မရဏနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

ချန်ရှီမှာ တစ်ခုခုမှားမှာစိုးလို့ စိုးရိမ်နေသဖြင့် မျက်နှာပူနေတာကြောင့် သခင်မလင်စုက မြင်ပြီး ပြုံးပြလာသည်။

"မျိုးဆက်ဟောင်းတွေရဲ့ ကိစ္စက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး ဒါကြောင့် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး... ဟိုတုန်းက ချန်ယင်တူးနဲ့ ငါက ကလေးယူခါနီးအထိ အရမ်းချစ်ခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ အတူတူနေဖို့ ရည်မှန်းထားတာ မဟုတ်တော့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ် နောက်တော့ သူ့မှာ သားတစ်ယောက် ရှိလာတယ် ဒါပေမယ့် သားဘယ်သူနဲ့ရလဲ မသိဘူး "

သူမက ချန်ရှီကို အပေါ်အောက် ငုံ့ကြည့်ကာ စကားဆက်၏။

"ကံကောင်းလိုက်တာ မင်းအဖိုးရဲ့ပြဿနာကို မင်း မသိလိုက်ဘူး သူက လူရှုပ်တစ်ယောက်... ဘယ်ကိုသွားသွား မိန်းမတွေ သူ့ကို စွဲလန်းလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

ချန်ရှီ ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

"အဘိုးက ရွာမှာ အရမ်းရိုးသားပါတယ်"

သခင်မလင်စုလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ချန်ရှီခမျာ သူ့အဖိုးအတွက် ငြင်းခုံချင်ပေမယ့် တစ်ဖက်က သားကောင်ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။

သခင်မလင်စု : "မင်းသေတုန်းက မင်းအဘိုးက ငါ့ကိုရှာခိုင်းပြီး အကူအညီတောင်းပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ငါအသက်အရမ်းကြီးနေပြီလေ... တခြားလူကို သွားမေးခိုင်းလိုက်တယ်။ ငါသေပြီးတဲ့ နောက်မှာ မရဏကမ္ဘာမှာ အခြေအနေတစ်ခုရခဲ့တယ်... သူ့ကိုပြန်တွေ့ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရဦးမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် မထင်မှတ်ပဲ သူက သေတောင် သေသွားပြီ... ထူးဆန်းလိုက်တာ သူ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာကို ဘယ်လိုများ နေထိုင်ခဲ့လဲ"

"အဘိုးက ကျနော့်အတွက် လက်စားချေပြီး ရှီးကျင်းကို သွေးစွန်းအောင် လုပ်ခဲ့တယ်... သူလည်း ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့တယ် နောက်ပိုင်းမှာ ကျနော့်ကို ကယ်တင်ဖို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မရဏပြည်ကို သွားခဲ့တယ် သူ့ဒဏ်ရာက ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာတာ တစ်နေ့မှာ သူ့အချိန်စေ့သွားပြီလို့ ပြောတယ်... တစ္ဆေက သူ့ကို မဖမ်းမိအောင် သေဖို့ ဟန်ဆောင်ပေမယ့် လရောင်ကို မခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"

သခင်မလင်စုက ရယ်လေ၏။

"မဆန်းပါဘူး.... ငါတို့မျိုးဆက်မှာ ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိရင် အဲဒီလူက သူပဲဖြစ်ရမယ်... ကောင်းကင်ကိုတက်နိုင်တဲ့သူရှိရင် အဲဒီလူက သူပဲဖြစ်ရမယ်... သေသွားတော့လည်း ကောင်းလိုက်တာ!"

