အခန်း (၇၂)

အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦး ရှိနေခြင်းကြောင့် ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ် အန္တရာယ်ကင်းစွာ လွတ်မြောက်သွားခြင်းပင်။

သူ လဲကျသွားချိန်တွင် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က သူ့ဘက်သို့ တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ သူ၏ခြေထောက်မှ နွယ်ပင်တစ်ပင်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုနွယ်ပင်က ဂါးရက်၏ ခါးကို ရစ်ပတ်ကာ သူ့ကို မြှောက်တင်၍ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။

ဂါးရက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ချွေးများရွှဲစိုနေကာ သူ့ဒူးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မောပန်းစွာ အသက်ရှူနေသည်။ သူ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆရာများမှာ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်နေခြင်းက အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်လှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်ကို အခြားသူများဘက်သို့ လွှဲချပြီးနောက် ဂါးရက်က မြေပြင်ပေါ်တွင် မိနစ်ဝက်ခန့် အနားယူကာ အခြားလူနာဆောင်များကို စစ်ဆေးရန် ခြေသံပြင်းပြင်းဖြင့် ထွက်ခွါသွားတော့သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းနှင့် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးတို့ အလုပ်များနေချိန်တွင် မြို့သခင် ဂျိုအန်က သူ၏ မြင်းရထားထဲ၌ သက်တောင့်သက်သာပင် စကားပြောနေ၏။

၎င်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော မှော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်က မှော်ဆရာ ဂယ်မန် ဘေးတွင် ထိုင်ခဲ့ဖူးသူပင်။ ထိုမှော်ဆရာသည် ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် "ဟို သိမ်းငှက်လား" ဟု အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။

ဆိုင်အပေါ်တွင် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်က မနားတမ်း ပတ်ဝဲပျံသန်းနေ၏။ ထိုသိမ်းငှက်၏ အော်သံများက ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူ၏ ခြေသည်းပေါ်ရှိ အနီရောင်အဝတ်စက အလံတစ်ခုသဖွယ် တလူလူလွင့်နေ၏။ မြို့သခင် ဂျိုအန်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာ၌ပင် အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ပါသည်။

မြို့သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲနှင့် သွေးသားကိစ္စများက ပြဿနာမရှိသလို ဇနီးငယ်အနည်းငယ်ထားရှိခြင်းသည်လည်း အရေးမကြီးပေ။

သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အဆင့်မမီလျှင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ချေ။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မြို့ထဲတွင် ထူးခြားသော အဖွဲ့အစည်းများရှိပြီး သူတို့ မည်မျှ အင်အားကြီးသည်နှင့် သူတို့ လုပ်ဆောင်သည့်အခါ ထူးခြားသော လက္ခဏာရပ်များ မည်သည်တို့ ဖြစ်သည်ကို မှတ်ထားရမည်ပင်။

"တိရစ္ဆာန်အဖော်..."

မြို့သခင် ဂျိုအန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက... ဒါက သဘာဝဘုရားကျောင်းက အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြစနစ်ပဲ"

အကူအညီအတွက် တိရစ္ဆာန်အဖော် စေလွှတ်သည်ဆိုခြင်းမှာ ထိုနေရာမှ အခြေအနေ မည်မျှ ဆိုးရွားနေသည်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင်။

မြို့သခင် ဂျိုအန်က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မြင်းရထားက ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာခင်မှာ မြောက်ဘက်အဓိကလမ်းမကြီးမှ သတင်းများ လှိုင်းလုံးများသဖွယ် တသီတတန်းကြီး ရောက်ရှိလာသည်။

"၁၀ ယောက် ဒဏ်ရာရ"

"၁၇ ယောက် ဒဏ်ရာရ"

"၂၉ ယောက် ဒဏ်ရာရ။ အားလုံးကို အနီးအနားဆိုင်တွေဆီ ရွှေ့ပြောင်းထားတယ်။ သေဆုံးသူ မရှိသေးဘူး"

"၁၀ ယောက် ပြင်းထန်ဒဏ်ရာရ၊ ၁၉ ယောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဒဏ်ရာရ။ ငါးယောက်က သတိမေ့နေတယ်"

