အခန်း (၁၀၃)

လင်းဟုန်နသည် ၎င်းကို တွေးတောပြီး သူမသည် ဤဘေးဆိုးကြီးကို မထားခဲ့နိုင်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူမနှင့် သူမ၏ ကလေးများနှင့် ဘွိုင်လာသမားကို ဝေးကွာသွားစေမည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေခဲ့ရသည်။

နောက်နေ့ကျတော့ ဘွိုင်လာသမားကို ပိုက်ဆံအများအပြားပေးပြီး စပါးပြန်ရောင်းကာ ပိုက်ဆံရှာဖို့ ခိုဈေးကိုသွားရန် လှည့်စားလိုက်သည်။

ဘွိုင်လာသမားက အဲဒါမှန်သည်လို့ ယုံကြည်သည်။ ဘွိုင်လာလုပ်သား တစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်လလျှင် ယွမ် ၃၀ နှင့် ၂၅ ဆင့် ရရှိသည်။ ဒီလစာနဲ့ ပိုက်ဆံစုချင်ရင် မျောက်နှစ်ရောက်တဲ့အထိ ပိုက်ဆံစုရပေမည်။ လင်းဟုန်နသည် သူပိုက်ဆံမရှိသည့်အတွက် မကြိုက်သောကြောင့် သူငွေကိုယူခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် အစားအစာရောင်းပေမည်။

နောက်နှစ်လတွင် ဘွိုင်လာသမားက အလုပ်ဆင်းတိုင်း ခိုဈေးကိုသွားသည်။ စပါးရောင်းတာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။ အချိန်ကုန်ပြီး လုပ်အားပိုသုံးရသည်။သူတစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်ပေ။ ဒီအကြောင်းကြောင့် ဘွိုင်လာခန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ယာယီအလုပ်သမား အမျိုးသားတစ်ဦးကို ခေါ်ခဲ့ပါသည်။

ယာယီအလုပ်သမားက သူ့ထက် ပိုက်ဆံပိုလိုသည်။ အဆိုပါ ယာယီအလုပ်သမားသည် မူလက ကျေးလက်တွင် လယ်သမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ဦးလေးသည် မုဆိုးဖိုဘဝတွင် သားသမီးမရှိသောကြောင့် သူ့တူကို ကျေးလက်မှ မွေးစားကာ မြို့တွင်းရှိ စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်ရှာပေးခဲ့သည်။ သူ့ကိုဘွိုင်လာတွေမီးရှို့တဲ့အလုပ်ရှာပေးကာ သူ့တူကိုရှင်းလင်းချက်ပေးပြီး သူသေတဲ့အထိ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ရှိဖို့ပင်။

ယာယီအလုပ်သမားများသည် မြို့သို့မရောက်မီက မြေပြင်ပေါ်‌ ချွေးတဒီးဒီးကျ‌အောင် ကျေးလက်တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်းထက် လစာရသည်က ပိုကောင်းသည်ဟုထင်ခဲ့ကြသည်။ မြို့ထဲကိုဝင်ပြီးမှသာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘယ်မှာမှ ကောင်းကောင်းမနေထိုင်နိုင်ပေဆိုတာ သူတို့သိလာကြသည်။

ကျေးလက်မှာ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်စိုက်ပြီး အိမ်မှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ အစေ့အဆန်တွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စားရတာ အလုပ်မရှိရင်တောင် ကုန်ကျစရိတ်မရှိ‌ပေ။ မြို့ကိုသွားတဲ့အခါ ကိုယ့်သားသမီးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ တခြားသူတွေရဲ့ အိမ်ငှား၊ ထမင်းနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်ရသည်။ အလုပ်တစ်ခုလုပ်ရင် တစ်လကို ဆယ်ဒေါ်လာ ရနိုင်သည်။ လူတစ်ဦးတည်းက ငွေရှာပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး သုံးစွဲသည်။ လကုန်ရင် ရှစ်ဆင့်တောင် မကျန်တော့ဘဲ ပိုက်ဆံစုဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယာယီအလုပ်သမားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျေးလက်က အမျိုးသမီးကြီးလည်း ဖျားပြန်သည်။ သူ့မိသားစုက ခိုကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေကာ ငွေရှာဖို့ ကြိုးစားရင်း ရူးသွပ်နေသည်။

နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်လေသည်။ တစ်ယောက်က ကျေးလက်မှာ စပါးဝယ်ဖို့ တာဝန်ယူကာ နောက်တစ်ယောက်က ခိုဈေးမှာ ကုန်သည်ရှာသည်။ သူတို့ဟာ အစပိုင်းမှာ သတိထားပြီး လှည့်ကွက်လေးတွေ ကစားခြင်းအားဖြင့် ငွေရှာကြသည်။ သူတို့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိတော့ နှစ်ယောက်သား ရဲတင်းလာသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မြောက်ပိုင်းပြည်နယ် အများအပြားတွင် အစာခေါင်းပါးမှု ဖြစ်ပွားနေသေးကြောင်း ကြားသိရသောအခါတွင် စပါး ကီလိုဂရမ် တစ်ထောင် ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်ပြီး လေထန်သောညတွင် သူတို့သည် အခြားအမြတ်အစွန်းတစ်ခုရရန် ရည်မှန်းကာ ဓာတ်မီးများကိုင်၍ ဆိတ်ငြိမ်သော အရောင်းအ၀ယ်နေရာသို့ ပြေးကြသည်။

မထင်မှတ်ပဲ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူတို့ကိုတိုက်ရိုက်မိပြီး မြို့ရဲ့စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ဆီက ဖမ်းဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။

စစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ကို အခုမှစဖွဲ့ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းဖို့ အချိန်ရောက်ပေပြီ။ ဘွိုင်လာသမားနှင့် ယာယီအလုပ်သမားများကို ဖမ်းဆီးပါက ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရမည်မှာ သေချာပါသည်။

ဘွိုင်လာသမားသည် ကြင်နာတတ်သူဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူ့အတွက် ဘယ်သူကမှ ရန်ပုံငွေမပေးထားဘဲ သူ့ဘာသာဈေးကစားပြီး ငွေရှာဖို့ ကြိုးစားနေသည်လို့သာ သူက အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။

ယာယီအလုပ်သမားကတော့ တခြားတစ်ယောက်က ခေါ်လာတာကြောင့် ဘာမှမသိပေ။

စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ အဆောတလျင် ပြေလည်သွားသည်။ သုံးရက်အကြာတွင် ထိုနှစ်ဦးအား အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ အလုပ်သမားစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မြို့ထဲမှာ ဈေးကစားတဲ့လူတွေရှိသည်ဆိုတာ အဖွားကြီးကြားတော့ အိမ်မှာ တံတွေးထွေးပြီး အကြံဉာဏ်ပေးသည်။ သူမသည် လမ်းညွန်ကြားရေးမှူးဖြစ်ပြီး တရားဟောသည့်အခါတွင် သူမသည် စကားလွန်ကဲပြီး ကျိန်ဆဲသည့် စကားလုံးများကိုပင် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ စွင်းဖခင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း စွင်းကျားလျန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ နားထောင်ပြီး သူ့ခြေထောက်များကို ချီးကျူးခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နသည် အိပ်ခန်းတံခါးကိုသော့ခတ်ကာ ဗိုက်နာနေသည့်အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုခဲ့၍ ရေနံဆီမီးကိုမထွန်းခဲ့ပေ။ အပြင်မှာ မိုးရွာနေသည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အေးမြသော မိုးအငွေ့အသက်များက သူမကို နှုတ်ဆက်နေသည်မှာ အမှောင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သော အနာဂတ်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေသလိုပင်။

ဧည့်ခန်းထဲမှာ အဖွားကြီးက သူ့ချွေးမကို ပျင်းနေလို့ မကျေနပ်ပေ။

"ဟုန်နက သူ့အခန်းကို ပြန်အိပ်တယ်။ ငါတို့ စွင်းမိသားစုမှာ ဒီလို စည်းကမ်းမရှိပါဘူး"

"ဟုတ်တယ် အမေ၊ သမီး ဒုတိယသားကို မွေးတုန်းက အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူမှ ကလေးမမွေးဖူးတာကျနေတာပဲ"

စွင်းကျားယွီသည် သူမအနားတွင် ဒေါသထွက်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ သူမအပေါ် လင်းဟုန်န၏ ဖိအားကို သူမ မခံနိုင်ပါ။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။ ချွေးမက ငါတို့ စွင်းမိသားစုရဲ့ ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမက လုံလောက်တဲ့အနားယူမှု မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

အဖွားက မမွေးသေးတဲ့ မြေးလေးအကြောင်း တွေးပြီး တိတ်သွားသည်။

စွင်းမိသားစုရဲ့ကလေး?

