ချန်မိသားစု ဓားစာခံ

ချန်ရှီ သံတုတ်ကို ပြန်ယူကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ဟာ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်း၌ တခြားလူတွေကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း အပြင်ထွက်လာသောအခါတွင် သူ့ထက် သာလွန်သော ခံစားချက်ကို ရှာဖွေကာ သူ့ထက်သာလွန်သော ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်း​​နေခဲ့သည်။ ဒါကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်ပါ့မလဲ။

"ဒီတစ်ခေါက် မသေရင်တော့ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်လိမ့်မယ်!"

ချန်ရှီက သံတုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အသုံးဝင်သော်လည်း တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်တာကတော့ ဝမ်းနည်းစရာကြီး ဖြစ်သည်။ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် မကုန်ခင် ပြန်သိမ်းရမှာ မဟုတ်ရင် ထိုနေရာ၌သာ ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့လိမ့်မည်။

"ကျွမ်းဝူကျို့ မှန်တယ်.. ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က တိမ်မြုပ်နေသေးတယ်။ ဒီဟာကို အဆက်မပြတ် သုံးနိုင်ဖို့ဆို အနတ္တပြန်ခြင်းဘုံ ရောက်မှရမှာ!"

သူ့စိတ်ထဲမှာ အကျပ်အတည်း တစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလာခဲ့ရသည်။ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းက ကျွမ်းဝူကျို့သည် လွန်ခဲ့သော 11 နှစ်ခန့်က သခင်လေး၊ ကျန်းယိုးတို့နှင့် ကစားခဲ့သည့် ကလေးလေးဖြစ်သည်။ ဆယ့်တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် သူသည် နတ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။

နတ်သန့်စင်ခြင်းဘုံမှ၏ နောက်ထပ်နယ်ပယ်မှာ အနတ္တပြန်ခြင်းနယ်ပယ် ဖြစ်သည်။

ချန်ထန်သည် အနတ္တပြန်ခြင်းနယ်ပယ် ရောက်နေသူအနက် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အသက်အငယ်ဆုံး သခင်များထဲမှ တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ ကျွမ်းဝူကျို့က ဤနယ်ပယ်နှင့် နီးစပ်ရန် ဆယ့်တစ်နှစ်သာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ကျွမ်းဝူကျို့ဟာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ရှီဆီက လုပ်ကြံခံခဲ့ရပြီး ရှက်ရွံ့နေပုံရသော်လည်း သူ၏ တိုးတက်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦး၏ နာမည်အတိုင်း အမှန်တကယ် နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း တွေ့နိုင်သေး၏။

သူ့အောင်မြင်မှုများသည် လူအများက သူ့ကိုကြည့်ရန် လုံလောက်သည်။ မိသားစု ဆယ့်သုံးစုမှ ကလေးများပင် သူ့ကို မျှော်ကြည့်ကြရသည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွမ်းဝူကျို့က စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်းမှာ အကြီးအကျယ် ထိုးနှက် ခံခဲ့ရတယ်...အဲ့ကနေ ရုန်းထွက်ပြီး ငါ့အပေါ် သာလွန်တဲ့ ခံစားချက်ကို ရှာတွေ့ဖို့ ရောက်လာတယ်... သူရှာချင်တဲ့ သူကလည်း ငါ့မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ဖယ်ထုတ်ခဲ့သူပဲ... ဆယ့်တစ်နှစ်ကြာသွားပြီ အဲဒီလူရော ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီလဲ"

"အနတ္တပြန်ခြင်းနယ်ပယ်လား မဟာယာနလား? ဒီနယ်ပယ်နှစ်ခုက လူတွေ မျှော်ကြည့်ဖို့ မလုံလောက်တော့မှာတောင် ကြောက်ရတယ် ဟုတ်တယ်မလား... ဘယ်သူမှ မဝင်နိုင်တဲ့ အတိဒုက္ခနယ်ပယ် ဖြစ်နိုင်မလား..."

