မင်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး

သစ်သားလှည်းက ရှီးကျင်းဘက်သို့ ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် ရထားလုံးများစွာရှိ၍ တောက်ပသော အဝတ်အစားများနှင့် မြင်းစီးသူများသည် ရှီးကျင်းမြို့သို့ ခရီးသွားလာနေကြသည်။ မြင်းများက အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေကြသည်။

ချန်ရှီ လှည်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ခဏလောက်စဉ်းစားနေသည်။

"ဟေးကော်.... မင်းရဲ့ သရဲတစ္ဆေစာအုပ်တွေကို ငါ့ဆီ ယူလာပေးပါလား"

ဟေးကော် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်တဲ့အခါ သူ့ပါးစပ်ထဲက သရဲစာအုပ်တစ်အုပ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ တစ္ဆေစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ စကားလုံးများက လှည့်ပတ်ကာ ပြောင်းလဲနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့နားထဲတွင် သရဲတစ္ဆေများ တီးတိုးပြောနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောအသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ပတ်​၀န်းကျင်​တွင်​ ​လေ​အေးတိုက်​ခတ်​လာပြီး ရာသီဥတုက ​မည်းမှောင်​လာသည်​။

သစ်သားလှည်းသည် ရှီးကျင်းကို ဦးတည်နေသည့် စာတိုက်လမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။ လမ်းပေါ်မှာ ရထားလုံးတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ကျန်တာတွေအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့ပဲကျန်တော့သည်။

ချန်ရှီ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်ကလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ တစ္ဆေများနှင့် နတ်တို့၏အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လမ်းမပေါ်တွင် ဆူညံသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရထားလုံးနှင့် လှည်းများသည် သူ့သစ်သားတွန်းလှည်းကို ထိလုနီးပါး သူ့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီးမှ ယာဉ်မောင်းများက အမြန်ရှောင်တိမ်းသွားကြသည်။

သစ်သားတွန်းလှည်းကို ထိလုနီးပါး မြင်းစီးသူတွေလည်း ရှိသေးသည်။

သစ်သားလှည်းသည် ရထားများနှင့် ပြေးနေသောမြင်းများကြားမှ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ယာဉ်မောင်းများသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကာ ဒေါသထွက်သွားကြပေမယ့် ချန်ရှီကိုတော့ ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့သေးသည်။

"မကြာခင် လူပြန်ဖြစ်တော့မယ်!"

ချန်ရှီလည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းပန်ခဲ့သည်။

"ငါ တစ္ဆေစာအုပ်ကနေ တခြားအချိန်နဲ့ နေရာတွေကို ယူသွားတာလား"

"ဟေးကော် တစ္ဆေစာအုပ်ကို ဖွင့်..."

ဟေးကော် နောက်ထပ် တစ္ဆေစာအုပ်ကို ထုတ်၍ဖွင့်ကာ ဖတ်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိလာပေ။ သို့သော် ချန်ရှီသည် တစ္ဆေစာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လေအေးနှင့်အတူ အခုနက အခြေအနေကြီး ပေါ်လာပြန်သည်။

စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်က ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ရှီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က တစ္ဆေစာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို နားလည်ပြီး ဟေးကော်ကို ကူညီပေးဖို့ပါ။ သို့သော် ဤစာအုပ်သည် အလွန်ထူးဆန်းနေပြီး တခြားလူတွေကို စာမဖတ်တတ်အောင် ဟန့်တားနိုင်တဲ့ အထူးစွမ်းရည်ရှိပုံရသည်။ အချို့သော လူများကသာ ၎င်းကိုဖတ်နိုင်သည်။

"ရှေးခေတ်ကတည်းက ချန်ကျဲက စာလုံးတွေကို ဖန်တီးတော့ သရဲတစ္ဆေတွေ နတ်သွေးတွေ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်လို့ ကောလဟာလတွေ ထွက်နေတယ်... စာလုံးတွေကို ဖန်တီးပြီးရင် သရဲနဲ့ နတ်တွေက ဘာလို့ အော်ဟစ်ကြတာလဲ။ ဒါပေါ့ စာလုံးတွေ ပေါ်လာတဲ့အတွက် သဘာဝက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ သရဲတစ္ဆေတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ပုံစံတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူးလေ... စာလုံးတွေနဲ့ လူတွေက သရဲတစ္ဆေတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို အသိပညာနဲ့ မျိုးဆက်တွေအထိ အုပ်စိုးနိုင်တယ်..."

ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားများနှင့် တစ္ဆေများက သွေးထဲက အော်ဟစ်ကာ တန်ခိုးဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရခြင်းပင်။

ချန်ရှီ : "ဒါဆို တစ္ဆေစာအုပ်က တစ္ဆေတွေ သူတို့ရဲ့ တာအိုဘာသာကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အရာ ဖြစ်ရမယ်.... ဟေးကော် ဖြတ်သွားတိုင်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လူတိုင်း ထိခိုက်နစ်နာကြတယ်... ဒီစွမ်းရည်က နတ်တစ္ဆေဘုံနဲ့ တူသလိုလိုပဲ... သရဲနဲ့ နတ်တွေက မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ တာအိုဘာသာက နတ်တစ္ဆေဘုံ ဖြစ်နိုင်ပါ့လား... အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ နတ်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်နဲ့ ပြောင်းလဲမှုသုံးမျိုး နားလည်သွားပြီ... သရဲနဲ့ တ​စ္ဆေနတ်ဘုရားတွေရဲ့ တာအိုဘာသာကို နားလည်သွားရင် ဒီလိုမျိုး မှတ်တမ်းတင်ပြီး ဆက်သွားနိုင်တယ် ဟေးကော် ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ရမလဲ"

ဟေးကော်သည် လှည်းရှေ့သို့ ပြေးသွားနေရင်း စကားကြားသောအခါ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပဟေဠိဆန်စွာ ကြည့်ကာ ဟောင်၏။

"ဝုတ်?"

"အတည်!" ချန်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟေးကော် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်တွေကို ဖြန့်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းကို တင်ထားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်ဖြင့်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မျိုးစေ့အဖြစ်နဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မီးဖိုတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ သဘာဝကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ခွေးလေးသည် လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျံလာသည်။ သစ်သားလှည်း ရွေ့သွားသည်နှင့်အမျှ လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားကာ ခွေးနောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းရဲ့ရောင်ဝါက ပို၍ ကျယ်ပြန့်သော အကွာအဝေးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဘယ်သွားသွား ယင်နဲ့ယန်ကမ္ဘာကြားက နယ်နိမိတ်ဟာ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာသလို ခံစားလာရသည်။ ချန်ရှီ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သစ်သားတွန်းလှည်းသည် အလွန်ချောမွေ့ပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော လမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေပုံပေါ်သော်လည်း အောက်မှာ မရဏကမ္ဘာဆိုတာ သူမြင်နေရသည်။

ဤအခိုက်တွင် သစ်သားလှည်းနှင့် စာတိုက်လမ်းပေါ်ရှိ လူများသည် မရဏကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ယံ၌ လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး မရဏတောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကိုပင် မြင်နိုင်သည်။

တစ်ယောက်ယောက်က အမြင်အာရုံပိုကောင်းရင် သရဲတစ္ဆေတွေကိုတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်လောက်၏။ သစ်သားတွန်းလှည်းသည် ရှေ့သို့ ဆက်ရွေ့လျားနေပြီး ဟေးကော်ကလည်း ရှေ့သို့ လွင့်နေ၏။ စာတိုက်လမ်းက လူတွေကတော့ နတ်တစ္ဆေဘုံ ထဲကို ဆက်လျှောက်လာရင်း သတိမထားမိသလို နတ်တစ္ဆေဘုံထဲကနေ ထွက်သွားကြသည်။

အားလုံး ပုံမှန်ပဲလို့ ထင်နေကြပုံပါပဲ။

"ဟေးကော်ရဲ့ နယ်မြေက လူတွေရဲ့ အသိဥာဏ်ကို မှုန်ဝါးစေတယ် ​​သူတို့ရဲ့ အတွေးအမြင်တွေကို ကွယ်စေတယ်... ယင်နဲ့ ယန်ကမ္ဘာကြားက နယ်နိမိတ်ကိုတောင် မှုန်ဝါးစေတယ်!"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။ ဟေးကော်ရဲ့ နယ်ပယ်သည် တွေးခေါ်မှုဆိုင်ရာ သိမြင်မှုကိုသာ သက်ရောက်မှုရှိနိုင်သည်ဟု မူလက သူထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဤသရဲနှင့် နတ်တို့၏ နယ်မြေသည် ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းပုံရသည်။

"လှေသမားနဲ့ သူ့သမီးတို့ သရဲတစ္ဆေနှစ်ကောင် မျက်စိကွယ်သွားပြီး သက်ရှိလောကကနေ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲအထိ ပြုတ်ကျသွားတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး... ဒီလိုနယ်မြေက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်!"