လင်းဟုန်နသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ဗိုက်ထဲက ကလေးသည် စွင်းမျိုးရိုးမဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့် အရေးမကြီးပေ။ ဘွိုင်လာသမားရဲ့ ဈေးကစားမှုကို သတင်းပို့ဖို့ သူမ စာတစ်စောင်ရေးခဲ့သည်။ ဤကလေး၏ တကယ့်မျိုးရိုးသည် စွင်းမဟုတ်သော်လည်း သူသည် အနာဂတ်တွင် စွင်းမိသားစု၏ မျိုးဆက် ဖြစ်လာရမည်ဖြစ်သည်။

*

ဇူလိုင်လ၏ နောက်ထပ်ပူပြင်းသော နွေရာသီဖြစ်ပြီး လောင်ကုမိသားစု၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်သည် စိမ်းလန်းစိုပြေနေပါသည်။ ဖရဲသီး ရိတ်သိမ်းသောရာသီသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အတူ ရှောင်ဖင်းအန်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် နေထိုင်သည်မှာ တစ်လရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဖင်းအန်သည် ခြောက်နှစ်သာရှိသေးပြီး အိမ်ထဲတွင် အမြဲနေရန်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ကုမန်ဆန်သည် စတီးစက်ရုံကလေးများ၏ မူလတန်းကျောင်းသို့ သွားကာ အခြေအနေကို သတင်းပို့ရန် ခေါင်းဆောင်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဖင်းအန်သည် ကျောင်းပြောင်းကျောင်းသားအနေနှင့် ပထမတန်းတက်ရန် အခကြေးငွေပေးမည်ဟု သူက ပြောသည်။ ပထမတန်းဆရာထံမှ ဖင်းယင်အက္ခရာကို သင်ယူပြီး ဆောင်းဦးတွင် တရားဝင်ကျောင်းတက်ရပါမည်။

စတီးစက်ရုံခေါင်းဆောင်များသည် ရှောင်ဖင်းအန်၏ ဖခင်မှာ အမိမြေကို ကာကွယ်သော ပြည်သူ့ လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော် စစ်သား တစ်ဦးဖြစ်သည်ကို ကြားသိရသောအခါတွင် ထိုကလေးအား ကျူရှင်ခနှင့် ကျောင်းလခပေးစရာမလိုပဲ ကျောင်းတက်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် ဖင်းအန်အတွက် ကျောင်းလွယ်အိတ်သေးသေးလေးတစ်လုံး လုပ်ပေးခဲ့ပြီး ကောင်လေးက ၎င်းကို မချနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူနှင့်သုန်ဇီသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကျောင်းသို့ ပျော်ရွှင်စွာ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

မကြာသေးမီက "စစ်သားလေးကျန်းကာ့" ရုပ်ရှင်ကို ကောင်တီရုပ်ရှင်ရုံတွင် ပြသခဲ့သည်။ သူရဲကောင်း စစ်သားကျန်းကာ့နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေက ဂျပန်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းက ကောင်တီမှာရှိတဲ့ ကလေးတွေကို အတုယူဖို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့ပါသည်။ ရုတ်တရက် ကျွန်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကောက်ရိုးဦးထုပ်နှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကောက်ရိုးဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် "ကျန်းကာ့" ဖြင့် ပြည့်သွားတော့သည်။

အခုခေတ်မှာ ဒီလိုမျိုးဖြစ်နေပေမယ့် ဖာထေးဝတ်ဆင်မှုဟာ နောက်ထပ်သုံးနှစ်ကြာတဲ့အထိ ရေပန်းစားလာပါသည်။

