ငါ့ကို မထိပါနဲ့

ဤမျှတိုက်ဆိုင်မှုရှိမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ရှူးကျန်းတစ်ဦးတည်းလာသည်က လုံလောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဘေးတွင်ရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အင်အားကြီးသူသည် ယီထျန်းယွမ်က ယခင်က ခြေထောက်ရိုက်ချိုးခဲ့သော ကျင့်စဉ်သမား၏ အစ်ကိုဖြစ်နေသည်။ တကယ်ပင် သေးငယ်သူကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်နှင့် အကြီးကြီးတစ်ဦးက ရောက်လာသည်။

သို့ရာတွင် ၎င်းတို့သည် လက်စားချေရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဤနေရာတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ခြေထောက်ရိုက်ချိုးတယ်ဟုတ်လား... သူတို့က ကျွန်တော်ကို လာကန်တာကိုတော့ ထည့်မပြောဘူးလား... အဲ့ဒီလို သူတို့အရင်လာပြီး တိုက်ခိုက်တာကို ကျွန်တော်က ငြိမ်ခံနေရမှာလား...” ယီထျန်းယွမ်က အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောသည်။ “တချို့လုပ်ရပ်တွေဟာ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာပဲ...”

ထိုအခါက သူတို့သည် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကျောက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယီထျန်းယွမ်တို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်ကျခဲ့ပါက တောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်။ အခြားနေရာတွင် ပြုတ်ကျခြင်းသည် သိပ်မဆိုးသော်လည်း ဤနဂါးဝိုင်းဂူဘက်တွင် ပြုတ်ကျပါက ဒဏ်ရာများသည် ပြင်းထန်လှပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အသက်အန္တရာယ်မရှိခဲ့သည့်အတွက် ယီထျန်းယွမ်သည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုသာ ရိုက်ချိုးကာ သူတို့အား သင်ခန်းစာယူစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ အိမ်သို့ပြန်ပြီး ဆေးဆီအနည်းငယ်လိမ်းလျှင် ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်ပြီး ထာဝရဒဏ်ရာမဖြစ်စေရန် သူသည် အသင့်အတင့်သာ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

“ဟုတ်လား... မင်းရဲ့အတွေးကို ငါလက်ခံတယ်... တချို့အရာတွေဟာ တကယ်ပဲ အကျိုးဆက်ခံစားရမှာ...” လျံဗိုလ်ချုပ်က အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် ပြောသည်။ “မင်းကို အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... မင်းရဲ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်လိုက်စမ်း...”

“ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်ရမယ်တဲ့လား... တကယ်လို့ ကျွန်တော်က မဖြတ်ဘူးဆိုရင်ရော...” ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“မဖြတ်ရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်...” လျံဗိုလ်ချုပ်က အေးစက်စွာ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ အငွေ့အသက်သည် ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အနီးရှိ မြက်ပင်များပင် လှုပ်ခါသွားပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။

“လျံအစ်ကိုကြီး... ခဏလေးစောင့်ပါဦး...” ရှူးကျန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ကျယ်လောင်စွာ မေးသည်။ “ဒီကရတနာတွေရော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... မင်းတစ်ယောက်တည်း သိမ်းထားလိုက်တာမဟုတ်လား...”

သူတို့သည် မကြာမီမှာပင် အာရုံကို မူလရည်ရွယ်ချက်သို့ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့လာရခြင်းသည် ရတနာရှာဖွေရန်ဖြစ်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်မဟုတ်ပေ။ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖုံးကွယ်ထားသော နတ်ဘုရားအင်းကြီးကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ရတနာတစ်ခုခုရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ဘာတစ်ခုမှ မရှိခဲ့ပေ။ ရှင်သန်နေသော လူတစ်ယောက်သာရှိသည်။

“ရတနာတွေဟုတ်လား... ဒီမှာ ဘာရတနာမှ မရှိပါဘူး... အားလုံးမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... အခုဒီနေရာမှာ အရင်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ဘာမှ မရှိဘူး...” ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလျက် ပြောသည်။ “ဘာကိစ္စမှ မရှိရင်တော့ ကျွန်တော် အရင်သွားတော့မယ်... ခင်ဗျားတို့ပဲ ဖြည်းဖြည်းခံစားပြီး ရှာကြည့်လိုက်ပါ...”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူသုံးယောက်၏ ပုံရိပ်များသည် လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းရံလာပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

“ထွက်သွားချင်တယ်ဟုတ်လား... ဒီလောက်လွယ်မထင်နဲ့...” ရှူးကျန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ထွက်သွားချင်ရင်လည်း ရတယ်... ရတနာတွေကို အရင်ထုတ်ပေးရမယ်... ဒီနေရာမှာ ရတနာမရှိဘူးလို့ ငါမယုံဘူး... မဟုတ်ရင် ဒီလို ဖုံးကွယ်အင်းပုံစံကြီးက ဘာလို့ရှိနေမှာလဲ...”