ချန်ရှီ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဟေးကော်ရဲ့ နတ်တစ္ဆေနယ်မြေသည် ယခုအခါ လေးပေ၊ ငါးပေသာ ရှည်သည်။ ဤအကွာအဝေးထက်ကျော်လွန်နေသူများကို ထိခိုက်မည် မဟုတ်ပါ။

အမှောင်ထဲမှာ အဝေးကကြည့်နေတဲ့ အရာတစ်ခုက လှေသမားနဲ့ သူ့သမီးကို လုပ်ကြံခဲ့သည်။ ဤပုံစံမျိုးက လှေသမားနဲ့ သူ့သမီးရဲ့ တရားစီရင်မှုကို ထိခိုက်စေနိုင်၏။ ၎င်း၏ ခွန်အားသည် ဟေးကော်ထက် များစွာ ကြီးမားနေပေလိမ့်မည်။

"ဟေးကော်သာ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သားရဲတွေကို ပိုစားနိုင်ရင် ပိုမြန်နိုင်မလား မသိဘူး... ဟုတ်သား စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်!"

မကြာသေးမီက ဟေးကော်ရဲ့ သွေးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မယူတော့ပေ။ ဟေးကော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းထားရမည်လေ။

ဒါကို သူစဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ လမ်းဘေးနှစ်ဘက်ခြမ်းမှာ နားရွက်ကြီးကြီးနဲ့ ကောင်းကင်နားဆင်သူ တစ်အုပ်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။ တချို့က နားရွက်တွေခတ်ပြီး လေထဲမှာ မျောနေကြကာ တချို့ကလည်း လယ်ကွင်းကုန်းပေါ်၊ တချို့က မြစ်ကမ်းဘေးကို ဆင်းကြ၊ တချို့က သစ်ပင်မြင့်ကြီးတွေရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေပေါ်မှာ ရပ်နေကြတယ်။ အားလုံးက စာရွက်နဲ့ ဘောပင်တွေကိုင်၊ နားရွက်စောင်းပြီး မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။

လမ်းဘေးနှစ်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်သားနားရွက်များကဲ့သို့ နားရွက်များ အမြောက်အများ ထွက်ရှိလာသည်။

မြစ်ကမ်းပါးနှစ်ဘက်တွင် နားရွက်ကြီးများ၊ လှည်းများနှင့် ရထားလုံးများပင်လျှင် လက်ဆေးကန်လောက် ကြီးသော နားရွက်များ ပေါက်လာကာ မြင်းခုံများသည်လည်း နားရွက်များ လျင်မြန်စွာ ပေါက်လာကြသည်။

ချန်ရှီသည် ဟေးကော်ရဲ့ နတ်တစ္ဆေ နယ်မြေက လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားတာ ချက်ချင်း သတိပြုမိသည်။ အခြား ထူးဆန်းသော နယ်မြေတစ်ခုကြောင့် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသလိုပင်။

"တမန်နဲ့ ကျွင်းကျီအဆင့်တွေ ဒီအနီးနားမှာ ရှိနေမှာပဲ ကြောက်ရတယ်... ကျွင်းဝမ်အဆင့်တောင် ရှိနိုင်တယ် မဟုတ်ရင် ဟေးကော်ရဲ့ နယ်မြေကို အလွယ်တကူ ချိုးနှိမ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

သူ့နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်းခုန်လာသည်။

"ကျွမ်းဝူကျို့က ငါ သံနက်ချောင်းကို ဖမ်းမိတဲ့အကြောင်း သိသွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား"

ဒါကို သူတွေးလိုက်တဲ့အခိုက် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းကို တစ်ဖက်က လယ်ကွင်းဘက် ကြည့်လိုက်တော့ လေထဲမှာ အသံဗလံတွေ တဟုန်ထိုး မြည်နေတာ တွေ့လိုက်ရပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးတဲ့ သစ်သားလှည်းရဲ့ ဦးတည်ရာကို ကျည်ဆန်တွေက ဗုံးကြဲလာနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကျည်ပျံများသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပျံသန်းနေချိန်တွင်ပင် မိုးကြိုးငါးလုံးက ပေါက်ကွဲနေပြီ။ မိုးကြိုးပစ်ချက် သစ်သားလှည်းကို ဗုံးကြဲကာ ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့သည် စာတိုက်လမ်းနှင့် ပေတစ်ဒါဇင်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

"ဒီပစ်လွှတ်မှုက အချင်းနှစ်ပေကျော် ရှိတယ်... ဒါက စစ်သူကြီးအမြောက်ပဲ... တစ်ချက်ပစ်ချက်က အနတ္တသန့်စင်နယ်ပယ်က အစွမ်းထက်တဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ တာအိုဘုံကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး သူ့နတ်ဝိညာဉ်ကို ကွဲအက်စေနိုင်တယ်!"

