ယွမ်ချန်နန်းတော်၊ ငရဲနတ်လေး

မရဏကမ္ဘာတွင် မိုးခြိမ်းသံများ တဟုန်ထိုး မြည်လာကာ ချန်ရှီ အသွင်ပြောင်းထားသော မျက်နှာစိမ်းနှင့် အစွယ်ရှိသော သရဲနတ်ဘုရားသည် ဟေးကော် ခေါင်းထိပ်မှာရပ်လျက် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထူထဲသော မီးခိုးငွေ့များ လွင့်စင်နေသည့် မီးတောင်သည် မှိုနှင့် မှော်မီးများ ထွက်လာနေတာ မြင်လိုက်ရသည်။

မီးတောက်များက သူ့မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေပြီး စိမ်းစိုနေသော မျက်နှာက နီရဲသွား​လေ၏။ အပူလှိုင်းက တဟုန်ထိုး ပြေးတက်လာတဲ့အခါ မြေပြင်နဲ့ ဝေးနေရင်တောင် အပူလှိုင်းက လူတွေကို အငွေ့ပျံသွားနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လေသည်။

ဒီမီးတောင်ဟာ တကယ့်ကို ကြီးမားလွန်းသည်။ ဟေးကော်ထက်တောင် ပိုကြီးနေကယ သူ့အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့လုနီးပါးပင်။ မိုးကြိုးသံက သက်ရှိကမ္ဘာက မိုးကြိုးသံ မဟုတ်ဘဲ မရဏကမ္ဘာရှိ လှိမ့်​နေသော မီးခိုးထဲက လျှပ်စီးကြောင်းနှင့် မိုးကြိုးများ ရှိ​လေ၏။

သက်ရှိကမ္ဘာရှိ မိုးကြိုးကို ယန်မိုးကြိုးဟု ခေါ်သည်။ သန့်စင်သောယန်ဟာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ဖျက်ဆီး၍မရပါ။ မိုးခြိမ်းသံတစ်သံ ဆင်းလာပြီးရင် ယင်စွမ်းအင်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီမိုးခြိမ်းသံက မတူပါ။

ဤမိုးခြိမ်းသံတွင် မကောင်းသော ယင်စွမ်းအင်များ ပါဝင်သည်။ သက်ရှိသတ္တဝါကို ထိမိလျှင် အရိုးနှင့် အသားများ အရည်ပျော်သွားမည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ထိမိပါက တာအိုဘာသာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုလည်း ပျက်စီးစေပြီး ကျင့်ကြံမှုက ဖြတ်တောက်ပြီးသား ဖြစ်သွားမည်။

အဆင့်နိမ့်သူဆိုရင် သတ်ဖြတ်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ဝိညာဉ်ကိုပါ တိုက်ရိုက် ဖယ်ရှားသွားလိမ့်မည်။

အဆိုးဆုံးကတော့ အရည်အချင်းနဲ့ နားလည်မှုကို ထိခိုက်စေတာပါပဲ။ အလွန်ထက်မြက်သော သူတစ်ယောက်ပင် ယင်မိုးကြိုးဆီက ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် မှုန်ကုပ်ကုပ်လေး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ မှတ်ဥာဏ်နှင့် ဉာဏ်ရည်သည် ကျောက်တုံးတစ်လုံး ဆိုးရွားလာလိမ့်မည်။

ချန်ရှီသည် သူ့ဘေးနားရှိ လှေသမလေးအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လှေသူမလေးမှ အသွင်ပြောင်းထားသော တစ္ဆေနတ်ဘုရားသည် ငရဲနတ်သား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာစိမ်းနှင့် အစွယ်များ၊ ထိပ်ပြောင်သော ဦးခေါင်း၊ လည်ပင်းနားတွင် ဆံပင်နီနီနှင့် ပါးပြင်နှင့် ပါးစပ်အနားတွင် မုတ်ဆိတ်နီများ ရှိနေသည်။ သူမသည် အသွင်သဏ္ဍာန်ရှိသော ငရဲနတ်ထက် အရပ်ပိုရှည်၍ သန်မာသည်။

လှေသမလေးသည် အနက်ရောင်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ အနက်ရောင် ဘောင်းဘီတိုက ခါးတစ်ဝိုက်တွင် စုတ်ပြတ်နေပြီး ထောင်နှင့်ချီသော ချည်မျှင်များ ရှုပ်ထွေးနေ၏။ လက်ထဲတွင် သုံးချောင်းထောက်လှံကို ကိုင်ဆောင်သေးသည်။

