ဦးလေး၊ အဖေနှင့် သူတို့သား တိုက်ပွဲဝင်ကြပြီ

ချန်ရှီနောက်တွင်တော့ ဟေးကော်သည် သစ်သားလှည်းကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ကန်​နေခဲ့ပြီး သစ်သားလှည်းလည်း လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ကျွမ်းဝူကျို့၏ ချီလင်ရထားလုံးဘေးမှာတော့ ကောင်းကင်နားစွင့်သူများသည် ဟေးကော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်နားစွင့်များကြားတွင် သင်းထောက်ဆရာများဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ခွန်အားသည် တမန်တော်များထက် သာလွန်သည်။ အဲဒီ ဉာဏ်အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ တမန်တော်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သင်းထောက်တွေနဲ့ ကျွင်းကျီအဆင့်တွေက ပိုပြီး သွက်လက်သည်။ သူတို့ဖြတ်သွားတိုင်း ကွင်းပြင်နှင့်တူသော အင်အားကွင်းတစ်ခုရှိ၍ နားများစွာ ပေါက်လာတတ်သည်။

သူတို့ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဟေးကော်ရဲ့ နယ်မြေက တစ်လှမ်းချင်း ကျုံ့သွားသည်။ သူတို့သည် ဟေးကော်ကို ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းများဖြင့် နှိမ်နင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားပါသည်။

ဟေးကော် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး တစ်ဖက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ သင်းထောက်ဆရာများနှင့် ကျွင်းကျီအဆင့်များက ၎င်းနောက်မှ ချန်ရှီနှင့် ကျွမ်းဝူကျို့တို့ကို တဖြည်းဖြည်း ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှီ : "ဒါဆို မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားနဲ့ ဘယ်သူက ထိုက်တန်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ?"

ကျွမ်းဝူကျို့က အနည်းငယ် လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။

"တာအိုသန္ဓေသားမှာ ကောင်းကင်ပြင်နတ်ဘုရား ပေးတဲ့ တန်ခိုးကြီးတွေ ပါတယ်... တာအိုသန္ဓေသားမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုနိုင်တဲ့ ဥာဏ်ရည်နဲ့ အရည်အချင်းတွေ ပါတယ် အဲဒီလူက အရမ်းကို ထက်မြက်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်.... သူက အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း နားလည်နိုင်မယ် တာအိုရဲ့ ဘယ်နည်းလမ်းကိုမဆို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မယ်.... အမတကျင့်စဥ်က သူ့ကို လုံးဝငုတ်ထားလို့ မရဘူး... သူ့ရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းက မြန်ရမယ် အဲဒါက တခြားသူတွေ အမီလိုက်ဖို့ ခက်ခဲစေရမယ်... ​​ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်တောင် သူ့ကို လိုက်မမီနိုင်ဘူး ငါပြောနေတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား?"

ချန်ရှီ သူ့ကိုကြည့်ပြီး အကြံဉာဏ် တောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

"မင်းပဲ! လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၁ နှစ်လောက်က မင်း!... ငါ မင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်တစ်နှစ်လောက်က တွေ့ခဲ့တယ် အဲဒီတုန်းက မင်းအသက် ကိုးနှစ်ပဲရှိသေးတယ်၊ ကလေးပညာရှင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းနာမည်ကြီးတယ်... လူတော်တော်များများက မင်းမှာ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသား ရှိတယ်ဆိုတာ မယုံကြဘူး... မင်းကို စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်တယ်... ငါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှားရှားပါးပါး ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းကိုတွေ့တော့ ငါ မှတ်မိသေးတယ် မင်းကို အံ့သြသွားခဲ့သလိုပဲ... မင်း သင်ယူပြီးတာနဲ့ နားလည်တယ်... နားလည်တာနဲ့ သဘောပေါက်သွားတယ်"

ဟေးကော်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုနားရွက်ကြီးကြီး လူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဤနေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ : "ငါ ဒီကိုလာခဲ့တာ တစ်ခုတော့ရှိတယ်... အဲဒါက မရဏကမ္ဘာထဲက ကောင်းကင်သံပေတံကို စုဆောင်းပြီး ကိုယ့်အတွက်သုံးဖို့ပဲ... အခု သူခိုးက ခိုးယူသွားတယ်လေ... သံတုတ်သူခိုးနဲ့ ပြန်တွေ့ချင်လိုက်တာ....ပြီးတော့ အဲ့တုန်းက ကလေးပညာရှင်က ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး သခင်လေးကို သတ်ပစ်လိုက်တာလို့ ကြားတယ်... ထူးထူးခြားခြား ထူးကဲတဲ့ ကောင်လေးကို ထပ်တွေ့ချင်မိတယ်"

ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည် - 'ဒါဆို အဲ့ဟာကို ကောင်းကင်သံပေတံလို့ ခေါ်တာပေါ့... တုတ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ ဒီနာမည်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး ပေးနေတာလဲ... ဒါလည်း သင့်တော်တာပဲ... ဒီဟာက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို တိုင်းတာနိုင်တယ်"

ကျွမ်းဝူကျို့ : "မင်းကို ပထမဆုံးစတွေ့တုန်းက မင်းရဲ့အချက်အလက်နဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကောင်းကင်နားဆင်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်... သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာ မင်းရဲ့ခွေးက ကြားထဲထည့်ထားတဲ့ စာတွေ အရမ်းများနေတယ်.... ​​မှားယွင်းတဲ့ စာတွေလည်း အများကြီးပဲ ဒီအချက်က ငါ့ကို အံ့သြသွားစေတယ်... ဒါပေမယ့် ဒါက မင်းရဲ့အရည်အချင်းမဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီ: "ဒုတိယအကြိမ်ကရော ဘယ်လိုလဲ"

"ဒီနေ့ အကြိမ်က ဒုတိယ အကြိမ်ပဲ... မင်း အဲဒီလူတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြီးစိုးပြီး သတ်ပစ်လိုက်ပြီး လှည်းထဲမှာတောင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့​​သေးတယ်... မင်းရဲ့ ခွန်အားက မင်းရဲ့ ရွယ်တူတွေကြားမှာ အကောင်းဆုံးပဲ မင်းနဲ့ တစ်ပြေးတည်း တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ လောကီလူသား ဆယ်ယောက်လောက်ပဲ ရှိမှာ..."

"သခင်လေး မင်းလက်ထဲမှာ သေသွားတာ မတရားတာတော့ မဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်တစ်နှစ်တုန်းက သူနဲ့တွေ့တုန်းက သူက ငယ်သေးတယ် ဒီလိုအရာတွေအပေါ်မှာ ခွန်အားတွေ အရမ်းပေးတယ်။ လူတွေရဲ့နှလုံးသားကို အနိုင်ယူနည်း၊ မျိုးဆက်ဆယ့်သုံးဆက်ကို ဘယ်လိုအနိုင်ယူမလဲ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ဘယ်လိုစုဆောင်းရမလဲ။ သူကြိုးစားအားထုတ်မှုရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို အသုံးချနိုင်ရင် မင်းထိုက်ထိုက်တန်တန် ရှုံးသွားနိုင်တယ်...”

သူ့စကားက ထက်မြက်ပြီး တာအိုဘာသာရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။

"မင်း ဒီလူသုံးယောက်ကို သတ်လိုက်တုန်းက မင်းသုံးတဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ၊ ရတနာတွေက အရမ်းသာမန်ဆန်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းတာကို မမြင်ရဘူး။ ပျံသန်းနေတဲ့ဓားရဲ့ ထူးခြားမှုတစ်ခုကြောင့် မင်းသတ်လိုက်နိုင်တာ... မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ပဲ ပိုင်လျန့်ခန်းမရဲ့ အကြီးအကဲကို သတ်ပစ်တာက ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားပေါ်မူတည်တယ်... မွေးရာပါ တာအို သန္ဓေသားနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး..."

သူ့စကားထဲကနေ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတာကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျသလို ဖြစ်လာသည်။

"မင်းက ငါ့ကို အထင်ကြီး​စေတဲ့ ကလေးပညာရှင် မဟုတ်တော့ဘူး... မင်း ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးတော့ တခြားသူတွေလိုပဲ နစ်မြောသွားပြီ... အဲဒီကလေးပညာရှင်က တကယ်ပဲ သေသွားပြီကိုး..."

