အခန်း (၇၉)

"ဒါ ဘာလဲ"

ဂါးရက်သည် မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီး၏ လက်ဖဝါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ဘာမှမသိပေ။

၎င်းသည် ခွေးသွားစိတ်ပုံစံ ကျောက်တုံးလေးတစ်တုံးဖြစ်ပြီး သေးငယ်သည်။ လက်တစ်ချောင်း၏ တစ်ဝက်ပင်မရှိ။ ဖျော့တော့သော အဝါရောင်ရှိပြီး ပုံရိပ်ထင်သော အလင်းရောင်ရှိကာ ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ တောက်ပခြင်းမရှိပေ။

သူသည် ဂယ်မန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြချက် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ထိုအရာကို ယူခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုလိုသည်။

သို့သော် သူ မပြောမီ အသံနှစ်သံ တပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိန်းကျောက်လား။ မှော်ဆရာ ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးရှိပါတယ်"

"ဒါ ကျွန်တော့်ဟာ ကျွန်တော့်ဟာ"

အသံရှင်များမှာ မှော်ဆရာ ဂယ်မန်နှင့် မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီး၏ မြေးဖြစ်သူ ဆိုးသွမ်းသော ကလေး ဂျော့ချ်တို့ ဖြစ်သည်။ ဂါးရက်၏ အကြည့်ပြောင်းသွားပြီး ကလေးက လှမ်းခုန်ကာ ကျောက်တုံးကို လုယူလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဘိုးက ကျွန်တော့်ဟာလို့ ပြောတယ်။ သူ ကတိပေးထားတာ"

"ဘယ်သူက မင်းအတွက်လို့ ပြောလဲ"

မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီးက ဟိန်းခနဲအော်ကာ လိုက်ဖမ်းသည်။ ကလေးက အရှေ့မှ အနောက်သို့ ပတ်ပြေးရင်း ငိုယိုနေသည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော်လည်း မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီးက လိုက်ဖမ်းရန် ရုန်းကန်ရသည်။ နှစ်ပတ်လောက် ပြေးပြီးနောက် သူ ရပ်လိုက်ပြီး မောပန်းစွာ အသက်ရှူရင်း အော်လိုက်သည်။

"မင်း မှော်ဆရာ အဆင့် ၁ ရောက်ရင် ပေးမယ်လို့ ငါပြောတာ။ မင်း မရောက်သေးဘူး ဒါကြောင့် မင်းဟာ မဟုတ်ဘူး။ ရပ် ပြန်ပေး"

"မပေးဘူး"

"မင်း"

ထို့နောက် မှော်ပညာများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂါးရက်က ဘာတွေလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း ကလေးက တိုက်မိပြီး လဲကျသွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီးက ခုန်အုပ်လိုက်သော်လည်း ကလေးက စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသဖြင့် ပစ္စည်းကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“မပေးဘူး။ အွတ် အွတ်... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဂါးရက်က ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ဘေးတိုက် တိတ်တိတ်လေး ကြည့်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အိန်းကျောက်ကို ပေးချင်တာမဟုတ်ဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကနေ သူ သင်ယူခဲ့ရတာက သူ ကြိုးစားပြီး ရတာပဲဟာ။ တခြားသူရဲ့ ပစ္စည်း ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း သူတို့ပစ္စည်းပဲလေ။

ထို့အပြင် ထိုကျောက်တုံးက ဘာလဲဆိုတာ သူ လုံးဝမသိခဲ့ပေ...

ဒါဆို ဒါက ဘာလဲ တိတိကျကျပြောကြပါဦး။

ဂါးရက် ခေါင်းကိုက်အောင် စဉ်းစားနေမိသည်။

အရင်ဘဝက ဝတ္ထုတွေနဲ့ ဂိမ်းတွေထဲမှာ၊ မရေမရာပဲ ဒီနာမည်ကို ကြားဖူးသလိုလို။ မှော်ဆရာရဲ့ ခေါင်းပတ်ပတ်လည်မှာ ပျံဝဲနေတဲ့အရာလား။ မှော်ဆရာတစ်ဦးကို အရည်အချင်းတွေ ထပ်ပေါင်းပေးတဲ့ ကိရိယာတစ်ခုလား။

တော်တော်လေး ခမ်းနားပုံပဲ..

