အခန်း (၈၀)

ဂါးရက်သည် သူစိတ်၏ အေးတိအေးစက်နိုင်မှုအပေါ် ဆင်ခြင်မိသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူသည် မှော်ဆရာမျှော်စင်မှ ထောက်ပံ့ကြေးတစ်ပြားမှ မရရှိသေးသလို ပစ္စည်းများကိုလည်း အသုံးမပြုရသေးပေ။ နောက်နှစ်တွင် သူ၏လစာနှင့် အရင်းအမြစ်များကို ဖြတ်တောက်မည်ဆိုစေကာမူ သူ၏အခန်း၊ စာအုပ်များနှင့် စာကူးရာတွင် အသုံးပြုသော စာရွက်များမှာမူ ကင်းလွတ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့ဘာသာသူ ပြုံးကာ လှေကားကို အားစိုက်၍ ဆက်တက်သွားသည်။ ထမင်းစားခန်းမှာ ပဉ္စမထပ်တွင်ရှိပြီး မှော်ဆရာ ဂယ်မန်၏ နေအိမ်ဖြစ်သည်။ ကောင်းမွန်သော်လည်း အနည်းငယ် မြင့်လွန်းသည်။ သူသည် ဤလှေကားများကို တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ်တက်ရသည်။ သို့သော် ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆေးရုံပတ်လည်တွင် တက်နေကြဖြစ်၍ ဤသည်မှာ များစွာမထူးခြားပေ။

တကယ်တမ်းတွင် ဤသည်မှာ များစွာသော ကူညီထောက်ပံ့မှုပင်။ ဂါးရက်သည် လူငယ်ဘုန်းတော်ကြီး ဂျွန်ထံမှ သူတို့၏ ဘုရားကျောင်းတွင် ဘုန်းတော်ကြီးအလုပ်သင်များကို တရားဝင်ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့်အတူ ထမင်းစားခွင့်မပြုဘဲ သီးခြားခန်းမတွင် စားရကြောင်း ကြားဖူးသည်။ သို့သော် ဂယ်မန်က ပို၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မျှော်စင်တွင် မှော်ဆရာလေးဦးသာရှိ၍ ဂါးရက် အလုပ်သင်ဖြစ်လာကတည်းက တရားဝင်မှော်ဆရာများနှင့်အတူ နေ့စဉ်ထမင်းစားနိုင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မြင့်မားသော ထမင်းစားစံနှုန်းများဘေးမှ သူသည် ဂယ်မန်ကို မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူများ၏ စကားဝိုင်းများကို နားထောင်ရင်း အတွေးအမြင်အချို့ ရရှိနိုင်ခြင်းတို့လည်း ရှိသည်။

ဂါးရက် တတိယထပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် လှေကားထစ်တံခါးပွင့်လာပြီး မှော်ဆရာအရာရှိနှစ်ဦး မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် တန်းစီဝင်လာကြသည်။ သူတို့ဝင်လာသည်နှင့် ဂါးရက်သည် လေထုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လေးလံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဖိအား တစ်ရာခန့် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။ အယ်လယော့တ်က တိုးလျိုးသော အသံဖြင့် "ခင်ဗျားကြောင့်ပဲ။ ခင်ဗျား အရင်းအမြစ်တွေ အကုန်မလွှဲလိုက်ရင် ကျွန်တော့် မန္တန်ပုံစံ အခုလောက်ဆို ပြီးနေပြီ" ဟု မြည်တမ်းလိုက်သည်။

"အခုတော့ ခင်ဗျားအပေါ်ပဲ မူတည်ပြီ"

ကာရန်က မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"မန္တန်ပုံစံတစ်ခုကို မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားသိပါတယ် ... ဟူး နောက်နှစ်ကျ အရင်းအမြစ်တွေ နည်းသွားရင်လုပ်ဖို့ ပိုခက်လာတော့မယ်..."

ဂါးရက်သည် ဘယ်ညာလှမ်းကြည့်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ လှေကားတက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူတို့ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး ခဏအကြာတွင် မှော်ဆရာ ဂယ်မန်လည်း သူ၏အခန်းမှ ထွက်လာသည်။ တိတ်ဆိတ်ကာ ညိုမှိုင်းနေသည်။

အဖွဲ့သားများ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်နီးပါး ကြာမှသာ မှော်ဆရာအဖိုးအို အသည်းအသန် ထွက်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ မွဲခြောက်နေပြီး မျက်လုံးအောက်အိတ်များမှာ ပါးရိုးနားသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မထိုင်ဘဲ ဂယ်မန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဂယ်မန်၊ လူအနည်းငယ်ကို ဘုရားကျောင်းခေါင်းဆောင်တွေကို သွားခေါ်ခိုင်းပါ။ ဂျော့ခ်ျ တစ်ညလုံးနီးပါး ချောင်းဆိုးနေတာ အခု အသက်ရှူရခက်ပြီး ဖျားနေတယ်။ မနက်စာတောင် မစားရသေးဘူး"