ချန်ရှီတွင် အလွန်အားကောင်းသော မျက်လုံးရှိသည်။ ကျည်ခွံများပေါ်ရှိ ​အဆောင်စာလုံးများကို ဂရုတစိုက် ဖတ်နိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံက သံအမတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမျိုးမျိုးသော အမြောက်များနှင့် ဒုံးကျည်များကို နက်နဲစွာ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ဤကျည်ဆန်များသာ ပြုတ်ကျပါက ဤလမ်းသည် မိုးခြိမ်းသံနှင့် သန့်စင်သော ယန်မီးအိုင်အဖြစ်သို့ မလွဲမသွေ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဧကဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော ဧရိယာထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှင်သန်နိုင်ပါ။

"ရွှင်း!"

ချန်ရှီ ဓားစွမ်းအင်ကို လက်ဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ နောက်ထပ် ကြီးမားသော ကျည်ဆန်များ လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးများက နေရာအနှံ့ ပြန့်ကုန်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သစ်သားလှည်းပေါ်ရှိ ဟွာကိုက်ထီးက လွင့်ပျံကာ လျှင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းက တခဏချင်းမှာပဲ ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်လာ၏။

ထီးအောက်၌ စာလုံးပေါင်း ၂၄၀၀က ရုတ်ချည်း အသက်ဝင်လို့ မြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခေါင်မိုးအောက်မှ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်သည် လှိုင်းထန်ပြီး ပေါင်းစည်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ အဖွင့်အပိတ်နှင့်အတူ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကောင်းကင်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော နတ်အလင်းရောင်က ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပလာလေသည်။

တဖွဲဖွဲကျလာသော လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့် သန့်စင်သော ယန်မီးများက ထီးခေါင်မိုးကို တရစပ် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မိုးခြိမ်းသံများက အလုံးအရင်း စုစည်း၍ ထီးခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ကွဲအက်သွားသည်။ မီးတောက်များသည် ရေလှိုင်းနှင့်တူပြီး ခေါင်မိုး၏ မျက်နှာပြင်ကို ထိမှန်ကာ အရပ်ရပ်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။

စာတိုက်လမ်း အပြင်ဘက်တွင် ပေါက်ကွဲနေသော လက်နက်ကြီးများ၏ စွမ်းအားကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ လမ်းပေါ်ရှိလူများသည် ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းထောင်ထကြသော်လည်း မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် မြင်ကွင်းကို ယောင်ဝါးဝါးသာ မြင်နေရကာ ခေါင်မိုးအောက်တွင် ငြိမ်သက်နေသည်။

"သူခိုးချန် သေပြီ!"

မျက်နှာဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးမရှိသော မိန်းမစိုးလေးသည် လေချွန်သံနဲ့အတူ ရုတ်တရက် ချန်ရှီဆီသို့ ပြေးထွက်လာသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာ၏။ မြတ်စွာဘုရား၏ ရောင်ခြည်တော်သည် သူ့ကိုယ်၌ ထွန်းလင်းတောက်ပပြီး လူဦးခေါင်းနှင့် ငှက်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်သည်။ သူသည် အရပ်သုံးပေကျော်ရှိပြီး အတောင်ပံက ငါးပေနှင့် ခြောက်ပေခန့် ရှိသည်။

အတောင်ကို လှန်လိုက်သောအခါ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားသည်။ လေဓားက မမြင်နိုင်သည့် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်နှင့်ပင် တူသည်။ သူဖြတ်သွားတိုင်း၊ လမ်းပေါ်ရှိ လူများ၏ ဦးခေါင်းနှင့် ခြေလက်များ ကွဲထွက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်သွားကုန်သည်။

သို့ရာတွင် ဂဠုန်သည် ထီးခေါင်မိုး၏အကွာအဝေးသို့ အပြေးအလွှား ပြေးဝင်လာစဉ်တွင်မူ ငယ်ရွယ်သော မိန်းမစိုး၏ စွမ်းအင်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်၍ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ဂဠုန်၏မျက်ခုံးအလယ်ဗဟိုသို့ ပစ်ခွင်းလိုက်တာကြောင့် ဂဠုန်၏လည်ပင်းမှာ လှည့်ပတ်နေလေသည်။

ဂဠုန်ဟာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပြိုလဲသွားသဖြင့် နတ်ဝိညာဥ်ကလည်း ပြိုကွဲသွားသည်။ ၎င်းက မိန်းမစိုးငယ်လေးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စာတိုက်လမ်းတစ်ဖက်ရှိ လယ်မြေထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားရှည်များသည် နှင်းဖြူဖွေးဖွေးများ လှုပ်ယမ်းနေသော နှင်းလှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ဤနေရာဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာနေခဲ့သည်။ လယ်ကွင်းအစွန်းရှိ အရာအားလုံးဟာ ဓားအလင်းကြောင့် ကွဲကြေသွားသည်။