သူက လှည့်ပြီး ချီလင်ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွား​လေသည်။ ချန်ရှီရဲ့ အသံက သူ့နောက်ကနေ ထွက်လာ၏။

"ဒါဆို ငါ့မွေးရာပါ သန္ဓေသားကို ဘယ်သူရခဲ့တာလဲ မင်းသိလား "

ကျွမ်းဝူကျို့ ရပ်တန့်သွားသည်။

"မင်း တာအိုသန္ဓေသားကို မမေ့နိုင်တာက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၁ နှစ်က အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့်မဟုတ်ဘူး... စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားလေးကို မကြာခဏ တွေ့မြင်နေရတာကြောင့်ပဲ... တာအိုသန္ဓေသားကို ရခဲ့တဲ့သူက တာအိုသန္ဓေသားကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ အံမဝင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိလာပြီး ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းရှိပေမယ့် အရင်က မင်းတို့ချင်း သိပ်မကွာခဲ့ကြဘူး... အဲဒါကြောင့် မင်း တာအိုသန္ဓေသားကို မရခဲ့ဘူး... မင်းက သူ့ထက်သာလွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မောက်မာလွန်းတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လည်းဖြစ်တယ်... အရင်က သူနဲ့တူပေမယ့် တာအိုသန္ဓေသားကို ရပြီးနောက်မှာတော့ မင်းလည်း သူ့ထက် နိမ့်ပါးသွားခဲ့တယ်..."

ကျွမ်းဝူကျို့ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ဟေးကော် ချက်ချင်းပင် လန့်သွားပြီး ကောင်းကင်နားစွင့်သူကို ဆက်လက် ရင်ဆိုင်နေခဲ့သည်။

ချန်ရှီ သူ့နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူပြောသမျှစကားတိုင်းက ကျွမ်းဝူကျို့ရဲ့ နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။

"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက တာအိုဘာသာကို သင်ယူနေကြပေမယ့် တစ်ချက်ချင်းပဲ သင်ယူနိုင်တယ်.. သင်ယူပြီးတာနဲ့ ကျွမ်းကျင်လာတယ်... သူက နားလည်လိုက်တာနဲ့ အရာအားလုံးကို သင်ယူနိုင်သွားတယ် ဒါပေမယ့် မင်းကတော့ ရိုးရိုးသားသားပဲ လေ့လာနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ တာအိုလမ်းက နဂိုထက်တောင် မတူဘူးဆိုတော့ ဉာဏ်နည်းနည်း ပိုရှိစေချင်တယ်...သူ သန္ဓေသားလေး ရပြီးနောက်ပိုင်း မင်းနဲ့သူကြားက အကွာအဝေးက ပိုဝေးလာပြီး သူ့ကို လိုက်ဖို့ကလည်း ပိုခက်လာပြီ...."

ကျွမ်းဝူကျို့ မလှုပ်မယှက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကြားက ကွာဟချက်က ပိုကြီးလာတယ်... မင်းအမီလိုက်ဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပေမယ့် တစ်ဖက်လူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး သင်ယူပြီး နားလည်သွားတော့ အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားတဲ့ မင်းထက်သာလွန်နေတာကို တွေ့​နေရတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းက ဟန်ချက်မညီသလို မင်းရဲ့ သာလွန်မှုကို ပြန်လိုချင်တယ်။ ငါ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး သခင်​လေးကို သတ်လိုက်တာလို့ မင်းကြားလိုက်တာနဲ့ မင်းနဲ့ငါကြားက အကွာအဝေးက သိပ်မဝေးလောက်မှန်း မင်းသိလာခဲ့တယ်... မင်းရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုစိတ်ဓာတ်ကို ကျေနပ်စေဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ တာအိုသန္ဓေသားလေးကို ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ချင်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲမှာ ပျောက်သွားတာကို မြင်ချင်တာ... တကယ်တော့ က​​လေးပညာရှင်က တာအိုသန္ဓေသားမရှိရင်တောင် သူက မင်းလို အညစ်အကြေးပဲလို့ ပြောချင်နေတာ...."

"ဟားဟား!"

ကျွမ်းဝူကျို့ ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွမ်းဝူကျို့ မင်းတစ်သက်လုံး လိုက်မမှီနိုင်တဲ့လူက ငါ့တာအိုသန္ဓေသားလေးပဲ ... တာအိုသန္ဓေသား မပါလည်း ငါက ကလေးပညာရှင်ပဲ ချန်ကထိပ်တန်းပညာရှင် ဖြစ်နေတုန်းဘဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းကို ငါ့ရဲ့ တာအို​သန္ဓေသားကတော့ ဖိနှိပ်နိုင်တယ်... မင်းတစ်သက်လုံး စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းပေါ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး"

ကျွမ်းဝူကျို့ မရယ်နိုင်တော့ဘဲ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားကာ ရုတ်တရက် စိတ်လျှော့ကာ ခေါင်းယမ်းရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ချန်ရှီ... မင်းစကားက မမှားပါဘူး ဒါပေမယ့် မင်း တာအိုသန္ဓေသားကို ဆုံးရှုံးထားရတုန်းပဲလေ"

