အခန်း (၁၀၅)

ရောက်ရှိလာသူမှာ ရှောင်ဖင်း၏ ဖခင်အရင်း ချန်ကန်းမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

ချန်ကန်း၏ ဘိုးဘွားအိမ်သည် နန်အန်းကောင်တီတွင်ဖြစ်သည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းဟောင်းတွင် သူ့မိသားစုသည် သက်တော်စောင့်ဖြစ်သည်။ ရှေးဆိုရိုးစကားအရ အခြားသူများကို ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ပေးရသော သက်တော်စောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များ၏ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ ဂျပန်တွေရောက်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးက ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပို့ဆောင်ပေးသူတွေက ငွေအများကြီး မရှာနိုင်တော့ပေ။ ချန်ကန်း၏ ဖခင် ချန်းလောင်ဟန်သည် စပါးရောင်းရန် မြို့သို့သွားခဲ့သည်။ တောင်တန်းများပေါ်တွင် သူသည် ဂျပန်များနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ဓားနဲ့ထိုးသတ်ခံရပြီးနောက် မစ္စစ်ချန်းက တစ်ညလုံးငိုပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကန်းသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကြံ့ခိုင်သန်မာသူဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတက်ပြီး ဓားနှင့်သေနတ်ကို ကောင်းစွာကိုင်တတ်သည်။ ဂျပန်တွေက သူ့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးပြီး သူတစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရသည်။ ကြောက်စရာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပါ။ သူ့မျက်လုံးများက သွေးလိုနီရဲနေသည်။ ဂျပန်တွေအကုန်လုံး အသတ်ခံရပြီး စစ်တပ်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကန်းသည် စစ်တပ်တွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိပ်တန်းစစ်သားအဖြစ် စတင်ခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်၊ တပ်ခွဲမှူး ယခု တပ်ရင်းမှူးကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လွတ်မြောက်တဲ့နှစ်မှာ သူ့မိဘတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကို သွားလည်ဖို့ သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်လာခဲ့ပြီး တူညီတဲ့ မွေးရပ်မြေက မိဘမဲ့မိန်းကလေး လီရှိုကျွမ်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပါသည်။ နှစ်ယောက်သား ချစ်ကြိုက်ကြပြီး လက်ထပ်လိုက်ကြသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး ဒုတိယနှစ်တွင် ဖင်းအန်အမည်ရှိ ရင်သွေးလေးတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

လီရှိုကျွမ်းသည် မိဘမဲ့ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့ထံတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ချန်ကန်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် အကြီးအကဲနှစ်ဦးအား ၎င်းတို့၏ မိဘအရင်းများအဖြစ် ဆက်ဆံကြပြီး ၎င်းတို့အား ကြည်ညိုလေးစားကြသည်။ ရှောင်ဖင်းအန်ကို မိသားစုတွင် ပေါင်းထည့်ခဲ့ပြီး မိသားစုသည် ကောင်းမွန်သောဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရှောင်ဖင်းအန် အသက် ၃ နှစ်အရွယ်တွင် လီရှိုကျွမ်းသည် သူမ၏သားကို စစ်တပ်ရှိ ဆွေမျိုးများထံ အလည်အပတ်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမသားလေး ပျောက်သွားလေပြီ..။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ၎င်းတို့၏သားကို ရှာဖွေရန် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော ရွာများ၊ မြို့ကြီးများနှင့် မြို့တော်များသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း သတင်းလုံးဝမရရှိပေ။

ရှောင်ဖင်းအန် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လီရှိုကျွမ်းသည် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရသည်။ သူမ မစားမသောက်နိုင်။ နေ့တိုင်းငိုသည်။ သူမသည်တစ်နှစ်တာလုံးဖျားနာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နန်အန်းကောင်တီ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနမှ ရဲဘော်များသည် သူမ၏ တံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမသားအား ထိန်းသိမ်းထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ နှစ်ရှည်လများ ပျောက်ဆုံးသွားသော သားဖြစ်သူကို တွေ့ရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ရပြီး ၎င်းတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားကာ ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဒီသတင်းကို အတည်ပြုလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ချန်ကန်းက မိတ်ဆက်စာတစ်စောင်ကို အမြန်ရေးပြီး ရထားလက်မှတ်တွေဝယ်ပြီး လင်မယားနှစ်ယောက် မီးရထားနဲ့ ယွင်ရွှေကောင်တီကို ညအိပ်သွားကြပါသည်။