ချန်ရှီ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ရင်ဘတ်ဗလာနဲ့ သူ့ခါးတစ်ဝိုက်မှာ အနီရောင် ဘောင်းဘီတို ရှိသည်။ အဝတ်တွေက စုတ်ပြဲနေပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ရာဇဝတ်သားကတောင် သူထက် ပိုကောင်းနေဦးမည်။ အနီရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးလည်းရှိသည့် သူ့မေးစေ့ကို ထိလိုက်သည်။ သူ့နဖူးကို လှမ်းကိုင်လိုက်တော့ သူ့ခေါင်းမှာ ဆံပင်မရှိဘဲ အရမ်းသန့်နေ၏။

“နောက်ပိုင်း ဆံပင်ဖြီးရင် မုတ်ဆိတ်ကိုပဲ ဖြီးရတော့မယ်... ဆံပင်လည်း စည်းဖို့ မလို​တော့ဘူး”

လှေမိန်းကလေးက လက်ကိုမြှောက်ပြီး ဝမ်းကြိုးကိုဆွဲမြှောက်ကာ အဝေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ချန်ကျွမ့်ယွမ်... အမတမြို့က မြောက်ဘက်မှာ ရှိတယ် တစ်လအတွင်း ငါတို့ ရောက်နိုင်​လောက်တယ်"

သူမ၏ ပါးစပ်မှ လူ့ဘာသာစကား မဟုတ်တာ ထွက်လာတော့ ရယ်မောစရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချန်ရှီလည်း မူလကတော့ ၎င်းကို နားမလည်နိုင်​လောက်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ နားလည်နိုင်နေ၏။

သို့နှင့် သူမ၏လက်ချောင်းများ သွားရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော မီးတောင်များက သူ့မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့ဟာ မရေမတွက်နိုင်သော မှော်စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်​နေပြီး ချော်ရည်များက လှိမ့်ကာလှိမ့်ကာဖြင့် ရှည်လျားသော မြစ်ထဲသို့ စုရုံးကာ မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။

"ဒီမီးတောင်က သက်ရှိကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဟွမ်ယန်တောင်ကြောတွေမလို့ အရမ်း ကြီးမားတယ်... အရှင်ကော်ရဲ့အရှိန်နဲ့ ဖြတ်ကျော်ဖို့ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်လောက် အချိန်ယူရမယ် ပြီးမှ မြောက်ဘက် ရေခဲပြင်ထဲကို ရောက်မှာ"

လှေသမလေးက ပြောပြသည်။

"ငါတို့ မြောက်ပိုင်း ရေခဲပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ အမတမြို့နဲ့ နီးပြီ... ဒါပေမယ့် ခရီးက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် ငါတို့ အသွင်ပြောင်းထားတဲ့ ငရဲနတ်တစ္ဆေတွေက မရဏကမ္ဘာမှာ အဆင့်နိမ့်တဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ ဖမ်းရလွယ်တယ်... တန်ခိုးကြီးတဲ့သူနဲ့တွေ့ရင် ငါတို့ကို ဖမ်းစားသွားနိုင်တယ်"

သူမသည် ပတ်ပတ်လည်ကို သတိကြီးစွာကြည့်ကာ ဆက်ပြောပါ၏။

"ဒီမီးတောင်မှာ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေ အများကြီး ရှိတယ်... သူတို့က ငရဲနတ်သားတွေကို ကျက်စားကြတာ"

"ဒီလောက် ဒုက္ခပေးစရာမလိုပါဘူး..." ချန်ရှီ ပြုံးပြီး။

"ဟေးကော်က ငါတို့ကို ယွမ်ချန်နန်းတော်ဆီ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်... တစ်လခရီးကို ကယ်တင်ပြီး အန္တရာယ်ကို ရှောင်ကြတာပေါ့ ဟေးကော် ငါ မင်းအတွက် မီးဖိုတစ်ခု ပြင်ထားပြီးပြီ "

သူ ဟေးကော်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ ခုန်ချပြီး ချော်ရည်မြစ်ကမ်းနားကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲမှ ကျေးလက်မီးဖိုကို ထုတ်ကာ ဟေးကော်ကို မျှော်တလင့်လင့်ဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဟေးကော်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးမားသော်လည်း မီးဖိုသည် အလွန်သေးငယ်​နေသောကြောင့် ၎င်း ဝင်နိုင်ပါ့မလားဟု သံသယမ၀င်နိုင်ပေ။

လှေသမလေးကလည်း ခုန်ဆင်းလာပြီး :"မင်းရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို သွားမလို့လား... မင်းက ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်နေရတာ မင်းရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို သရဲနဲ့ နတ်ဘုရားတွေက စောင့်ကြပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... သခင်ကြီးကော်ရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...."