သူသည် ချီလင်ရထားလုံးရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ လှည့်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ငါက တူပါတယ် မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသား မရှိဘူး...ဒါပေမဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ကံကြမ္မာက မတူဘူး၊ တစ်ယောက်က ကောင်းကင်မှာနေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ငရဲမှာနေတယ်... ငါက စိတ်ပျက်ဖွယ် ကုန်းစောင်းပေါ် တက်နေတယ်၊ ​​မင်းက ခက်ခက်ခဲခဲ လိုက်နေပေမယ့် အသေမခံနိုင်ဘူး။ မင်းဘ၀မှာ မင်းဘယ်တော့မှ မထိတွေ့နိုင်တော့တဲ့ နတ်သမီးပန်းချီကား ရှိတယ်... မင်းက တစ်သက်လုံး သေခြင်းတရားကြားမှာ ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်ရတယ်.... သခင်လေးကို အနိုင်ယူပြီး ထိပ်တန်း ပညာတော်သင်ဘွဲ့ကို ရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်..."

သူ့အငွေ့အသက်တွေ ပိုပြင်းလာပြီး ပေတစ်ရာနီးပါးမြင့်တဲ့ နတ်ဝိညာဥ်က သူ့နောက်မှာ ပေါ်လာသည်။ အမြင့်ပေတစ်ရာနီးပါးရှိတဲ့ အမြင့်ကနေ ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့အသံက တဟုန်ထိုး တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဆယ့်တစ်နှစ် အတွင်းမှာ ငါက နတ်သန့်စင်နယ်ပယ် အထိ ကျင့်ပြီး အလောင်းသုံးလောင်းကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... သန့်စင်ထားတဲ့ ယန်နတ်နဲ့ ပေတစ်ရာကျော် ရှင်သန်ခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းက အရပ်နဲ့ ခြေထောက်ပဲ ရှိတယ်... ကြာလာရင် မင်းနဲ့ငါကြားက ကွာဟချက်ကတောင် ပိုကြီးလာဦးမယ်"

သူက လှည်းထဲသို့ ဝင်ကာ လှည့်၍ထိုင်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ရှီ... နောက်နှစ်တစ်ရာမှာ မင်းက ဖုန်မှုန့်တွေဖြစ်သွားပြီ ငါကတော့ အခုလိုပဲ ဖြစ်နေဦးမှာ..."

ချန်ရှီ အနည်းငယ်ပြုံးပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ကျွမ်းဝူကျို့ကလည်း ခပ်ပြုံးပြုံးပင်။

"ဒီမီးချီလင်ကို မြင်ဖူးလား... သခင်လေးရဲ့ စီးတော်သားရဲလေ... သခင်လေး သေသွားတော့ ဒီမီးချီလင်မှာ သခင်မရှိတော့ဘူး ထွက်လမ်းရှာဖို့ လိုတော့ ငါယူသွားလိုက်တာ... နောင်မှာ မင်းက ယုတ်ညံ့သွားလိမ့်မယ် မင်းသေရင် နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ဖို့ ငါ လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ချန်ရှီက ဂရုမစိုက်ဘဲ လှောင်ပြောင်ကာ ဟေးကော်ကို လှမ်းခေါ်ရင်း သစ်သားလှည်းပေါ် ခုန်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ကလည်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ မီးချီလင်က ကြွေးကြော်သံနှင့်အတူ မီးတိမ်ပေါ်တက်ကာ ရတနာရထားလုံးကို ကောင်းကင်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ဟေးကော် ချန်ရှီကို ဆက်ကြည့်နေခဲ့ကာ ချန်ရှီ၏မျက်နှာသည် လုံးဝ မထိခိုက်သကဲ့သို့ ပုံမှန်ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤတော့မှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်၏။ သခင်ငယ် ကျွမ်းဝူကျို့ကို သရေပွဲ မတိုက်နိုင်မှာအား အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

သခင်ငယ်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေသည်လည်း ယခင်ကထက် များစွာ မြင့်မားလာပုံရသည်။ အတိတ်ကလိုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင်။ ရုတ်တရက် ချန်ရှီမျက်နှာက စိမ်းစိမ်းစိုစိုဖြစ်သွားတာကြောင့် ဟေးကော် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

"ဒီအငွေ့အသက်ကို ငါမခံနိုင်ဘူး... ဒါတောင် မခံနိုင်ရင် ထိပ်တန်းဖြစ်ရတာ ဘာထူး​မှာလဲ... ဟေးကော် မင်းက အနီးနားက ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေကို ကိုင်တွယ်ထားလိုက်!"

