ဆံပင်နီတစ္ဆေ
Vol. 22 Ch. 322
အဖွားရှားကလည်း ချန်ရှီရဲ့ ဝိညာဉ်က အရမ်းသန်မာပြီး သူ့ရဲ့ အလောင်းသုံးကောင်က ပြင်းထန်စွာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ကြောင်း တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးပါသည်။ နောင်တွင် အလောင်းသုံးလောင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ အခြားသူများထက် ပို၍ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
အောက်ပိုင်း အလောင်းနတ် ဖန်ကျွယ်သည် ခန်းမနောက်ဘက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိပုံရသည်။ သူသည် နောက်ဖေးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို မျက်လုံးကြီးဖြင့် ပိတ်ဆို့ကာ အတွင်းထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သခင်.... သခင်အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်မဟုတ်လား... မြန်မြန်ထွက်လာခဲ့... ချောမောလှပတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ချောမောလှပတဲ့ အသွင်အပြင်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ကျနော် သိတယ်... ဒီညပျော်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်လေ... အချစ်တွေပျော်အောင်လုပ်ဖို့ အိပ်မက်ထဲကို ရောက်သွားစေရမယ်..."
ထိုအချိန်တွင် အခြား အလောင်းနတ်နှစ်ပါးသည် ဘယ်ညာရှိ ခန်းမများမှ တွားသွားလာကြသည်။ ဘယ်ဘက်ခန်းမရှိ အပေါ်ပိုင်းနတ်ဘုရား ဖန်ကျွိသည် ကျိုးနွံသော လူကြီးလူကောင်း တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချောမောပြီး လူများကို ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံသည်။
အလယ်ပိုင်း အလောင်းနတ် ဖန်ကျစ်ကတော့ ဝမ်းဗိုက်က ဖောင်းကားတေကာ ယခု ချန်ရှီထက် အဆများစွာ ပိုကြီးသည်။
သူတို့အားလုံးက ချန်ရှီနဲ့ တူကြသည်။ အလောင်းနတ်နှစ်ပါးလည်း တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။ အပေါ်ပိုင်း ဖန်ကျွိက အရင်ဆုံး ပြုံးပြလာပြီး။
"ဒီည လရောင်က လင်းနေတာပဲ သီချင်းနားထောင်ဖို့ အိမ်ခန်းကို သွားရအောင်"
အလယ်ပိုင်း ဖန်ကျစ်ကလည်း ပြုံးပြီး :"ကောင်းတာပေါ့ အရသာကောင်းကောင်းရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကိုလည်း ငါသိတယ်... အဲဒါတွေကို သွားစားရအောင်!"
အောက်ပိုင်းနတ် ဖန်ကျွယ်: "သခင်... မင်းက ငရဲပြည်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးနဲ့ ချမ်းသာသွားပြီ မအိပ်နဲ့.... ထွက်လာခဲ့ ငါတို့ ညီအကို သုံးယောက် မင်းကို ပျော်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်..."
အခြားသော အလောင်းနတ်နှစ်ပါးကလည်း ချန်ရှီကို ပိုက်ဆံသုံးဖို့ ထွက်လာခိုင်းနေပြီး သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ရန် ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်... သူတို့ ဝင်လာလို့မရဘူး" ငရဲနတ်လေးက ပြောသည်။
ချန်ရှီလည်း စပ်စုချင်လာသည်။
"ဘာလို့ ဝင်မလာနိုင်တာလဲ"
"ယွမ်ချန်နန်းတော်က သခင့်ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်... အရှေ့ဘက်ခန်းမက အောက်ပိုင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်... ဘယ်ဘက်နဲ့ ညာဖက်ခန်းမတွေက အာရုံအင်္ဂါငါးပါး၊ အတွင်းအင်္ဂါငါးပါးနဲ့ သက်ဆိုင်တယ် အဲဒါကို နတ်စင်လို့ ခေါ်တယ်... အထက်အလောင်းနတ်က သခင့်ကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ပြီး အလယ်ပိုင်းနတ်က သခင့်ရဲ့အကျင့်ကို ဖျက်စီးပစ်မှာ... အောက်ပိုင်းနတ်က သခင့်ကို ဖြားယောင်းပြီးရင် အသက်နဲ့ သွေးတွေကို လျှော့ချဖို့ သခင် အိပ်ပျော်သွားရင် သူ့ဝိညာဉ်က နတ်စင်မှာ ပုန်းနေတော့မှာ