"သခင်မလင်စု အဖိုးက ဘယ်လိုလူလဲ"

ချန်ရှီ စိတ်ဝင်တစား မေး​ကြည့်သည်။ သခင်မလင်စုက ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်လေ၏။

"ထက်မြက်တယ်... အရမ်းထက်မြက်တယ်။ အဲဒီလို ထက်မြက်တဲ့လူကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ တာအိုနည်းကို တစ်ချက် နားလည်ပြီး ကျွမ်းကျင်သွညးတယ်။ တခြားသူတွေ မခွဲနိုင်တဲ့ အရာတွေကို အလွယ်တကူ အက်ကွဲ​စေနိုင်တယ်... သူနဲ့ စတွေ့တဲ့နှစ်မှာ ငါ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ နှောက်ယှက်ခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်...သူက စကားနည်းနည်းမှ မပြောတော့ဘဲ ပြန်သွားခဲ့တာ... အဲဒီ့အချိန်ကစပြီး သူ့ကို အရမ်းသဘောကျသွားမိတာပဲ!"

သူမသည် အတိတ်ကို စိတ်ခံစားမှုများစွာဖြင့် ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်- "ဒီအကြောင်းကြောင့် သူ့ကို သဘောကျပြီး သူနဲ့အတူနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်... သူ့မှာ တားမြစ်ချက်မရှိသလို ဥပဒေမဲ့သူလည်း ဖြစ်တယ်။ မင်းအတွက်နဲ့ ဘိုးဘွားတွေရဲ့ အရည်အချင်းကို စိတ်ကြိုက်ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ဘိုးဘွားတွေရဲ့ မှော်ပညာကို ငါမသိတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို ပြောင်းပစ်တယ်... သူက အစွမ်းထက်တဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး နေရာတိုင်းက လူတွေကို ဒုက္ခပေးတယ်... အချိန်မရွေး အပြင်မှာ သေသွားနိုင်တယ်... နောက်တော့ ငါ့ဆရာက မင်းဂိုဏ်းကို လိုချင်လား၊ ဂိုဏ်းကို လိုချင်ရင် သူ့ကို စွန့်လွှတ်ရမယ် မင်း သူ့ကို လိုချင်ရင် ဂိုဏ်းဆိုတာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့... ဒါနဲ့ ငါ သူနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်တယ်..."

"သခင်မလင်စုရဲ့ ဆရာက ထိုက်ဟွာချင်းနန်းတော်ကလား "

ယွိလင်ကျစ် ပြောတာကို ခဏခဏ ကြားဖူးသည်။ ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ဦးကတော့ သူ့အဖိုးရဲ့ ချစ်သူဟုပင်။ သခင်မလင်စုဆီက ဆရာသခင်အကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်မှ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားတော့ သခင်မလင်စုရဲ့ မျက်နှာက အစိမ်းရောင် အရိပ်အမြွက်ပြလာသည်။

"ငါ့ကို ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ရဲ့ ကြွပ်ကြွပ်လေး ရှုံယန်လို့ ထင်နေသလား... ဟမ့် ရှုံယန်ရဲ့ ထိုက်ဟွာချင်း နန်းတော်ထက် မနိမ့်ကျတဲ့ ကောင်းကင်ဆရာစံအိမ်က!"

ချန်ရှီ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာပြီး "အဘိုးရဲ့ ချစ်သူ ဘယ်က လာမလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်တော့မှ ခန့်မှန်းလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ပါ တွေးလိုက်မိသည်။

သခင်မလင်စုက ရယ်မောပြီး။

"ငါက အသက်ကြီးနေပါပြီ အရသာက ဘယ်လိုလဲ မသိတော့ဘူး ချန်ရှီ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ဒါပေမယ့် နောင်မှာ ရှုံယန်အကြောင်းလည်း ထပ်မပြောနဲ့"

သူမမျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြန်သည်။ ချန်ရှီ မြန်မြန်လေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သခင်မလင်စုက ကွယ်လွန်သွားသော်လည်း သူမ၏ဝိညာဉ်သည် အသက် ၂၈ နှစ်သာရှိသေးသည်။ သူနဲ့အတူတူ အထဲမှာ စကားထိုင်ပြောရတာ အသက်ရှူမဝသလိုတောင် ဖြစ်လာ၏။