ဓားပျံများသည် ထီးခေါင်မိုးဖုံးထားသော နေရာအတွင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိသွားသည်။ ဘာမှမရှိပေမယ့် ကြေးနီနံရံကို ထိုးဖောက်နေသလိုပင်။

ပျံသန်းနေသောဓားများသည် ပမာဏအနည်းငယ်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသော်လည်း ကြိမ်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်ပါသည်။ ဒါတောင်မှ သူတို့က ရှေ့ကို လုံးဝ မတက်နိုင်သေးချေ။

"သခင်လေးအတွက် လက်စားချေမယ်!"

လယ်ကွင်းထဲတွင် တာအိုဘာသာသရဖူကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ် တာအိုဝါဒီတစ်ဦးသည် အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီး လေထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။ အရှိန်က ပိုမြန်လာပြီး နတ်ဝိညာဥ် အင်အား နယ်ပယ်က ပြန့်သွား၏။

ထိုတာအိုဝါဒီသည် ရုတ်တရက် လက်နှစ်ဘက်ကို ဝေ့ယမ်းရင်း ဓားကို လေထဲမှ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ချိတ်ကာ အော်ဟစ်ရင်း ရှေ့သို့ ဓားဖြင့် အစွမ်းကုန် ထိုးချလိုက်သည်။ ထက်ရှသောဓားကဲ့သို့ သူ့နတ်ဝိညာဉ်ကို မွေးမြူထားကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနယ်ပယ်နှင့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားပျံများ တိုက်မိသွားသည်။

ထို​တာအိုဝါဒီသည် ဓားနှစ်ချောင်းကို ဓားနတ်ဘုရားအဖြစ် သုံးကာ မြေပြင်နှင့်အပြိုင် လှဲချလိုက်ရာ ထီးခေါင်မိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သံနံရံသို့ ကျိုးကျသွားသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားပျံများသည် သူ၏ ပြိုင်ဖက်မရှိသော အရှိန်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်မိုးထဲသို့ နက်နဲစွာ ထိုးဖောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားများ၊ နတ်ဝိညာဉ်များနှင့် ရုပ်အလောင်းများကို ဓားဖြင့်ထိုးသွင်းသည်။ လှံတံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နေရာကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ရာ ဓားဖျားက ချွန်ထက်လာပြီး လှည်းရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

ချန်ရှီသည် ကားပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကြီးမားသော ဓားထိပ်ကို ထိုးလိုက်သည်။ ချွန်ထက်သောဓားများသည် ပေါက်ကွဲပြီး အက်ကွဲသွားကာ ဓားပေါ်ရှိ သတ္တုရုပ်နှင့် ထူးကဲသော စွမ်းအားတို့သည် ပြိုကွဲသွားသည်။

သူ၏ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားကို ထိုတာအိုဝါဒီ၏ နတ်ဝိညာဥ် စွမ်းအားနယ်ပယ်ထဲသို့ ပေးပို့ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပျံသန်းနေသော ဓားအပိုင်းအစများဖြင့် ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဝိညာဥ်သည် အပေါက်များနှင့် ပြည့်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် လေများ စိမ့်ထွက်နေပါသည်။

တာအိုဝါဒီသည် လေထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ သူ၏ ပျံသန်းနေသော ဓားအပိုင်းအစများက သူ့ခေါင်းကို ​ပြန်ထိုးဖောက်ပစ်တာကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ခွေးအရာရှိကို သတ်..."

စကားမဆုံးသေးခင် ခေါင်းငုံ့ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများလည်း ဆက်တိုက် ကြားနေရသည်။ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှ စစ်သူကြီး အမြောက်များဆီမှ ပစ်ခတ်​နေသော ကျည်များသည် လေထဲတွင် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားတာ တွေ့နေရသည်။

သူ့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့လူတွေက မိုင်ခြောက်ဆယ်မှာ ရှိနေသည်။ စစ်သူကြီးအမြောက် ၁၀ လက်နှင့် လူ ခုနစ်ဆယ်ရှိသော တိုက်ခိုက်ရေး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် လေလမ်းကြောင်းကို တိုင်းတာကာ လမ်းကြောင်းကို အဆုံးအဖြတ် ပေးထားသည်။ ယမ်းမှုန့်များကို တင်ဆောင်ကာ၊ ကျည်ခွံများကို မီးရှို့ကာ၊ စည်ကို သန့်စင်ကာ ယမ်းမှုန့်များကို ပြန်လည် တင်ဆောင်ခဲ့သည်။ လူခုနစ်ဦးသည် အဖွဲ့တစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး နီးနီးကပ်ကပ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်​နေခဲ့သည်။