ချန်ရှီ လှေသမလေးကို မေးခွန်းထုတ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"မသိဘူး ငါက တစ္ဆေတစ်ကောင်လေ... ဒါတွေကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး ဒီအကြောင်းကိုလည်း ဘာမှ မသိပါဘူး"
ချန်ရှီသည် အလောင်းနတ် သုံးဆူအကြောင်း နှိမ့်ချစွာ မေးလိုက်တဲ့အခါ ငရဲနတ်လေးကလည်း သူသိသမျှကို ပြောပြပါသည်။
"အလောင်းနတ်သုံးပါးက သခင့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို အမတလမ်းစဥ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်နိုင်ဖို့ တတ်နိုင်သမျှ စွမ်းဆောင်ကြမှာ... အဲဒါကြောင့် သခင်က အလွန်အကျွံစား၊ ညစ်ညမ်းမယ် ကာမဂုဏ်ပျော်ပါးမှုကို ကျင့်ဆောင်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်... သူတို့က သခင့်ကို တခြားသူတွေရဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်အောင် လုပ်မယ်... ပြီးရင် သခင့်ကို အိမ်မက်ထဲမှာ ပြိုလဲသွားစေလိမ့်မယ် သခင်က အိပ်မက်ထဲမှာလိုပဲ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ အရာတွေလုပ်ရင်း အားနည်းလာပြီးရင်း အားနည်းလာလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါမှာ သခင့်ရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးသွားတော့မှာ နတ်သုံးပါးက ဖောက်ထွင်းဝင်ပြီး သခင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စားသောက်လိမ့်မယ်!"
ချန်ရှီ အကြံဉာဏ် တောင်းကြည့်လိုက်သည်။
"ငါဘယ်လို တောင့်ခံရမလဲ"
"ယုတ်မာတဲ့ ဂီတကို နားထောင်တာ၊ အရောင်အသွေးစုံ၊ အရသာရှိတဲ့ အစာကို မြည်းစမ်းတာ၊ အနံ့အရသာ မွှေးကြိုင်တဲ့ အစာကို အနံ့ခံ တပ်မက်တာ၊ လှပတဲ့ မိန်းမတွေကို မြင်ရင် တုန်လှုပ်တာ၊ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တို့ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရင် အလောင်းနတ်သုံးပါးကို အားကောင်းစေတယ်... အလောင်းနတ်သုံးကောင်ကို အားပျော့စေချင်ရင် စိတ်ကို စင်ကြယ်စေတဲ့နည်းကို ကျင့်သုံးရမယ်... သခင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ချီအနှစ်သာရတွေ မပေါက်ကြားရအောင် ထိန်းရမယ်... ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မိုးခြိမ်းသံထွက်လာပြီး ခန္ဓာက ရှင်းသန့်လာတဲ့အခါ အလောင်းနတ်တွေကို သဘာဝအတိုင်း သတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မယ်..."
ချန်ရှီ အရမ်းအံ့သြသွားသည်။
"ဒါကို မင်းဘယ်လိုလုပ်သိလဲ"
"ကျနော်က လူတွေရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်တွေမှာ အလုပ်လုပ်ဖူးတယ်... တချို့က အလောင်းနတ်တွေကြောင့် လွန်လွန်ကဲကဲ စားသောက်ကြတယ်... ညစ်ညူးကြတယ် ကာမဂုဏ်မှာ မွေ့လျော်ကြတယ်... အဲဒါပြီးတာနဲ့ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်က အလောင်းတနတ်သုံးပါးဆီက တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြီး စားသောက်ခံလိုက်ရတာပဲ"
"သန့်စင်တဲ့ယန် နည်းလမ်းကို ကျင့်သုံးတဲ့ တာအိုကျင့်ကြံသူတချို့နဲ့ ကျနော် တွေ့ဖူးတယ်... သူတို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်တဲ့ယန် ဖြစ်အောင် ကျင့်ကြံလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ယန်ချီက မိုးခြိမ်းသံအသွင်နဲ့ အလောင်းနတ် ၃ ကောင်ကို သတ်ပစ်ကြတယ်!"