ချန်ရှီက ခေါင်းခါ၍: "ဟေးကော်ရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်မှာလည်း သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေ အများကြီးရှိသေးတယ် "

လှေသမလေးက တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဟေးကော်ကို ကြည့်နေသည်။ ဟေးကော်က ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှု ပေးနိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။

ဘုရားရှင်က သူတို့ကို သနားတော်မူဖို့ မျှော်လင့်ပါရဲ့။ ယခုယူထားတဲ့ အလောင်းကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေရန် ငှားရမ်းပြီးနောက် အလှူငွေများ ထည့်ဝင်မည်။ နောင်တွင် ငရဲဘုရင်ငယ် ပြန်လာသောအခါတွင် သူမသည် အဆင့်သုံးဆင့်ကို တိုးမြှင့်ခံရမည်မှာ သေချာပါသည်။

ဟေးကော်သည် သူ့ပါးစပ်ထဲက တစ်ခုခုကို ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့လာ၏။ သို့သော် ဟေးကော်၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လျှင် သူသည် ရုန်းကန်နေရပြီး ဤမှော်ပညာမျိုးကို မကျွမ်းကျင်သေးကြောင်း သိသာလှသည်။

ချန်ရှီနဲ့ လှေသမလေးက ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ထိုစဥ် အဝေးက ကျယ်လောင်တဲ့ အော်ဟစ်ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ကြီးမားတဲ့ တစ္ဆေနတ်ဘုရားကြီးဟာ မီးတောင်ပေါက်ဝကနေ ထွက်လာကာ မတ်တပ် ထရပ်လိုက်လေ၏။ ၎င်းက ဟေးကော်ထက် အဆများစွာ ပိုကြီး​ပေသည်။

မီးတိမ်ပေါ် လှမ်းတက်လိုက်တဲ့အခါ လေချွန်နဲ့အတူ ကောင်းကင်မှာ မီးတောက်တွေ လှိမ့်သွားးသည်။

အကွာအဝေး တစ်ခုတွင် ထူးဆန်းသော တစ္ဆေနတ်ဘုရားတစ်ဆူလည်း ရှိသေးသည်။ အပေါ်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာသည် မီးတောင်နှင့်အတူ ကြီးထွားလာ​နေသည်။ သူ့တွင် လက်သုံးချောင်း၊ ဘယ်ညာတွင် လက်နှစ်ချောင်းနှင့် ဝမ်းခလုတ်တစ်ခု ရှိသည်။ တောင်ထိပ်ကို အင်တုံအဖြစ် အသုံးပြုကာ မီးတောင်မှ ချော်ရည်နီများကို ထုတ်ယူကာ နေရာအနှံ့ ဖျန်းကျဲသွန်ချ​နေခဲ့သည်။ ၎င်းက ငုံ့ကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့စွာလည်း ရယ်မောလိုက်သေး၏။

တစ္ဆေနတ်ဘုရားမှ သွန်းလောင်းသော ချော်ရည်များသည် အနီရောင် ချော်ရည်မြစ်ရှည်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အရေခွံနီနှင့် အစွယ်ရှိသော သရဲတစ္ဆေများစွာသည် ထို​မြစ်ထဲသို့ လာ၍ ချော်ရည်များကို သံအိုးများ၊ သံတုံများဖြင့် ခပ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်​နေကြသည်။

အရက်ပြင်းပြင်း ယစ်မျိုးကဲ့သို့ သောက်နေသလိုမျိုး ယစ်မူးလျက် အချင်းချင်း ခေါင်းကို သံအိုးနှင့် သံတုံတို့ဖြင့် ရိုက်ရင်း တီးမှုတ်ကြဘေသည်။

အချို့ မူးနေသော သရဲတစ္ဆေများသည် ခွေးကဲ့သို့ ခေါင်းများသာမက ကြမ်းတမ်းသောအသွင်အပြင်ရှိသော ခြေခြောက်ချောင်းရှိသော ခိုးကြောင်တစ္ဆေအုပ်စုလည်း ပါသေးပြီး ၎င်းတို့က မီးတောင်ဆီသို့ လျှောက်သွား​နေခဲ့သည်။

ဤသရဲတစ္ဆေများသည် ယစ်မူးနေသော သရဲတစ္ဆေများကို လက်နက်သုံးပါးရှိ တစ္ဆေနတ်ဘုရားထံ ယဇ်ပူဇော်​နေ​ကြပြီး တစ္ဆေနတ်ဘုရားအား သူတို့ကို အကာအကွယ်ပေးရန် ဆုတောင်း​နေကြသည်။

