အခန်း (၈၂)

"အန်းကျောက်ကိုလည်း မြင်နိုင်တာလား"

မှော်ဆရာအဖိုးအိုက နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မနေ့က စာတမ်းကို ဖတ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ တရားထိုင်လေ့ကျင့်သည့်နေရာက ဝေဝါးနေပြီး မှော်အလင်းပင် ထိုးဖောက်၍မရပေ။ ဂါးရက်က မနေ့က ငါးအဆင့်ကွာခြားမှုရှိလျှင် မြင်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အန်းကျောက်ကဲ့သို့ အဆင့် ၁ မှော်ပစ္စည်းကို ဘယ်လိုလုပ် မြင်နိုင်မှာလဲ။

"ဆရာ ဆရာ့ရဲ့ တောင်ဝှေးကို ခဏလောက် ငှားပါရစေဦး"

ဂါးရက်က အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲက တောင်ဝှေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မယူကာ ကုလားထိုင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး ဝက်သစ်ချသားတောင်ဝှေးကို သူ့ကျောဘက်သို့ မှီထားလိုက်သည်။ ဂါးရက်က အမြန်ဆုံး မှော်ပညာကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး အကြီးအကဲက လှည့်ပတ်လာကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဂါးရက်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။

"အာ တကယ်ပဲ မြင်ရတယ်"

ဟမ်။

တကယ်ပဲ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာတာလား။

ဂါးရက်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ အံ့သြသွားသည်။

အရာဝတ္ထုက တိုက်ရိုက်အလင်းထုတ်လွှတ်မည် သို့မဟုတ် အရိပ်များကို ပြသမည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ဓာတ်မှန်ဗေဒတွင် ဆရာဝန်များအား ပြင်ပအရာဝတ္ထုများကို ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပေးသည့် လှိုင်းပြန့်တုန်ခါမှု၊ ကန့်လန့်ရွေ့လျားမှု၊ အကြည်ဓာတ် တိုးမြှင့်ခြင်းနှင့် အခြားသော ညွှန်ကိန်းများ မည်သို့ပင် ရှိနေစေကာမူ...

"မင်းတို့ ဆရာတပည့် ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ။ ငါ့နောက်ကွယ်မှာ"

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်ပြီး သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ဝေ့ပတ်ကြည့်ရင်း "ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုကြည့်လို့ မရဘူး။ တရားထိုင်ခြင်းအမြင်ကို သုံးရမယ်..."

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက သူ့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သေချာကြည့်ပြီးနောက် သူက "အာ ကျွန်တော်လည်း မြင်ရပြီ" ဟု အော်လိုက်သည်။

ငါးအဆင့်... မှန်တယ်။ မှော်ဆရာအဖိုးအိုက စာတမ်းပါ ဖော်ပြချက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။ မှော်ပစ္စည်းများနှင့် စောင့်ကြည့်သူကြား ငါးအဆင့်ကွာခြားမှုရှိလျှင် အရာဝတ္ထုများကို မြင်နိုင်မည်။

သူ့မြေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

မှော်အလုပ်သင်တစ်ဦး…..

ထို့နောက် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်နက်ပြာရောင် လျှော်ဖတ်ဝတ်ရုံ၏ လက်ပတ်များတွင် ငွေရောင်ချည်ဖြင့် ပန်းထိုးထားသည်၊ ရှင်းနေသည်မှာ အဆင့်ရှစ် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး။

သဘာဝနတ်ဘုရားကိုးကွယ်မှု၏ ထူးခြားချက်များကို သူကြားဖူးသည်။ အကြီးအကဲ၏ ဝက်သစ်ချသားတောင်ဝှေးကလည်း အဆင့်ရှစ် ဖြစ်နိုင်သည်။

လုံလောက်ပြီ…

မှော်ဆရာအဖိုးအိုက အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။ အဆင့် ၁၁ မှော်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ တရားထိုင်ခြင်းက ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး သူအနည်းငယ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့် ဘာမှမရှိပေ။ သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ ဂါးရက်က ရှက်ရွံ့စွာ ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။

"ကြာချိန်ကုန်သွားပြီ..."

ဪ ဒီကောင်လေးက အလုပ်သင်ပဲ ရှိသေးတာကိုး။ ထောက်လှမ်းမှော်ပညာက ကြာရှည်မခံဘူး စုစုပေါင်း စက္ကန့် ၃၀ ပဲ ရှိတယ်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းနဲ့ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးတို့ ကြည့်လို့ပြီးမှ သူလျှောက်လာတာ။

ကောင်းပြီလေ လှည့်ကွက်တစ်ခုပဲဟာ။ ဘယ်သူက မသိဘဲနေမလဲ။

မှော်ဆရာအဖိုးအိုသည် မှော်စာလုံးကို ရွတ်ဆိုရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။ တရားထိုင်ခြင်းအမြင်တွင် မှော်အလင်းတစ်စင်း ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝက်သစ်ချသား တောင်ဝှေးမှ ထွက်သော အလင်းက အလွန်တောက်ပသည်။ မှော်ဆရာအဖိုးအို၏ မှော်ပညာဖြင့် သူ့မြေး၏ ရင်ညှိုးရိုးနှင့် နံရိုးများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာသည်။ သေးငယ်သော စိန်ပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်တုံးလေးတစ်ခုက ကြီးမားသည့် အရိပ်နေရာတစ်ခုတွင် မြှုပ်ဝင်နေပြီး ထောက်လှမ်းမှော်ပညာကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် အလင်းရောင် ထိုးဖောက်သွားသည်။

"တကယ်ပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတာကိုး..."