ချန်ရှီ : "တခြား ငရဲနတ်လေးတွေကရော မင်းလိုပဲ ထိုးထွင်းသိမြင်တတ်လား"
"ကျနော် အပြင်မှာတွေ့ပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောဖြစ်တယ်... သူတို့တွေ စိတ်ရှုပ်နေကြတာပဲ"
ချန်ရှီ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"မင်းငါ့ကို အများကြီး သင်ပေးခဲ့တာပဲ.. ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... ဂါဝရပြုတာကို လက်ခံပေးပါ!"
ငရဲနတ်ငယ်လေးက ခေါင်းတွင်တွင်ခါလေသည်။
“သခင်ကြီးက သခင်... ကျနော်က အလုပ်သမားပါ။ သခင် ဂါဝရပြုတာကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ”
ငရဲနတ်လေးရဲ့ ခေါင်းက ချောင်ကျသွားသဖြင့် ချန်ရှီ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ကို အမြန်ဆွဲထူလိုက်ပြီး ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ပြန်ကောက်ပေးလိုက်သည်။ ငရဲနတ်လေးသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် ဦးထုပ်သေးသေးလေးကို ကိုင်ကာ ဆို၏။
"သခင်ကြီး ကျနော့်ကို လုပ်ခပေးပြီးပြီ....သခင် ဂါဝရပြုတာကို လက်ခံလိုက်ရင် ကျေးဇူးတရားနဲ့ နာကြည်းမှုကို ပိုင်းခြားတာ မတရားဘူး မဟုတ်လား?"
ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီလည်း တံခါးပေါက် အပေါက်နားကို မှီ၍ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခြံထဲမှာ အလောင်းနတ်သုံးဆူရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို မတွေ့ရတော့ပေ။
ငရဲနတ်လေး : "သူတို့က ငရဲပြည်ကို သွားပြီး ညည်းညူနေကြတာ... ကျင့်ကြံသူရဲ့ အလောင်းနတ် ၃ ပါးက အဲ့လူကို ညဘက်လှည့်ဖြားဖို့ ထွက်လာကြတယ်... လှည့်ဖြားပြီးရင် ငရဲပြည်ကို သွားပြီး သခင်က ဘယ်သူနဲ့ လိင်ဆက်ဆံဖူးလဲ၊ အရသာဘယ်လောက်စားလဲ အဲဒါတွေကို တရားသူကြီးဆီမှာ အစီရင်ခံလိမ့်မယ်"
ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။ ကျင့်ကြံသူများက အလောင်းသုံးလောင်းကို သတ်ကြတာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ရင် သူတို့ နေ့တိုင်း မကောင်းတာတွေ လုပ်မိရင် နောက်ကွယ်မှာ တင်ပြခံနေရမှာမို့ သူတို့ရဲ့ သက်တမ်း ရှည်နေရင်တောင် တဖြည်းဖြည်း လျော့သွားလိမ့်မည်။
"ငါ့ကိုသတ်ရင် ဒီနတ်သုံးကောင်က ဘာအကျိုးခံစားရမှာလဲ"
"သူတို့က သခင့်ကို သတ်ရင် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုဘူး ပိုက်ဆံကုန်စရာမလိုဘဲ အမွှေးတိုင်တွေ စုဆောင်းပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်တယ်"
"ဒီနတ်သုံးကောင် အပြင်မှာ အသတ်ခံလိုက်ရရင် ဘာဖြစ်မလဲ"
"အပြင်မှာ အလောင်း ၃ လောင်းကို သတ်လိုက်ရင် ယွမ်ချန်နန်းတော်မှာ ပြန်ရှင်လာမှာ... သိပ်ပြီး အားလျော့သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"အလောင်းသုံးကောင်ကို တိုင်တန်းနေတုန်း ငါ ခိုးထွက်ရင်ရော?"
"သူတို့က မရဏကမ္ဘာကို တိုင်ကြားဖို့ နာရီဝက်လောက်ပဲ ကြာတယ် သခင်ကြီး အပြင်ထွက်ရင် နာရီဝက်အတွင်း ပြန်လာရမယ်... မဟုတ်ရင် သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားလိမ့်မယ် ပြည့်တန်ဆာရှာဖို့၊ စပျစ်ရည်နဲ့ မိန်းမတွေကြား ပိုက်ဆံကုန်ဖို့ လုပ်ပြီး သခင်ကြီးရဲ့ တာအိုဘာသာ အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်"
"မင်းအရမ်းသိတာပဲ... ဘာလို့ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလဲ"
"အလုပ်မလုပ်ရင် ဘယ်လို ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ... သခင်ကပဲ ယွမ်ပေါင်သစ်ပင်ပေါ်က ပိုက်ဆံကို ကောက်နိုင်တာ... ကျနော်တို့ မကောက်နိုင်ဘူး အလုပ်ကပဲ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တာ..."