ချန်ရှီသည် မိုင်ရာနှင့်ချီဝေးသော အကွာအဝေးကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။ ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်စီဟာ အရပ်မျက်နှာတိုင်းတွင် ပွင့်လန်းနေပြီး မှော်စွမ်းအင်များ လျှံထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ မှော်စွမ်းအင်သည် ယင်နှင့် ယန်ကမ္ဘာကြားရှိ အတားအဆီးကိုပင် တိုက်စား​နေခဲ့ပြီး သက်ရှိလောကကိုပါ ထုတ်ဖော်ပြသ​နေသည်။

အနီးနားတွင် တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများစွာ စောင့်ဆိုင်းလျက် ရှိကြသည်။ ဤအတားအဆီးကို ဖောက်ဖျက်နိုင်နေသရွေ့ သက်ရှိလောကထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားနိုင်ပုံပါပဲ။

ချန်ရှီ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မီးတောင်ဝမှ ထူထဲသော ရွက်မျှင်များစွာ ထွက်လာပြီး မြေပြင်တစ်လျှောက် ပျံကျနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွက်မျှင်လက်တံများသည် အချွဲများနှင့် ပြည့်နေပြီး ချွဲဖြင့်ထိမိသော သရဲတစ္ဆေများသည် မလွတ်မြောက်နိုင်​တော့ဘဲ မီးတောင်ဝထဲသို့ ဆွဲချခံလိုက်ရသည်။ မီးတောင်ဝကနေ ဝါးနေတဲ့အသံနဲ့ တခစ်ခစ်ရယ်သံတွေကို ကြားနေရပါ၏။

"ဒီမီးတောင်ကြီးကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားဖို့ဆိုတာ တကယ် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဤနေရာရှိ သရဲနတ်များနှင့် နတ်ဆိုး​များသည် အခြားနေရာများထက် တန်ခိုးကြီးပုံရသည်။ လှေသမလေးလို တစ္ဆေတမန်တစ်ယောက် ဖြစ်လျှင်ပင် ဤနေရာကို ဖြတ်ကျော်ရန်မှာ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဟေးကော်သည် အစွန်းဆုံးအထိ ကျုံ့သွားသော်လည်း လေးပေငါးပေခန့် ရှည်နေသေးပြီး မီးဖိုထက်စာလျှင် အလွန်ကြီးနေသေးသည်။ ချန်ရှီ ဆားကိုထုတ်လိုက်စဥ် ဟေးကော်က မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်ကာ စာလုံးများကို နှုတ်မှ ရွတ်ဆိုနေသည်။ ဘာရွတ်ဆိုနေသလဲတော့ မသိရပေ။

ဆားကို မီးဖိုထဲသို့ ဖြန်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မီးဖိုအောက်တွင် အစိမ်းရောင် မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာသည်။

နှစ်ယောက်သား ဟေးကော်ရဲ့ နောက်ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။ ချန်ရှီက လှေသမလေးရဲ့ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားကာ လှေသမလေးကလည်း ဟေးကော် လည်ပင်းကို ဖက်ထားသည်။ ဟေးကော်သည် မီးဖိုအောက်မှခုန်ဆင်းကာ သူ၏ကြီးမားသောခန္ဓာကိုယ်သည် မီးဖိုပါးစပ်ကို ထိသောအခါ ဝေလငါးတစ်ကောင် သက်တံကို မျိုချလိုက်သလိုမျိုး မီးဖိုထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရရာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွား၏။

နီရဲနေသော သရဲတစ္ဆေအချို့သည် ၎င်းတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ရဲရင့်စွာပြေးလာပြီး မီးဖိုထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မီးဖိုအောက်မှာ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးထဲ၌ ခွေးနက်တစ်ကောင်က လူနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ပြေးလွှားနေတာ တွေ့ရပေသည်။

အရေခွံနီတစ္ဆေသည် အလွန်မိုက်မဲသောကြောင့် ကျောက်ခဲကို ကောက်ယူပြီး မီးဖိုအောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ရုတ်​တရက်​ပင်​ ​ခြေ​ချောင်းသုံး​ချောင်းက မီးထဲက​နေထွက်​လာပြီး တစ္ဆေ​လေးတစ်​​ကောင်ကို ထိုး​ဖောက်​ပစ်လိုက်​သည်​။ ဒါကိုမြင်တော့ တခြားသရဲတစ္ဆေလေးတွေ အကုန် ပြန့်ကျဲကုန်ကာ နောက်ထပ် မချဉ်းကပ်ရဲတော့ချေ။