ကျင့်​ကြံသူသည် အသက်ကြီး၍ ကွယ်လွန်သောအခါ ရုပ်ခန္ဓာ၏ အိုမင်းခြင်းမျှသာဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်က အတိုင်းပင် ရှိသေးသည်။ သခင်မလင်စု၏ဝိညာဉ်သည် အသက် ၂၈ နှစ်သာရှိသေးပြီး သူမ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်သောအခါက သူမသည် လွန်စွာမှ ၁၆ နှစ်သာရှိသေးကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးထူးခြားခြား ပါရမီရှင် ဖြစ်နေခဲ့ကြောင်း ပြသနေပါသည်။

အရိုးနဂါးရထားလုံးက အမတမြို့မှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး အရှိန်မလျှော့မီ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ ချန်ရှီသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လှမ်းကြည့်သောအခါတွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော နတ်ဝိညာဥ်ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့မြင်ရပြီး တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားနေတာလည်း မြင်တွေ့ရသည်။ သူတို့ဘယ်သူလဲ ဆိုတာတော့ သူမသိပါ။

ရထားလုံးက ယွမ်ချန်နန်းတော်ရှေ့တွင် ရပ်သွားသည်။ သခင်မလင်စုက အရင် ဆင်းသွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"အမတမြို့မှာ ပိုင်ရှင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ တခြားသူတွေရဲ့ ယွမ်ချန် နန်းတော်ထဲကို ဝင်လို့မရဘူး... မင်းက အမတမြို့ကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ မရဏတမန် မဟုတ်ရင်ပေါ့...."

ချန်ရှီသည် တံခါးအတွင်းမှ ထွက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံများ ခုန်တက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ အဘိုးကို တွေ့နိုင်တော့မည်။ သူ့အဖိုးကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သစ်သားလှည်းဖြင့် အဖိုးနှင့်အတူ ထွက်တာ၊ လပွဲတော်ကို အတူတူသွားကာ အ​ဆောင်လက်ဖွဲ့များ ဆွဲသည့် အခါများ၊ ဟွမ်ဖောရွာက နေ့ရက်များကို လွမ်းဆွတ်မိသည်။ အဖိုး ချက်ထားတဲ့ ဆေးဝါးတွေ၊ အဖိုး ကျွေးတဲ့ အစားအစာတွေ၊ အဖိုးကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ အရုပ်တွေ၊ သူ့အတွက် ဝယ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။

"အဘိုးနဲ့ ကျွန်တော် ထောင်ထဲကို အတူတူ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နိုင်ရင် အမေ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာပါ!"

ချန်ယင်တူး၏ ယွမ်ချန်နန်းတော်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး လုံးပတ် ဆယ်မိုင်ကျော်ရှိသည်။ ငယ်ငယ်က သခင်ငယ်ဝင်းလောက် မကျယ်ပေမယ့် သေးငယ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အထဲမှာ ခြေရာတွေ လှမ်းပြီး နန်းတော်တံခါး ပွင့်သွားတယ်။ လှပသော အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မေးလာ၏။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ"

လှပသော အမျိုးသမီး၏ နောက်တွင် ရာနှင့်ချီသော လှပသော အမျိုးသမီးများသည် ခြံဝင်းထဲတွင် သီဆိုကာ ကခုန်နေကြပြီး လူပင်လယ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

သခင်မလင်စု မျက်နှာက နီရဲနေပြီ။ သူခိုးအဟောင်းချန်က တကယ်ပျော်နေပါသည်။ အခြားသူများမှာ သူတို့၏ ရွှေအိမ်များထဲတွင် လှပသော အမျိုးသမီးများ ရှိတတ့ကြသော်လည်း သူ့တွင် ရာနှင့်ချီရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံ ခုန်သွားသည်။ ဤလှပသော အမျိုးသမီးများသည် သူ့အဖိုးအတွက် သူမီးရှို့ခဲ့သော စက္ကူရုပ်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါလည်း အများကြီး မရှို့မိပါဘူး... ငါ့အဖေနဲ့ ဦးလေးများလား"

ချန်ရှီ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နားမလည်နိုင်သော အင်အားဖြင့် အပြင်ဘက်၌ ပိတ်ဆို့ခံခဲ့ရသည်။

"သခင်က မင်းကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်မပေးရင် မင်းဝင်လို့မရဘူး... ငရဲနတ်လေးလိုမျိုး အသုံးမကျတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကပဲ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်တယ်။"

"အဘိုး ကျနော် တစ်ဆယ်လေးပါ! အဘိုးကို တွေ့ဖို့ လာခဲ့တာ!"