တွေးလိုက်ရုံနှင့် ဂါးရက် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီးနှင့် ကလေးဆိုးလေးတို့မှာ တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးနေပြီး နောက်တစ်ယောက်က လိုက်ဖမ်းရင်း အော်ဟစ်နေကြသည်။

ဂါးရက်အတွက်မူ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ဖျော်ဖြေရေးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဖုန်း သို့မဟုတ် အင်တာနက်သာ ရှိပါက သူသည် ဤမြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး "ကလေးဆိုးနှင့် သူ၏ ဝက်ဝံလို အဘိုး" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ကာ ဗီဒီယိုတင်ချင်မိသည်။

သို့သော် ထို့နောက်မှာ ချောင်းဆိုးသံ ထွက်လာပြီး ဂါးရက်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုချောင်းဆိုးသံက ပြင်းထန်သည်။ ကလေးဆိုးလေး ခဏအကြာက မြေကြီးပေါ် လူးလိမ့်နေပြီး ကျောက်တုံးကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

မြိုချမိသွားတာလား။

အသက်ရှူကျပ်ခြင်း။

လေပြွန်ထဲ ပစ္စည်းဝင်ခြင်း။

အစာပြွန်ထဲ ပစ္စည်းဝင်ခြင်း။

ဒုက္ခရောက်ခြင်း။

ပြင်းထန်စွာ မီးမောင်းထိုးပြထားသည့် အန္တရာယ်ရှိသော လက္ခဏာများ သူ၏စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။ ဂါးရက် ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်လှမ်းကာ ပြေးသွားရင်း အော်လိုက်သည်။

"မတိုက်ကြနဲ့ သတိထား။ အသက်မရှူကျပ်စေနဲ့"

တစ်ဝက်ရောက်သောအခါ သူ ခြေချော်ကာ လဲသွားတော့သည်။ မြေပြင်က ပြေပြေပြန့်ပြန့်ရှိနေတာတောင် ဂါးရက် ချော်လဲပြီး နောက်ပြန် ပက်လက်လန်ကျသွား၏။

"..."

အောင်မလေး နာလိုက်တာ။

ဂါးရက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ပြီး ထလိုက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ခါးရိုးကို နှိပ်နယ်ရင်း နာကျင်စွာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ ထိုတော့မှ အနီးအနားမှ အယ်လယော့တ်၏ သတိပေးသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဆီချောမန္တန်ကို သတိထား"

"နောက်တစ်ခါကျရင် စောစောသတိပေးပါလား အကိုကြီးရေ" ဟု ဂါးရက်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

သူညည်းတွားရင်း ထရပ်လိုက်၏။ မလှမ်းမကမ်းမှာ မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီးကလည်း ကလေးဆိုးကို ထူပေးနေပြီး နှစ်ယောက်စလုံး မျက်နှာပျက်နေကြသည်။

"အိန်းကျောက် ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ထွေးထုတ်လိုက်"

"မြိုချလိုက်ပြီ..."

ဆယ်နှစ်သား ကောင်လေးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရှိုက်သည်။ အဖိုးကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မှော်ဆရာ ဂယ်မန်က အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကြိုးစားသည်။

"မြိုချလိုက်ပြီဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ။ ကလေးသာ အဆင်ပြေရင်ပြီးတာပဲ။ အိန်းကျောက်က မကြီးပါဘူး။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ပြန်ထွက်လာပါလိမ့်မယ် ဆက်သုံးလို့ရပါသေးတယ်"

'ကောင်းပြီ မြိုချလိုက်တာ သေချာရင်ပြီးတာပဲ။ အိန်းကျောက်က မကြီးဘူး၊ အဖျားလည်း မဝင်လောက်ဘူး။ အစာပြွန်ကို ခြစ်မိဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းတယ်။ အစာပြွန်ထဲ ဝင်သွားပြီး ကံကောင်းရင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ထွက်လာမှာ အသေအချာပဲ'

မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီးက မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရသည်။ ဆူပူချင်ပေမဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ ကလေး၏ နဖူးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိလိုက်သည်။

"တကယ် မြိုချလိုက်တာလား။ မင်း... မင်း"

ကောင်လေးက ခေါင်းငုံ့ပြီး မငြူစူရဲတော့ပေ။

မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီးက ဂါးရက်ကို ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် "ပြဇာတ်တစ်ခုကို မြင်အောင် လုပ်ခဲ့မိပြီ" ဟု တီးတိုးပြောကာ ကလေးကို ဆွဲခေါ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဂါးရက် မင်း ဒီနေ့ ပင်ပန်းခဲ့ပြီ" ဟု မှော်ဆရာ ဂယ်မန်က သက်ပြင်းချရင်း အဖိုးကြီးထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဂါးရက်ကို နှစ်သိမ့်သည်။

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကို ငါတို့ မြင်ပါတယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ နောက်နှစ်တစ်နှစ်လုံး မှော်မျှော်စင်မှာ မင်းရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေ အသိအမှတ်ပြုခံရမှာပါ"

"ကျေးဇူးပါပဲ မှော်ဆရာ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်လို့ရပါပြီလား"

ဂယ်မန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဂါးရက်က အခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းဆုပ်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ၏ ဒုတိယထပ် အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ လှဲလိုက် ထလိုက်လုပ်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ ထပြီး မီးအိမ်ထွန်းကာ စာများ ရေးသားတော့သည်။

နေ့ခင်းဘက် မြို့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရပ်တန့်သွားတာကို သူ လက်ခံနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ငါ အစီအစဉ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ အသေးစိတ် ရေးသားပြီး လုပ်ငန်းလည်ပတ်ပုံနဲ့ အမြတ်အစွန်းပုံစံတွေကို အတိအကျ ဖော်ပြပြီး ဆရာနဲ့ ဆွေးနွေးရမယ်။

မှော်မျှော်စင်မှာလည်း အမြတ်အစွန်း လိုအပ်ချက်တွေ ရှိတာပဲ။

သူတို့ သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားကြမှာ….