ခြေချောင်းက တစ္ဆေငယ်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါပြီး မီးထဲကို ပြန်ဆွဲချသွားသည်။

ချန်ရှီသည် လက်နက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးတောက် လက်တစ်ဖက်က လှေသမလေး၏ခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဟေးကော်ကျောပေါ်က မလွင့်သွားအောင်လည်း သူ့လက်ချောင်းများက သံမဏိထက် ပိုမာသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

မီးတောက်များက ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကြီးမားသော မီးတောင်များအပြင် ကြီးမားသော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ၊ မြင့်မားသော မှော်သစ်ပင်များ၊ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော နတ်ဆိုးများ၊ ဘုံဗိမာန်များနှင့် ဂိုဏ်းဂဏများ တည်ရှိနေသော နတ်ဆိုးများ အားလုံး တစေ့တစောင်း ဖြတ်သွားရသလို ဖြစ်သွားသည်။

ချန်ရှီ မီးတောက်တွေထဲ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ မီးဖိုနှုတ်ခမ်းဝက သူ့အနောက်မှာ ရှိနေတာကြောင့် အံ့သြသွားမိ၏။

"ဒါက လွတ်မြောက်နည်းတစ်မျိုးပဲ!"

သူ မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့။ ဤလွတ်မြောက်နည်းသည် သူ၏ကမ္ဘာငယ်လေးကို အသုံးပြုခြင်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်နေ၏။ အချိန်တိုအတွင်း မီးဖိုပတ်လည်ရှိ မြင်ကွင်းသည် မီးတောင်သစ်တောများမှ ရေခဲပြင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း မီးပင်လယ်သည် တောက်လောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အအေးဓာတ်ကို မခံစားနိုင်ပေ။

ရုတ်​တရက်​ပင်​ အရှေ့မှ စူးရှ​သော အလင်း​ရောင်​ကြီး ​တောက်​ပလာသည်​။ နှစ်ယောက်သား မျက်လုံးများကို အုပ်ရန် လက်ကို မြှောက်ထားပေမယ့် မျက်လုံးများကို အလင်းဖြင့် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရကာ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

ဟေးကော်ကလည်း မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးအုပ်ကာ မီးထဲတွင် ဆက်လက် ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော အလေးချိန်ကင်းသော အာရုံတစ်ခု ရောက်ရှိလာထဲ့ကာ လူနှစ်ဦးနှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အပြင်း လူးလိမ့်ကျသွားလေသည်။ ချန်ရှီ၏ဦးခေါင်းသည် တိုင်တစ်ခု​ဖြင့် ထိမှန်သွားတာကြောင့် မူးဝေသွားသည်။

လှေသမလေး၏ ဦးခေါင်းသည် ပန်းခင်းထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး သူမ ခြေထောက်များက အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်။ ဟေးကော်သည် သူ့တင်ပါးဖြင့် လျှောဆင်းကာ နန်းတော်ထဲသို့ လျှောကျသွား၏။ ချန်ရှီ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ့အာရုံတွေ ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျော့ပျောင်းတဲ့ နတ်အလင်းရောင်နဲ့ အစားထိုးသွားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ချွန်ထက်သော နားရွက်နှင့် မဲနယ်အရေခွံရှိသော တစ္ဆေလေးတစ်ကောင် ရှိသည်။ ဦးခေါင်းကြီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

"နိုးပြီလား?" တစ္ဆေငယ်လေးက သူနိုးလာတာကိုမြင်တော့ ဝမ်းသာအားရ ပြော၏။

ချန်ရှီ လန့်​သွားပြီး အမြန်​ထရပ်​လိုက်​သည်​။ တစ္ဆေငယ်သည် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ဘောင်းဘီတို၊ ပုခုံးပေါ်မှ မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည်နှင့် ခေါင်းပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင် အဝိုင်းသား ဦးထုပ်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးဖြစ်ပြီး ဦးထုပ်ရှိ အပေါက်နှစ်ပေါက်မှ ချွန်ထွက်နေသော နားရွက်နှစ်ချောင်းနှင့် ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင်ဝိုင်းထုပ်လေးတစ်လုံး။

"မင်း ဘယ်သူလဲ?"

ချန်ရှီ အံ့သြစွာမေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး မေ့သွားပြီလား"

ဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့ သရဲတစ္ဆေက :"ကျွန်တော်က သခင်​ကြီးရဲ့ကျွန်ပါ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မရဘဲ သခင်​ကြီးအတွက် သုံးနှစ်လောက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ... ဒီလစာကို ကြည့်ပါဦး..."