အတွင်းမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသော်လည်း စက္ကူရုပ်မှ အသွင်ပြောင်း လှပသော မိန်းမပျိုများ တယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာကြသည်။ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က "ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဘယ်တော့မှ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ကြုံလာလို့ရှိရင်..."

သခင်မလင်စုသည် တားမြစ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ထုတ်ယူကာ တံခါးပေါ်တွင် ကပ်ကာ ယွမ်ချန်နန်းတော်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီ တားမြစ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မှင်စာအပြင် တားမြစ်ထားသော တံဆိပ်တစ်ခုလည်း ပါရှိနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ယခုအချိန်တွင် သရဲတစ္ဆေအသွင်ဖြင့် ဖြစ်နေပြီး တစ္ဆေအရေးအသားကြောင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကာ ၎င်းတွင် ဘာရေးထားသလဲ မသိပေ။

ဟေးကော်က ယွမ်ချန် နန်းတော်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ နန်းတော်ထဲတွင် နေရာတိုင်းတွင် မိန်းကလေးများ ရှိသည်။ သူတို့ဟာ စက္ကူလူသားတွေလို့ သိထားပေမယ့် မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ အဲဒီအထဲမှာ အရမ်းစိတ်အားထက်သန်တဲ့ ရုပ်ရည်ချောမောသော အပျိုကြီးတချို့လည်း ပါသေးသည်။

"ဒါလည်း ငါမီးရှို့ခဲ့တာပဲ"

အဘိုး၏ ယွမ်ပေါင်သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရွှေတုံးများကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ချန်ရှီ၊ ချန်ထန်နဲ့ ချန်ဝူတို့ ငွေစက္ကူများစွာကို မီးရှို့ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ယွမ်ချန်းနန်းတော်ရှိ နန်းတော်များနှင့် လှေကားထစ်များကို ချန်ရှီနှင့် သူတို့သည် ချန်ယင်တူးအတွက် မီးရှို့ခဲ့သည်။ ယွမ်ချန်နန်းတော်ထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ ၎င်းတို့သည် တကယ့်နန်းတော်များနှင့် ဆောင်ခန်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယွမ်ချန်နန်းတော်တွင် လူငယ်၊ လူလတ်ပိုင်းနှင့် သက်ကြီးပိုင်းအမျိုးသမီးများ အပါအဝင် အလှတရားများစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့်။

"ချန်ရှီ မင်း ဒီဟာကို မီးရှို့လိုက်တာလား..."

ချန်ရှီလည်း ရှက်သွားခဲ့သည်။

"အဖေလည်း မီးရှို့ခဲ့တယ်... ဦးလေးဝူရောပဲ အကုန်လုံးက ကျနော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

"သူ့ကို မင်းတို့တော်တော် သုံးပေးတာပဲ!"

သခင်မလင်စု​သည် ယွမ်ပေါင်သစ်ပင်ရှိရာသို့ ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြော၏။

"သူဘယ်တုန်းကမှ ပြန်မလာခဲ့သေးဘူး ဒီမှာ ငွေစက္ကူတွေ ထုတ်ယူထားတဲ့ သဲလွန်စမရှိဘူး... ထူးဆန်းတယ် အဲ့သရဲတစ္ဆေကောင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ စိတ်ပျက်မိသည်။ ချန်ယင်တူး သေပြီဟု သူမ ထင်ခဲ့ပြီး မန်ဒရင်းဘဲတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း သူတစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေရဦးမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"အဘိုး ဘာလို့ ယွမ်ချန်နန်းတော်ကို ပြန်မလာတာလဲ"

စိတ်ပူပင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။ အဘိုးအိုသည် ရန်သူများစွာ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာတွင်လည်း အန္တရာယ်ရှိနေမလား မပြောတတ်ချေ။

