နတ်ဘုရားသားရဲများကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး လေနည်းနည်းရှူစေ

“မင်းကို မထိဖို့ ပြောထားတာမဟုတ်လား… ဒါပေမဲ့ အခုမင်းက ငါ့ကို လာထိတာကွ… မင်းကို သေစေရမယ်…” လျံဗိုလ်ချုပ်သည် ဒေါသထွက်လွန်းလျက် သွေးကြောများ ပြူးထွက်လာပြီး အင်အားကို အမြင့်ဆုံးထိ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ကျီလုံကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သုတ်သင်ပစ်နိုင်သည့် ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် နိမ့်မနေချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလေးအနက်ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူပင် လဲကျသွားလိမ့်မည်။

“ငါ့ကို သေစေမယ်ဟုတ်လား… မင်းမှာ အဲဒီလို အဆင့်ရှိရဲ့လား…” ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း ဆက်ပြောသည်။ “သေးသေးလေးကို ရိုက်လိုက်တော့ အကြီးကြီးက ရောက်လာတယ်… သင်ခန်းစာနည်းနည်း ပေးလိုက်တာက သူတို့ကို လူဖြစ်အောင် သင်ပေးတာပဲ… မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ကျရင် သူများကို လွယ်လွယ်နဲ့ သွားထိမိပြီး ခြေထောက်ပြတ်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး…”

“လူဖြစ်အောင် သင်ပေးမယ်ဟုတ်လား… ဒါဆိုလည်း ငါက မင်းကို ဘယ်လိုနေရမယ်ဆိုတာ သင်ပြမယ်…” လျံဗိုလ်ချုပ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ပြီး ပြောသည်။

“အားလုံး အတူတကွ တိုက်ကြမယ်…”

သူသည် ရှူးကျန်းအား အတူတကွ တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ရှူးကျန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် မမြင့်မားသော်လည်း နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်လျှင် အနည်းငယ်မျှ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်။

“နှစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်ကို ဟုတ်လား… ဒါက သိပ်မမျှတဘူးထင်တယ်…” ယီထျန်းယွမ်သည် သူတို့ဘက်သို့ ပြေးလာနေသော နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးသည်။

“မမျှတတာမရှိဘူး… စစ်မြေပြင်မှာ မျှတမှုဆိုတာ ဘယ်မှာရှိလဲ… ငါ့ကို လှောင်ပြောင်တာလား…” လျံဗိုလ်ချုပ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်နက်များကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်ပြီး ဤနေရာကို ဖိတိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“ဟုတ်လား… ဒါဆိုလည်း ငါလည်း အကူအညီ နှစ်ယောက်ခေါ်လာပြီး ကစားကြည့်ရအောင်…” ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်သည်။

“ထွက်လာပြီး လေနည်းနည်း ရှူလိုက်ကြစမ်း…”

ချက်ချင်းဆိုသလို ဧရာမပုံရိပ်နှစ်ခုကို သူက ဆင့်ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ အာဏာရှိသော အငွေ့အသက်သည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျရောက်လာသည်။

“ဒုန်း”

အသံနှင့်အတူ လေးလံသော အသံသည် ဂူတစ်ခုလုံးထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ဤအငွေ့အသက်ကြောင့် သူတို့အားလုံး အနောက်သို့ ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။

တကယ့် စစ်စစ်နဂါးနှစ်ကောင်...

တစ်ကောင်က အနီရောင်၊ တစ်ကောင်က အနက်ရောင်...

အနီရောင်နဂါး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်နဂါး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည်လည်း မနိမ့်ချေ။ ပြုစုပျိုးထောင်မှုအောက်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်ရှစ်အထိ ရောက်ရှိနေပြီး ဤအတိုင်းဆက်သွားလျှင် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ နတ်ဘုရား သားရဲများ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်။

“နတ်… နတ်ဘုရား သားရဲတွေ…”

သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်ပြီး မျက်လုံးအပြူးအဟောင်းနှင့် ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ယောက်ယောက်တွင် နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင်ရှိလျှင်တောင် အိပ်မက်ထဲတွင် ရယ်နေရလောက်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့သည် ဖီးနစ်ငှက်ကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖီးနစ်ငှက်ကို မတွေ့ခဲ့ဘဲ နဂါးနှစ်ကောင်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့သည် သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ချေ...