ချန်ယင်တူး၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် မိသားစုနောက်ခံ ပံ့ပိုးမှုမရှိဘဲ ချန်ထန်သည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တွင် အနတ္တပြန်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး မိသားစု ဆယ့်သုံးစု၏ အမာခံကလေးများနှင့် ဂိုဏ်းဆရာကို ယှဥ်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကုန်းစောင်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမွေဖြင့် ကျွမ်းဝူကျို့သည် အသက်နှစ်ဆယ်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကမ္ဘာကြီးအတွက် ပို၍အံ့သြဖွယ်ကောင်းလာသည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီလူနဲ့ နှိုင်းယှဥ်လိုက်ရင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက နှိုင်းယှဥ်နိုင်စရာ မရှိသလောက်ပင်။

ချန်ရှီသည် သူ၏ မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားကို ပြန်ယူကာ သူ့အတွက်သူ လက်စားချေလိုသောကြောင့် ဤလူကို မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ယခု သူ့တွင် နတ်သန္ဓေသားလေး မရှိပါ။ မယ်မယ်ရှစ်ကျီ၊ ဝတ်ဖြူနတ်သမီးကို နတ်သန္ဓေသားအဖြစ် ၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် နတ်ဝိညာဥ်ကို နတ်သန္ဓေသားအဖြစ် သုံးရုံဖြင့် ဤလူကို အမှန်တကယ် လိုက်မီနိုင်ပါမည်လား။

"ငါ လေ့ကျင့်နေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ ဒီနေ့ ငါ နတ်အသွင်ပြောင်းတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်​နေပြီး နတ်ဝိညာဥ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ ဆယ့်တစ်နှစ်... ဆယ့်တစ်နှစ်မှာ မင်း မဟာယာနအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မင်းနဲ့တန်းတူ ဖြစ်လာရမယ်... ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုတောင် ကျော်သွားရမယ်!"

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ချန်ရှီသည် ဟေးကော်၏ခန္ဓာကိုယ်အား ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ထူးဆန်းသော သားရဲအချို့ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ရှီးကျင်းမြို့အပြင်ဘက် တောင်တန်းများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရှီးကျင်းရဲ့ ပတ်လည်ကို တောင်များဝန်းရံထားပြီး အားလုံးသည် တောင်ကြီးများ ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိဗေဒအရဆို ချတ်ယန်တောင်ထက် ဤတောင်များတွင် ထူးဆန်းသော သားရဲများ ပေါရမှာဆိုပေမယ့် မရှိသလောက်နည်းနေ၏။ ဤနေရာက ထူးဆန်းသော သားရဲများကို ဖမ်းဆီးမိသွားတာ ကြာပါပြီ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် လိုက်ရှာပြီး ဘာမှ မရ။

ချန်ရှီသည် ဟေးကော်ကို ဟင်းရွက်ဈေးသို့ ခေါ်သွားကာ တစ်ကြိမ်လျှင် ကီလိုဂရမ် ရာနှင့်ချီ၍ ဝယ်ယူရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟေးကော်သည် တစ်ကြိမ်လျှင် သုံးကီလိုဂရမ်မှ ငါးကီလိုဂရမ်သာ စားနိုင်ပြီး အပိုမစားနိုင်တော့ပေ။

ချန်ရှီ စိတ်ပူပြီး ကျန်တဲ့ သားရဲအသားတွေကို လှည်းသာ ကျွေးလိုက်ရသည်။

"ကျုံးခွေကို အကြံဉာဏ်တောင်းလို့ ရတာပဲ... သူက တိုက်ခိုက်တာ တော်တယ်။ ဟေးကော် ပိုသန်မာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိလောက်တယ်..."

ချန်ရှီ တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် ကျုံးခွေနဲ့ တျယ်ချစ်သည် ရှီးကျင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘဲ ဟူထန့်ဟွား၊ ရှောင်ယန်ဝမ်တို့နှင့်အတူ ရှင်းရှန်ကို လိုက်သွားကြလေပြီ။

ဟူဖေးဖေးက ထန့်ဟွားပဲ ဖြစ်ပြီး ရှင်းရှန် ခရိုင်တရားသူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။ မူလခရိုင်တရားသူကြီးကို အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ဟူဖေးဖေးက ရာထူးတက်ပြီး အဖွားဖြစ်ဖို့အတွက် အိမ်ပြန်သွားခဲ့ရာ ကျုံးခွေနဲ့ တျယ်ချစ်ကလည်း သူမနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

ချန်ရှီ ဟေးကော်ကို ဟန့်လင်ကျောင်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဟန့်လင်ကျောင်းတော်က ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ စာအုပ်များစုဝေးရာ နေရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အနောက်နွားရှင်းကျိုးက တစ်ခုလုံးတွင် စာပေအများဆုံး နေရာဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၌ ဟန့်လင်ပညာရှင်တို့သည် မင်းဆက်တိုင်း၏ နယ်ချဲ့စာမေးပွဲများတွင် နေရာရထားသည့် အသိပညာ ကြီးမားသူများ ဖြစ်သည်။ မင်းဆက်တိုင်းရဲ့ ထိပ်တန်းတွေဟာ ဟန့်လင်ကျောင်းတော်မှာ နှစ်အတော်ကြာ အမှုထမ်းလေ့ရှိ၏။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အင်ပါယာ ဟောပြောပွဲအတွင်း ပညာရှင်ကြီးများသည် ဂန္တဝင်ဆိုင်ရာ ဟောပြောပွဲများကို ပို့ချပေးကြသည်။