သူမသည် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသောကြောင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး သွေးအားနည်းနေသော လီရှိုကျွမ်းသည် အရေးပေါ်ဆေးကို မယူခဲ့ပေ။ ယွင်ရွှေ ကောင်တီမှာ ရထားပေါ်က ဆင်းပြီး သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေမှာ ခွန်အားမရှိတာကြောင့် လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ တွဲထားရသည်။

သူ့ဇနီးသည်ကိုတွဲကာ ချန်ကန်းသည် လီရှိုကျွမ်းနှင့် အခြေချနေထိုင်ရန် ဧည့်ရိပ်သာသို့သာ သွားနိုင်ပြီး၊ ထို့နောက် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနသို့ အမြန်သွားပြီး လက်ထောက် ဒါရိုက်တာကုကိုရှာကာ ခြံဝင်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဖင်းအန်သည် ဖခင်အရင်းနှင့် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် သေးပါ။ သူသည် လူဆိုးများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ထပ်မံခံရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် မျက်နှာကို မပြဝံ့ဘဲ လင်းယောင်နောက်သို့ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

သုန်ဇီသည် သူ့သူငယ်ချင်းကို အားပေးရန်အတွက် အနားတွင် ခုန်ပေါက်နေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ ဖင်းအန်၊ ဒီလူဆိုးကို ငါ မင်းကို ကူတိုက်ပေးမယ်!"

ကုသို့သို့ကလည်း သူ့လက်လေးကို ကိုင်ထားပြီးပြောသည်။ "ဥကိုခွဲ!"

ခွေးကြီး ၂ ကောင်သည် သခင်၏ အမိန့်ကို စောင့်မျှော်နေကာ လူဆိုးများကို မောင်းထုတ်ပစ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဟုတ်သည်၊ ဒါက ချန်ကန်းကို လူဆိုးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာပင်။

"...."

သတင်းကြားပြီးနောက် ရောက်လာသော ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက် မည်မျှ ပြဿနာရှာနေသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမသည် အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကုမန်ဆန်က နောက်ကလိုက်ကာ ခွေး ၂ ကောင်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် ချန်ကန်းအတွက် လက်ဖက်ရည်နှင့် အဆာပြေကျွေးသည်။ ကုရှီအန်း၏ သဘောထားသည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း တင်းမာသည်။ "ရဲဘော် ချန်ကန်း ဖင်းအန်က ခင်ဗျားရဲ့ ကာလကြာရှည် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကလေးလို့ ပြောတာ။ အဲဒါကို သက်သေပြဖို့ အထောက်အထား ရှိလား။"

ချန်ကန်းက အခန်းထဲဝင်လာပြီးတာနဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက လင်းယောင်နောက်ကို တစ်လှမ်းချင်းလိုက်နေတဲ့ ဖင်းအန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒါကိုကြားတော့ သူ့စစ်ယူနီဖောင်းအိတ်ကပ်ထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်လိုက်ပြီး "ရဲဘော်ကု၊ ရဲဘော်လင်း၊ ဒါက ချန်အန်းရဲ့ အသက်သုံးနှစ်အရွယ် မွေးနေ့ဓာတ်ပုံပါ"

ကုရှီအန်းက ၎င်းကိုယူ၍ နက်မှောင်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲက ဓာတ်ပုံရဲ့ အနားက အဖြူတွေရှိနေကာ လက်ထဲမှာ မကြာခဏ ဆုပ်ကိုင် ပွတ်သပ်ခံထားရတာ ထင်ရှားပါသည်။ ဓာတ်ပုံက အခုမှရိုက်ထားသလိုတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အဲဒီပုံက ရှင်းနေသေးသည်။ စစ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားသည့် ကလေးလေးသည် ဖင်းအန်အသေးလေးဖြစ်သည်။

ချန်ကန်းရဲ့မျက်လုံးတွေက မျက်ရည်တွေ ရှိနေပြီး "ဖင်းအန်က သူ့အသက်သုံးနှစ်အရွယ်မှာ ဆွေမျိုးတွေဆီ လာလည်တုန်းက ပျောက်သွားတာ။ ဒီကလေးက သူ့ဘယ်ဘက်နားရွက်မှာ မွေးရာပါ အနီရောင်အမှတ်လေးရှိတယ်။ သူမွေးကတည်းက ပါလာတာ"