“မင်းတို့က နှစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်ကို လာတိုက်တာဆိုတော့… ငါလည်း နတ်ဘုရားသားရဲနှစ်ကောင်ကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်… ဒါဆိုရင် နည်းနည်းတော့ မျှတသွားမယ်ထင်တယ်…” ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မလိုအပ်ချေ၊ သူသည် ၎င်းတို့ကို ထုတ်လာပြီး လေနည်းနည်း ရှူစေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိုခြင်းလည်း ပါသည်။

လျံဗိုလ်ချုပ်သည် သူ၏ စကားကြောင့် မှင်တက်မိပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ချေ။

‘ဒါကို နည်းနည်းမျှတတယ်လို့ ခေါ်သေးတယ် ဟုတ်လား… မျှတတာ ဘယ်မှာလဲ... နတ်ဘုရားသားရဲနှစ်ကောင်ထဲက တစ်ကောင်ကိုသာ ထုတ်လာရင်တောင် သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖိသိမ်းပစ်နိုင်ပြီး ဘယ်လိုမှ ယှဉ်လို့မရဘူး... ဘယ်လိုမှ ရိုက်လို့မရဘူး...’

ထို့နောက် သူတို့သည် သိပ်မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လှည့်ပြီး ပြေးထွက်သွားကြသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့အား အဘယ့်ကြောင့် ထွက်ပြေးခွင့်ပေးနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ချက်ချင်းအမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သူတို့ကို ပြန်ကန်ပို့လိုက်စမ်း…”

နဂါးနှစ်ကောင်သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထွက်ပေါက်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ ဧရာမနဂါးမြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဤဘက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။ အဆိုပါ အမြီးသည် အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် လှပ်ခနဲပုံရိပ်များသာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်နက်များကို ချက်ချင်းထုတ်ကာ ခုခံကာကွယ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

“ဘုန်း” ဆိုသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ၎င်းတို့နှစ်ယောက်လုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်သွားကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်ပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

လက်နက်များသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ လက်ဖဝါးများမှာ သွေးများ ယိုစီးနေသည်။ ဤအာဏာရှိသော အင်အားကို သူတို့ လုံးဝမခံနိုင်ချေ။ ယီထျန်းယွမ်က နဂါးနှစ်ကောင်အား သက်ညှာရန် မပြောထားလျှင် ၎င်းတို့သည် သေသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးရင်း လျှောက်လှမ်းလာပြီး ပြောသည်။ “ထွက်ပြေးလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေသေးတာလား…”

လျံဗိုလ်ချုပ်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ခက်ခက်ခဲခဲ ထလာသည်။ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် ကွဲအက်ပြီး ပိန်ညှိုးနေသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်အင်အားကို သူ လုံးဝမခံနိုင်ချေ။ သူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပုံပျက်လျက် ထလာပြီး ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ယီထျန်းယွမ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် တောင်းပန်သည်။

“ဒီ… ဒီသခင်ကြီး… ကျွန်တော့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ… ကျွန်တော်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အရှင့်ကို ရန်ဖြစ်ချင်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်တော်ညီလေးရဲ့ ခြေထောက်ကျိုးသွားတာက သူ့အမှားပါ… ကျွန်တော်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရင် အိမ်ပြန်ပြီး ကျွန်တော်ညီလေးရဲ့ နောက်ထပ်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ထပ်ချိုးပြီး သူ့ကို သေချာဆင်ခြင်စေပါ့မယ်…”

သူသည် ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို သတ်ပစ်မည်ကို ကြောက်လန့်နေသည်။ သူသေချင်မနေချေ။ သူ၏ညီ၏ ခြေထောက်ကို ထပ်ချိုးရမည်ဆိုလျှင်တောင်၊ သူကိုယ်တိုင်သာ အသက်ရှင်နိုင်ရင် လုံလောက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ညီဖြစ်သူကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆဲဆိုနေမိသည်။ ဒီလို နတ်ဆိုးလို လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရန်ဖြစ်မိရတာလဲ...။

နဂါးနှစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နတ်ဆိုးလို လူတစ်ယောက်နှင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရန်ပြန်ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဒါက သေရုံသာ ဖြစ်သည်။