ထိုစစ်သား ခုနစ်ကျိပ်တို့အပြင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အခြားလူတစ်ဦးလည်း ရှိကာ လေထဲတွင် ရပ်နေ၏။ ၎င်းက ကောင်းကင်ယံက တိမ်တိုက်များပေါ် လှမ်းတက်ကာ မိုင်ခြောက်ဆယ်အကွာက မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

လေထဲမှာ အခွံတွေ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲနေတာနဲ့ ပစ်မှတ်ကို မထိမှန်ခဲ့ဘဲ ပေါက်ကွဲနေတဲ့ ကျည်ဆန်တွေဟာ ဒီဘက်ခြမ်းကို ပိုနီးကပ်လာခဲ့တာကို ထိုလူက တွေ့နေရသည်။ သူ့တပ်သားများသည် ကျည်များကို ပစ်ခတ်ခဲ့ပြီးနောက် မိုင်ခြောက်ဆယ်အကွာမှ မိုင်ပေါင်းများစွာအကွာအထိ ပေါက်ကွဲခဲ့သည်။

"မကောင်း​တော့ဘူး... သူခိုးချန်က အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်!"

သံချပ်ကာတပ်သားသည် ရုတ်တရက် လဲကျသွားကာ အော်ဟစ်ရင်း စစ်သားများကို ပိတ်ဆို့ရန် နတ်ဝိညာဥ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ရွှင်း--"

မမြင်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုသည် သူ၏ နတ်ဝိညာဥ် အင်အားနယ်ပယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ မိုင်ခြောက်ဆယ် ဝေးကွာသော်လည်း အရှိန်အဟုန်မှာ မရပ်တန့်သေးပါ။ ၎င်းသည် သူ၏ နတ်ဝိညာဥ် အင်အားနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ပြီးနောက် သူ့နောက်မှ စစ်သူကြီး အမြောက်တစ်စင်းကို ဖောက်ပစ်လိုက်သည်။

အမြောက်သည် ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ မီးလှိုင်းများနှင့် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ အမြောက်စောင့်တပ်သား ခုနစ်ဦးစလုံး မီးပင်လယ်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရပေ၏။

သံချပ်ကာတပ်သားလည်း တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် နတ်ဝိညာဥ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ရပ်​နေလိုက်သည်။ အဝေးက ကြည့်လိုက်တော့ မိုင်ခြောက်ဆယ်အကွာက သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်မှာ ချန်ရှီကို တွေ့ရ၏။ ထီးခေါင်မိုးကို ဖမ်းဖို့ သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လွှဲယမ်းနေသည်။

မြက်ခင်းပြင်တစ်လျှောက် ထီးကြီးတစ်ချောင်းကို ဖွဲ့ထားသည်။ ရုတ်တရက် အတောင်ပံများ ခတ်လိုက်ကာ ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အတောင်ပံများ ဖြန့်ထားသည့် ရွှေလင်းယုန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလေ၏။

"ဒီလင်းယုန်ကြီးကို ငါ့အတွက် ပစ်ချလိုက်စမ်း!"

သံချပ်ကာတပ်သားက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အခြားစစ်သူကြီး အမြောက်ကိုးစင်းက ချက်ချင်းပဲ သူတို့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဝတွေကို လှည့်ပြီး ရွှေလင်းယုန်ကို ပစ်ခတ်တော့သည်။

ဝုန်း! ဝုန်း!

အမြောက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ရွှေလင်းယုန်သည် အတက်အဆင်း၊ ဘယ်ညာ သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် လေထဲတွင် လှည့်ပတ်ပျံသန်းကာ ကျည်များကို ရှောင်ကာ တခဏချင်းတွင် လူ ၆၄ ယောက်ပါ တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့၏ အထက်ကောင်းကင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ရွှေလင်းယုန်သည် ဦးခေါင်းကို မော့ကာ ပျံသန်းနေ၏။ ၎င်းက အတောင်များကို လှပစွာ ခတ်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ရုတ်တရက် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။ အတောင်တွေ ဖြန့်ပြီးတာနဲ့ ရွှေလင်းယုန်ဟာ ထီးပြင်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကင်နဲ့ နေကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ထွက်လာတဲ့ နတ်အလင်းတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါတော့သည်။