စာကြည့်တိုက်သည် ပို၍ပင် ကျယ်ပြောပြီး စာအုပ်များ စုဆောင်းမှုများ၊ နန်းတော်စာပေများနှင့် ဇာတ်ထုပ်ကြီးများအား အများအပြား ဖြည့်ထားသည်။

ချန်ရှီသည် ဟန့်လင်ကျောင်းတော်က သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ မှတ်တမ်းစာအုပ်များ အကြောင်း မေးမြန်းရန် စာရေးတစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။

စာရေးက :"လူကြီးမင်း... သရဲတစ္ဆေနဲ့ နတ်တို့ရဲ့ မှတ်တမ်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ဝတ္ထုနဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ပါဝင်တယ်... ဝတ္ထုတွေက အထွေထွေဌာနမှာပါ... မှတ်တမ်းတွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမိုင်းဌာနမှာ ရှိနေပါတယ်..."

သူသည် ချန်ရှီကို ဟန့်လင်ကျောင်းတော်တွင် အကြီးဆုံးသော ဌာနဖြစ်သည့် သမိုင်းဌာနသို့ ဦးဆောင်ပေးခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော စာအုပ်များ ရှိကြသည်။ ဆံပင်ဖြူ လူကြီးလူကြီး အချို့သည် ရှေးစာအုပ်များကို ဖတ်ကာ ကောက်နုတ်ချက်များကို ကူးယူနေကြသည်။

သူတို့သည် ပညာတော်သင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသူတွေပင်။ ၎င်းတို့သည် ဂန္တဝင်ကျမ်းများထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မြှုပ်နှံထားသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် လေးနက်သော အသိပညာ၊ လေးနက်သော ပြုစုပျိုးထောင်မှုနှင့် မြင့်မြတ်သော နတ်ဝိညာဉ်ကို မွေးမြူထားသောကြောင့် သရဲနှင့်နတ်ဘုရားများ ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

ဟေးကော်သည် ချန်ရှီနောက်ကလိုက်ရင်း သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ချိန်၌ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားလေ၏။ သူတို့သည် ဖြောင့်မတ်သော နတ်ဘုရားအုပ်စုနှင့်တူလေသည်။ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကာ သူတို့ကို နှိမ်နှင်းကာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ဆောင်ဝံ့ကြပေ။

ချန်ရှီသည်လည်း ဤလူကြီးများ၏ ထူးကဲထူးခြားမှုကို မြင်သ​ဖြင့် စာရေးအား တိတ်တဆိတ် မေးသည်။

"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

"စာရေးဆရာကြီးတွေ... ငါ့လိုပဲ"

စာရေးက ဆံပင်ဖြူ လူကြီးလူကြီးတွေကို ကြည့်ပြီး :"ငါတို့လည်း အစကတော့ ကျင့်ရှစ်တွေ ကျွိရန်တွေပဲ... အင်ပါယာ စာမေးပွဲပြီးတော့ ဟန့်လင်ကျောင်းတော်မှာ စာရေးလုပ်ခိုင်းဖို့ အပို့ခံလိုက်ရတယ်"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

"ရာထူးမတိုးဖူးဘူးလား?"

စာရေးက ခေါင်းယမ်းပြီး :"တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး အဲဒါကြောင့် တစ်သက်လုံး စာသင်ဖို့ ဟန့်လင်ကျောင်းတော်မှာပဲ နေနိုင်တာ... နောင်မှာလည်း ဒီလိုပဲ ဆက်ဖြစ်မှာကို ကြောက်ရတယ်"

ချန်ရှီ ဤလူကြီးလူကောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အသက်ကြီးပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ တကယ့်ကို ထူးထူးခြားခြားပါပဲ။ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် အလွန်ဖြူစင်ပြီး ရောင်ဝယက ထိုဂုဏ်သရေရှိသူများထက် များစွာပို၍ အားကောင်းပါသည်။

"လူကြီးမင်း... ဒီဘက်ပါ...."