သူစိတ်စောလာသည်။ အဘိုးက ငယ်ငယ်က ဒုက္ခတွေ အများကြီးပေးခဲ့သည်။ သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ အနိုင်ကျင့်နှိပ်စက်တာတွေ ခံနေရမှာ ကြောက်ရသည်။

တစ္ဆေ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားအချို့က သူ့ကို ထောင်ချပြီး အရိုက်ခံ​နေရတာလည်း ဖြစ်နိုင်၏။

"ချန်ရှီ... ပြန်သွားတော့ မြေအောက်ကမ္ဘာက အန္တရာယ်များတယ်... မင်းက သက်ရှိလူသား... အကြာကြီးနေဖို့ မသင့်တော်ဘူး" သခင်မလင်စုသည် ချန်ယင်တူးကို ရှာမတွေ့တော့သဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ဆိုလာသည်။

"သခင်ငယ်က အမတမြို့မှာ ပိုက်ကွန်ကို ပြင်ထားပြီးသား.... တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေရင် သူမင်းကို ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အမေက ပိတ်မိနေတယ်...ကျနော် ကလေးဘဝတုန်းက ဒီရောက်နေတာ ဘယ်လိုလုပ် ထိုင်ကြည့်ရမှာလဲ... အသက်ကို စွန့်ရရင်တောင် ကြိုးစား​ကြည့်မယ်!"

သခင်မလင်စုက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြော​လေသည်။

"သခင်ငယ်က ဘယ်လောက် တန်ခိုးကြီးမှန်း မင်း မသိဘူး.... မင်း ရူးကြောင်ကြောင်တွေ လုပ်ရင် သေမှာပဲ"

"သခင်မလင်စု သခင်ငယ်ရဲ့ဇာစ်မြစ်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား"

သခင်မလင်စုက တုံ့ဆိုင်းနေပြီး။

"မင်းလက်လျှော့လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်... သခင်ငယ်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဝေ့ သူ့နာမည်က ယွဲ့... သူ့အဖေနာမည်က ဝေ့လင်... အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ မရဏကမ္ဘာက တရားသူကြီး.... ဝေ့လင်က နံ့သာနဲ့မီးရဲ့ နတ်ဘုရား သားသမီးမထွန်းကားနိုင်ဘူး... တစ်ခါက မျိုးရိုးယန်နဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် မရဏကမ္ဘာထဲကို ဝင်လာရင်း အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်ခဲ့တယ်... ဝေ့လင်က ခရီးတစ်ခုသွားရင်း အမျိုးသမီးကို ကယ်တင်ခဲ့ရာကနေ နှစ်ဦးချစ်ကြိုက်သွားပြီး ဇနီးမောင်နှံဖြစ်လာခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမယ့် မိန်းမက သက်ရှိလူသား... မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ မရှင်သန်နိုင်တဲ့အတွက် သူ့ကို ခွဲခွာခဲ့ရတယ် အမျိုးသမီးက သက်ရှိလောကကို ရောက်လာပြီးနောက် ဝေ့ယွဲ့ ဆိုတဲ့ သားတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့တယ်... ဝေ့ယွဲ့က တစ္ဆေနတ်ဘုရားရဲ့ သားဖြစ်တာကြောင့် ယင်နဲ့ယန် ကမ္ဘာနှစ်ခုကြား သွားလာနိုင်တယ်... သူက မရဏကမ္ဘာမှာ တန်ခိုးကြီးတဲ့ မရဏတမန်လည်း ဖြစ်လာတယ်... သူ့ဖခင်ရဲ့ဆက်ဆံရေးအပြင် သူ့ကို သခင်ငယ်လို့လည်း ခေါ်တယ်!"