“ခုနက မင်းက ငါ့ကို သေစေမယ်လို့ အော်ဟစ်ပြောနေတာပဲ… အခုငါက မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား…” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

“ဒါဆိုလည်း မင်းသေလိုက်စမ်း…”

ရုတ်တရက် လျံဗိုလ်ချုပ်သည် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ခုန်ထလာကာ တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားကို အသုံးပြုပြီး ဤဘက်သို့ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလာသည်။ လေထုထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤဘက်သို့ ထိုးဖောက်လာသည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပူလောင်သော မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် တည်ငြိမ်စွာ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ထိုအသံနှင့်အတူ လျံဗိုလ်ချုပ်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားချေ။ သို့သော် အင်အားပြိုင်ဆိုင်မှုတွင် လျံဗိုလ်ချုပ်သည် သူနှင့် အဆင့်တူမဟုတ်ချေ။

“အား…”

ရုတ်တရက် လျံဗိုလ်ချုပ်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် မီးလျှံတစ်ခုက လှိမ့်တက်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ လျံဗိုလ်ချုပ်သည် မည်မျှပင် ရိုက်ချကာ ကြိုးစားကြည့်စေကာမူ ဤမီးလျှံကို မငြိမ်းနိုင်ချေ။ ဤသည်မှာ တာအိုမီးလျှံဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော မငြိမ်းနိုင်သည့် မီးလျှံမဟုတ်သော်လည်း သာမန်နည်းလမ်းများဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ထို့နောက် သူသည် လူးလှိမ့်ရင်း ရေကန်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် မီးလူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

“ဗွမ်း...”

သူသည် ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ သို့သော် ရေကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်တိုင် မီးလျှံသည် ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းနေပြီး ရေထဲမှ လေပူပေါင်းများ ပလုံစီကာ တက်လာသည်။

ခဏကြာသောအခါ ရေပေါ်သို့ မျှောလာသည်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းပြီးသော ကိုယ်လုံးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်နေသည့် လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိတော့ချေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤမီးလျှံကို အလွန်ကျေနပ်နေသည်။ အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် ၎င်း၏စွမ်းအားသည် အလွန်ကြီးမားလာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးကိုပင် လွယ်ကူစွာ မီးလောင်သေစေနိုင်သည်။

ယခု ကျန်ရှိနေသူမှာ ရှူးကျန်းဖြစ်သည်။ သူသည် လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ရီနေရင်း လှဲလျောင်းနေသည်။ အနည်းငယ်မျှ ထလာနိုင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“မသတ်ပါနဲ့… ကျွန်တော်ကို မသတ်ပါနဲ့… ကျွန်တော် အရှင့်အတွက် ကျွန်ခံပါ့မယ်… ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘူး…” ရှူဖယ်သည် ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းပန်နေသည်။ ဤသို့သော ညံ့ဖျင်းသော သူဌေးသားမျိုးသည် သေချင်မည်မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် သူသည် ရှုမိသားစု၏ သခင်လေးဖြစ်ပြီး ရာထူးကြီးမားသူဖြစ်သည်။

“ငါက မင်းကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား…” ယီထျန်းယွမ်သည် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု သိထားတယ်… ဒီနားမှာ ဖီးနစ်ငှက်နဲ့ဆက်စပ်တဲ့ ပုလဲတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်… ဒီနားမှာ ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် ရှိနိုင်တယ်…” သူသည် အော်ဟစ်ပြီး အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဖီးနစ်ငှက်ဟုတ်လား…” ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ပြီး ဖီးနစ်ငှက်သေးသေးလေးတစ်ကောင်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ “မင်းပြောတာက ဒီကောင်လေးကို ပြောတာလား… ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ဘူး… ငါက ဒါကို ရထားပြီးသားပဲ… မင်းပြောစရာတောင် မလိုဘူး…”

“ဒါ… ဒါ…” ရှူဖယ်သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်၊ တကယ်ပဲ ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်ရှိနေသည်။

ဤလူသည် နဂါးနှစ်ကောင်သာမက ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်ပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဒါက တကယ့်နတ်ဆိုးပဲ... သာမန် သားရဲထိန်းကျောင်းသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့သည် အမှိုက်တစ်စသာဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၀၅) ပြီးပါပြီ။