စာရေးက သူ့ကို သမိုင်းဌာနရဲ့ သရဲနဲ့ နတ်ဘုရားဌာနဘက်ကို ပို့ပေးသည်။ ချန်ရှီ စာအုပ်များကို စစ်ဆေးလိုက်တဲ့အခါ အသက်အရွယ်အလိုက် ခွဲခြားထားသော စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်မှစတင်၍ နှစ်တစ်ရာတိုင်းတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် အနှစ်တစ်ထောင်တိုင်းတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်ကျော်က စာအုပ်များကိုမူ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းခြောက်ထောင်က တစ္ဆေနဲ့ နတ်စာအုပ်တွေကျ ဘယ်မှာလဲ"

“လူကြီးမင်း... ဒီဌာနတင်မကဘူး တခြားဌာနအားလုံးမှာလည်း လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်လောက်က မှတ်တမ်းတွေ မရှိတော့ပါဘူး....”

ချန်ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး :"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်က တခြားကျောင်းတွေမှာလည်း မှတ်တမ်းတွေ မရှိဘူးလား?"

စာရေးဆရာက ခေါင်းယမ်းသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ခေတ်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို မသိမ်းဆည်းထားဘူးလား?"

"မှတ်တမ်းတချို့ ရှိတယ် ဒါပေမယ့် အဲဒါတွေက နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်တွေကြားတဲ့ ကောလဟာလတွေပဲ အပိုင်းအစက နည်းနည်းပဲ ရှိတာ...ဒီအကြောင်း ကောလာဟလတွေ ရှာချင်ရင် အထွေထွေ ဝတ္ထုဌာနကို သွားပါ"

ချန်ရှီ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး စာရေးကို အလုပ်သွားလုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေးဟောင်းစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။ ဒီရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေက အရမ်းဟောင်းနေပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားရင် စာရွက်ကို ကိုက်ဖြတ်မိဖို့တောင် လွယ်သွားလိမ့်မည်။

ဂရုတစိုက်ဖတ်သော်လည်း စာအုပ်များသည် နေရာအမျိုးမျိုး၌ ထူးထူးခြားခြား ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

နေရာအမျိုးမျိုးက နတ်ဆိုးများ၏ ပြောင်းလဲမှုအပြင် အရပ်ရပ်၌ နတ်ဆိုးများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း၊ နတ်ဘုရားမှ နတ်ဆိုးများကို သုတ်သင်ခြင်းလည်း ရှိခဲ့သည်။ သမိုင်းပညာရှင်များက ၎င်းကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ရှိခဲ့သည်။

နေရာအမျိုးမျိုးက ကန့်ညောင်တို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုများ၊ မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ သရဲများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း လုပ်ငန်းများလည်း ရှိသည်။ ချန်ရှီ အခြားစာအုပ်များကို လှန်ကြည့်ကာ မြန်မြန်ဖတ်သည်။ အာရုံစိုက်သင့်သည့် နေရာအချို့ကို တဖြည်းဖြည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်လောက်က နတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှုတွေက ရှားတယ်.... ရှင်ကျိုးပြည်နယ် ငါးဆယ်မှာ နတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှုတွေက တစ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ကြိမ်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ နတ်ဆိုးပြောင်းလဲမှုတွေ ပိုများလာတယ် အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီနှစ်တွေမှာ နန်းတွင်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေတဲ့ အရာတွေက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေတယ် ဆိုတာပဲ...."

ဟေးကော်ရဲ့ ခွန်အားကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းရှာမတွေ့သေးပါ။ စိတ်တွေပူပြီး ဟန့်လင်ကျောင်းတော်က ချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်သည်။ ချန်အိမ်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချန်ထန်ကို ပြေးပြောသည်။

"ဖေဖေ ကျနော်တို့ နှောင့်နှေးလို့ မရတော့ဘူး ကြာလေ ကြန့်ကြာလေလေ အပြောင်းအလဲတွေ များလေလေပဲ... အဖေ အမေ့ကို သစ်သားလှည်းပေါ်တင်ပြီး ရှီးကျင်းကနေ ချက်ချင်းထွက်ခွာပြီး ရှင်းရှန်ကို ပြန်သွားလိုက်ပါတော့... ကျနော်ကတော့ မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားဖို့ ရှီးကျင်းမှာ နေခဲ့မယ်... အဖေတို့ ဝေးဝေးကို ရောက်သွားမှ အမေ့ကို ကယ်ဆယ်မယ်"

ချန်ထန်ကလည်း သူအမြဲတမ်း ပြတ်ပြတ်သားသား သိသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပြီ!"