၎င်းက ဒုက္ခပင်။ မြို့သခင်ဂျိုအန်က သူ့နဖူးကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယာဉ်တန်းထဲမှ မှူးမတ်များက သတင်းအချက်အလက်အသစ်တစ်ခု ရရှိတိုင်း ပိုမို ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။

"အိုး မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ့တူမလေးက မြောက်ဘက်အဓိကလမ်းမကြီးမှာ ရှိနေတာ"

"ငါ့မြေးလေး ဒီနေ့ အပြင်သွားဆော့မယ် ပြောတယ်"

"ငါ့ယောက္ခမက ငါ့ယောက္ခမရဲ့ ညီမလေးနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်နေတာ၊ သူတို့ ဒါနဲ့တိုက်မိသွားနိုင်မလား"

"ဘားရွန်နက်စ် လိုနာ ငါ့သား ဒဏ်ရာရသွားပြီ"

"ဖရန့်ဇ် မြောက်ဘက်အဓိကလမ်းမကြီးကို အမြန်သွား။ အဲဒီလူငယ် ဘုန်းတော်ကြီးလေး သူ့နာမည် ဘာလဲ ရှာပြီး ငါ့တူကို အရင်ကုပေးဖို့ ပြောလိုက်။ သူ ကောင်းကောင်းကုပေးရင် ဆုချမယ် မဟုတ်ရင် ငါ သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်"

ယာဉ်တန်းက အရှိန်မြှင့်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးလည်း တိုးဝှေ့နေကြသဖြင့် နွေဦးလယ်ပွဲတော် ကျင်းပနေသည့် မြို့တွင်း၌ သွားလာရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူရဲကောင်းနိုလန်က ဦးဆောင်ကာ လူအုပ်ကို ရှင်းလင်းပေးနေပြီး တပ်စုမှူးနှစ်ဦးကလည်း မနားတမ်း အော်ဟစ်နေကြသည်။

"လမ်းဖယ် မြို့သခင်အတွက် လမ်းဖယ်ကြ"

"မဖယ်ရင် ကြိမ်နဲ့ရိုက်" ဟု သခင်ကြီး ဂျိုအန်၏ မြင်းရထားဘေးမှ နိုက်တ် အစောင့်တစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။ သူရဲကောင်းနိုလန်က လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ တပ်စုမှူးနှစ်ဦးကလည်း ကြိမ်ကို မရိုက်ဘဲ ဆက်အော်နေသည်။

"ဖယ် မြန်မြန်ဖယ်"

လူငယ် ဂါးရက်က အလုပ်များလွန်း၍ ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ကြိမ်ဒဏ်ရာများ ထပ်တိုးလိုက်လျှင် သူ့ အသက်ရှင်ခွင့် ရတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ယာဉ်တန်းက အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လှုပ်ခါ ရွေ့လျားလာရာ ဘီးများအောက်မှ ရွှံ့များနှင့် မသိသောအရာများဖြင့် ပေကျံနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်အဝင်ဝသို့ ရောက်လာ၏။ သွက်လက်သော အစောင့်များက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ သခင်ကြီး ဂျိုအန်ကို မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီကြသည်။ မြို့သခင်က ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ပြီး လှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ဦးကို ဆွဲကိုင်ကာ စုံစမ်းလိုက်သည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူ ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ"

"မြို့သခင်ကို သတင်းပို့ပါတယ်"

ဆိုင်အဝင်ဝတွင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းနေသော မြို့စောင့်များက ကိုယ်ကို တည့်မတ်စွာ ရပ်ကာ အဆုံးအစွန်ထိ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် "ခုချိန်ထိ ဘယ်သူမှ မသေသေးပါဘူး"

"ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ..."