လူ ၆၄ ဦးပါ အဖွဲ့သည် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာပြီး လေထဲသို့ အလိုအလျောက် စုပ်ယူခံလိုက်ရကာ ထီးခေါင်မိုးပေါ်ဆီ လွင့်သွားသည်။ သံချပ်ကာတပ်သားသည် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မြင့်တာကြောင့် အခြေအနေကို ရိပ်ဖမ်းမိတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစား​လေသည်။ သူ့နတ်ဝိညာဉ် လွတ်မြောက်သွားရင်ပဲ ရုတ်တရက် နဂါးဓားနဲ့ ထိုးသတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အခြားစစ်သားများနှင့် အတူ လေထဲသို့ ပျံတက်ပြီး ထီးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထီခေါင်မိုးများက ပိတ်ပြီး ထီးကြီးတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ထီးအတွင်းမှ သွေးများနှင့် အရိုးများ စီးထွက်လာခဲ့လေသည်။

စာတိုက်လမ်းပေါ်ရှိ သစ်သားတွန်းလှည်းထဲတွင်တော့ ချန်ရှီက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထီးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ရန် ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လက်ကိုင်တွင် သွေးမစွန်းခဲ့ပေ။

သစ်သားတွန်းလှည်းက သူ့လက်ထဲက ထီးကိုယူ၍ ယူလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ် တင်ထားတုန်း လှည်းပေါ်ကနေ နံ့သာပေါင်းကို ယူလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူနဲ့ ခေါင်မိုးအတွက် အနည်းငယ် ထွန်းညှိလိုက်သည်။

"ဟေးကော်!"

ချန်ရှီ လှမ်းအော်လိုက်တော့ ဟေးကော်လည်း ဒီအချိန်မှာ လေ့ကျင့်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေကို ဖြန့်ကျက်ပြီး စာတိုက်လမ်းပေါ်မှာ ပြေးနေ၏။ များမကြာမီပင် လမ်းပေါ်ရှိလူများသည် ဤကိစ္စကို မေ့သွားကာ ကိုယ်ပိုင်အရာများနှင့် ဆက်၍ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

"သခင်ငယ်လေးရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တာ ဖြစ်နိုင်လား"

ချန်ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှီးကျင်းကို ဆက်မောင်းသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေလည်း ပျံတက်ပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြ၏။ သူ ကြည့်လိုက်တော့ ထိုနားထောင်သူများက တူညီသော ဦးတည်ရာသို့ ပျံသန်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆယ်မိုင်မျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လမ်းဘေးတွင် ချီလင်ရထားတစ်စီး ရပ်ထားတာ သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွမ်းဝူကျို့က ရထားလုံးဘေးတွင် ရပ်နေပြီး နားထောင်သူ အများအပြားက သူ့အနားတွင် ရပ်နေကြသည်။ ကျွမ်းဝူကျို့က စာရွက်ကိုကိုင်ပြီး ဖတ်နေရာမှ ဖြတ်သွားသော ချန်ရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သစ်သားလှည်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေပြီး ကျွမ်းဝူကျို့နဲ့ ချီလင်ရထားလုံးကို အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထားခဲ့သင့်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျွမ်းဝူကျို့နဲ့ ချီလင်ရထားလုံးကို အရှေ့မှာ ပေါ်လာပြန်သည်။

သစ်သားတွန်းလှည်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သွားကာ အရှေ့တွင် နောက်ထပ် ကျွမ်းဝူကျို့နဲ့ ချီလင် ရထားလုံးတစ်စီး ထပ်ရှိ​နေသေးသည်။

လမ်းမပေါ်ရှိ အခြားလမ်းသွားလမ်းလာများသည် ပုံမှန်အတိုင်း မောင်းနှင်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး သစ်သားတွန်းလှည်း တည်ရှိရာနေရာသည် အဆုံးမရှိ စက်ဝိုင်းအတွင်း ပိတ်မိနေပုံရသည်။

ဤတာအိုဘုံကတော့ နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဆန်းကြယ်ပေသည်။

ချန်ရှီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သစ်သားလှည်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုတ်လိုက်သည်။

သစ်သားလှည်း ရပ်သွားသည်။ ချန်ရှီ လှည်းပေါ်ကဆင်းပြီး ကျွမ်းဝူကျို့ကို ကြည့်လိုက်စဥ် သူ့စိတ်တွေက ကမောက်ကမ ဖြစ်လာသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်တစ်နှစ်က ကျွမ်းဝူကျို့ကို စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းရဲ့ အရှင်သခင်က ရှင်းရှန်ခရိုင်ကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်တဲ့... မိသားစု ၁၃ စုလုံးက ငါ့မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို မယူဘူးဆိုပြီး ပြောကြတယ်... ဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ တာအိုသန္ဓေသားက ကျွမ်းဝူကျို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေနိုင်မလား"

