အခန်း (၁၁၂)

၁၉၆၆ ခုနှစ် မတ်လရဲ့ နွေဦးမှာ၊ နွေဦးလေစိမ်းက ယွင်ရွှေကောင်တီရဲ့ လမ်းတွေပေါ်နဲ့ လမ်းကြားတွေထဲက မိုးမခပင်တွေမှာ ယိမ်းယိုင်အောင် တိုက်ခတ်ခဲ့သည်။ ရာသီဥတုက နွေးလာတဲ့နဲ့အမျှ၊ လူတွေက သူတို့ရဲ့ ဂွမ်းအနွေးထည်တွေနဲ့ အနွေးဘောင်းဘီတွေကို ချွတ်ခဲ့ကြသည်။ ရာသီဥတုက ပိုကောင်းလာပြီး သူတို့ရဲ့စိတ်အခြေအနေတွေက တက်ကြွလာရမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ပူ‌ဆွေးဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ်တော့ ရှိနေကြသည်။

အရင်နှစ်ကုန်ကတည်းက၊ အပြင်က နိုင်ငံရေးအခြေအနေက ပိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီက ကျောင်းသားတွေနဲ့ လူငယ်တွေက လှုပ်ရှားမှုတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြပြီး ဆရာ/ဆရာမတွေကို ဆွဲထုတ်ကာ ရိုက်နှက်ခဲ့ကြသည်၊ ပြီးတော့ အလုပ်သမားလူတန်းစားကလဲ ပြဿနာစရှာခဲ့ကြသည်။ တစ်ညမှာ၊ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်စုက ကောင်တီပြည်သူတွေရဲ့ အာဏာကို သိမ်းဖို့ ကောင်တီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ကြပြီး အတွင်းရေးမှူးဟောင်းကိုလဲ ခေါင်းဆောင်တင်ပေးချင်ခဲ့ပြီး လမ်းတွေတစ်လျှောက်မှာ သူ့ကို စစ်ရေးပြစေချင်ခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးဟောင်းက လက်ဦးမှူရယူနိုင်ခဲ့ပြီး "ပုန်ကန်သူ" စစ်ဗိုလ်ချုပ်အုပ်စုကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖမ်းဆီးဖို့အတွက် တပ်မတော်ဌာနက ရဲဘော်တွေကို စည်းရုံးခဲ့သည်။

မတ်လအလယ်မှာ၊ ကောင်တီတော်လှန်ရေးကော်မတီကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်၊ အတွင်းရေးမှူးဟောင်းကို ကောင်တီတော်လှန်ရေးကော်မတီရဲ့ ဒါရိုက်တာအဖြစ် ပြောင်းလဲခန့်အပ်ပြီး ရာထူးအနိမ့်ပိုင်းတွေကိုလဲ အမည်တွေ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

အထည်စက်ရုံကလဲ သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ပိုင်းအသင်းကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးကို ရပ်တန့်မထားပေမယ့်လည်း၊ အချိန်တိုအကျိုးအမြတ်ကတော့ အများကြီး လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ ကောင်တီအလုပ်သမားတွေက အပြင်မှာ ပြဿနာရှာခဲ့ကြပြီး ချည်ထည်စက်ရုံရဲ့ ခေါင်းဆောင် အများအပြားကို တာဝန်ချထားခဲ့သည်။ ထို့အပြင်၊ စက်ရုံရဲ့ စစ်တပ်ဌာနက အဆက်မပြတ် ချန်းလီမှာ ရှိနေသည်။

ရှေ့ပြေးစစ်ဆေးရေးကာလမှာ၊ စက်ရုံအလုပ်သမားတွေက ဘာပြဿနာမှ မရှာခဲ့ကြပေ။

သို့သော်လည်း၊ အခု အပြင်မှာ ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်နေကြသည်။ တစ်ချို့ အလုပ်သမားတွေက အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ကိုပြန်လာတဲ့အခါ၊ သူတို့ရဲ့ တံခါးပေါက်အုတ်ခုံမှာ တရုတ်စာလုံးတွေပါတဲ့ ပိုစတာကို တစ်ယောက်ယောက်က လာထားသွားခဲ့သည်။ ပိုစတာတစ်ခုကို အလုပ်သမားက လာချသွားပြီး ပိုစတာကို အနောက်ဘက်မှာ ချထားခဲ့တာဖြစ်သည်။

မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ၊ တံခါးမှာ စာလုံးပိုစတာချိတ်ထားသရွေ့၊ တော်လှန်ရေးသမား လူငယ်တစ်ချို့က "စုံစမ်း" ကာ ရိုက်နှက်ဖျက်ဆီးကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး မိသားစုက ကြောက်လန့်နေရလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ ဘဝက ခက်ခဲလာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးမှာ ပါဝင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိနိုင်ကြတာလဲ? ?

အိမ်ခြံဝင်းကြီးထဲကနေ ကုမိသားစုကြီး ပြောင်းရွှေ့သွားတာ ၆ နှစ် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဒီ ၆ နှစ်အတွင်းမှာ၊ အရာရာဟာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်မှာ၊ ကောင်တီက လူငယ်တွေက ကျေးလက်ဒေသကို သွားခဲ့ကြပြီး တစ်ချို့က သူတို့ရဲ့မိသားစုတွေနဲ့ နွားတင်းကုပ်မှာတောင် သွားနေခဲ့ကြရသည်။

လမ်းတွေပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေကြတဲ့ ဒေသခံအများအပြားက ရုတ်တစ်ရက် အရာအားလုံးပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားခဲ့ကြရပြီး အကုန်လုံးက အရင်ကနဲ့ မတူကြတော့ပေ။