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ထိုတစ္ဆေကို လျစ်လျူရှုကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူခုနက ရိုက်မိခဲ့တဲ့ တိုင်ဟာ တကယ်တော့ အပြစ်အနာအဆာ မရှိဘဲ ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ ကျောက်စိမ်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ပြန်ငုံ့ကြည့်တော့ သူ့ခြေဖဝါးအောက်က ကျောက်စိမ်းဖြူနဲ့ ခင်းထားသည်။ ကျောက်စိမ်းအုတ်တိုင်းက ဖြူပြီး နွေးနေသေးသည်။

နန်းတော်ကိုလည်း ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အနီရောင် နံရံများသည် ကျောက်စိမ်းနီ၊ ကြွေပြားများ၊ ကွင်းများသည် ရွှေဖြစ်ပြီး ကျောက်ဆောင်များက ငွေရောင်ဖြစ်သည်။ ဥယျာဉ်အတွင်း နေရာတိုင်းတွင် အမတအပင်များ၊ ကျေးငှက်များ တေးဆိုပန်းများပွင့်ကြပြီး နဂါးများ ရေကန်ထဲတွင် အေးအေးလူလူ ကူးခတ်လျက် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်လား"

တစ္ဆေလေးသည် သူ့ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာလုံး လုပ်ခလစာပေးမည့်သူကို စောင့်မျှော်ကာ သူ့အား မျှော်ကိုးကာ ကြည့်နေလေသည်။ ထိုစဥ် လှေသမလေးက ပန်းခင်းထဲက ခေါင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးတွေပေါ်က ဖုန်တွေကို ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။

“ဒီမှာ သုံးနှစ်ကြာအောင် လုပ်ခဲ့တာကို မင်း ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ”

တစ္ဆေလေးသည် ဒါကိုကြားပြီး တွေးကြည့်တော့ သူ သက်သေမပြနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးထုပ်သေးသေးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုင်လျက် မျက်ရည်များ၊ နှပ်ချေးများဖြင့် ငိုနေသည်။

လှေသမလေးက ချန်ရှီ ရှိရာသို့ ရောက်လာကာ တိုးတိုးလေးပြော၏။

"ဒီအရာလေးတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့ သူတို့လေးတွေက ငရဲနတ်သားလေးတွေ... ထူးဆန်းတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်နေကြတာ နေရာတိုင်းမှာ တွေ့နိုင်ပြီး အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ မနေထိုင်တတ်ဘူး... အရင်လစာမပေးနဲ့ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် အလုပ်လုပ်ခွင့် ပေးလိုက်ရင် ပင်ပန်းပြီး သေသွားမှာပဲ"

ချန်ရှီ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး: "မကောင်းပါဘူး ငါက ငရဲနတ်လေးကို ငှားပြီးရင် ပေးချေရမှာပဲ ဒါပေမယ့် မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ ဘယ်လိုငွေမျိုးကို သုံးတာလဲ"

"စက္ကူပိုက်ဆံ... စက္ကူပိုက်ဆံက နံ့သာမွှေးရနံ့နဲ့ ရောနှောနေတာ။ အဲဒီငွေက မရဏနိုင်ငံထဲမှာ ရဖို့ ခဲယဉ်းတဲ့ ငွေကြေးပဲ... သရဲတစ္ဆေလေးတွေက စက္ကူပိုက်ဆံထဲက အမွှေးနံ့သာတွေကို စုပ်တယ်... အဲ့လိုဆို အသက်ရှည်ပြီး သန်မာလာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မြေအောက်ကမ္ဘာထဲက သတ္တဝါတွေလေ... သက်ရှိလောကထဲမှာ တစ်ခါမှ မနေထိုင်ဖူးတော့ သက်ရှိလောကထဲမှာ ဆွေမျိုးသားချင်း မရှိဘူး သူတို့အတွက် စက္ကူကို မီးရှို့ဖို့ မရှိလို့ အလုပ်လုပ်ရဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်.... အမတမြို့ နဲ့ သူဌေးက သူတို့ ဗိုက်ပြည့်ဖို့ စာရွက်တွေ ပေးလိမ့်မယ်...."