ဟေးကော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ ကောင်းကင်နားစွင့်သူတို့၏ အသိဉာဏ်ကို ထိခိုက်သွားအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ချန်ရှီ အနက်ရောင် သံလှံတံကို ထုတ်ယူကာ ဤရတနာကို မိုင်သောင်းချီဓားပျံ ပညာဖြင့် အသက်သွင်းခဲ့သည်။

ဤ ကောင်းကင်သံပေတံဟာ အခြား မှော်လက်နက်များနှင့် မတူပါ။ အရှည်က သုံးပေကျော်တဲ့အခါ အလေးချိန်က သုံးပေါင်၊ ပိုကြီးလေ ပြောင်းလဲလေ ပိုလေးလေပါပဲ။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ဧရာမတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသောအခါ မဟာယာနနယ်ပယ်က တည်ရှိမှုပင်လျှင် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားမည်။

ချန်ရှီသည် မိုင်သောင်းချီဓားပျံကို အသက်သွင်းခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို ပျံသန်းနေသော ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း မိုင်သောင်းချီဓားပျံကို ပျံသန်းနေသော ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေဖို့ အရင်တုန်းကတော့ ချန်ရှီရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက လုံလောက်မှု မရှိတာကြောင့် ထိန်းသိမ်းဖို့ လိုအပ်ပေမယ့် အခုတော့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်က အားကောင်းလာကာ အကွာအဝေးကလည်း သိပ်မဝေးတော့တာကြောင့် ထိန်းသိမ်းဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့တောင် ထင်လာရပါပြီ။

"ထ!"

ချန်ရှီ အော်လိုက်သည်နှင့် သံတုတ်က လေထဲမှာ ပေါက်ထွက်သွားသည်။

မီးလျှံချီလင်ရဲ့ အမြန်နှုန်းက အလွန်မြန်လှသည်။ အထူးသဖြင့် လေထဲတွင် ပြေးထွက်သောအခါ အမြန်နှုန်းသည် မြန်သည်ထက် ပိုမြန်လာကာ မိုးခြိမ်းသံ ပြေးသွားလိုက်သကဲ့သို့ အသံက တဖြည်းဖြည်း ကျော်တက်သွားကာ လေထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကိုပင် ကြား​နေရသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ကို ယန်ရှန့်ကျစ် ပေးခဲ့သော ရတနာရထားလုံးက အလွန်ထူးခြားသည်။ မီးလျှံချီလင်က ပြေးဆွဲကာ မိုးခြိမ်းသံများ ပါရှိသော်လည်း ရထားလုံး၏ အတွင်းပိုင်းကတော့ အလွန်သာယာသည်။ မီးတောက်များ အလိုအလျောက် ကွဲထွက်သွားပြီးလျှင်ပင် လောင်ကျွမ်းတာ သို့မဟုတ် ဆူညံသံမျိုး မရှိပါ။ ထိုကဲ့သို့သော ရတနာရထားလုံးကို သန့်စင်ရန်အတွက် ရေရှောင်ခြင်း၊ မီးရှောင်ခြင်း၊ လေငြိမ်ခြင်း၊ မိုးကြိုးပစ်ခြင်း၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း နှင့် နွေဦး အဆောင်စာလုံးများကို အသုံးပြုရပါမည်။

အချိန်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ချီလင်ရထားလုံးက မိုင်တစ်ရာကျော် ပျံသန်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် တစ်နာရီအတွင်း မိုင်လေးထောင် ပြေးနိုင်တာမို့ အံသြစရာကောင်းတဲ့ အမြန်နှုန်းပါ။

သို့သော် မီးလျှံချီလင်သည်လည်း အနားယူရန် လိုအပ်ပြီး တစ်ချိန်လုံး အရှိန်အပြည့်နှင့် ပြေးနေဖို့က မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျွမ်းဝူကျို့သည် ရထားလုံးပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ပြုံးနေခဲ့သော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက တင်းမာသွားကာ အနည်းငယ် မှုန်ဝါးသွားသည်။

"ဒီကလေးက တကယ် စိတ်ကောင်း မဝင်နေတာလား... ငါ သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်မိပေမယ့် ဒေါသထွက်သွားတယ်... သူ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားလုပ်လာရင် ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး သင်ခန်းစာပေးရမယ်"