ချန်ရှီ နန်းတော်တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ပြုံးကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
"အမတမြို့ကို လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး... ငါ ဘယ်လိုမှ အပြင်ထွက်ပြီး မကြည့်လို့ မရဘူး..."
လှေသမလေးနဲ့ ဟေးကော်က နောက်ကလိုက်သွားကြသည်။ အလောင်းနတ်သုံးပါး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ငရဲနတ်ငယ်လေးက အပြင်မထွက်ရဲပေ။ သူ့မှာ ဝိုင်နဲ့ အမျိုးသမီးတွေအတွက် သုံးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ။
ချန်ရှီသည် ယွမ်ပေါင်သစ်ပင်ဆီသို့ ရောက်လာပြီး သူ့သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ပိုက်ဆံအများစုကို ချွတ်ယူကာ နောက်ပြန်လှည့်၍ ငရဲနတ်လေးကို ပေးလိုက်သည်။
"မင်းငါ့ကို သင်ပေးပြီးပြီ ငါမင်းကို ပြန်ဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး အဲဒါကြောင့် ဒီပိုက်ဆံကိုပဲ ငါပေးလိုက်မယ်.... မင်း မကြာခင် ကြီးပြင်းလာမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"
ငရဲနတ်လေးက ကမန်းကတန်း ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလေသည်။ အပြင်မထွက်ရဲတာကြောင့် ပြန်လာပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
လှေသမလေး : "ချန်ကျွမ့်ယွမ် အမတမြို့ကိုလာတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ဆိုတော့ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိလောက်သေးဘူး...ငါ့နောက်က လိုက်လာပြီး လျှောက်မပြေးပါနဲ့ အမတမြို့မှာ စည်းကမ်းတွေ အများကြီးရှိပြီး စည်းကမ်းဖောက်မိဖို့ကလည်း လွယ်တယ်... ပထဝီဝင်ကို အရင်လေ့လာကြည့်ရအောင် နက်ဖြန်မနက် အလောင်းသုံးကောင်မရှိရင် မင်းအမေရှိတဲ့နေရာကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"
ချန်ရှီလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ယွမ်ချန်နန်းတော်၌ ငရဲနတ် နှစ်ကောင်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်တို့ ခေတ္တနားနေကြသည်။ နေရာတိုင်းတွင် သံကြိုးများ ရှိနေကြောင်း ချန်ရှီလည်း သတိပြုမိကာ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို သော့ခတ်ထားသလိုပင်။
ဤနေရာသည် အခြားသော ယွမ်ချန် နန်းတော်များနှင့် အလွန်ဝေးကွာသည်။ အခြားနန်းတော်များသို့ ရောက်ရန် အကွာအဝေးတစ်ခုကို လမ်းလျှောက်ရမည် ဖြစ်သည်။
“အဲဒီတုန်းက အဖေနဲ့ ငါ သခင်ကြီးကို ဒီမှာ နှိမ်နှင်းခဲ့တာ..."
