။ မူလက အားနည်းသူများကို အနိုင်မကျင့်လိုသော်လည်း မျက်စိကန်းသူများက မရပ်မနား ရန်စလာကြသဖြင့် ၎င်းအနေဖြင့် အလွန်စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။

“ငါ့လက်... မင်း... မင်းငါ့လက်ကို ကျိုးအောင်လုပ်လိုက်တယ်...”

ဝမ်မန်လုံသည် အော်ဟစ်ညည်းညူရင်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးစီးချွေးပေါက် ထွက်လာပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လျက်ရှိသည်။

“ငါ... ငါ့ဝမ်မိသားစုက မင်းကို လုံးဝအလွတ်မပေးဘူး... ငါ့အဖေက မင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်... မင့်မျိုးနွယ်ကို ကိုးဆယ်အထိ ဖျက်ဆီးမယ်...” ဝမ်မန်လုံသည် လက်မောင်းကျိုးနေသည့်တိုင် မိမိ၏ ဖခင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်ရန် မမေ့ပေ။

“ဝမ်မိသားစုတဲ့လား... မင်းပြောတဲ့ ဝမ်မိသားစုက ဝမ်ထျန်ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ မိသားစုလား...” ဘေးတွင်ရှိသော ထျန်းလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟားဟား... မင်းလည်း ငါ့အဖေကို သိပုံပဲ... မမှားဘူး... ဝမ်ထျန်ဗိုလ်ချုပ်က ငါ့အဖေပဲ... နဂါးဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး... မင်းတို့အားလုံး သေမှာပဲ...” ဝမ်မန်လုံသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ရယ်မောရင်း ဒဏ်ရာကို ထိမိသဖြင့် နာကျင်စွာ မျက်နှာမဲ့သွားသည်။

ဤဝမ်ဗိုလ်ချုပ်သည် ယီထျန်းယွမ်က ယခင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဝမ်ဗိုလ်ချုပ်နှင့် မတူပေ။ ဝမ်အမည်ရှိသူများ မနည်းသဖြင့် ဝမ်မန်လုံတစ်ဦးတည်းကိုသာ ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ၎င်း၏ ဖခင်သေဆုံးသွားသည်ကို မသိရှိခဲ့ပါက အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ၎င်း၏ ဖခင်ကို မြို့အပြင်တွင် ချိတ်ဆွဲပြသခံရသည်မှာ အလွန်ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှုဖြစ်ပြီး ဝမ်မန်လုံသည်လည်း ထိုကိစ္စမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက မျိုးနွယ်ကိုးဆယ်အထိ သုတ်သင်ခံရရန် လူအုပ်ကြီးက ဖမ်းဆီးသွားလိမ့်မည်။

“တကယ်ပဲ ဝမ်ထျန်ဗိုလ်ချုပ်လား... ငါကြည့်ရအောင်... ယီညီအစ်ကိုရဲ့ မျိုးနွယ်ကိုးဆယ်ကို ဘယ်သူက ဖျက်ဆီးရဲလဲ...” ထျန်းလုံက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ပြောသည်။ “ဝမ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး... နဂါးဝန်ကြီးချုပ်တောင် မလုပ်နိုင်ဘူး...”

“လွှတ်ကန်ပြီး ပြောရဲလိုက်တာ... မင်းကိုယ်မင်း ရန်ဧကရာဇ်များ ထင်နေတာလား...” ဝမ်မန်လုံက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ပြောသည်။

“ငါသတိပေးတယ်... မင်းတို့ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပြီး ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်တောင်းပန်ကြ... ရတနာတွေအားလုံးကိုလည်း ထုတ်ပေးကြ... မဟုတ်ရင် ငါ့အဖေက မင်းတို့ကို သေအောင်လုပ်မယ်...”

‘မင်းကိုယ်မင်း ဧကရာဇ်ထင်နေတာလား’ ဟူသော စကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်နှာထားမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော ထျန်းလုံသည် တကယ်ပင် ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပါက ဧကရာဇ်ရာထူးကို ပြန်လည်ရယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟွာရှီရင်သည် လမ်းကြောင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ရတနာများကို ယခုမှ ရရှိပြီး ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းထွက်လာချိန်တွင် ဝမ်မန်လုံက ရှိနေပါက ချက်ချင်း သွားရောက်ပြီး အာရုံထားရန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်ပြီး ရှုဖယ်ကို ဒုက္ခပေးချိန်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အလှပဂေးတစ်ဦးရှေ့တွင် ဤမျှ မယဉ်ကျေးသော အပြုအမူမျိုးကို ပြသခြင်းသည် မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ဟွာရှီရင်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်နှင့် ထျန်းလုံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မှင်တက်မိသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ခြေလှမ်းများဖြင့် ထျန်းလုံ၏ ဘေးသို့ရောက်လာပြီး အပေါ်အောက် စေ့စပ်စွာ ကြည့်ရှုကာ အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရန်... ရန်ဧကရာဇ်လား...”