သူချက်ချင်းပဲ သူ့အိတ်နဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး စားစရာတချို့ ပြင်ဆင်ကာ သစ်သားလှည်းထဲကို ထည့်လိုက်သည်။ ဟေးကော်သည် ချန်အိမ်ခြံဝင်းတွင်ထိုင်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်ဖော်များနှင့် ကျွန်များအား ချန်ထန်၏လုပ်ရပ်ကို မျက်ကွယ်ပြုအောင် လုပ်ထားသည်။

ချန်ထန် ပင်မခန်းမဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် စားပွဲရှည်ပေါ်ရှိ ဓားကို ဦးညွှတ်ကာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူ လှည့်ထွက်ခါနီးတွင် ချန်ယင်တူးရဲ့ ဝိညာဉ်ကမ္ဗည်းပြားကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကမ္ဗည်းပြားကို ဦးညွှတ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ ရှီးကျင်းမှာ လူသတ်ခံရပြီးတဲ့နောက် မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုက ဖေဖေ့ကို စိတ်ပူနေပေမယ့် ကျနော်က ရှီးကျင်းမှာ ဓားစာခံဖြစ်တာကြောင့် ယုံပြီး မဖယ်ထုတ်ဘူး.... ဆယ့်တစ်နှစ်တောင်ရှိသွားပြီ... အဖေ ဆုံးပါးသွားသလို တစ်ဆယ်လေးကလည်း ကြီးလာပြီ ဒီနေ့တော့ အိမ်မပြန်ချင်လည်း ပြန်ရတော့မယ်!"

လှညိးပေါ်သို့ရောက်သည်နှင့် လှည်းထဲတွင် ဝိညာဉ်ကမ္ဗည်းပြားကို ထည့်ကာ ရွှမ်ဝေးဓားကို ခါးတွင်ချည်လိုက်သည်။ လှည်းထဲသို့ သေတ္တာကိုလည်း ထည့်ကာ ဇနီးဖြစ်သူကိုတော့ နောက်ကျောဘက်က ဖူတွန်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကားထဲမှာ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သားရဲအသား ကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီ.... အဖေ့ရဲ့ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံထဲ ထည့်ထားပြီး သစ်သားလှည်းကို အချိန်မီ ကျွေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

ချန်ရှီ လှည်းဆီ ရောက်လာပြီး။

"ဒါ့အပြင် ကျွိရှန်းမျှော်စင်ကို အရင်သွားပြီး လမ်းအတွက် ငွေသွားယူဦး... ညဘက် ခရီးသွားရင် မီးပုံးဆွဲသွား.... အဖေက အရမ်းသန်မာပေမဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အများကြီးရှိတယ်... အခက်အခဲ ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်ရတယ်...."

ချန်ထန်: "ငါတို့ထွက်သွားပြီးရင် မင်း ဓားစာခံဖြစ်လာလိမ့်မယ်.... ရှီးကျင်းက မင်းကို ဒီအတိုင်း ထားမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း ဘယ်လို ထွက်သွားမှာလဲ"

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး :"ငါ ရှီးကျင်းမှာနေမယ်ဆိုရင် သူတို့က အ​ဖေတို့ကို မသတ်ဘူး.... အဖေတို့ ရှီးကျင်းနဲ့ ဝေးဝေး ရောက်သွားရင် ကျနော် မရဏကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားမှာပါ"

ချန်ထန်ရဲ့ မျက်လုံးများက သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျသွားပြီး သူ့နှလုံးသားသည်လည်း ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းလာသည်။ သူသည် ဤသားကို အသိအမှတ်ပြုရန် အမြဲတမ်း ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ သူအိမ်မပြန်တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ဆုံးပါးသွားတဲ့အခါ အဖိုးအိုကို လက်ဆောင်ပေးဖို့တောင် ပြန်မသွားခဲ့။

ချန်ရှီသည် မိသားစု၏ ရွှင်လန်းမှုနှင့် သားအဖကြားရှိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်စေရန်အတွက် သူ့ထံ လာတွေ့မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့လင်မယား ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြောင်း သေချာစေရန် Chen Shi သည် သူ့ကိုယ်သူ ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟုလည်း သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ချန်ရှီဟာ အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ ရှိပါသေးသည်။ ချန်ထန်သည် နှလုံးအောက်ခြေမှ နှာခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများထဲသို့ စီးဆင်းလာသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ငိုချင်လာသော်လည်း သူက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေး... မင်းကိုယ်မင်း ကာကွယ်ပါ... အဖေ မင်းအမေနဲ့အတူ မင်းကို ဟွမ်ဖောရွာမှာ စောင့်နေမယ်... ငါတို့ မိသားစုသုံးယောက် ပြန်ဆုံကြမယ်!"