သို့သော် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက ချန်ရှီ ကွယ်လွန်ခြင်းအကြောင်းနှင့် ချန်ရှီကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားအောင် လုပ်ဖို့ မီးလျှံချီလင် အကြောင်း ပြောခဲ့တဲ့အပေါ် တွေးကြည့်မိတော့ ပိုစိတ်သက်သာသွားပါသည်။

ရုတ်တရက် အနောက်မှ မှော်တန်ခိုးများ ပြောင်းလဲလာတာ သတိပြုမိလိုက်တဲ့အခိုက် မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းမှာ သမ္ပတ္တိအဆင့်ရှိတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်း မကူညီနိုင်ဘူးလို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး... ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းကင်က ဘယ်လောက်မြင့်သလဲ မြေကြီးက ဘယ်လောက်ထူလဲ မင်းမသိဘူးပဲ......"

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရုတ်ချည်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားရသည်။

၎င်းသည် ကလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်အရွယ် ထူထဲသော သုံးပေရှစ်လက်မအရွယ် အနက်ရောင်သံချောင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စာလုံးပုံစံများ ထွင်းထုထားကာ ၎င်းက ယခုအချိန်တွင် မီးလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်စင်းသဖွယ် ချီလင်ရထားလုံးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းလာသည်။ ဒါက သူရှာနေတာကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်သံပေတံပေတည်း။ ကောင်းကင်သံပေတံ၏ အမြန်နှုန်းသည် ချီလင်ရထားလုံးထက် အဆများစွာ ပိုမြန်သည်။ ဒီအရှိန်က ချန်ရှီရဲ့ ဓားစွမ်းအင် လေထဲကို ဖောက်ထွက်​နေတဲ့ အရှိန်ပါပဲ။

သူသည် ချီလင် ရထားလုံး အနောက်ဘက် မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် ရောက်သောအခါ ကောင်းကင်သံပေတံက ရထားလုံး၏ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာချေပြီ။ ဒြပ်စင်ငါးပါးက သံတုတ်ထဲ လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့သည် ရှီးကျင်းမြို့ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော တံခါးနှင့် ဖောက်ထွင်းခံရသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ထိုက်ဟဲခန်းမကို တွေးတောကာ အလိုလို တုန်လှုပ်ချောက်ချားလာသည်။ မီးလျှံချီလင်ကလည်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိသဖြင့် အစွမ်းကုန် ပြေးတော့သည်။

အလွန်ထူထပ်သော တိုင်တစ်ခုသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် ဖမ်းရခက်သော အရှိန်ဖြင့် ရထားလုံး၏ အနောက်ဘက်သို့ ထိမှန်သွားသည်။ ဤရတနာသည် ယန်ရှန့်ကျစ်ပေးသော ရှားပါးရတနာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ခုခံမှုမျိုးရှိသော်လည်း တိုက်မိသည့်အချိန်တွင် တိုက်ရိုက် ကွဲအက်သွား၏။

ချန်ရှီရဲ့ လူသတ်ရောင်ဝါကို ချီလင်မီးကလည်း မဟန့်တားနိုင်ခဲ့ပါ။ ထူထပ်သော ဧရာမတိုင်ကြီးအား ထိမှန်ပြီးနောက် အရိုးများ ကွဲအက်ကာ အသွေးအသား ရွှံ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မတိုက်မိခင် အချိန်လေးမှာပဲ ကျွမ်းဝူကျို့သည် သူ့ရဲ့ နတ်တစ္ဆေဘုံကို အသက်သွင်းဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ချန်ရှီကို ရထားလုံးနဲ့ ထောင်ချောက်ဆင်ရန် သူအသုံးပြုသည့် နယ်ပယ်ဖြစ်သည်။ မှန်နှစ်ချပ်နှင့်တူသော လေထုကို ခေါက်နိုင်သည်၊ မှန်များထဲတွင် အပြန်အလှန် ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ အဆုံးမရှိသော သံသရာကို ပုံဖော်နိုင်သည်။