"ဒါဆို ငါ့မှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ဘယ်လိုကြည့်ရမလဲ"

"ယွမ်ချန်းနန်းတော်မှာ မင်းရဲ့ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက မီးရှို့ထားတဲ့ ပိုက်ဆံစက္ကူတွေကို ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ယွမ်ပေါင် သစ်ပင်တစ်ပင်ရှိတယ်... အမွှေးတိုင်နံ့ရှိတဲ့သူတွေကသာ ဆွဲထားနိုင်တယ် မရှိတဲ့သူတွေက ချိတ်လို့မရဘူး"

ဒါကိုကြားတော့ ချန်ရှီ ယွမ်ချန်နန်းတော်ဝင်းဆီကို ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဤယွမ်ချန်နန်းတော်သည် အရှေ့ခန်းမ၊ နောက်ခန်းနှင့် ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ခြမ်းရှိကာ ဘုံကျောင်းတစ်ခုနှင့်တူသည်။ ချန်ရှီ သူ့ယွမ်ပေါင် သစ်ပင်ကို ခန်းမနောက်ဘက် ဝင်းထဲမှာ တကယ်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤယွမ်ပေါင်သစ်ပင်သည် ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး အကိုင်းအခက်များစွာနှင့် ရွှေရောင်စက္ကူငွေများ ချိတ်ဆွဲထားကာ စက္ကူငွေများသည် အမွှေးတိုင်နံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စက္ကူငွေအချို့တွင် မွှေးကြိုင်သော အမွှေးတိုင်များပါရှိကာ အမှန်တကယ်ပင် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရွှေအင်္ဂတေများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လှေသမလေး :"ဒါ... မင်းမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိတာပဲ... စောစောသေတာ ကောင်းသားပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်တုန်းက ချန်ထန် မင်းအတွက် စက္ကူပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မီးရှို့ခဲ့ဖူးတယ်... တချို့လူတွေက သေပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်း မရှိဘူး စက္ကူနဲ့ အမွှေးတိုင်တွေ မီးရှို့ပေးမယ့်သူက မရှိဘူးလေ..."

"ငွေနဲ့ နံ့သာပေါင်း မမီးရှို့ပေးရင် အဲ့သရဲတစ္ဆေ ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

လှေသမလေးက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ရှီလည်း မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်မှာ လမ်းတွေအားလုံးက နေရာတိုင်းကို ဦးတည်နေပြီး အဲဒီနေရာတိုင်းမှာလည်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်တွေ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုယွမ်ချန်နန်းတော်များသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော်လည်း အများစုမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့နှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားသဖွယ် ဖြစ်နေကြသည်။ ယွမ်ချန်နန်းတော်အချို့သည်ပင် ပြိုကျကာ ဘာမှမရှိခဲ့သလို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုနန်းတော်များကို ဆက်သွယ်ထားသော လမ်းများသည် ပွင့်လင်းမြင်သာလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒီယွမ်ချန်နန်းတော်တွေက သက်ရှိကမ္ဘာက မေ့သွားတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ... အမွှေးနံ့သာမရှိရင် တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးသွားကြတယ်။ လူတွေသေတဲ့အခါ သရဲတစ္ဆေတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်... သရဲတွေသေတဲ့အခါ နီတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်.... နီတွေသေရင် ရှီး ဖြစ်လာတယ်။ ရှီးသေတဲ့အခါ ယီဖြစ်လာတယ်... ယွမ်ချန်နန်းတော်က ဒီလိုဖြစ်စဥ်မှာ အဆက်မပြတ် ပြိုကွဲနေပြီး ပြိုကျမယ်... နောက်ဆုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်... ဆီကုန်သွားရင် မီးခွက်ကလည်း ငြိမ်းသွားမလား... လုံးဝ အမှောင်ကျသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ မော့ကြည့်လိုက်တော့ အမတမြို့၏ လမ်းသည် အဆုံးမရှိဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ယွမ်ချန်နန်းတော်များလည်း ရှိနေသည်။ အချိန်တိုင်း လူတွေဟာ မေ့ပျောက်ခံရပြီး ယွမ်ချန်နန်းတော်တွေလည်း ပြိုကျကာ ဘာမှမရှိသလို ဖြစ်သွားသည်။

ထိုနန်းတော်များတွင် အလုပ်လုပ်သော ငရဲနတ် များစွာရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့အိတ်များကို ထုပ်ပိုးပြီး တုတ်တစ်ချောင်းပေါ်တင်ကာ အလုပ်ရှင်ကို စိတ်ပျက်စွာ ထားခဲ့ပြီး နောက်အလုပ်ရှင်ကို ရှာဖို့ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွား​နေကြသည်။