လင်းယောင်ရဲ့နောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ရှောင်ဖင်းအန်က ဒါကိုကြားတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးကြီးတွေက မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

ကောင်လေးက လမ်းပေါ်မှာ အစာတောင်းစားဖူးသည်။ တခါတရံ အစားအသောက်ကောင်းကောင်း မရတဲ့အခါ လူဆိုးတွေက နားရွက်ကို ဆွဲပြီး ရိုက်သည်။

ကုရှီအန်းနှင့် လင်းယောင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ချန်ကန်းပြောသည့်စကားသည် လူကုန်ကူးသူ၏ ဝန်ခံချက်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း လင်မယားနှစ်ယောက် သဘောပေါက်သွားသည်။ လင်းယောင်သည် ဖင်းအန်၏ လက်လေးကို ကိုင်ကာ "ဖင်းအန်၊ ဒါ မင်းအဖေပဲ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်အဖေလား"

"ဟုတ်တယ်။ သားလေး ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ်"

ဖင်းအန်က အော်ငိုပြီး ချန်ကန်း၏ လက်နှစ်ဖက်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

"ပါပါး!"

"ဖင်းအန်လေး!"

သားအဖနှစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ကာ ငိုကြသည်။ ရှေးဆိုရိုးစကားအတိုင်း လူသည် ဝမ်းမနည်းလျှင် လွယ်လွယ်မျက်ရည်မကျတတ်ပါ။

ချန်ကန်းသည် ရက်စက်သော စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ စစ်မှုထမ်းလာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဒဏ်ရာရ၊ သေနတ်ဖြင့်အပစ်ခံရလျှင်တောင် မျက်တောင်မခတ်ပေ။ သူ့သားအတွက်သာ အပြစ်ရှိသည်လို့ ခံစားရသည်။ ဖင်းအန်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ကျန်းဆွေ့လန်ဖြစ်သည်လို့ သူကြားတဲ့အခါ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပါသည်။ အဘွားအိုကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်ကာပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် အဒေါ်သာလမ်းပေါ်မှာ ဖင်းအန်ကို မကယ်တင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ သားအဖနှစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့နိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကရုဏာတရားကြီးကို ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားမယ်။ ကျွန်‌တော် အဒေါ့်ကို ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီး ခုကစပြီးကိုယ့်ရဲ့အမေလို မှတ်ယူပါမယ်”

ထိုလူက ဦးညွှတ်နေသောအခါ လင်းယောင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကောင်းသောနေ့တွင် ခေါင်းကွဲပြီး ဆေးရုံသွားရမည်ကို သူမကြောက်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ချန်ကန်းကို ထိုသို့လုပ်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ခင်မှာ ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ကူညီဖို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဖင်းအန်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူနဲ့တွေ့တာက ကံကြမ္မာပါပဲ။ ငါတို့က လူ့အဖွဲ့အစည်းအသစ်မှာ ရှိနေတာ။ဒီလိုမလုပ်နဲ့။ မြန်မြန်ထပါ။"

အဘွားကြီးသည် ကြင်နာတတ်ပြီး ချန်ကန်းအား ကလေးကို ဧည့်ရိပ်သာကို ခေါ်သွားပြီး ကလေးအမေကို ကလေးနှင့် တွေ့ခိုင်းလေသည်။ ကလေးအမေက အရမ်းစိတ်မရှည်ဖြစ်နေနိုင်သည်။

ချန်ကန်းသည် ကုမိသားစု၏ ကြင်နာမှုကို ကျေးဇူးတင်သောကြောင့် သူသည် နွားနို့၊ စည်သွတ်ဘူးများ၊ ဘီစကွတ်များ၊ ကျူးဘားသကြားစသည်ဖြင့် ကောင်းမွန်သောအရာများ ထုပ်ပိုးထားသော ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်းဆွေ့လန်က ၎င်းတို့ကို လက်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ဤအရာများအတွက် ဖင်းအန်ကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကာ ထိုအရာများမှာလည်း အိမ်တွင်ချို့တဲ့မနေပေ။

ချန်ကန်းသည် ကုအိမ်ထဲသို့ဝင်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ အိမ်တွင်းပရိဘောဂများ၊ မိသားစု၏ အဝတ်အစားများနှင့် အနက်ရောင်ခွေးကြီး ၂ ကောင်ကိုကြည့်ကာ ကုမိသားစုသည် သာယာဝပြောသောဘဝကိုပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။