ချောင်းဆိုးတာလား။

တစ်ညလုံးနီးပါးလား။

ပြီးတော့ ဖျားတာလား။

ဂါးရက် အသက်ရှူရပ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ဒါဆို ညက အန်းကျောက်တုံးကို မျိုချလိုက်တာမဟုတ်ဘဲ လေပြွန်ထဲမှာ သွားပိတ်မိပြီး ရောင်ရမ်းတာလား။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာပဲ။ လေပြွန်ထဲမှာ ပြင်ပအရာဝတ္ထုတွေက အသက်ရှူကျပ်ခြင်းနဲ့ အောက်ဆီဂျင်ပြတ်လပ်ခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ မြေပဲ ဒါမှမဟုတ် ပဲလိုမျိုး အပင်အခြေခံပစ္စည်းတစ်ခုဆိုရင်တော့ ဖျားတာ၊ ချောင်းဆိုးတာ၊ ပြည်ပါတဲ့ချောင်းဆိုးတာ စတဲ့ လက္ခဏာတွေနဲ့အတူ ပြင်းထန်တဲ့ လေပြွန်ရောင်ရမ်းခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်။

အန်းကျောက်က ဘယ်လိုအရာဝတ္ထုမျိုးလဲ။

သူက ဘယ်လိုရောင်ရမ်းမှုကို ဖြစ်စေနိုင်လဲ။

သူ့ရဲ့အရင်ဘဝက ဆေးကျမ်းတွေ၊ ဂျာနယ်တွေမှာ ဒီအကြောင်းကို ဖော်ပြထားတာ မရှိခဲ့ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အန်းကျောက်က အဆုတ်ထဲရောက်နေပြီဆိုရင်တော့ လက်ရှိကိရိယာတွေ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ငါကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဂါးရက် ချက်ချင်း ထပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သွားမယ်။ စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းနဲ့ အဲဒီနားက သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းတွေကို ကျွန်တော် ရင်းနှီးပါတယ်"

"အဲဒါအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မှော်ဆရာအဖိုးအိုက အရင်တုန်းက ကယ်ဆယ်ခဲ့တာကို မြင်ခဲ့ရပြီး ဂါးရက်က တခြားဘုရားကျောင်းကို မပြောဘဲ ရှောင်နေပေမယ့် အခြေအနေကို မှန်းဆမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မှော်ဆရာ ဂယ်မန်ဘက်လှည့်ကာ "ဒါဆို နွေဦးနတ်ဘုရားမကျောင်းကိုလည်း လူလွှတ်သင့်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အယ်လယော့တ် မင်းသွား"

ဂယ်မန်က ပြတ်ပြတ်သားသား တာဝန်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ့မြေးလေး အခြေအနေဆိုးနေတယ်လို့ ပြောလိုက်။ ငါက မှော်စက်ဝိုင်းကို ထိန်းသိမ်းရမှာမို့ သွားလို့မရဘူး၊ သူတို့ကို လာဖို့ တောင်းဆိုလိုက်"

ထိုသူနှစ်ဦး မြင်းပေါ်တက်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မှော်မျှော်စင်မှ မြို့တွင်းသို့ မြင်းဖြင့် သွားလာသည်မှာ သိပ်မဝေးလှပေ။ အယ်လယော့တ် မြို့ထဲရောက်ပြီး တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းကာ အခြေအနေကို ရှင်းပြနေစဉ်မှာပင် အဖွဲ့သားများက မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဂါးရက်နှင့် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးတို့ကို ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဝေးမှနေ၍ မြင်းစီးသမားတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်။ မြင်းကုန်းနှီးပေါ်တွင် သေတ္တာအကြီးကြီးတစ်လုံး တင်ဆောင်ထားသည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးက ၎င်းကို ဂါးရက်ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဂါးရက်က ကျေးဇူးတင်စွာ လက်ခံယူပြီး ဘုန်းတော်ကြီးဘက်လှည့်ကာ "လေပြွန်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပိတ်မိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး လေပြွန်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပိတ်မိနေတာကို မင်းက ဒီလိုသေတ္တာကြီး သယ်နေရလား"

ဂါးရက်က ပြုံးလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို ရှောင်လိုက်သည်။

အဖွဲ့သားများ မှော်မျှော်စင်သို့ ပြန်လာရာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်သောအခါ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီး အတူတကွ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အယ်လယော့တ်က နောက်မှလိုက်ပါလာပြီး သူတို့နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာရာ ဂျော့ခ်ျကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သနားစရာ ကောင်လေးက ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ နီရဲနေကာ ရံဖန်ရံခါ ချောင်းဆိုးနေ၏။ သူ၏ ဝဝကစ်ကစ် ပါးပြင်လေးများမှာ ချုံးကျသွားသယောင်ရှိပြီး ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်ဆံပင်မျှင်လေးများက နဖူးပေါ်တွင် အားမရှိစွာ ကပ်နေသည်။