ဒါကို နတ်တစ္ဆေဘုံရဲ့ မှော်အစွမ်းဟု ခေါ်သင့်သည်။ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ သူသင်ယူခဲ့သော မှော်ပညာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အမည်မှာ ထိန်းချုပ်မှန်ရောင်ပြန် ဟုခေါ်သည်။ သီအိုရီအရ ထိန်းချုပ်မှန်ရောင်ပြန်သည် အချိန်နှင့် နေရာကို အဆုံးမရှိ ခေါက်ထားနိုင်သော်လည်း ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် သူ့အနီးသို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်တဲ့ သီအိုရီတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ဤမှော်အစွမ်းကို အသုံးပြုရတာကလည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့်၊ နားလည်နိုင်မှု အတိမ်အနက်နှင့် ပုံသွင်းမှု အမြန်နှုန်းဖြင့် ကန့်သတ်ထားသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့သည် သူ ဤမှော်အစွမ်းကို အသုံးပြုပြီးချိန်တွင် သူ့ခေါက်မှန်၏ အမြန်နှုန်းသည် သံပေတံချဲ့ထွင်သည့်အရှိန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ နှေးကွေးနေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ ဟောက်လိုက်သည်နှင့် သူ့ဝိညာဉ်က ပေါင်းစည်းသွားသည်။ သန့်ရှင်းသော ယန်ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစည်းလိုက်သည့်အခိုက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်သည် သန့်စင်သောယန်ဖြစ်ပြီး မှော်စွမ်းအားက ကြီးမားလာသည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နတ်ဘုရားကဲ့သို့ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် ပေတစ်ရာအထိ ကြီးထွားလာသည်။

မိုင်တစ်ရာကျော်ဖြတ်လာတဲ့ ဧရာမတိုင်ကြီးကို တွေ့ဖို့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ရှေ့ကို တွန်းတင်လိုက်၏။

ဗုန်း!

ကျွမ်းဝူကျို့၏ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနေဆဲဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဧရာမတိုင်ကြီးကြောင့် နောက်သို့ တွန်းချခံခဲ့ရသည်။ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖိအားတွေရောက်လာတာကြောင့် သူ့မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းတွေ သွေးထွက်လာသည်။ အရေပြားစုတ်ပြဲပြီး သူ့အဝတ်အစားတွေလည်း စုတ်ပြဲသွား၏။

သူသည် သံတုတ်ဖြင့် အရိုက်ခံခဲ့ရပြီးနောက် မိုင်တစ်ရာကျော်အထိ ပြန်ပြေးသွားရကာ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ပျက်ကျသွားသည်။ သံပေတံ၏အမြီးသည် သုံးလေးမိုင်အထူရှိပြီး ထိုတောင်ထက် မနည်းပေ။ သူ့ကို ဖိချကာ တောင်ကိုပါ မိုင်ပေါင်းများစွာ တွန်းပို့ပစ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သံပေတံလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အရိုးများဆီက အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့နတ်ခန္ဓာသည်လည်း ဤပြင်းထန်သော သက်ရောက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပါ။

ရုတ်တရက် သံပေတံသည် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားကာ ခဏအတွင်း သုံးပေ ရှစ်လက်မ အနက်ရောင် တုတ်တစ်ချောင်းအဖြစ် လေထဲတွင် လူးလိမ့်ကာ အော်သံနှင့်အတူ လွင့်ပျံသွားသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ သူ့လက်ကို လှမ်းကာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပေမယ့် ပါးစပ်ထဲက သွေးတွေ ထွက်လာသည်။ သူသည် တောင်ပေါ်သို့ အရိုက်ခံခဲ့ရပြီး သူ့နတ်ဝိညာဉ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ရုတ်သိမ်းခဲ့သည်။ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်သွားပြီး တောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစဥ် သူ့ခြေထောက်များဆီက အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လဲကျသွားသည်။ နှလုံးတွေ နစ်မြုပ်သွားပေမယ့် ခြေထောက်တွေပဲ ကျိုးသွားသေး၏။

"ကောင်းပြီ ငါ မသေ​သေးဘူး!"

ကျွမ်းဝူကျို့ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို မျိုသိပ်ရင်း နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် သွားတွေကို အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။

"မင်း သံပေတံကို ခိုးသွားတာ... ဒီတစ်ခါ မင်းကို ငါခွင့်မလွှတ်ဘူး... ကျွင်းကျူကို ချက်ချင်း ခေါ်ခိုင်းရမယ်!"

ဒါကို သူတွေးပြီးတာနဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ခြေတစ်စုံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်တော့ သူ့ထံသို့ ရောက်လာသော အရပ်ရှည်ရှည် အရာရှိငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ရဲ့ နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေပါပြီ။

"သူ့အဖေ.... ချန်ထန်?"

ချန်ထန်က သူ့လက်ကို နောက်သို့ပစ်ထားပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလာသည်။

"နတ်သန္ဓေသားကို ပေးနိုင်မလား... မင်းရဲ့နတ်သန္ဓေသားက ငါ့သားရဲ့ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသား ဟုတ်မဟုတ် ငါကြည့်ချင်တယ်"

ကျွမ်းဝူကျို့က တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားပြီး သတ္တိရှိစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ချန်ထန်.... လာမရှုပ်ပါနဲ့ ငါက စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက လာတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်... မိသားစုဆယ့်သုံးစုကတောင် ငါ့ကို လေးစားတယ်..."