ဟွန့်…

ဂါးရက်သည် ညဉ့်နက်သည့်အထိ စာရေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူ့အိပ်မက်ထဲမှာ စိန်ပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်တုံးလေးတစ်တုံးက သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ လှည့်ပတ်နေပြီး ဖမ်းမမိနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သူ ဖမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ နိုးနိုးချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ လန့်နိုးသွားလုနီးပါးပင်။

နောက်တစ်နေ့တွင် မနက်စောစောစီးစီး တရားထိုင်ပြီးနောက် ဂါးရက် မနက်စာစားရန် အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်မှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည့် အစေခံတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို မြင်သောအခါ အစေခံက အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာပြီး ဆီးနှင်းများ ဖုံးနေသည့် ဘယ်ရီသီးခြင်းလေးတစ်ခြင်း ပေးခဲ့သည်။

ဂါးရက် သူ့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအစေခံသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မှော်ဆရာများ၏ နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်များကို ဂရုစိုက်ပေးပြီး ဧည့်ခန်းရှင်းခြင်း သို့မဟုတ် ရေခွက်ချပေးပြီးသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိသည်။ ဂါးရက် ညဘက် သရေစာစားချင်လျှင် မီးဖိုချောင်တွင် ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရသည်။

"အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မနေ့ညက မှော်ဆရာအဖိုးအိုကြီး သူ့ကို ချီးကျူးတာ ကြားခဲ့တာလား။ သတင်းတွေက တကယ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့တာပဲ"

သူသည် ခြင်းကို မေ့မေ့လျော့လျော ယူလိုက်ပြီး မနက်ခင်း စာဖတ်နားချိန်တွင် စားရန် စီစဉ်ထားသည်။ အစေခံက ချက်ချင်း ခါးညွတ်ပြီး စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာဖြင့်

"မှော်ဆရာလေး ကျွန်တော် သတင်းကြားတာ... ကျွန်တော်တို့ မှော်မျှော်စင်ရဲ့ အကဲဖြတ်ခြင်းက... အဆင်မပြေဘူးဆို"

အဆင်ပြေပြေ မပြေပြေ သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

ဂါးရက်က မရေမရာ ခေါင်းညိတ်ပြီး လှေကားဘက်သို့ ဆက်သွားသည်။ အစေခံက နောက်က လိုက်လာပြီး ပိုမို ခါးညွတ်လိုက်သည်။

"မှော်မျှော်စင်က အရင်းအမြစ်တွေ ဖြတ်တောက်မယ်လို့ ကြားတယ်။ လစာတွေ ဖြတ်တောက်မယ်ဆို။ ကျွန်တော်တို့ လစာတွေ လျှော့ချမှာလား။ ကျွန်တော်တို့ကို ထုတ်ပစ်မှာလား"

"...ဒါ တကယ် လိုအပ်လို့လား"

ဂါးရက် ခဏရပ်ပြီး နည်းနည်း ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

"အရင်းအမြစ်တွေ ဖြတ်တောက်ရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ လစာကို အဲဒီလောက် ထိခိုက်စေမှာလား"

သူက လက်ကာပြပြီး လှေကားပေါ် တက်သွားလိုက်သည်။ တစ်ဝက်လောက်ရောက်သောအခါ သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး သဘောပေါက်သွားသည်။

ဘာဖြစ်လို့ သူတို့က ပိုက်ဆံနည်းနည်းလေးအတွက် စိုးရိမ်နေကြတာလဲ။

ဤမှော်မျှော်စင်မှ အစေခံများသည် မျှော်စင်ထဲတွင် ခါးညွတ်ကျိုးနွံနေရသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် မျှော်စင်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် ရွာခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များပင်။ သူတို့၏ အနေအထားနှင့် ဝင်ငွေက သူတို့ကို လူလတ်တန်းစားထဲ ထည့်သွင်းပေးထားခြင်းပင်။

သူတို့ အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့သည်မှာ မှော်မျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်မှု ပြောင်းလဲခြင်းပင်။

သူတို့၏ လုံခြုံသော အလုပ်များ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။

သာမန်အစေခံတစ်ယောက်ကပင် သူထက် ပိုမိုစိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။