ချန်ရှီ အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။

"သခင်ငယ်ရဲ့ အမေက ယန်မျိုးရိုးလား... မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုထဲက ယန်မိသားစုနဲ့ သက်ဆိုင်သလား"

သခင်မလင်စုက ပြုံးပြီး ပြန်ပြောသည်။

"ကမ္ဘာမှာ ယန်မျိုးရိုးလို့ နာမည်ပေးတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတယ်... ယန်လို့ ခေါ်တဲ့လူတိုင်းက ယန်မိသားစုနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့တော့ မထင်ရပါဘူး ဒါပေမယ့် သခင်ငယ်ရဲ့အမေကတော့ ယန်မိသားစုကလို့ ကောလဟာလတွေ ထွက်နေပုံရတယ်...."

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးသားက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာသည်။

"ယန်မျိုးရိုး တရားသူကြီး ဝေ့လင်နဲ့ တွေ့တာတွေ...သူမရဲ့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်အားလုံးကို ယန်မိသားစုက စီစဉ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား... ယန်မိသားစုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တရားသူကြီး ဝေ့လင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးထူထောင်ပြီး ဝေ့ယွဲ့ကို မရဏတမန် ဖြစ်လာစေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။"

"မင်းက ပြဿနာကို တွေးနေတတ်တာဘဲ... ယန်မိသားစုက ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး စီစဉ်ရတာလဲ မရဏကမ္ဘာက သက်ရှိလောကမှ မဟုတ်ပဲ ဘာကောင်းကျိုးတွေ လုပ်နိုင်မှာလဲ"

"သခင်ငယ်ရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ဆို ယန်မိသားစုက မရဏကမ္ဘာမှာ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား​တွေ ရှိလာနိုင်တယ်... ယန်မိသားစုရဲ့ သခင်​တွေသေဆုံးပြီးရင် သူတို့ မရဏကမ္ဘာမှာ အတူတူ စုရုံးနိုင်မယ် ရန်ငြိုးဖွဲ့နိုင်မယ်..."

"သခင်ငယ်ရဲ့ အထောက်အထား မရှိရင်တောင် ယန်မိသားစုရဲ့သခင်တွေက သူတို့သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း မရဏကမ္ဘာမှာ အရှင်သခင်တွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ... သခင်ငယ်ရဲ့ အထောက်အထားကို သုံးဖို့လား... မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုက သက်ရှိကမ္ဘာမှာရော မရဏကမ္ဘာကြီးမှာရော မိသားစုကြီးတစ်ခု ထပ်လုပ်ယူလို့ ရတယ်လေ! သခင်ငယ်ရဲ့ အထောက်အထားကို လိုပါဦးမလား"

ချန်ရှီလည်း အဲဒါကို တွေးကြည့်တော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ် လို့ ခံစားရလေသည်။

ဒါပေမယ့် ယန်မျိုးရိုး အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်က မရဏပြည်ကို ဝင်ရောက်ကာ မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ တရားသူကြီးကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ပြီး သားတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့တာက ဒဏ္ဍာရီဆန်လွန်းတယ်လို့ ခံစားရစေခဲ့ပါ၏။

ချန်ရှီ ဒီကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်တော့သည်။

"သခင်မလင်စုရဲ့ အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲ"

သခင်မလင်စုက စကားပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေသလို သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ကောင်းကင်ဆရာစံအိမ်မှာ ငါက အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိတယ်... ငါသေပြီးရင် နတ်ဝိညာဥ်က ရှိနိုင်သေးတယ် အဲဒါကြောင့် ငါ မရဏကမ္ဘာမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်တယ်။ တစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေတောင် ငါ့ကို လေးစားရမယ်... ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကို ငါမကူညီနိုင်ဘူး ချန်ရှီ စောစောပြန်သွားတော့..."

သူမသည် ယွမ်ချန်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး အရိုးနဂါး ရတနာရထားလုံးပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ တံခါးဘက်ကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်ကာ မောင်းသူကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်​တော့သည်။

ရထားလုံး ထွက်သွားတော့ လှေသမလေးက တံခါးရှေ့မှာ ပေါ်လာပြီး သူမ ထွက်သွားတာကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ လှေသမလေးက မျှော်ကြည့်ရင်း တံခါးဝတွင် တားမြစ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို တွေ့လိုက်ကာ။

“သူမမှာ ဒီလို ရတနာတွေတောင် ရှိတယ်.. ကောင်းကင်ဆရာရဲ့ မယားဖြစ်ထိုက်ပါပေတယ်...”