“ဖုံးကွယ်အင်းပုံစံက မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ထွက်ပေါက်က တစ်ခုတည်းပဲလို့ ပြောလဲ... ကျွန်တော်ဝင်လာတုန်းက ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး... ယုံချင်ယုံ၊ မယုံလည်း အကျိုးမရှိဘူး...” ယီထျန်းယွမ်၏ စကားများသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မှန်ကန်ပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မမှန်ကန်ပေ။ ဤနေရာတွင် ဖီးနစ်ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်မှလွဲ၍ ရတနာဟူ၍ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ။

ရတနာရှာဖွေမှုအမြင်အရ ဖီးနစ်ငှက်ငယ်သည် ရတနာဟု မမှတ်ယူနိုင်သဖြင့် သူ၏စကားသည် မမှားပေ။ သို့သော် ဤလူများအား အမှန်တရားပြောပြရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ထို့အတူ သူတို့လည်း အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ရတနာဟု ဆိုလိုသည်မှာ ဖီးနစ်ငှက်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို ရတနာဟုသာ သုံးနှုန်းထားသည်။

“အဲဒီနေရာမှာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုထပ်ရှိသေးတယ်ဟုတ်လား...” ထိုအခါမှ သူတို့သည် ဘေးရှိ ရေကန်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ထိုရေကန်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဖမ်းယူလိုက်သည်မှာ သိသာလှသည်။

“မင်းပြောတာတွေကို ငါတို့မယုံဘူး... ငါတို့ကို သေချာစစ်ဆေးခွင့်ပေးရင် မင်းပြောတာကို ယုံမယ်...” ရှူးကျန်းက မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သောအရိပ်အယောင်ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြောသည်။ “အသက်ရှင်ချင်ရင် ရိုးရိုးသားသား နေစမ်း... မဟုတ်ရင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်တင်မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ ဒီနေရာက မင်းရဲ့သင်္ချိုင်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

သူတို့သုံးဦးသည် တစ်ဦးတည်းကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး အထူးသဖြင့် ရှူးကျန်းက လျံဗိုလ်ချုပ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ယီထျန်းယွမ်ကို လုံးဝဖိနှိပ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည့်အတွက် ဤသို့သော စကားများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယီထျန်းယွမ်က အာခံလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလျက် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤလူများ၏ စရိုက်အရ၊ အကယ်၍ သူတို့ကို စစ်ဆေးခွင့်ပေးလိုက်ပါက၊ မည်သည့်အရာဖြစ်စေ အကုန်လုံးသိမ်းယူသွားပြီး အဖြူကိုပင် အမည်းဟု ပြောဆိုလာနိုင်သည်။

“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ကို စစ်ဆေးခွင့်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား...” ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ အကြည့်လွှဲလျက် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်ကို မတားနဲ့... မရှိတာ မရှိဘူးပဲ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်က ရိုးရိုးလေး နေမှာမဟုတ်ဘူး...”

“ဟယ်... ဒီလောက်ထိ မာနကြီးနေတာကလား... လျံအစ်ကိုကြီးရှေ့မှာ ဒီလောက်ထိ မာနတက်ရဲတယ်ပေါ့... သေချင်နေတာပဲ...” ရှူးကျန်းက အော်ရယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလာသည်။ “လျံအစ်ကိုကြီး... ဒီကောင့်ကို ဖမ်းလိုက်ပါ... ပြောမထွက်ရင် သေချာစစ်ဆေးပြီး စစ်ကြောလိုက်ကြတာပေါ့... ပြီးရင် သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်စစ်ကြည့်လိုက်ဦး...”

“ဒါပေါ့... ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ သေသွားရင်တော့ အဓိပ္ပါယ်မရှိတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုသေးသေးလေးကို ကျီလုံက သွားကိုင်လိုက်... လက်စွမ်းပြဖို့ အခွင့်အရေးယူလိုက်... ဒါပေမဲ့ သေအောင်တော့ မလုပ်နဲ့...”

“ဟုတ်ကဲ့... လျံအစ်ကိုကြီး...” ကျီလုံက ယီထျန်းယွမ်ကို မသတီစွာ ပြုံးလျက် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းရဲ့စွမ်းအားကို ငါသိချင်တယ်... စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်တစ်လား... ဒါမှမဟုတ် အဆင့်နှစ်လား...”