လူအများစုသည် ရန်ဧကရာဇ်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ဖူးကြပေ။ ပုံတူပန်းချီကားများဖြင့် မှတ်မိနိုင်သော်လည်း ယခုရန်ဧကရာဇ်သည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပင်ပန်းရင့်ရော်နေသဖြင့် ပုံတူပန်းချီကားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် ချက်ချင်းမှတ်မိရန် ခက်ခဲသည်။ ထျန်းလုံကို အကြိမ်များစွာ တွေ့ဖူးသူများသာ ၎င်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိနိုင်သည်။

ဟွာရှီရင်သည် ထျန်းလုံကို တွေ့ဖူးသူဖြစ်သဖြင့် ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသားမှာ ထျန်းလုံဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအများစုမှင်တက်မိသွားကြသည်။ ထို့နောက် ထျန်းလုံကို စူးစိုက်ကြည့်ကြပြီး ခဏအကြာတွင် ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ အချို့ကမူ ချက်ချင်း ပုံတူပန်းချီကားများကို ထုတ်ယူကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“တကယ်... တကယ်ပဲ ရန်ဧကရာဇ်ပဲ...”

“မဟုတ်နိုင်ဘူး... ရှေ့ကလူက တကယ်ပဲ ရန်ဧကရာဇ်လား...” ဝမ်မန်လုံသည် ထိတ်လန့်မှင်တက်မိသွားပြီး လက်မောင်း၏ နာကျင်မှုကိုပင် မေ့လျော့သွားကာ ထျန်းလုံကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်။

ဟွာရှီရင်သည် ရန်ကျိရို့နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သူဖြစ်သည်။ ဟွာမိသားစုသည် ရန်မိသားစုကို ထောက်ခံသည့် အင်အားစုဖြစ်သဖြင့် ထျန်းလုံကို တွေ့ဖူးသည်မှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ။

“ဘယ်သူ့မျိုးနွယ်ကိုးဆယ်ကို ဖျက်ဆီးချင်တာလဲ...” ထျန်းလုံက အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

“ယီညီအစ်ကိုဟာ ငါတို့ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာရဲ့ အဖိုးတန်ဧည့်သည်တစ်ဦးပဲ... ဝမ်ထျန်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ မျိုးနွယ်ကိုးဆယ်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့လေ... ဝမ်မိသားစုကို သေချာစုံစမ်းစစ်ဆေးရမယ်ထင်တယ်... ဘယ်လောက်ထိ စွမ်းရည်ရှိလဲဆိုတာ... မျိုးနွယ်ကိုးဆယ်ဖျက်ဆီးမယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စမျိုးကိုတောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့...”

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်...” ဝမ်မန်လုံသည် ချွေးစီးချွေးပေါက် ထွက်လာပြီး အကယ်၍ ထျန်းလုံက ဝမ်မိသားစု၏ တာဝန်ကို စုံစမ်းလာပါက ၎င်းတို့မှာ လုံးဝပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ပါးစပ်မှ ဒုက္ခဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်မန်လုံသည် အလွန်နောင်တရသွားပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထပ်မဆိုရဲတော့ပေ။ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် မည်သူကမျှ ရမ်းသမ်းပြီး ပြုမူရဲမည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဤအင်ပါယာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုသူမဟုတ်မှသာ ထျန်းလုံရှေ့တွင် အလွတ်မဲ့ ပြုမူရဲပေမည်။

“ရန်ဧကရာဇ်... သခင်ကြီး ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား...” ဟွာရှီရင်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်းမြှောက်ဖွယ်ကောင်းသော အခိုက်အတန့်ဖြစ်သည်။

“အင်း... မင်းက ဟွာမိသားစုရဲ့ သမီးလေးဖြစ်မယ်ထင်တယ်... ငါ မင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ်တွေ့ဖူးတယ်...” ထျန်းလုံက သာမန်ပြုံးကာ ပြောသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မဟာ ဟွာမိသားစုရဲ့ ဟွာရှီရင်ပါ... ရန်ဧကရာဇ်ကို ဖူးမြင်ရပါတယ်...” ဟွာရှီရင်သည် ဒူးတစ်ဖက်ချကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

“အင်း... ထလိုက်ပါ...” ထျန်းလုံက ယီထျန်းယွမ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “သွားရအောင်... ငါတို့ ပြန်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ...”