"မင်းငါ့ကို မပြဘူးလား... ဒါဆို ငါကိုယ်တိုင်ယူမယ်!"

ချန်ထန်က သူ့ကို မျက်ခုံးမွှေးအလယ်မှာ ညာဘက်ကို တစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။ ကျွမ်းဝူကျို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ခေါင်းနောက်ဘက်က တုန်ခါသွားကာ နတ်ကွန်းလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အလိုအလျောက် လွင့်ထွက်သွားသည်။

သူရှက်ပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။ နတ်ကွန်းက ချန်ထန်ကို စစ်ဆေးရန် ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မလှုပ်နိုင်သလို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူသည် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းရဲ့ မာနဖြစ်သည်။ ယခုလို အရှက်ရမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။

ချန်ထန်က ၎င်းကိုကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာ ပြလာသည်။

"မင်း ငါ့သားရဲ့ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပါပြီ"

ကျွမ်းဝူကျို့၏ မျက်လုံးများတွင်တော့ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့ကို ချန်ရှီက ပထမဆုံး ကြံစည်ခဲ့ပြီး ချန်ထန်က ထပ်မံ အရှက်ခွဲခဲ့ပါသည်။ သူ့ဘဝတွင် ယနေ့ထက် တရားမျှတမှုကို ဘယ်သောအခါမှ မတောင်းတခဲ့ဖူးချေ။

"ငါ့သားကို အရှက်ခွဲဖို့ မင်းပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ရွတ်ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ကျွမ်းဝူကျို့ မျက်လုံးပြူးပြီး သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။

"မင်းရဲ့အချိန်တွေကို မဖြုန်းတီးပါနဲ့... ငါက အဲ့မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစု​ကြီးတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ပြိုင်နိုင်တယ်... မင်းငါ့ကို ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်နေဖို့ ကျွင်းကျူအဆင့်တွေ ဆင့်ခေါ်လိုက်ရင် မင်းအခုပဲ သေလိမ့်မယ်... မြန်မြန်ရွတ်!"

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တောင်ခြေရင်း၌ စကားထစ်နေသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါရှိတယ်..."

"ဒါပေမယ့် ဒါက မင်းရဲ့အရည်အချင်းမဟုတ်ဘူး... ခွေးရဲ့စွမ်းရည်"

"ငါက စိတ်ပျက်ဖွယ် ကုန်းစောင်းမှာ နေပြီး မင်းကတော့ သေနိုင်တဲ့ကမ္ဘာမှာ ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတယ်..."

"...မင်းသေတဲ့အခါ မင်းအတွက် နံ့သာပေါင်းမီးရှို့ပြီး ငါ လူလွှတ်လိုက်မယ်"

ကျွမ်းဝူကျို့ ရွတ်ဆိုအပြီးတွင် မျက်ရည်နှစ်ကြောင်းက သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

"ချန်ထန်... ဒီနေ့ အရှက်ခွဲခဲ့တာကို မှတ်ထား! နောင်မှာ အဆတစ်ရာ ပြန်ဆပ်ရမယ်!"

ချန်ထန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ ကျွမ်းဝူကျို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ခဏလောက်အထိ ခံစားချက်များကို ထုတ်နှုတ်ကာ အော်ဟစ်နေခဲ့သေး၏။ ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည်သက်သာလာကာမှ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကုန်းစောင်းဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်နားစွင့်သူများကို မခေါ်ခဲ့ပေ။ ဤကိစ္စသည် ရှက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်လေ။

လဝက်လောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သဖြင့် သူဝမ်းသာသွားသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တောင်ကို ပြန်ရောက်ပြီးရင် ချန်သားအဖ အကြိမ်တစ်ရာလောက် ငါ့ဆီပေးလာတဲ့ အရှက်တရားတွေကို ပြန်လက်စားချေဖို့ အဆတစ်ရာ ပိုကြိုးစားမယ်"

ဒါကို တွေးပြီးနောက် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ လျှောက်လာနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ ထိုလူငယ်သည် ချန်ရှီ၊ ချန်ထန်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသော်လည်း သူသည် ပြုံးနေပြီး အလွန်ဖော်ရွေသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့သည် သူ့နှလုံးခုန်သံနဲ့အတူ အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဖန်တီးခံရှောင်ဝူ!"