ချန်ရှီသည် ကောင်းကင်က လမ်းများတွင် ကြီးမားသော ငရဲနတ်တပ်ဖွဲ့ကြီးကို တစ်အိမ်မှတစ်အိမ် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းရှာဖွေနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တချို့ယွမ်ချန်နန်းတော်များတွင် ငရဲနတ်လေးများ ရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်းတို့က အသစ်ရောက်လာသည့်အခါတိုင်း တံခါးကိုပိတ်ကာ အခြား ငရဲနတ်ငယ်များကို ဝင်ခွင့်မပြု​တော့ပေ။

"မရဏကမ္ဘာမှာတောင် လွတ်လပ်မှုမရှိဘူး"

ချန်ရှီ ညည်းညူလိုက်သည်။ စာရွက်အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ကျနေသော ငရဲနတ်လေးကို ပေးချေလိုက်သည်။ ငရဲနတ်ကလည်း ကျေးဇူးတင်ရှိ၍ ဒူးထောက်ကာ ကြိမ်ဖန်များစွာ ကန်တော့သွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အလုပ်သွားခဲ့သည်။

ပေးတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် သေပြီး ကုန်သွားလိမ့်မည်။ လှေသမလေးက ညည်းညူလေသည်။

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး: "ဒါက သဘာဝကျတယ် မဟုတ်ဘူးလား ငါတို့က စပါးကို ဘယ်လိုလုပ် လွန်ဆန်နိုင်မှာလဲ... ငါတို့ အခု ငရဲနတ်ကြီးပဲ... မျိုးနွယ်တူတွေပဲကို မိန်းကလေး ငါ့အမေရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို ငါတို့ ဘယ်လိုရှာရမလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ငရဲနတ်လေးသည် အလျင်အမြန် ကျော်တက်ကာ ချန်ရှီနှင့် လှေသမလေးအား ဆွဲထုတ်ကာ နောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ဟေးကော်လည်း ပြေးသွား၏။

"မြန်မြန်ဝင် မြန်မြန်ဝင်! မှောင်နေပြီ... ဘီလူးတွေ ထွက်လာပြီ!"

ဟေးကော် ပင်မခန်းမထဲသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ငရဲနတ်လေးသည် တံခါးကိုပိတ်ရန် ရုန်းကန်ပြီး အပြင်ကိုကြည့်ရန် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းရှေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အိပ်နေတော့သည်။ ချန်ရှီလည်း တံခါးပေါက်ကြားကနေ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ကြီးက ရုတ်တရက် မှောင်ကျသွားချေပြီ။ ကောင်းကင်မှာ သွေးလရောင်က ချိတ်ဆွဲထားကာ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

အရှေ့ဘက်ခန်းမနှင့် ဘေးခန်းနှစ်ဘက်စလုံးတွင် လှုပ်ရှားမှု ရှိသည်။ ချန်ရှီ ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အရှေ့ဘက်ခန်းမမှ ကြီးမားသော မျက်လုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရတ် လှည့်ပတ်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးကို စူးစမ်းနေလေသည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးခွံကို ခန်းမတံခါးမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးတစ်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ နဖူး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညှစ်ထုတ်လိုက်သောအခါ ချန်ရှီ ၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

အဲဒါ သူ့မျက်နှာပဲ။

သို့သော် ဦးခေါင်း၏ အလယ်ဗဟိုသည် မြင့်မားပြီး အနည်းငယ် ထက်မြက်ကာ ဆိုးသွမ်းသော အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ရှိသည်။ ပထမတစ်ချက်တွင်ပင် သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။

ဤဦးခေါင်းနောက်ကွယ်တွင် ခြေသလုံးများစွာက အဆီကြီးသည်။ သန်ကောင်နှင့်တူသော ကိုယ်ထည်ရှိပြီး သံချပ်ကာကဲ့သို့ အရိုးပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

လှေသမလေးလည်း ရောက်လာ၏။ သူမသည် အရပ်ရှည်သဖြင့် ချန်ရှီကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်လာသည်။ ဟေးကော်လည်း ရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် ပိုမြင့်ပြီး တံခါးပေါက်ကြားမှ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်ကျွမ့်ယွမ်... အဲဒါ မင်းရဲ့ သုံးလောင်းနတ်ဘုရားပဲ!"

လှေသမလေးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောပြလာသည်။

"ဆန့်ကျင်ဘက်တစ်ခုက အောက်ပိုင်းနတ်ဘုရားတဲ့... တပ်မက်မှုကို ထိန်းတဲ့ ဖန်ကျွယ်လို့ခေါ်တယ် သခင်ကြီး မင်းရဲ့ ဖန်ကျွယ်က ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အရမ်းသန်မာတာပဲ!"