မှော်ဆရာအဖိုးအိုက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူအသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ညကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူ ဂါးရက်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှော်ပညာက တကယ်အသုံးဝင်တယ်။ မင်းတော်တယ်ကွာ"

တော်တယ်လို့ပဲ မပြောနဲ့။

ကျွန်တော်တို့ကို အမှတ်တွေ ပေးဦး…

ဂါးရက်က ထိုအရာကို အော်ပြောချင်မိသည်။ သို့သော် အခုက အမှတ်တွေငြင်းခုံရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိသည်။ သူက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းအနည်းငယ်ညွှတ်ပြလိုက်သည်။ မှော်ဆရာအဖိုးအိုက အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မြင်နိုင်ပြီဆိုတော့ ကုသပေးပါဦးမလား"

"ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်မယ်"

အကြီးအကဲက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးနားကို ချဉ်းကပ်ကာ သူ၏ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဖြန့်ကားထားသော လက်ချောင်းများကြားကနေ သေးသွယ်သည့် စပျစ်နွယ်ပင်လေးတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မလုပ်နဲ့ ကယ်ပါဦး"

ရိုင်းစိုင်းသော ကလေးငယ်က အသံသြသြဖြင့် အော်ဟစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်ကို နောက်ပြန်လှန်လိုက်ကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်လာသည့် စပျစ်နွယ်ပင်ကို ရှောင်လိုက်သည်။

ကန်ကျောက်ရင်း ရှောင်တိမ်းနေသဖြင့် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက အချိန်မီ မဆွဲထားပါက ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ လိမ့်ကျသွားလောက်သည်။

"ဂျော့ခ်ျ စနစ်တကျနေစမ်း"

"မလုပ်ပါနဲ့..."

နှစ်ဦး၏ အသံများ တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှော်ဆရာအဖိုးအိုက သူ၏မြေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူလိုက်ပြီး ဂါးရက်ကလည်း အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကာ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဒီလို တိုက်ရိုက်လုပ်လို့ မရဘူး"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ"

"အာ... အပြင်မှာ ဆွေးနွေးကြမလား"

ဂါးရက်က ငိုနေသည့် ကလေးကို ကြည့်ပြီး သူ၏အသံကို နိမ့်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသဖြင့် မှော်ဆရာအဖိုးအိုက ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံပေါ်ပြီး စကားအနည်းငယ် ရေရွတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ရိုင်းစိုင်းသော ကလေးငယ်က ပါးစပ်ဟပြီး ကြောက်လန့်နေသည့်ပုံ ပေါ်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းနေသည်။ မှော်ဆရာအဖိုးအိုက သူ၏လက်ကို မြှောက်ပြီး ကလေးကို ကုတင်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။

"ဒီမှာပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

အာ... ကောင်းပါပြီ...

ဂါးရက်က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကလေးက ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လိမ့်ကျတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူစိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆရာ ဆရာမြင်တာက ပြားချပ်တဲ့ ပုံရိပ်ပဲ။ အဆုတ်က သုံးဖက်မြင်ပါ။ စပျစ်နွယ်ပင်က မှန်းဆပြီး ဝင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ် အတွင်းထဲမှာ လမ်းမှန်ရှာနိုင်မှာလဲ"

"သူ့ဘာသာသူ ကြီးထွားလာအောင်ပဲ ထားလိုက်လေ"

"ဆရာ အဆုတ်အတွင်းပိုင်းက နှစ်ခွကွဲနေတာပါ။ လမ်းမှားဝင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"...ဆရာ လမ်းမှန်ကို သိလား"

"သိတာပေါ့ သိတာပေါ့ အာ ကျွန်တော် ဆွဲပြမယ်..."

သူ စာရွက်နှင့် ဘောပင် ရှာမတွေ့ခင်မှာပင် အယ်လယော့တ်က သူ့ဘာသာသူ ပြေးထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဂါးရက်က သူ့ခြေထောက်ကို လှုပ်နေရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့ရာ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

နှစ်လကြာ တခြားကမ္ဘာသို့ ရောက်လာပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ဦးသည် သူအလုပ်ကိစ္စများ ခိုင်းသည်နှင့်အမျှ လုပ်ဆောင်ပေးရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မှော်ဆရာ အယ်လယော့တ်သည် အောက်ထပ်ဆင်းကာ အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး အထူးတလည် ကြီးမားသည့် စက္ကူလိပ်ကြီးတစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်လာကာ ကြိုးစားပမ်းစား ဖြန့်ချလိုက်သည်။