ချန်ရှီက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်​ပြလိုက်သည်။

ချန်ထန် လှည်းပေါ် တက်သွားခဲ့သည်။

သစ်သားလှည်းကလည်း ချက်ချင်းစပြီး မောင်းထွက်သွား၏။

ချန်ရှီ: "ဟေးကော်!"

ဟေးကော် ချန်ရှီနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ ချန်အိမ်က အိမ်ဖော်များနှင့် ကျွန်များက ဟေးကော်နောက်သို့အလျင်အမြန် လိုက်​ကြသည်။ လူတိုင်း ချန်အိမ်မှ ထွက်လာကြပြီး ကန်းယန်လမ်းတစ်လျှောက် မြို့ပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

ချန်ထန်ဟာ မြို့တွင်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ချန်အန်းလမ်းသို့ အမြန်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ချန်အန်းလမ်းကို အမြန်ဖြတ်ကာ နန်ကျင်းလမ်း​ကြားထဲ​သို့ ဝင်၍ ကျွိရှန်းမျှော်စင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချန်ထန်သည် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ကျွိရှန်းမျှော်စင်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းဝင်ပြီးနောက် ငွေစက္ကူတချို့နှင့် ငွေတစ်ရာတန် ငွေစက္ကူများကို ယူကာ အဆောက်အဦးမှ အမြန်ထွက်သည်။ ထို့နောက် လှည်းပေါ် ပြန်ခုန်တက်လိုက်သည်။

ချန်ရှီနဲ့ သူ့နောက်က အိမ်ဖော်တွေ၊ ကျွန်တွေဟာ သစ်သားလှည်းနောက်ကနေ အနောက်မြို့တံခါးဆီကို လျှောက်သွားကြသည်။ အနောက်မြို့ တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ချန်ရှီး ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟေးကော် နှင့် အစေခံကျွန်များလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ချန်ထန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် လှည်းမရပ်ဘဲ လက်ပြခဲ့​လေသည်။ ချန်ရှီလည်း လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ မြို့ပြင် ထွက်ခွာသွားတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်​နေခဲ့သည်။

ဟေးကော်သည် အစေခံများနှင့် ကျွန်များကိုလှည့်စားကာ လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ကောင်းကင်နားစွင့် သူများကို ခဏတာ နှောင့်နှေးစေဖို့ အတွက် လှည့်စားခဲ့သော်လည်း ဤအိမ်ဖော်များ၊ ကျွန်များနှင့် နားထောင်သူများသာမက လမ်းပေါ်ရှိ မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခု၏ သူလျှိုများ၊ အပြင်မြို့မှ အစောင့်များ၊ စစ်သူရဲများလည်း ရှိရာ ဟေးကော် ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ လူတိုင်းကို လှည့်စားလို့မရချေ။

ဒါပေမယ့် ချန်ရှီ လိုချင်တာက ချန်ထန် နဲ့ သူ့အမေ မြို့ထဲကနေ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာဖို့ အခွင့်အရေး ခဏပေးဖို့ပါပဲ။

"ဒီအချိန်မှာ ဒီသူလျှိုတွေ၊ အစောင့်တွေ၊ နတ်ယန္တရားစခန်းနဲ့ စစ်ထျန်းကျန်းတွေက ထိပ်တန်းအဆင့်တွေကို သတင်းပို့ပြီးလောက်ပြီ... မိသားစု ဆယ့်သုံးစုရဲ့ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်တွေကို ထိတ်လန့်စေမှာပဲ..."

ချန်ရှီ မြို့ပြင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော သစ်သားလှည်းကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခုကစပြီး ငါက ချန်မိသားစုရဲ့ ဓားစာခံ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

သူလှည့်ပြီး ဟေးကော် နဲ့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အသက်ရှုမဝသော အိမ်ဖော်များနှင့် ကျွန်များသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသလဲ မသိဘဲ ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်။

ချန်ရှီ ချက်ချင်းအိမ်မပြန်ဘဲ ဟေးကော်နှင့်အတူ လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း သူ ရှီးကျင်းမှ မထွက်ခွာသွားကြောင်း ထိုမျက်လုံးများ မြင်လာအောင် ပြသလိုက်သည်။