သခင်ကြီး ဂျိုအန် ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားသည်။ သူ ဆိုင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားရာ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းနှင့် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးတို့သည် တစ်ဦးစီ ကုသမှု မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနေကြသည်။ သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောသည်။

"နှစ်ဦးစလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီသာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်တွေ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ နှစ်ဦးစလုံးကြောင့်ပါ"

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာချိန်မှာ လူငယ် ဂါးရက်က အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးသားပါ။ လူငယ် ဂါးရက်"

"ဒီမှာပါ"

အနီရောင်ဇုန်မှ လူတစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ သခင်ကြီး ဂျိုအန် မျက်လုံးမှိတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ ပိတ်ဖော့ရှပ်အင်္ကျီက စိုစွတ်နေပြီး သူ့လက်များပေါ်တွင် သွေးစွန်းထင်းမှုများ ရှိနေသည်။ စိုစွတ်သော ဆံပင်နက်များက နဖူးပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး ချွေးများက သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေ၏။

ထိုသူက သာမန်မိသားစုက သာမန်လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စစ်နတ်ဘုရားဘုရားကျောင်းမှ ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီးက သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုသို့ တွေးမိကာ သခင်ကြီး ဂျိုအန်က ခေါင်းကို လေးနက်စွာ ညိတ်ပြပြီး လူငယ်၏ မျက်လုံးများကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မင်းက ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်လား။ ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်"

မူလက လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်း၊ ပခုံးပုတ်ခြင်း ထို့နောက် ဆုချခြင်းတို့ ရှိလိမ့်မည်။ သို့သော် လူငယ်လေး၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ တတိယအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်ကျော်သွားလိုက်တော့သည်။

သခင်ကြီး ဂျိုအန်က သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့နှင့်အတူ ဝင်လာသော နွေဦးနတ်ဘုရားမ၏ အဓိကဘုန်းတော်ကြီးက အံ့သြစွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သူလား။ ဒါပေမဲ့ သူက မှော်ဆရာ မဟုတ်လား"

မှော်ဆရာလား…သူက ကုသသူ မဟုတ်ဘူးလား။

သခင်ကြီး ဂျိုအန်ပင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။ သူ ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်အကြောင်း အရင်က ကြားဖူးသည်။ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက သူရဲကောင်းရိုမန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကုသပေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့အတွက် ပြောဆိုပေးခဲ့ဖူးသည်။

ဒါပေမဲ့ မှော်ဆရာဆိုတာက ဘာလဲ။ ငါတစ်ခုခုကို မှားပြီးသိခဲ့တာလား။

သခင်ကြီး ဂျိုအန်က နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အဓိကဘုန်းတော်ကြီးကို မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူနှင့်အတူ ခရီးသွားခဲ့သော မှော်ဆရာက ဆိုင်ထဲသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ဝင်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ ချက်ချင်း အံ့သဩတုန်လှုပ်သွားသည်။

"အိုး တကယ့် မှော်ဆရာပဲ"

မှော်ဆရာအဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒဏ်ရာရသူများက အနီရောင်၊ အဝါရောင်၊ အစိမ်းရောင်နှင့် အနက်ရောင်တို့ဖြင့် မှတ်သားထားသည်။ သူတို့သည် မှော်ပညာဆိုင်ရာ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုများ၏ ထင်ရှားသော လက္ခဏာများဖြစ်သည်။ မြို့စောင့်တစ်ဦးက ဆိုင်တံခါးဘေးတွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် အနီရောင်၊ အဝါရောင်၊ အစိမ်းရောင်နှင့် အနက်ရောင်တို့ဖြင့် ကြီးမားသော စာလုံးများကို တန်းစီရေးသားထားရာ မှော်ပညာဖြင့် ရေးထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"အဆင့် ၃ နှင့် ၄ ဘုန်းတော်ကြီးများ အနီရောင်ဇုန်သို့..

အဆင့် ၁ နှင့် ၂ ဘုန်းတော်ကြီးများ အဝါရောင်ဇုန်သို့..