ကျီလုံသည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်ရှိသူဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ အလွန်ထူးချွန်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အကြီးအကဲအဆင့်ဖြစ်ပြီး ဖီးနစ်ဥရှိသည်ဟု ကြားသိရသဖြင့်သာ ဤနေရာသို့ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့ကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် ရှိသူများကို အလွယ်တကူ ဖိတ်ခေါ်နိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျီလုံသည် လက်ဖဝါးကို တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရာ လက်သည် ကျားခြေသည်းအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လှမ်းလာသည်။ မြေပြင်အား ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်စောင့်နင်းလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မျက်လုံးများက ယီထျန်းယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တကယ်ပင် ကျားတစ်ကောင်အလား လေထဲမှ ထိုးဆင်းလာပြီး ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးလာသည်။ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယီထျန်းယွမ်၏ ဦးခေါင်းကိုသာ ဖမ်းဆုပ်ရန်ဖြစ်သည်။

“ဖျံခြင်္သေ့ခြေသည်း...”

စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ အငွေ့အသက်သည် အစစ်အမှန် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားသည် လေထဲတွင် လှိုင်းလုံးများအဖြစ် လွှမ်းမိုးသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ပင်များပင် ယိမ်းခါသွားလေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ယခုထိပင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော လူနှစ်ဦးက သူသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ကျီလုံ၏ ဖမ်းဆုပ်မှုသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို ထိမည့်ဆဲဆဲတွင် ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ငုံ့လိုက်ကာ လှည့်ပတ်လျက် ခြေထောက်တစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ လွှဲကန်လိုက်သည်။ ထိုခြေကန်ချက်သည် သိန်းပေါင်းများစွာသော အင်အားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟောဒီကို လှိမ့်ထွက်သွားစမ်း...”

“ဘုန်း...”

ဤပြင်းထန်သော ခြေကန်ချက်သည် လျင်မြန်လှသဖြင့် ကျီလုံသည် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အခွင့်မရလိုက်ပေ။ ထိမှန်သံနှင့်အတူ သူသည် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ထူထဲသော နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်မိသည်။

နံရံမှ ပြန်လည်ပြုတ်ကျလာပြီး သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်ကာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားပြီးနောက် ထပ်မံလှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။ အသက်သေမှန်း ရှင်မှန်းပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ဤအခြေအနေအရ သေဆုံးခြင်းမရှိလျှင်တောင် အကြီးအကျယ် မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သုတ်သင်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်...

တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျီလုံကို ချက်ချင်းသုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ အင်အားကြီးသူတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဤသို့သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ တစ်ချက်ကန်ချက်ဖြင့်သာ ကျီလုံကို လှုပ်ရှားမရနိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ မသိရပေ။ ဤအင်အားသည် ယခင်က သူတို့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့စဉ်ကထက် အဆမတန် ပိုမိုကြီးမားလှသည်။

“တခြားဘယ်သူ ရှိသေးလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူတို့ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေသည်။ သူ၏အကြည့်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အနည်းငယ်မျှ မပါရှိသော်လည်း စိုက်ကြည့်ခံရသော ရှူးကျန်းသည် ရုတ်တရက် နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူတို့သည် ကျီလုံအား ယီထျန်းယွမ်ကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့သည် အလွန်အမှားကြီး မှားယွင်းခဲ့သည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ကျီလုံထက် အဆမတန် သာလွန်ပြီး မဟုတ်ပါက ဤသို့လွယ်ကူစွာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သုတ်သင်ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှူးကျန်းသည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး ကျီလုံကို ထူမလိုက်သည်။ ထိုအခါ ကျီလုံသည် အသက်ရှူမဝဖြစ်နေပြီး အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားသည်။ သူ၏ရင်ဘတ်သည် အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဒွါရခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများစီးကျနေသည်။ အတွင်းဒဏ်ရာများသည် မည်မျှပြင်းထန်သည်ကို သိသာလှသည်။

“လျံအစ်ကိုကြီး... ကျီအစ်ကိုကြီး မခံနိုင်တော့ဘူး...” ရှူးကျန်းက အလျင်အမြန် အော်ပြောသည်။

“မိုက်ရိုင်းတဲ့ကောင်... မင်း သေချင်နေတာလား...” လျံဗိုလ်ချုပ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။

“ကျွန်တော်ပြောပြီးသားပါ... ကျွန်တော်ကို မထိပါနဲ့လို့...” ယီထျန်းယွမ်က ရုတ်တရက်ပင် ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

အခန်း (၄၀၄) ပြီးပါပြီ။