လှေသမလေးက အတိတ်ကို ပြန်သတိရနေပုံပါပဲ။
"အဲဒီတုန်းက ငါ့အဖေနဲ့ ငါ့မှာ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးတယ်.. နောက်ပိုင်း မင်း ကယ်တင်ပြီးရင် ငါတို့လည်း မဖြစ်မနေ ထွက်ပြေးရတော့တာပဲ"
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူနှင့် လှေသမလေး နှစ်ယောက်စလုံးသည် ငရဲနတ်ကြီးများ၊ သရဲတစ္ဆေများအသွင်ဖြင့် ဆင်းလာကြပြီး အမတမြို့၏ ကောင်းကင်လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြပေမယ့် မသိသာပေ။
အမတမြို့သည့ ညအချိန်တွင် လူဝိညာဥ်များ၊ သရဲတစ္ဆေများဖြင့် စည်ကားနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးများ၊ တောက်ပသော မီးရောင်များ၊ အရက်များနှင့် ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် ပျော်မြူးနေကြသည်။
ကောင်းကင်လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာရင်း ယွမ်ချန်နန်းတော်အပြင် နှစ်ဘက်စလုံးတွင် သရဲတစ္ဆေများလည်ပတ်သည့် ပြည့်တန်ဆာများ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် လောင်းကစားအိမ်များ ရှိသည်။ ကောင်းကင်အခက်၌ ရှည်လျားသော မြစ်တစ်စင်းရှိပြီး မြစ်ထဲတွင် ဆေးခြယ်ထားသော လှေများလည်းရှိသဖြင့် ညစ်ညမ်းသော နေရာတစ်ခုဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။
"လမ်းပေါ်က ထွက်သွား...ဖယ်စမ်း!"
ကောင်းကင်လမ်းမှာတော့ သရဲတစ္ဆေတွေက မြင်းတွေ ပြိုင်စီးပြီး အော်ငေါက်နေကြ၏။ လှေသမလေးလည်း ချန်ရှီကို မတိုက်မိအောင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။
လမ်းနှစ်ဘက်လုံးတွင် သရဲတစ္ဆေများက အလောင်းအစား လောင်းရန် ဗန်းများကိုင်ဆောင်ကာ လူခေါ်နေကြသည်။ လောင်းကစားအားလုံးမှာ စက္ကူငွေနံ့သာများပင်။
မြင်းသည် သာမန်မြင်းမဟုတ်၊ အစွယ်အပြည့်ရှိသော ပါးစပ်နှင့် ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများပါသော မရဏကမ္ဘာမှ မျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြင်းပေါ်ရှိ သူရဲကောင်းနှင့် တစ္ဆေမြင်းတို့သည် ကောင်းကင်လမ်း အလယ်ဗဟိုသို့ တွန်းပို့ခံရသော ငရဲနတ် အနည်းငယ်ကို ထိမှန်သွားလေသည်။ ငရဲနတ်လေးက ခေါင်းကွဲသွားကာ တစ္ဆေမြင်းလည်း အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လှိမ့်သွားခဲ့သည်။ မြင်းပေါ်ရှိ သူရဲကောင်းကိုလည်း ပွဲချင်းပြီး သတ်ပစ်ခဲ့ရသဖြင့် နှစ်ဘက်စလုံးမှ သရဲတစ္ဆေများအား တဟားဟား ရယ်မောစေခဲ့သည်။
သူရဲကောင်းက သေသွားပေမယ့် အသက်ရှင်နေပုံပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုနက အသက်ဝင်တဲ့ သရဲတစ္ဆေဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဖြူအမည်းပြောင်းလာပြီး စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် တစ္ဆေမှ နီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် ထုံကျဉ်ကာ သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်သင့်သည်။
သူ့ဘေးက ယွမ်ချန်နန်းတော်ဟာ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာတာကို ချန်ရှီ မြင်လိုက်ရသည်။ ဒီယွမ်ချန်နန်းတော်ဆီ ဦးတည်တဲ့လမ်းက တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လင်းလာ၏။ ကွယ်လွန်သူကတော့ ဤယွမ်ချန်နန်းတော်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပုံရသည်။
သူသည် လှေပေါ်မှ မိန်းကလေးနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး ထိုသရဲတစ္ဆေများကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ရထားလုံးများ၊ လူများနှင့် လောင်းကစားခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်း၊ ကခုန်ခြင်း၊ ဓားမျိုခြင်း၊ မီးရှူခြင်း၊ မှော်ဖျော်ဖြေခြင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ သိုးနွားများနှင့် မအောင်မြင်သော ခေါင်းဖြတ်ခြင်းများဖြင့် တကယ့်ကို အသက်ဝင်လှသည်။
ယွမ်ချန်နန်းတော်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသလောက် အပြင်မှာ ဒီလောက်အသက်ဝင်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိချေ။
မြင်းမျက်နှာ သရဲတစ္ဆေများစွာသည် ဆီဒင်ကုလားထိုင်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သွားကြသည်။ ပိုင်ရှင်သည် ဆီဒင်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ကာ အမျိုးသမီးများကို ဘယ်ညာ ပွေ့ဖက်ကာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေ၏။
ချန်ရှီသည် ထိုမြင်းမျက်နှာ သရဲတစ္ဆေများကို ကြည့်ပြီးနောက် လှေသမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ဒီနည်းနဲ့ မုန့်ဖိုးတွေ ရခဲ့တာ... အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုရတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်က ထိပ်တန်းပညာရှင်လို ပရဟိတသမားကြီးနဲ့ မဆုံခဲ့သေးဘူးလေ..."