ဘုန်းတော်ကြီးသင်တန်းသားများ အစိမ်းရောင်ဇုန်သို့ ဒဏ်ရာများအား သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ သွေးတိတ်အောင်လုပ်ပြီး ပတ်တီးစည်းပေးရန်

စီစဉ်ပေးထားသည့်အတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ပါ၊ အမှတ်အသားများအတိုင်း ကုသပါ၊ ဒါမှ အသက်အများဆုံး ကယ်တင်နိုင်မှာပါ"

စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

မှော်ဆရာအဘိုးကြီးပင် ရယ်မောမိသည်။ လူနာများကို ဘုန်းတော်ကြီးနည်းလမ်းများဖြင့် အမျိုးအစားခွဲခြားပြီးနောက် မှော်ပညာဖြင့် အမှတ်အသားပြုခြင်း၊ တာဝန်ခံသင်တန်းသားက စိတ်ဝင်စားစရာ ကလေးတစ်ဦးပဲ...

"တကယ် မှော်ဆရာလား" ဟု သခင်ကြီး ဂျိုအန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မှော်ဆရာအဘိုးကြီးက ပြုံးစိစိဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ် တကယ် မှော်ဆရာပဲ မှော်မျှော်စင်ရဲ့ တပည့်သစ်လေး..."

မှော်ဆရာတစ်ယောက်က ကုသခြင်းကိုလည်း ကြီးကြပ်နိုင်တာလား။

ပြီးတော့ ကုသသူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုလည်း အမိန့်ပေးနိုင်တာလား။

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက သူ့ကို ဂုဏ်မပေးခဲ့ဘူးလား။

သခင်ကြီး ဂျိုအန် ရုတ်တရက် တွေဝေသွားသည်။

မေးသင့် မမေးသင့် မသေချာပေ။

အဓိကဘုန်းတော်ကြီးက ပြောနှင့်ပြီးသား

"ဂါးရက်က ဒီအကုန်လုံးကို လုပ်ခဲ့တာလို့ မင်းပြောနေတာလား။ သူက မှော်ဆရာတပည့်လေးပဲ ရှိသေးတာ"

စကားအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မှူးမတ်များက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ဆိုင်က ကျဉ်းကျဉ်း၊ သွေးနံ့ကလည်း မကောင်းသဖြင့် လူအများစုမှာ အတွင်းသို့ မဝင်ဘဲ ခေါင်းများသာ ပြူထွက်ကြည့်နေကြသည်။ အဓိကဘုန်းတော်ကြီး၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ သူတို့ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုကြသည်။

"မှော်ဆရာတပည့်လား"

"မှော်ဆရာတပည့်က ဘုန်းတော်ကြီးရဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေတာလား"

"တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

"ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီးက ဒီတပည့်ကို တာဝန်ခံတယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား"

"အိုး ဂိုဏ်းချုပ်ဘုန်းတော်ကြီးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးသိပါတယ်..."

"မှော်ဆရာတစ်ယောက်က ကုသသူအဖြစ်ပါ လုပ်တာလား။ ဘယ်သူ ယုံမလဲ။ ဘုရားကျောင်းက ရူးနေပြီ..."

"ဟုတ်တယ် အသိပညာတွေ သင်ကြားပေးတာ ယုံကြည်ခြင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတာက နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီလောက် ခက်ခဲခဲ့တာ။ တစ်ယောက်ကို သင်ပေးပြီး တခြားနေရာကို ထွက်သွားရင် ဘယ်ဘုရားကျောင်းက သဘောတူမလဲ"

ဆွေးနွေးသံများ ကျယ်လောင်လာပြီး သခင်ကြီး ဂျိုအန်၏ သံသယများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ငွေအနည်းငယ်က အရေးမကြီးပေ။ သို့သော် မှားယွင်းသူကို ဆုချခြင်းက ရှက်စရာကောင်းမည်။

ဒီကောင်လေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ တပည့်လေးတစ်ယောက်က ဒီလောက် ပြဿနာရှာနေတာ။

"မင်းက တကယ် မှော်ဆရာတပည့်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကုသသူလား" ဟု သခင်ကြီး ဂျိုအန် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

ဂါးရက် ပြန်ဖြေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက ကုသမှု မန္တန်တစ်ခု ပြီးဆုံးသွားပြီး ပြုံးရယ်ကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဒီ ဂါးရက်က ကျွန်တော်ရဲ့ တပည့်ပါ"