သို့သော် "ဖက်ရှင်" ကိုလိုက်ရန်၊ အချို့သော ကောင်စုတ်လေးများသည် ၎င်းတို့၏ ဘောင်းဘီရှည်ကို အပေါက်ဖောက်ကာ အပြင်တွင် စစ်သားများအဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာ ဟန်ဆောင်ပြီး လမ်းပေါ်ရှိ ကလေးများအား အလွန်မနာလိုဖြစ်စေသည်။

အိမ်ထဲကို ပြေးလာပြီး စုတ်ပြဲနေတဲ့ "ကျန်းကာ့" အဝတ်အစားကို တောင်းဆိုတဲ့ အမိုက်စား ကောင်လေးတချို့ ရှိပါသည်။

လမ်းပေါ်ရှိစူပုပ်နေသော မရီးသည် နာခံမှုမရှိသော ကလေးအား ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့သည်။

ကောင်စုတ်လေး ကုရှီတုန်းကလည်း သူ့ကို အတုယူချင်ခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ 'ကျားခေါင်း’အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဤအကြံအစည်ကို လျင်မြန်စွာ မျိုသိပ်လိုက်သည်။

ကုသို့သို့ သည် သူ၏ ပထမဆုံးမွေးနေ့ကို မကြာသေးမီက ကျင်းပခဲ့ပြီး ဆူဖြိုးသော ကလေးငယ်သည် စကားပိုမိုပြောတတ်လာခဲ့သည်။ အတက်အဆင်း မကြောက်ဘဲ ခြေထောက်တုတ်တုတ်လေးတွေနဲ့ အိမ်ပေါ်တက်လိုက်ဆင်းလိုက် မကြာခဏ လမ်းလျှောက်တတ်သူဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမှ မကြည့်နေရင် ကလေးက မျက်စိအောက်မှပျောက်သွားပေမည်။

ဖက်တီးလေးက တစ်နှစ်သားအရွယ်ဖြစ်ပြီး သွက်လက်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။ သူ့မိသားစုဝင်တွေက အလုပ်သွား ကျောင်းသွားကြသည်။

ကုရှီအန်းက သူ့သားကို ရဲစခန်းကို တစ်ချိန်လုံး မချီသွားနိုင်ပေ။

ကုရှီအန်းသည် လင်းယောင်နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ဖက်တီးလေးအား အထည်စက်ရုံ၏ ကလေးထိန်းအတန်းသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။ အထည်စက်ရုံ၏ ကလေးထိန်းအတန်းမှ အဒေါ်များသည် လုပ်ငန်းခွင်တွင် ဂရုတစိုက် သပ်ရပ်စွာ လုပ်ဆောင်ကြပြီး ၎င်းတို့ရရှိသော လုပ်ခများမှာ အခြားသော ကလေးထိန်းအတန်းများထက် ပိုများသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် အထည်စက်ရုံရှိ ကလေးထိန်းအတန်းတွင် ကလေးငယ်များ စားသောက်ရန်အတွက် စားပွဲငယ်များနှင့် ထိုင်ခုံငယ်များ တပ်ဆင်ထားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး တစ်ရေးအိပ်စက်ရန် ကုတင်များလည်းရှိသည်။ မြေပြင်သည် သန့်ရှင်း‌နေသဖြင့် သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

စနေနေ့ညတွင် အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် လင်းယောင်သည် ကုသို့သို့ ကို ခေါ်ရန် ကလေးထိန်းအတန်းသို့ စက်ဘီးစီးသွားခဲ့သည်။

ဖက်တီးလေးသည် အိမ်ထဲသို့ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ခြံဝင်းထဲတွင် နေရောင်လွှမ်းနေသော ရေဇလုံကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရကာ သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ နာခံမှုမရှိသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်လို တွန့်လိမ်နေသည်။

"ရေမချိုးဘူး။ သို့သို့ ရေမချိုးဘူး"