ကျွမ်းဝူကျို့က စာရွက်စာတမ်းကို သူ့ဘေးက ကောင်းကင်နားစွင့်သူရဲ့လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဆို၏။

"ငါတောင်ပေါ်ပြန်တော့မယ်၊ ငါမထွက်သွားခင် မင်းကိုတွေ့ဖို့လာတာ"

ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများသည် စာရွက်ပေါ် စိုက်ကျသွားသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့က ဒါကိုမြင်ပြီး ပြုံးပြီးပြောပြလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး...ငါလည်း မင်းမွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားလေး ပြန်ရပြီလားဆိုတာ အမြဲသိချင်နေခဲ့တာ... မင်းငါ့ကိုပြဖို့ ငြင်းခဲ့တော့ ငါနည်းလမ်းရှာရမယ်လေ.... ကျေးဇူးကြီးမားလှတဲ့ သခင်ငယ်လေးရဲ့ လက်အောက်ခံလူတချို့ထဲက လူသုံးယောက်က မင်းကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ချင်နေတာ... ငါက အဲ့သုံးယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ရုံပဲ...."

"ဒီလူသုံးယောက်ထဲမှာ တစ်ယောက်က သခင်ငယ်က သင်ကြားပေးတဲ့ မိုးကြိုးငါးလုံးနှလုံးကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်ထားတဲ့ နတ်မဏ္ဍိုင်စခန်းက တံဆိပ်ပြား ကိုင်ဆောင်ထားသူ.... နောက်တစ်ယောက်က ပုခုန်းနတ်ပြောင်းလဲခြင်းကို လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အရှေ့စက်ရုံက မိန်းမစိုး.... နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ရတနာပြောင်းလဲကျင့်စဥ်ကိုလေ့ကျင့်တဲ့ ပိုင်လျန့်ခန်းမက အကြီးအကဲပါ...."

သူက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"နတ်မဏ္ဍိုင်စခန်းက တံဆိပ်ပြား ကိုင်ဆောင်သူက မိုးကြိုးပစ်၊ မီး၊ ယမ်းမှုန့်တွေနဲ့ ကစားလေ့ရှိတယ် အဲဒါကြောင့် သူ့ကို မိုးကြိုးငါးကြီး နှလုံးသွင်းနည်းကို သင်ပေးခဲ့တာ... အရှေ့စက်ရုံက မိန်းမစိုးလူငယ်ဟာ ယောက်ျားရော မိန်းမပါ ဒုက္ခတွေကနေ ကင်းလွတ်တဲ့အတွက် ဗုဒ္ဓဘာသာစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်လို့ သူ့ကို ပုခုန်းနတ်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ အမြတ်တနိုး ကျင့်ပြီး ဘုရားကို ပင့်ဆောင်ခဲ့တယ်.... ပိုင်လျန့်ခန်းမရဲ့ အကြီးအကဲက ရတနာ​တွေကို သန့်စင်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူမလို့ ရတနာပြောင်းလဲကျင့်စဥ်က သူ့အတွက် သင့်လျော်တယ်.."

"ဒီလူသုံးယောက်က မိသားစုကြီးတွေက မဟုတ်သလို အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် မဟုတ်ပေမယ့် သူတို့မှာ ထူးထူးခြားခြား အရည်အချင်းတွေရှိပြီး ပိုကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ရရှိနိုင်မှာ... သခင်လေးက သူတို့အဆင့်အတန်းအလိုက် အသင့်တော်ဆုံး စွမ်းရည်တွေကို သင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်​ကြတယ်... ဒီလူလေးတွေက ဖူကျန့်နန်းဆောင်မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ရုပ်ရည်တွေ မဟုတ်ပေမယ့် သူတို့က သခင်ငယ်လေးရဲ့လက်စားချေမှုအတွက် သူတို့ရဲ့အသက်ကို စတေးလိုစိတ် ပိုရှိကြတယ်...."

ချန်ရှီ: "ဒါဆို မင်းငါ့ကို စမ်းသပ်ဖို့ ဒီလူသုံးယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကိုသုံးပြီး မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ပြန်ရနိုင်ခဲ့လား သိချင်တယ်ပေါ့?"

"မှန်တယ်"

"ဒါဆို မင်းစမ်းသပ်နိုင်ခဲ့တာလား"

"ဟင့်အင်း... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့စွမ်းဆောင်မှုက ငါ့ကို စိတ်ပျက်စေတယ်"

ကျွမ်းဝူကျို့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခေါင်းခါပြီး ...:"ချန်ရှီ မင်း မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ မင်းမခံစားရဘူးလား?"