ဖင်းအန်ကလည်း သိတတ်ကာ သူမကို လက်ခံခိုင်းသည်။ ကျန်းဆွေ့လန် လက်မခံလို့မရတော့ပဲ လက်ခံလိုက်ရသည်။ ချန်ကန်းသည် သားဖြစ်သူအား ပစ္စည်းတင်သွင်းခြင်းနှင့် စျေးကွက်ဖြန့်ချိရေး သမဝါယမသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ မိသားစုသုံးဦး ပြန်လည်ဆုံစည်းခဲ့သည်။

ကုသို့သို့သည် သူ့မိခင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အစ်ကိုဖင်းအန်သည် ထူးဆန်းသော "လူဆိုး" ဦးလေးနှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်သွားသည်ကို ခေါင်းလေးမော့ကာ အံ့သြစွာကြည့်နေသည်။

"မာမား ဖင်းကောကော သွားပြီ။"

"ဟုတ်တယ် ဖင်းအန်ကောကောက သူ့မာမားနဲ့သွားတွေ့တာ"

"ဟုတ်"

ဖက်တီးလေးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မျက်လုံးကြီးကြီးနဲ့ ပတ်ကြည့်သည်။ ခြံထဲမှာ သူ့အဖေရေသယ်နေတာမြင်တော့ လက်ဝဝကစ်ကစ်နှစ်ဖက်ကိုကမ်းပေးကာ ခုန်ပြီး "ပါပါး မြင်းကြီးစီး၊ မြင်းကြီးစီးမယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

လက်ထောက် ဒါရိုက်တာကုသည် အနားရောက်လာပြီး ဖက်တီးလေးကို သူ့ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ကုသို့သို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းယမ်းကာ သူ့အဖေကို ဤနေရာတွင် လမ်းလျှောက်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ခွေးကြီးနှစ်ကောင်ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားကာ ခြံဝန်းအတွင်း အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပြေးကြသည်။

သုန်ဇီသည် သူ့အမေထံမှ ဆုံးမဩဝါဒကိုခံယူနေရသည်။ ကုမန်ဆန်က သူ့ကို အကြံပေးခဲ့သည်...

ခြံဝင်းသည် ခါတိုင်းလို သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပါသည်။

လင်းယောင်က ဖွဖွလေး ပြုံးပြပြီး အလုပ်ဆက်လုပ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ညနေစာစားပြီးသောအခါ၊ ချန်ကန်းတို့မိသားစု သုံးယောက် တံခါးဆီသို့ ရောက်လာသည်။ လီရှိုကျွမ်းသည် သိမ်မွေ့ ပြေပြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူမသည် လှပကာ ကျက်သရေရှိသော်လည်း အနည်းငယ်ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြစ်သည်။ မိသားစု သုံးယောက်၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဧည့်ရိပ်သာမှာ အချင်းချင်းဖက်ပြီး ဘယ်လောက်တောင် ငိုထားကြလဲဆိုတာ သိနိုင်သည်။

ချန်ကန်းသည် ကျန်းဆွေ့လန်အား ဦးညွှတ်ဂါဝရပြုခဲ့ပြီး ဇနီးမောင်နှံသည် ကုမိသားစုကို ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။

ချန်ကန်းသည် ပိန်ပိန်ပါးပါး ကြက်မတစ်ကောင်နှင့် အဆာပြေမုန့်အိတ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန် နန်ရှန်းကောင်တီသို့ မီးရထားလက်မှတ်ဝယ်ထားပြီး ဖင်းအန်အား အိမ်မှအကြီးအကဲများကို ပြသရန် အိမ်သို့ စောစီးစွာ ပြန်ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ၎င်းက ပြောသည်။ လီရှိုကျွမ်း၏ ဦးလေးနှင့်အဒေါ်တို့ နှစ်ယောက်သည် ထိုကလေး အိမ်ပြန်လာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။

လင်းယောင်သည် အိမ်သို့ပြန်သွားကာ ဖင်းအန်အတွက် အိတ်သေးသေးလေး ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးလေး၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်နှင့် စာအုပ်များကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖင်းအန်၏ အဝတ်အစားအချို့ကိုလည်း ထည့်ကာ ဖင်းအန်၏ အကြိုက်ဆုံး နို့သကြားလုံးများနှင့် သရေစာအချို့ကိုလည်း ထုပ်ပိုးထားသည်။