"အချိန်တိုလွန်းတော့ ကမ္ဘာငယ်လေးကို အပြည့်အ၀ မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ... မဟုတ်ရင် ငါ့မိဘတွေကို အဝေးကိုပို့ဖို့ ဒီလောက်ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုဘူး"

ကမ္ဘာငယ်လေးသည် အနောက်နွားရှင်းကျိုး၏ ပြည်နယ်ငါးဆယ်ကို ချိတ်ဆက်ထားပြီး ပြည်နယ်ငါးဆယ်လုံးတွင် ကောင်းကင်တရားရုံးအမိန့်ပြားကို ဖွင့်နိုင်သူတစ်ဦးရှိရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရှီ၏ ကျောင်းသားများသည် ယခုအခါ နေရာ အသီးသီးသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြရပြီး မရောက်ကြသေးပေ။ ယွိထျန်းချန်က ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံး အမိန့်ပြားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး လွှတ်လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာငယ်လေးသည် အကွာအဝေးကန့်သတ်ချက်ကို စမ်းသပ်ရန် မစသေးချေ။

ထို့ကြောင့် ချန်ရှီဟာ ဓားစာခံအဖြစ်သာ နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။ အစိုးရတရားရုံးသည် တရားရုံးသာဖြစ်သည်၊ သို့သော် မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခု အတွက်လည်း တရားရုံး ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သားအဖသည် တန်ခိုးကြီးမားသော်လည်း အနောက်နွားရှင်းကျိုးက စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ချိုးနှိမ်နိုင်သည့် ရတနာကိုးပါးက ရှီးကျင်း၌ရှိကြောင်း၊ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ကြောင်း သိပါသေးသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှီးကျင်းမြို့၌ သူလျှိုများ၊ အစောင့်များ၊ အတွင်းမြို့ နတ်ယန္တရားစခန်းနှင့် စစ်ထျန်းကျန်တို့သည် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဝမ်ယွမ်းနန်းတော်သို့ ပြေးသွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် အစိုးရအဖွဲ့အဖွဲ့ဝင် ဆယ့်သုံးပါးတို့သည် ဝမ်ယွမ်းနန်းတော်၌ စုရုံးလာကြသည်။ သူတို့ မဆွေးနွေးခင်မှာ မိသားစု ဆယ့်သုံးစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို သတင်းပေးရသေးသည်။

သတင်းကြားပြီးနောက် ယန်ရှန့်ကျစ်၊ ရှချန်းဟိုင်နဲ့ တခြားအဖွဲ့ဝင် ၁၃ ဦးသည် ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားပြီး အဓိကမိသားစုများထံမှ သတင်းကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ မိုင်ထောင်ချီ အသံပို့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေပြီး မီးတောက်များထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် မီးတောက်များမှ ပထမဆုံး အသံထွက်လာသည်။

"ချန်ထန်နဲ့ သူ့မိန်းမ.... ချန်ရှီ ဘယ်မှာလဲ"

"လူကြီးမင်း ချန်ရှီက ရှီးကျင်းမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ"

"ချန်ထန်က တကယ့်ကို ရက်စက်ပြီး အကြင်နာမဲ့တာပဲ....ချန်ရှီကို ဓားစာခံအဖြစ် ထားခဲ့တယ်ပေါ့.... ချန်ရှီကို စောင့်ကြည့်ထား! ထွက်ပြေး မသွားစေနဲ့.... ချန်ထန်ကိုတော့ လွှတ်ထားလိုက်! သူ့အတွက် အခက်အခဲတွေ မဖြစ်ပါစေနဲ့ ဒါပေမယ့် သူ မိသားစုကြီး ဆယ့်သုံးစုကိုလည်း လာမထိစေနဲ့"

ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး :"အထက်ကမ္ဘာကို ဖွင့်ပြီး သူ့ကို နည်းနည်း ခြောက်ထားလိုက်.. သူကိုယ်တိုင် သေချာမနေရင် မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုက သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သတိပေးလိုက်!"

"အမိန့်အတိုင်းပါ!"

........

သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ချန်ထန်သည် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် သူ့ဇနီးကိုကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ပေါက်ကြားလာသည်။

သစ်သားလှည်းသည် တဖြည်းဖြည်း အရှိန်မြှင့်လာပြီး ပိုပိုမြန်လာသည်။ မကြာမီ အခြားရထားလုံးများကို ကျော်တက်သွားသည်။ လှည်းကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ အဆောင်စာလုံး အမျိုးမျိုးက အသက်ဝင်လာကာ ဟွာကိုက်ထီးက အလိုအလျောက်ပွင့်လာပြီး ကောင်းကင်နန်းတော်တစ်ပိုင်း ထွန်းတောက်လာကာ ၎င်းတို့ကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

　　"ဟူး--"

သစ်သားတွန်းလှည်း၏ ဘီးများသည် တိမ်များနှင့် မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ ဘီးများအောက်တွင် လေ၊ မိုးခြိမ်းသံ၊ မီးနှင့် လျှပ်စီးတို့ ဖြာထွက်လာသည်။

ချန်ထန် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ လှည်းတစ်စီးကို မကြာခဏ ယူသွားခဲ့သော်လည်း သစ်သားကားပေါ်ရှိ မှော်အတက်များကို တစ်ခါမျှ မဖွင့်ခဲ့ပေ။ လူများက လှည်းက မပျံသန်းနိုင်ဘူးဟု ထင်စေခဲ့ပြီး ယနေ့ ရှီးကျင်းနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးကို ရောက်သွားဖို့ ၎င်းက အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သစ်သားလှည်းက ပိုမြင့်လာပြီး သူတို့ရှေ့က အရှေ့ဖက်တောင်က သူတို့မြင်ကွင်းထဲ အမြန်ချဉ်းကပ်လာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ထန်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှီးကျင်းဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်မှ အမတ အလင်းတန်းကိုးခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့သည် ဝမ်ဟွာ၊ ဝူယင်း၊ ဟွာကိုက်၊ ကျုံးကျီ၊ ဝမ်ယွမ်း၊ တုံးကဲ၊ ကျန့်ယိ၊ ကျင်ရှန်းနဲ့ ကျန့်ကျီ စသော အမတနန်းတော် ကိုးခု၏ ​​အလင်းရောင်ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းက ချန်ထန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သေတ္တာကို ထိတ်လန့်တကြား ကိုင်လိုက်ပြီး မီးကိုးလုံးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် အလင်းရောင် စီးဆင်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ တခြားကမ္ဘာက သူ့ကို ရေခဲတောင်ရဲ့ အဖျားကို ပြနေခဲ့သည်။

ကြီးမားသော ရောင်ဝါများသည် ကောင်းကင်အထက်တွင် ရပ်တန့်နေ၏။ နံ့သာပေါင်းသည် တိမ်များနှင့် မီးခိုးများကဲ့သို့ ကွေးကောက်နေကာ အမွှေးရနံ့များက တိမ်များသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တိမ်တိုက်များနောက်တွင် မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားများက မတ်တပ်ရပ်လျက်၊ ထိုင်နေလျက်ဖြင့် မြင့်မြတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမူအရာများဖြင့် တည်ရှိနေပါသည်။

ချန်ထန်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့လက်ထဲက သစ်သားသေတ္တာသည်လည်း အလွန်လေးလံသွားသည်။

ရှေးခေတ်ကတည်းက မိသားစုကြီးများ ထွန်းကားလာကာ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ တိုးတက်အောင်မြင်လာစေရန် ပံ့ပိုးပေးခဲ့သော မရေမတွက်နိုင်သော သူရဲကောင်းများနှင့် အရည်အချင်းများ ရှိခဲ့သည်။ တခြားလူတွေဟာ ဆယ့်သုံးမိသားစုကို အစားထိုးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့အနက် တစ်ယောက်မှ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

အခုတော့ အကြောင်းရင်းကို သူသိလိုက်ပြီ။

အသံတစ်သံက ချန်ထန်ရဲ့ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ခေတ် ကျဆုံးချိန်ကစလို့ အနှစ်ခြောက်ထောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ... မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုက အနှစ်ငါးဆယ်တိုင်း ဘိုးဘေးနှစ်ထောင်နီးပါး မွေးဖွားလာကြတယ်... သူတို့ရဲ့ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံကို အထက်ကမ္ဘာ နယ်ပယ်အဖြစ် ဖန်တီးဖို့ ဒီကောင်းကင်ဘုံကို သန့်စင်ထားတာ... မျိုးဆက်အားလုံးရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက လောကရဲ့ နံ့သာပေါင်းကို စုပ်ယူနေတဲ့ နတ်ဘုရားတွေလိုပဲ..."

ယန်ရှန့်ကျစ် ရှေ့ကို လှမ်းလာပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းချန်ထန်..ဘိုးဘေးရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ငါတို့မိသားစု ဆယ့်သုံးစုရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို မင်းကို လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်တာကြောင့် ငါရောက်လာခဲ့တာပါ...."