ထျန်းလုံ၏ စိတ်နှလုံးသည် ဤအချိန်တွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ထွက်ခွာနိုင်သည်မို့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝမ်းမြှောက်မနေနိုင်ပေ။

“ရှုဖယ်... သွားရအောင်...” ယီထျန်းယွမ်က ရှုဖယ်ကို အတူလိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ရှုဖယ်သည် ယခုမှ အသိပြန်ဝင်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်နှင့်အတူ ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ထွက်သွားသည်။ ၎င်းတို့ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျင့်စဉ်သမားများသည် မှင်တက်မိကာ အံ့ဩလျက်ရှိကြပြီး ယခုထိ အသိပြန်မဝင်နိုင်ကြသေးပေ။ ထျန်းလုံသည် သေဆုံးသွားခြင်းမရှိဘဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်နေသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဟွာရှီရင်သည်လည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားပြီး ဝမ်မန်လုံ၏ အသက်ရှင်မှု သေဆုံးမှုကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ဝမ်မန်လုံ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လျက်ရှိပြီး ထျန်းလုံ၏ ယခင်စကားများကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်နေသည်။ အကယ်၍ ဝမ်မိသားစုတွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ၎င်း၏ တာဝန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ မိမိထံတွင်ရှိသည်။

“ယီအစ်ကိုကြီး... ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်ခဲ့တာ... တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ ရခဲ့တယ်... အစ်ကိုကြီးကို ပြပေးမယ်...” ရှုဖယ်သည် ရတနာများကို ထုတ်ယူပြသရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က လက်ဖြင့် တားလိုက်သည်။

“ထုတ်မပြပါနဲ့... ကြွယ်ဝမှုကို ထင်ရှားပြသတာက မကောင်းဘူး... မင်းသိထားရင် ရပြီ...” ယီထျန်းယွမ်က သာမန်ပြုံးကာ ပြောသည်။ “မင်းကျေနပ်ရင် ရပြီ... ဒီတစ်ကြိမ် မင်းရတနာတွေ အများကြီး ရခဲ့ပုံပဲ...”

“ဟုတ်တယ်... ယီအစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော်ကို မခေါ်လာခဲ့ရင် ဒီလောက်အများကြီး ရမှာမဟုတ်ဘူး...” ရှုဖယ်က ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

“အင်း... မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ချင်လား... ငါ့လက်အောက်မှာ အမှန်တကယ် စွမ်းရည်ရှိတဲ့ စစ်သူရဲတစ်ယောက် လိုနေတယ်... မင်းက သင့်တော်တယ်လို့ ငါထင်တယ်...” ယီထျန်းယွမ်က ဤအခါတွင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရှုဖယ်သည် အလွန်သင့်တော်သူဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အရည်အချင်းများသည် မိမိ၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် ခေါ်ယူရန် သင့်လျော်သည်။

ရှုဖယ်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောသည်။ “ယီအစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော်ကို ဖိတ်ခေါ်တာ... ကျွန်တော် အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မှာ မပြီးသေးတဲ့ ကိစ္စတချို့ရှိသေးတယ်... ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ယီအစ်ကိုကြီးဆီ လာပြီး အစ်ကိုကြီးကို ဦးဆောင်သူအဖြစ် လိုက်နာမှာပါ...”

“ချင်မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေလား...” ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းစေကာ သာမန်ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟို... တကယ်ပဲ ဘာကိစ္စမှ ယီအစ်ကိုကြီးရဲ့ မျက်စိကနေ လွတ်မသွားဘူးပဲ...” ရှုဖယ်က မျက်ဝန်းများဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ “ချင်မိသားစုရဲ့ သမီးကြီးနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အချင်းချင်း တစ်သက်လုံး အတူရှိဖို့ ကတိပြုထားပြီးပြီ... ဒါပေမယ့် ချင်မိသားစုက ကျွန်တော်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်မပြုဘူး... ဒီတစ်ကြိမ် ရတနာတွေ ရခဲ့တာမို့ ကျွန်တော် သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြချင်တယ်...”

“ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ခိုင်မာနေပြီဆိုတော့ ငါလည်း မတားဆီးတော့ဘူး...” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးရယ်ကာ ပြောသည်။

“ယီအစ်ကိုကြီးရဲ့ နားလည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် ယီအစ်ကိုကြီးဆီ လာမှာပါ...” ရှုဖယ်က ခေါင်းကို တင်းတင်းညှစ်ကာ မျက်ဝန်းများတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြောသည်။

အခန်း ပြီးပါပြီ။