ချန်ရှီ: "ပင်ပန်းလား"
"ပင်ပန်းတာပေါ့... ငါနဲ့အတူ ဆီဒင်ကုလားထိုင်ကို သယ်ရတဲ့ မြင်းမျက်နှာတစ္ဆေဆို တစ်နှစ်အကြာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"
ချန်ရှီ ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်လမ်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် လမ်းမပေါ်မှာ လှည်းနေတတ်တဲ့ နွားဦးခေါင်းတစ္ဆေအုပ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနွားဦးခေါင်း တစ္ဆေများသည် လုံ့လဝီရိယရှိကာ အလွန်လည်း လျင်မြန်ကြ၏။
နွားဦးခေါင်းတစ္ဆေ တချို့သည် လူများကို ကျောပေါ် တင်ဆောင်ထားကြသည်။ တချို့ကလည်း အခြားသူတို့၏ လည်ပင်းကို စီးစေကာ နွားဦးချိုများကို ကိုင်ဆောင်စေကာ လမ်းပေါ်တွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးနေကြသည်။
အမတမြို့ တစ်ခုလုံးသည် ဇိမ်ခံလောကကြီးထဲတွင် နှစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများတွင် စားကြူးသူများ ကျေနပ်စေရန် အရသာအမျိုးမျိုးနှင့် ဧည့်ခံပွဲများ ဆောင်ရွက်ပေးနေ၏။
ကြိုးတပ်တူရိယာသံ၊ သီဆိုကခုန်သံ၊ ချောမောလှပသော မိန်းမချောလေးများက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြေးလွှားနေကြသည်။ အမတမြို့သည် အလွန်ပျော်စရာကောင်းသော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဆန္ဒရှိမြို့နှင့်ပင် တူလေသည်။
"ဘာလို့ အမတမြို့လို့ခေါ်တာလဲ" ချန်ရှီ မေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာနေရတာက အလိုလို မျောပါနိုင်တယ် သက်ရှိကမ္ဘာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပျော်စရာ ကောင်းတယ်... သေမျိုးတွေအတွက် သက်ရှိလောကက အရမ်းခါးတယ် ဒါကြောင့် ဒါက အမတမြို့ပဲ"
ချန်ရှီ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လူတွေ သေကုန်ကြသလို တချို့က ဇိမ်ခံလောကထဲမှာပဲ သေဆုံးသွားကြပြီး တချို့တစ္ဆေတွေက လမ်းလျှောက်ရင်း အဖြူအမည်း ပြောင်းသွားကာ သတိမေ့သွားလို့ သေရတော့မည်။
အမတမြို့ရှိ သရဲတစ္ဆေများသည် ယွမ်ချန်နန်းတော်သခင်ထံမှ စက္ကူငွေရှာရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားကာ ကြီးမားသော လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ အလောင်းသုံးကောင်က ၎င်းတို့၏ အကောင်းဆုံး အကူအညီများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယွမ်ချန်နန်းတော်၏ သခင်ကြီးများ၏ အမြင်တွင် ဤအိမ်ဆောင်များနှင့် စားသောက်ဆိုင်များသည် တကယ့်အစစ်အမှန်များ ဖြစ်ပြီး ချောမောလှပသော အမျိုးသားများနှင့် ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးများသည် အသွေးအသားဖြင့် အသက်မွေးကြသော်လည်း ချန်ရှီအမြင်တွင် အဆိုပါအဆောက်အအုံများသည် စက္ကူအိမ်များသာဖြစ်ပြီး ပြည့်တန်ဆာအိမ်များတွင် သီဆိုကခုန်ကြသော မိန်းကလေးများသည်လည်း စက္ကူသားမျှသာ ဖြစ်သည်။
သူအသက်ပြန်ရှင်လာပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးတွေက သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေကို မြင်လာနိုင်တာကြောင့် ဒီချမ်းသာမှုအောက်မှာ အမှန်တရားကို သူမြင်နိုင်ပါ၏။