လင်းယောင် သတိမထားမိပဲ ကလေးလေးက လျှောဆင်းပြီး ခြေထောက်တိုလေးတွေနဲ့ ပြေးထွက်သွားသည်။ လွတ်သွားတဲ့ ဖက်တီးလေးကို ဖမ်းဖို့ တော်တော်ကြိုးစားခဲ့ရပေမယ့် ပင်ပန်းလွန်းလို့ မောပန်းနေခဲ့သည်။

ကုသို့သို့ သည် ရေမချိုးချင်ဟု အော်ကာ သူမလက်ထဲတွင် လူးလွန့်နေတုန်းပင်။

ကုရှီအန်း အလုပ်ကပြန်လာတာနဲ့ လင်းယောင်က ကလေးကိုချလိုက်ပြီး လှဲဖို့ အိမ်ထဲပြန်သွားတော့သည်။

အခုလေးတင် သူ့အမေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ သောင်းကျန်းနေခဲ့တဲ့ ကုသို့သို့က သူ့အဖေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာရှိနေပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မာမားစိတ်ဆိုး"

"ဟုတ်တယ်။ သားက စကားနားမထောင်လို့ မာမားကစိတ်ဆိုးနေတာ။

လက်တစ်ဖက်တွင် လက်ထောက် ဒါရိုက်တာကုသည် သားငယ်ကိုချီထားပြီး သားဖြစ်သူ ရေချိုးရန် လွယ်အိတ်ငယ်တစ်အိတ်ကို နောက်လက်တစ်ဖက်တွင်ကိုင်ထားသည်။ သူ့သားကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ကျိုးကြောင်းပြောပြသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် မိခင်များသည် ၎င်းတို့၏ ရင်သွေးများကို မွှေးကြိုင်သော အနံ့ဖြင့် ဆေးကြောရတာကို နှစ်သက်ကြောင်း သူက ပြောသည်။ ဖက်တီးလေးက ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းညိတ်သည်။ လက်ဝဝကစ်ကစ်ကလေးက ဖခင်၏ ပခုံးကျယ်ဝန်းကို ပွတ်သပ်ရင်း " ပါပါးရေချိုး။မွှေးရင် မာမားသဘောကျတယ်"

အစ်ကိုကြီးထို့ထို့သည် ရွှီအမေဝယ်ထားခဲ့သော ပုစွန်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များကို ပို့ဆောင်ရန် အိမ်သို့လာခဲ့သည်။ ဖက်တီးလေးပြောတာကိုကြားတော့ သူက ယောင်ဝါးဝါးပြုံးပြီး "အိုး" လို့ ပြောရင်း သူ့ဆီကို လျှောက်လာခဲ့သည်။

"လောင်ကုက မင်းကို တကယ်ချစ်တာနော်"

"ငါတို့ ညီအကိုတွေပဲ။ ငါ့ကိုဘယ်တော့ သင်ပေးမှာလဲ"

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကု - "..."

ကုရှီအန်းသည် ဒုက္ခပေးသူ ရွှီရှန်းချန်ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး ဝဝကစ်ကစ်သားလေးကို ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားပြီး ရေချိုးကာ ဖက်တီးလေးကို နူးညံ့သည့် မျက်နှာသုတ်ပဝါ ဖြင့် ပတ်လိုက်သည်။ ကုသို့သို့ ရေချိုးပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားပါတော့သည်။

ဖက်တီးလေးသည် သမ်းလိုက်သောကြောင့် မျက်ရည်များထွက်လာသည်။ မူလက သူ့အိပ်ယာမှာ အိပ်နေတဲ့ ကြောင်ဝါကြီးက ကလေးကို အနိုင်ကျင့်နေသည်လို့ ထင်တဲ့အတွက် အမြီးကိုထောင်ပြီး လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုကို မာန်ဖီလိုက်သည်။

လင်းယောင်သာ အခန်းထဲက မအော်လိုက်ပဲ ကြောင်ကြီးထွက်မသွားရင် ကုရှီအန်းရဲ့မျက်နှာ အကုတ်ခံရပေမည်။

ညနေခင်းတွင် မိုးခြိမ်းသံမြည်ဟည်းကာ မကြာမီ မိုးရေစက်ကြီးများသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရွှံ့အိုင်ငယ်များထဲသို့ ရွာသွန်းကာ ရေများ စင်နေတော့သည်။