ဒါကိုကြားတော့ ချန်ရှီ အံ့သြသွားပြီး။

"ကောင်းကင်ဆရာရဲ့ ဇနီးလား... သခင်မလင်စု မဟုတ်ဘူးလား"

လှေသမလေးက ချန်ယင်တူးရဲ့ ယွမ်ချန် နန်းတော်ထဲကို လှမ်း၀င်လာခဲ့သည်။

"သူမနာမည်က လင်စု... သူက အရင်မျိုးဆက် ကောင်းကင်ဆရာရဲ့ ဇနီး... ကောင်းကင်ဆရာကို ဧကရာဇ်က အပ်နှင်းထားတာ... အခု ဘုရင်က မရှိပေမယ့် ကောင်းကင်ဆရာတွေကိုတော့ မျိုးနွယ်စုအလိုက် မွေးဖွားပေးရမှာပဲ... မရဏကမ္ဘာမှာ ကောင်းကင်ဆရာတွေကို နတ်တွေ နတ်ဘုရားတွေက ရိုသေလေးစားကြသလို သူတို့ဇနီးမောင်နှံလည်း မရဏကမ္ဘာမှာ ထူးကဲတဲ့ အနေအထားတွေ ရှိတယ်... သေပြီးနောက်မှာ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ နတ်တန်ခိုးတွေ ရှိတယ်... ငါ သက်ရှိကမ္ဘာကို ထွက်ပြေးပြီး နောက်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ တွေ့ဖူးတယ်…"

ချန်ရှီ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆူလိုက်သည်။

"မင်း သက်ရှိကမ္ဘာထဲ ထွက်ပြေးသွားတုန်းက ငါ့ကို ဘာလို့ မခေါ်သွားခဲ့တာလဲ သခင်မလင်စုက အပြင်လူ မဟုတ်လို့ တော်သေးတာပေါ့"

လှေသမလေးက ချီတုံချတုံနဲ့။

"ငါက ငါ့ဘဝအတွက် ပြေးနေရတာလေ... နောက်တစ်ခါ မင်းကိုပါ ခေါ်သွားပါ့မယ်"

ချန်ရှီသည် တံခါးကို သော့ခတ်ရန် သူ၏ မှော်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူက အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ချွတ်ကာ တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

"သခင်မလင်စုက ငါ့ကို ပြန်ခိုင်းပေမယ့် တားမြစ်ထားတဲ့ ကမ္ပည်းပြားကို သူမ ထားခဲ့တယ်... ဒီဟာက ယွမ်ချန် နန်းတော်ထဲကို ဝင်ထွက်နိုင်တာမို့ ငါတို့ အဖိုးရဲ့ နန်းတော်မှာ ရက်နည်းနည်း နေလို့ရမှာပါ...ငါတို့ သခင်ငယ်ရဲ့ အိမ်ကြီးထဲက ငရဲနတ်လေးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ကြမယ်!"

လှေသမလေး : “အိမ်ထဲကို ဘယ်လို ဝင်မှာလဲ”

"လွယ်ပါတယ်... သခင်ငယ်ရဲ့ ယွမ်ချန် နန်းတော်ကို သော့ခတ်ဖို့ နောက်မှ စာလုံးပေါင်း ထပ်လုပ်လိုက်မယ်... သူ့နန်းတော်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ငရဲနတ်လေးကိုတော့ ရွေးချယ်နိုင်လောက်ပါတယ်"

တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတော့ ချန်ရှီ တံခါးကို သွားဖွင့်​လိုက်သည်​။ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ရှိနေ၏။ ချန်ရှီကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ့ကို အပေါ်အောက်ငုံ့ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

"ယင်တူး ပြန်ရောက်နေပြီ ထင်နေတာ... အဲဒါကြောင့် သူ့ကိုတွေ့ဖို့လာခဲ့တာ"

"လူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲ"

"ဟွမ်ဖောရွာက ချန်ယင်တူးရဲ့အိမ်နီးချင်း ကျန်းထုန်လို့ခေါ်တယ်... ငါ့မိန်းမက ချောင်ဝူကျူ လို့ခေါ်တယ် သူငါ့ကို ဘယ်တော့လာခေါ်မလဲ မေးချင်လို့..."