"ဟေ့ ဒီမှာ ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေရော ရှိတာလား"
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ချန်ရှီသည် သူ့ဘေးနားရှိ အိမ်ပေါ်တွင် ဇောက်ထိုးထိုင်ကာ နားထောင်နေပြီး စာရေးခြင်း၊ ပုံဆွဲခြင်းများ လုပ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်- "ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေရဲ့ စွမ်းအားက မရဏကမ္ဘာထဲအထိပါ ထိုးဖောက်နိုင်တာလား"
ဒါကို သူတွေးကြည့်လိုက်တော့ တစ္ဆေနတ်ဘုရားကြီးဟာ ကောင်းကင်လမ်းကို ဖြတ်လျှောက်လာနေတာကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရလေ၏။ တစ္ဆေနဲ့ ဘီလူးတွေက တစ္ဆေနတ်ဘုရား ဖြတ်သွားတိုင်း သူ့အတွက် ရှောင်ထွက်သွားပေးကြသည်။
တစ္ဆေနတ်ဘုရညးသည် အမြင့် မီတာ ၆၀ မှ ၇၀ ခန့် မြင့်ပြီး အနီရောင်ဆံပင်များ အထက်သို့ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးက အပြင်ဘက်တွင် ပြူထွက်နေကာ မျက်လုံးစွပ်များမှ ခုန်ထွက်လာပုံရသည်။
"ဆံပင်နီတစ္ဆေလား? ဗုဒ္ဓဘာသာငရဲထဲကို ဝင်ဖို့ ရှန့်ထျန်းယွီကို ပြောတဲ့ မှော်ဆရာငယ်မှာ ဆံပင်နီတစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတယ်တဲ့!"
ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံသည် တစ်ချက် ခုန်သွားကာ ဆံပင်နီတစ္ဆေနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့သည်။ လှေသမလေးက သူ့နောက်ကို အလျင်အမြန် လိုက်လာပြီး နားချရ၏။
"ကျွမ့်ယွမ်... အချိန်နီးနေပြီ အလောင်းနတ်သုံးပါး ပြန်လာတော့မယ်!"
ချန်ရှီသည် ဆွံ့အ နားမကြားလို လှည့်လိုက်ပြီး ဆံပင်နီတစ္ဆေကို ခပ်သွက်သွက် ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အနီးကပ် လိုက်သွားတော့သည်။ ဆံပင်နီတစ္ဆေကြီးသည် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက် သူနှင့် အမီလိုက်နိုင်ရန် လေးငါးလှမ်းခန့် ပြေးခဲ့ရသည်။
ဆံပင်နီတစ္ဆေသည် ကောင်းကင်လမ်းတွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပုံသေမဟုတ်ပေ။ လမ်းများစွာသည် အတက်အဆင်း၊ လက်ဝဲနှင့် ညာဘက်ကို ဖြတ်တောက်ထားသည်။ ဒီနေရာနဲ့ မရင်းနှီးရင် ပြန်လမ်းကို လုံးဝ ရှာလို့ ရမှာ မဟုတ်ချေ။
လှေသမလေးလည်း တိတ်တိတ်လေး စိတ်ပူလာသည်။ သူတို့က နာရီဝက် အချိန်ကုန်သွားပြီ။ အခုပြန်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် နောက်ကျသွားပြီ။ ဆံပင်နီတစ္ဆေသည် ရှုပ်ထွေးသော လမ်းကိုဖြတ်၍ ခြံဝင်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာကာ တံခါးကိုတွန်းပြီး ဝင်သွားတော့သည်။
ချန်ရှီသည် ခြံအပြင်ဘက်၌ ရပ်၍ မလှုပ်တော့ချေ။
လှေသမလေး: z"အခု ငါတို့ မပြန်နိုင်တော့ဘူး... မင်းရဲ့ အလောင်းနတ်သုံးကောင်က ငါတို့ကို ဖမ်းပြီး ပျော်ပါးဖို့ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်"
ချန်ရှီက ထိုခြံဝင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး :"ဒါက ယွမ်ချန်နန်းတော်လား?"