ချန်ကန်းနှင့် သူ့ဇနီးတို့သည် ကုမိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ သားကို ၎င်းတို့၏မြေးအရင်းလို နှစ်သက်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဤကြင်နာမှုကို နှလုံးသားထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

ကလေးသုံးယောက်က မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေဝဲကာ တွန့်ဆုတ်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ဖင်းအန်သည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာကာ သူ့မိဘများနှင့် ခြံအပြင်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

မိသားစုထဲက ကလေးလေးတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေပြီး ကျန်းဆွေ့လန်ကတော့ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေတုန်းပါပင်။ လင်းယောင်သည် အဆာပြေမုန့်များ ပြင်ဆင်ပြီး ကုမန်ဆန်သည် မြေးများအတွက် သစ်သားအရုပ်များကို ထွင်းထုနေချိန်တွင် ပုံစံတူ ၃ ခုပြင်ဆင်ပြီးမှ သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သိသွားသည်။ ဖင်းအန် အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သတိရသွားသည်။

အိမ်မှာ ကုသို့သို့က ဖင်းကောကောကို ခေါ်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မဖြေပေ။ ဂရုမစိုက်သော ကုရှီတုန်းသည်ပင် အခန်းတွင်းရှိ ကုတင်အလွတ်ကို ကြည့်ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ကုရှီအန်း ဒါကိုမြင်ပြီး နောက်နေ့မှာတော့ နန်ရွှေ ကောင်တီကနေ ဘေးကင်းစွာ ပေးပို့လာတဲ့ စာတစ်စောင်ကို တိတ်တဆိတ် ယူလာခဲ့ပါသည်။ ဒီကလေးက ဖင်းယင်ကို သင်ယူပြီး စာလုံးအများစုကို မရေးနိုင်သေးပေ။ ဤစာသည် ဖင်းအန်ဆီမှဖြစ်သည်။ တစ်မိသားစုလုံး ဖင်းအန်ဆီက စာကို အမြန်ဖတ်လိုက်ကြသည်။ က​လေးအတွက်​ အရာရာအဆင်​​ပြေ​ကြောင်းသိရလို့ စိတ်​​အေး​သွားခဲ့သည်​။

ဩဂုတ်လတွင် ရာသီဥတု ပူပြင်းသည်။ ကောင်တီအမျိုးသမီး စစ်သည်များ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းချိန်တွင် အမျိုးသမီး စစ်သားအများအပြား အပူဒဏ်ကြောင့် မေ့လဲသွားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီး စစ်သည်များ၏ လုံခြုံရေးအတွက် အထက်အရာရှိများက လေ့ကျင့်မှုကို ယာယီ ရပ်ဆိုင်းခဲ့သည်။

ညနေစောင်းတော့ ကုရှီအန်းဟာ ဝါးခြင်းတောင်းကို ထမ်းပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။ လင်းယောင်က စိတ်ကောင်းဝင်နေသည်။ သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ "အလုပ်ဆင်းပြီလား"

ကုရှီအန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့လက်ထဲက ဝါးတောင်းကို ချလိုက်ပြီး ကလေးကို အရင်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝဝကစ်ကစ် သားဖြစ်သူသည် လုံလောက်စွာ စားသောက်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေ၏။

ထို့နောက် ဦးထုပ်ကြီးကို ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တင်ကာ ကုတင်စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူသည် ကော်လာကို ကြယ်သီးဖြုတ်ကာ အင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်ပြီး အဝတ်စင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် သွယ်လျသော အသွင်အပြင်မှာ အထူးပင် မျက်စိကျစရာပင်။

အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ကောက်ညှင်းကိတ်တွေဝယ်လာသည်။

"တောင်းထဲမှာ ဘာပါတာလဲ"

"ကောက်ညှင်းကိတ်မုန့်။"

"ကောက်ညှင်းကိတ်မုန့် မစားရတာကြာပြီ၊ တစ်လုံးပေးပါဦး"

လင်းယောင်သည် ကောက်ညှင်းကိတ်မုန့်များကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်စားသည်။ သူမသည် နေ့ဘက်တွင် ကောက်ညှင်းကိတ်မုန့်စားပြီး လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက သူမကို ညဘက်တွင် စားလေသည်..။

၁၉၆၀ ခုနှစ် ဆောင်းဦးပေါက်တွင် လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းသစ်များ နိုင်ငံအနှံ့ ပျံ့နှံ့ခဲ့သည်။