အတွေ့အကြုံရှိ ကုသသူအများအပြားက သူ၏ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံကာ အပူချိန်ကို စစ်ဆေးခြင်း၊ ချောင်းဆိုးသံကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးခြင်းတို့ ပြုလုပ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

"အန်းကျောက်က ပျောက်ဆုံးနေပြီး သူဒီလို ချောင်းဆိုးနေတာဆိုတော့ အများစုက သူ့အဆုတ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"...ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆုတောင်းလိုက်ရာ ကောင်လေးအပေါ်သို့ ဖျော့တော့သော အပြာရောင်အလင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

၎င်းသည် နွေဦးနတ်ဘုရားမကျောင်းမှ အောင်မြင်သော ကုသနည်းဖြစ်ပြီး ရောဂါများကို ပျောက်ကင်းစေကာ ကျန်းမာရေးကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေသည်။ ဒဏ်ရာများ ကုသရာတွင် အနည်းငယ်နိမ့်ကျသော်လည်း ရောဂါများကို ကုသရာတွင် အထူးကောင်းမွန်သည်။

အလင်းရောင် ပျောက်သွားသည်နှင့် ကောင်လေး၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့လာပြီး နီရဲနေသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားသည်။ မှော်ဆရာအဖိုးအိုက ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြပြီးနောက် "ဒါဆို... အန်းကျောက်ကို မဖယ်ထုတ်ရင် သူဆက်ပြီး ဖျားနာနေမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်က စကားမပြောသော်လည်း သူ့အမူအရာက အားလုံးကို ပြောပြနေသည်။ မနေနိုင်တော့ဘဲ မှော်ဆရာအဖိုးအိုက ဆက်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ အန်းကျောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာပေးလို့ ရမလား"

"အင်း..."

ဘုန်းတော်ကြီးချုပ်က တွေဝေသွားပြီး ဝင်မစွက်ဖက်ချင်ပေ။ သူက အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အယ်လ်ဝင်းက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းရရင် သူ့အဆုတ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်လို့ပဲ ထင်တယ်။ ဂါးရက် မင်းရဲ့သဘောထားက ဘယ်လိုလဲ"

“ဝေါ့ဆန် မင်းဘာထင်လဲ”

ဂါးရက်က အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းအတွက် အသံသရုပ်ဆောင် တိတ်တိတ်လေး လုပ်ပေးလိုက်သည်။

သူ့အပေါ် အားလုံး၏ အာရုံ ရောက်နေတာကို မြင်​သောအခါ သူက ရှေ့ထွက်လာပြီး လေးနက်စွာဖြင့် "ကျွန်တော်လည်း အဆုတ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်လို့ သံသယရှိပါတယ်။ ဟုတ်မဟုတ်နဲ့ ဘယ်နေရာမှာ အတိအကျ ပိတ်မိနေလဲဆိုတာ အတည်ပြုဖို့ စစ်ဆေးမှုတစ်ခု လုပ်ဖို့လိုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စစ်ဆေးမှုတစ်ခုလား"

မှော်ဆရာအဖိုးအိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဘုရားကျောင်းခေါင်းဆောင် သုံးဦးစလုံး သူ၏မြေးကို တွေ့ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ စစ်ဆေးမှုအကြောင်း မပြောခဲ့ကြပေ။ ယခုတော့ ဤလူငယ်လေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စစ်ဆေးမှုအကြောင်း ပြောဆိုနေပြီဖြစ်သည်။

"ဘယ်လို စစ်ဆေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

"ခဏလေး စောင့်ပါဦး"

ဂါးရက်သည် ခေါင်းအနည်းငယ်ညွှတ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆုတ်သွားပြီး သူရဲကောင်းက မြင်းပေါ်ကနေ ယူလာပေးခဲ့သည့် သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လူခုနစ်၊ ရှစ်ဦး၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ် စူးစိုက်နေစဉ် သူက သေတ္တာအတွင်းမှ အနက်ရောင် ကတ္တီပါအောက်ခံပေါ်မှ ကြေးနီပြွန်တစ်ခုကို မယူလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြွန်၏ အဝေးဆုံးအစွန်ကို အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း အုပ်ထားပြီး ကောင်လေး၏ ကုတင်ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"လာပါဦး ထိုင်ပါ။ အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပါ... ဘေးကို ဆွဲထားပါ၊ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါ်အောင်လို့"

"မလုပ်ဘူး သွား"

ကောင်လေးက အော်ဟစ်ပြီး ကန်ရန် ကြိုးစားသည်။ ဂါးရက်က ငြင်းခုံမနေဘဲ တည်ငြိမ်စွာ နောက်နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ မှော်ဆရာအဖိုးအိုဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"ဟေ့ မင်း ကလေးကို မထိန်းနိုင်ဘူးလား"