လှေသမလေးသည် အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားကာ လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါက ယွမ်ချန်နန်းတော်ပဲ ဒါပေမယ့် ဆံပင်နီတစ္ဆေက အရမ်းအန္တရာယ်များပြီး အစွမ်းထက်တယ်!"
"သခင်... ငါတို့ မင်းကို ဖမ်းမိပြီ!"
ချန်ရှီ၏ အလောင်းနတ်သုံးပါး ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ကာ ချန်ရှီကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
"သခင်ကြီး ငါတို့ပျော်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်!"
ချန်ရှီ: "ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်!"
ဖန်ကျွိ၊ ဖန်ကျွယ်နဲ့ ဖန်ကျစ်တို့ အလောင်းနတ်များက ရပ်တန့်ပြီး လှေသမလေးနှင့် ဟေးကော်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လှေသမလေးနဲ့ ဟေးကော်လည်း အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း တိတ်တဆိတ် တွေးပြီး ထွက်ပြေးခါနီးတွင် အလောင်းနတ်သုံးကောင်က ဖမ်းမိခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် လူနှစ်ယောက်နှင့် ခွေးသည် ပြည့်တန်ဆာခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ နားထဲတွင် မိုက်မဲသော သီချင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချောမောလှပသော ငရဲနတ်နှင့် သန်မာသော ယောကျ်ား မိန်းမတချို့သည် ချန်ရှီနှင့် လှေသမလေးအား နက်မှောင်သော မျက်နှာထားများဖြင့် လှေပေါ်တွင် ကပြနေကြသည်။
ငရဲနတ် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်သည် ချန်ရှီရှေ့မှ စားပွဲပေါ်သို့ တက်ကာ ဒူးထောက်ရင်း ပရောပရည်လုပ်လာကြသည်။ ဟေးကော်သည် သူ့ရှေ့က သေရည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာကလည်း မည်းမှောင်နေ၏။
ခွေးမနှစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ဘယ်ညာတွင် ထိုင်ကာ မကြာခဏသောက်ရန် တိုက်တွန်းနေပါသည်။ အလောင်းနတ်သုံးပါးတို့သည် ၎င်းတို့အား ကြည့်ရှုရင်း လုပ်ကြံမှုက အောင်မြင်သွားပုံရပြီး စုရုံးရယ်မောကြသည်။
"သူ့ရဲ့ အားနည်းတဲ့ နေရာကို တိုက်ခိုက်ပြီးရင် လဲကျလိမ့်မယ်!" အောက်ပိုင်း ဖန်ကျွယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလေသည်။
"သူသေရင် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုက ငါတို့ပိုင်လိမ့်မယ်!" ဖန်ကျစ်ကလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။
လှေသမလေးက သူ့လက်ထဲက အရက်ခွက်ကို ချေမွပစ်လိုက်သည်။ ချန်ရှီရဲ့ အလောင်းနတ်သုံးကောင်က သူတို့ရဲ့ ပျော့ကွက်တွေကို တိုက်ခိုက်ချင်နေပြီ။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် မတူညီသော မျိုးစိတ်များဖြစ်ရာ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်မလဲ။
ချန်ရှီသည် သူ့မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ လှည့်စားတတ်တဲ့ နတ်ဆိုးမကို လျစ်လျူရှုပြီး ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးကာ ဆိုလိုက်သည်။
"အဲဒီသခင်ငယ်ရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို အခုအချိန်အထိဆို အနည်းဆုံး အနှစ်သုံးဆယ်တိုင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီးပြီ... သူက မရဏကမ္ဘာမှာ ထူးထူးခြားခြား အဆင့်အတန်းနေတယ် ဒါပေမယ့် သူကတော့ အသက်ရှင်နေသင့်ပါတယ်! သက်ရှိလူသားက မရဏကမ္ဘာမှာ ထူးထူးခြားခြား အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတော့ မရဏတမန် ဖြစ်နိုင်လား"
လှေသမလေး : "သခင်ကြီးကျွမ့်ယွမ်... မင်းအမေရဲ့ ယွမ်ချန်နန်းတော်က အဲဒီခြံဝင်းနဲ့ နီးတယ်... ဆံပင်နီတစ္ဆေက အရင်တစ်ခေါက်က ငါတို့ကို လိုက်ဖမ်းတာ!"