မိုးက ပြတင်းပေါက်တွေကို ရိုက်ခတ်ပြီး တံစက်မြိတ်မှာ ကန့်လန့်ကာတွေ ယှက်နေသည်။ ဒီနေ့ လင်းယောင်က ပန်ကိတ်ဖုတ်ပြီး အစ်ကိုကြီးထို့ထို့လာပို့တဲ့ ပုဇွန်‌တွေနဲ့ ပုဇွန်ဆန်ပြုတ်လုပ်သည်။ မိသားစုက အသီးအရွက် ပန်ကိတ်နဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို ကောင်းကောင်းစားကြသည်။ မျက်နှာများမှာ ကျေနပ်နေပြီး ပါးစပ်သေးသေးလေး ၃ ခုမှာ ပြောင်ဝင်းနေပါသည်။

ညစာစားပြီးသောအခါ ကလေး ၃ ယောက်မှာ အတူတူဆော့နေကြသည်။ အပြင်မှာ မိုးကတိတ်သွားသည်။ ကုမန်ဆန်သည် သင်ယပ်တောင်ကို ခါးကြားတွင်ထိုးကာ လက်ထဲတွင် ရေနွေးအိုးကိုကိုင်ရင်း အဘွားကြီးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ လူတွေ စစ်တုရင်ကစားတာကို အတူတူကြည့်ပြီး ရေဒီယိုနားထောင်ဖို့ လမ်းကြားထဲကို သွားကြသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် တံမြက်စည်းလှည်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးက ပွင့်ဟသွားသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြီးလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ဖုတ်ဖတ်ခါကာ ထွက်သွားလေသည်။ သူမ ပုခုံးပေါ်ကျနေသော ဆံပင်ကို ဖယ်လိုက်သည်။

ခြံမှထွက်လာသောအခါတွင် မိုးစတင်ရွာနေပြီး မိုးသည်းထန်စွာရွာတော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သားဖြစ်သူက ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ ဝမ်းနည်းသလို ခံစားရသည်။ အကြီးဆုံးသားက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဒီလိုမျိုးဖြစ်သည်။ သူက အိမ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေတတ်ပြီး အေးစက်သည်ဟုထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ သူသည် ကုမိသားစုကို အသိတတ်ဆုံးဖြစ်သည်ာ။

ရဲဘော်ဆွေ့လန်က သူ့သားကို ခဏလောက် အနားယူခိုင်းသည်။ ညနက်တော့ အိမ်မှာ အလုပ်သိပ်မရှိလို့ မနက်ဖြန်မှ တံမြက်စည်းလှဲမယ်ဆိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။

လင်းယောင်သည် အိမ်ထဲတွင် ချည်မျှင်လုံးများကို ရစ်နေသည်။ ကုရှီအန်းက တံမြက်စည်းကို ချလိုက်ပြီး လက်ဆေးဖို့ ပြန်သွားသည်။ သူမက ရှောင်ဖင်းအန်ရဲ့မိဘတွေ အခြေအနေဘယ်လိုလဲလို့ မေးလေသည်။

ကုရှီအန်း သည် သူ့မျက်နှာကို ဆေးကြောပြီး ချည်မျှင်ကို ကူရစ်ပေးရန် လာခဲ့သည်။

လင်းယောင်က လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေမြင့်တက်လာစေရန် စကားလုံးကောင်းကောင်းလေးတွေနဲ့ မြှောက်ပင့်နေလေသည်။

“ ဖင်းအန်ရဲ့အမှုမှာ သဲလွန်စတစ်ချို့ရှိတယ်။ လူကုန်ကူးသူတွေက ကလေးကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတုန်းက သူတို့က နန်အန်းကောင်တီကနေ ဝမ်ပေ့ကိုသွားတဲ့ရထားပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့တာ။ နန်အန်းကောင်တီက ရဲဘော်တွေကလည်း ဘယ်မိသားစုက ကလေးပျောက်လဲဆိုတာကိုစုံစမ်းဖို့ ကူညီပေးနေကြတယ်။ ကလေးရဲ့လိုက်နာမှုအပေါ်အခြေခံပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သိရလိမ့်မယ်"