ဂါးရက်က အပြုံးဖြင့် "ဒီလောက်ကြီးဖို့ မလိုပါဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းလှည့်ပြီး ကလေး၏ အရွယ်အစားကို ခန့်မှန်းကြည့်ကာ စက္ကူပေါ်တွင် အစက်များနှင့် မျဉ်းများ ဆွဲလိုက်သည်။

ဆယ်နှစ်သား ကလေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာအရွယ်အစားပေါ် မူတည်ပြီး သူက ရင်ခေါင်းတစ်ခုလုံး၊ ညှပ်ရိုး၏ နေရာနှင့် နံရိုးတစ်ခုစီကို ပုံကြမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဆုတ်အမြှောင်း နှစ်ခုကို ဆွဲသည်။ နောက်ထပ် အနီရောင်ဘောပင်ကို ပြောင်းပြီး နှာခေါင်းလည်ချောင်း၊ လေပြွန်မှ လေပြွန်ခွဲ အထိ ဆက်တိုက် ဆွဲချလိုက်သည်။

"ဒါတွေက အဆုတ်နှစ်ခုပါ။ အဆုတ်ထဲမှာ လေပြွန် ရှိတယ်။ ဆရာကြည့်ပါ၊ လေပြွန်ကသာ စပျစ်နွယ်ပင် ဝင်လို့ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော နေရာပဲ...

လေပြွန်အောက်မှာ ဘယ်နဲ့ညာ လေပြွန်မကြီး နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတယ်။

ညာဘက်လေပြွန်က ပိုထူပြီး မတ်စောက်တယ်။ ဒီလိုမျိုး အောက်ဘက်ကို အကိုင်းအခက်တွေ ဖြာထွက်နေတာ..."

သူ့ဘောပင်အောက်မှာ ညာဘက်လေပြွန်က အကိုင်းအခက်သုံးခု ကွဲထွက်သွားပြီး အကိုင်းအခက်တစ်ခုစီကနေ ဆက်လက်ပြီး သစ်ကိုင်းသေးလေးတွေလို ဆယ်ခု ထပ်ကွဲထွက်သွား၏။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက စားပွဲကို ထောက်ထားပြီး ဘေးနားမှာ လည်ပင်းဆန့်ကာ မူးဝေနေပုံရသည်။

"ခဏလေး ဒါကို မှတ်ထားပါရစေဦး။ ဘာလို့ ဒီလောက် အကိုင်းအခက်များရတာလဲ"

တကယ်ပဲ တော်တော်များသည်။

ဂါးရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် အဆုတ်ထဲက သွေးကြောတွေက လေပြွန်အတိုင်း လိုက်သွားတာ။ ဒါကြောင့် အဆုတ်ကို လေပြွန်အတိုင်း လေပြွန်ပိုင်းတွေ ခွဲထားတာ... ညာဘက်အဆုတ်မှာ လေပြွန်ပိုင်း ၁၀ ခု ရှိပါတယ်..."

"ဒါက ပိုရှုပ်အောင် ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။

ဤအပိုင်းကို သူသင်ယူစဉ်ကလည်း အလားတူပင် ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ဂါးရက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက ဆက်လက်ညည်းညူသည်။

"ဒါဆို ဘယ်ဘက်အဆုတ်မှာလည်း ၁၀ ခု ရှိလား"

"...မဟုတ်ဘူး ဘယ်ဘက်အဆုတ်မှာ လေပြွန်ပိုင်း ၈ ခု ရှိတယ်"

ဂါးရက် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တော့သည်။

အံ့သြဖွယ်ရာ ဖြစ်လား မဖြစ်ဘူးလား။

မျှော်လင့်ထားခြင်း ရှိလား မရှိဘူးလား။

သူတို့ အဆုတ်အမြှောင်းများအကြောင်း သင်ယူစဉ်က ဆရာက ဤကဲ့သို့ပင် စနောက်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အနည်းငယ် စနောက်နေကြစဉ်တွင် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မှတ်သားနေဆဲပင်။

"မှတ်မိဖို့ တော်တော်ခက်တာပဲ..." ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ဂါးရက် ၎င်းကို နားလည်ပြီး စာနာမိသည်။ သူအသုံးပြုခဲ့သည့် ခန္ဓာဗေဒကျမ်းသည် ပြားချပ်သော ပုံများသာ ဖြစ်သောကြောင့် နားလည်ရန် မလွယ်ကူပေ။ မှတ်မိအောင် ကြိုးစားရင်း သူ သေလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သူ၏အတန်းဖော်တစ်ဦးက အရောင်စုံပုံများ ပါဝင်သော နက်တာအဲလက်စ်၏ ခန္ဓာဗေဒစာအုပ်ကို မမျှဝေခဲ့ပါက သူမည်မျှကြာကြာ မှတ်မိအောင် ကြိုးစားနေရမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"ဒါနဲ့ မင်း ခုနက အဆုတ်က သုံးဖက်မြင်လို့ ပြောတော့ မင်းဆွဲထားတဲ့ လေလမ်းကြောင်းတွေက အတွင်းဘက်ကို ညွှန်နေတာလား၊ အပြင်ဘက်ကို ညွှန်နေတာလား။ ကျွန်တော့်စပျစ်နွယ်ပင်က ဘယ်လိုသွားသင့်လဲ"