"အဘွားကြီးဝူကျူလား... သူမ ကျန်းမာရေးကောင်းတယ်"

အဘိုးအိုသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ငါ သေတာတောင် ၂၆ နှစ်ရှိပြီ... သူဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ ငါ အရမ်းစိုးရိမ်နေတာကို..."

ချန်ရှီ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအို ကျန်းထုန်သည် သူ၏ ယွမ်ချန်နန်းတော်တံခါးခုံတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး အထီးကျန်ဆန်လွန်းလှသည်။

အနီးတစ်ဝိုက်တွင် နန်းတော် တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေသည်။ ချန်ရှီ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့ရာ ဟွမ်ဖောရွာက သေဆုံးသွားသော ရွာသားများရဲ့ ယွမ်ချန် နန်းတော်များ ရှိလေသည်။ မွှေးကြိုင်သော နံ့သာရသူများ ရှိသလို မရသူတွေကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။

ချန်ရှီ နန်းတော်သို့ ပြန်လှည့်လာပြီး နန်းတော်တံခါးကို ပိတ်ကာ လှေသမလေးနဲ့အတူ ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ သူ့စိတ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပျံသန်း​နေသည့် ဂါထာများ ပေါ်လာပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော လှေသမလေးနှင့် အိုးမည်းကြီး ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှီ သူ့လက်ညှိုးကို ညွှန်လိုက်သည်နှင့် မြေပြင်မှ စမ်းချောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ နွေဦးရာသီတွင် ကြာစိမ်းသည် သူ့အလိုလို ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြာပန်းပွင့်သည့် နေရာတွင် အလင်းတန်းများ ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။

ချန်ရှီသည် ဤမှော်အစွမ်းကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မှိန်းနေပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အဖွားရှားက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းကင်ကို စိန်ခေါ်နိုင်တဲ့ မှော်ပညာကိုတောင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပဲ..."

ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုက လူနှစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်များကို ဆွဲထုတ်ပြီး နက်ရှိုင်းသော နွေဦးထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ နစ်မြုပ်သွားပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းများက သူတို့ရှေ့တွင် ဆက်လက် စီးဆင်းနေသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ထံ၌ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှီ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မှာ အရပ်နှစ်ပေကျော်ရှိတဲ့ အစိမ်းရင့်ရောင် ငရဲနတ်ကလေး ဖြစ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရပါ၏။

သူစိတ်သက်သာရာရပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်သော်လည်း အဆောက်အဦများကို ထွင်းထုပြီး ဆေးခြယ်ထားသည့် ကြီးမားလှသော ဝင်းကြီးထဲတွင် ရှိနေတာ သူမြင်လိုက်ရသည်။ ငရဲနတ်လေးတွေ တော်တော်များများက ခြံနဲ့ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။

"ဟေး ငါက ခွေးမဟုတ်တော့ဘူး... ဟေး ငါစကားပြောလို့ရပြီ!"

ချန်ရှီနှင့် မနီးမဝေးတွင် ငရဲနတ်လေး တစ်ကောင်က ဆူညံနေသည်။

"ငါ စကား ပြောတတ်တယ် ဘုရားရေ... ဘုရားရေ "

"ဟေးကော် အော်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့!"

ချန်ရှီ မြန်မြန်ထပြီး ပြေးဆွဲရ၏။

"ထ! မြန်မြန်ထ! မြေကြီးပေါ်မှာ လေးဖက်ထောက် တွားသွားမနေနဲ့၊ မင်း အခု ဟေးကော် မဟုတ်ဘူး မင်းက အခု ငရဲနတ်လေး!"