လက်တလောနှစ်တွေမှာတော့၊ ကောင်တီပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနမှာ ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲသွားတာမျိုးမရှိပေ။ အရင်ဆုံး၊ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနက ရဲဘော်တိုင်းက သေနတ်ကိုင်ထားကြသည်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက သူတို့ကို ရန်စဖို့ တံခါးဝကို ပြေးလာမှာမဟုတ်ပေ။ ဒုတိယအနေနဲ့၊ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနက လက်တလောနှစ်တွေမှာ အရမ်းလူကြိုက်မများလှတဲ့ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ချက် အများအပြားကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

GM လူငယ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကိုလဲ သူ့ရဲ့အဖေအရင်းက ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူဘယ်လောက်ပဲ ပုန်ကန်ပါစေ၊ သူ့မိဘတွေ အသက်ရှူကြပ်အောင်တော့ သူမလုပ်ရဲပေ။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး လူသိများလာလေ၊ သူ့ကိုယ်သူ ပိုပြီး ဂုဏ်ယူလေဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်၊ သူ အရမ်းစိတ်ကြီးဝင်မိရင်၊ သူအိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ၊ သူ့အဖေရဲ့ ရိုက်ချက်ကြီးက သူ့ကို စောင့်နေပါလိမ့်မည်။ ဘယ်သူက အရိပ်အကဲမကြည့်တတ်လို့လဲ? သူက ပြဿနာရှာဖို့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနကို သွားခဲ့ပေမယ့်၊ သူက အိမ်ပြန်ပြီး ပြဿနာရှာဖို့ စောင့်နေခဲ့သည်!

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်မှာ၊ ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ ကုမန်ဆန်တို့ လင်မယားက အလုပ်ကနေ ပင်စင်ယူခဲ့ကြပြီး သူတို့ရဲ့မြေးလေးတွေကို ထိန်းဖို့ အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့ကြသည်။

လင်းယောင်က ၁၉၆၂ ခုနှစ်မှာ သူမရဲ့ဒုတိယကလေးဖြစ်သော သမီးမိန်းကလေးကို နွေရာသီမှာ မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူမ သမီးလေးကို မွေးတော့၊ ကုမိသားစုကြီးရဲ့ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှာ နေကြာပန်းတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့သည်။ နဂိုက၊ နေကြာပန်းတွေကို လင်းယောင်က ရိတ်သိမ်းချင်ခဲ့ပြီး ဟင်းခတ်မှုန့်ငါးမျိုးနဲ့ ကြော်စားဖို့ စောင့်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။ နေကြာစေ့တွေ စားခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်စွာပဲ၊ သမီးလေးမွေး‌တဲ့နေ့မှာ၊ ခြံထဲက နေကြာပန်းတွေအကုန်လုံး ပွင့်လန်းလာခဲ့ကြပြီး လှပတဲ့ ရှုခင်းပန်းချီထဲကလို ရွှေရောင်သန်းနေခဲ့ကြသည်။

ကုမန်ဆန်က မိသားစုထဲမှာ မြေးမလေးတစ်ယောက်ရလာလို့ အပျော်လွန်နေခဲ့သည်။ ဒါက ကုမိသားစုရဲ့ ပထမဆုံး မြေးမလေး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အဒေါ် ကုချွင်မေက သူမမှာ တူမလေးတစ်ယောက် ရပြီဆိုတာကို ကြားတဲ့အခါ၊ သူမက ချက်ချင်း ကောင်စုတ်လေး နှစ်ယောက်ကို ချန်ခဲ့ပြီး အစ်ကိုကြီးထို့ထို့နဲ့အတူ မနားပဲ သူမရဲ့မိဘအိမ်ကို လာခဲ့သည်။

ကုချွင်မေက သူမရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖြူဖွေးနုဖက်တဲ့ တူမလေးကို ချီထားခဲ့ပြီး သူမ လက်မလွှတ်နိုင်လောက်အောင် အရမ်းသိချင်စိတ်ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

အလိုလေး၊ သူမရဲ့ ဒုတိယကိုယ်ဝန်ကို လွယ်ထားရတုန်းက၊ သူမရဲ့သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးဖို့ တရုတ်ဆေးဆရာဆီကို သွားခဲ့ပြီး ကိုယ်ဝန်က သေချာပေါက် မိန်းကလေးမွေးမှာလို့ သူမကို ပြောခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား၊ ဒုတိယကလေး မွေးတော့၊ သူကလဲ နောက်ထပ် အကြွေးရှင်တစ်ယောက်ပါပဲ။

ရွှီမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးမြေးကို ထန်းယွမ်လို့ ခေါ်ပြီး၊ ဒုတိယမြေးကို ထမင်းလုံးလေးလို့ ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ ကောက်ညှင်းလုံးလေးနဲ့ ထမင်းလုံးလေးဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားတဲ့အခါ သူတို့က ညီအစ်ကိုမှန်းတန်းသိနိုင်သည်!

ချစ်စရာတူမလေးအတွက် နာမည်ကိုတော့၊ မိသားစုက ထပ်ပြီး အစဉ်အလာဖြစ်‌စေလို့ မရတော့ပေ။

ဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့်၊ မိသားစုက နာမည်ပေးအစည်းအဝေးတောင် ကျင်းပခဲ့ကြသည်။

နာမည်ပေးအစည်းအဝေးမှာ၊ မိသားစုက စိတ်အားထက်သန်စွာပြောခဲ့ကြသည်၊ "ဟုန်ဟုန်"၊ အညစ်အကြေးတွေ ဖယ်ရှားဖို့ မြေဆီလွှာကို ပံ့ပိုးပေးသည်ဆိုတဲ့ "ရှောင်ဆွေ့"၊ ပြီးတော့ "နျိုနျို"၊ ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ ကုချွင်မေတို့ဆီက "ရှင်းရှင်း" နဲ့ "ယွဲ့"။ "လမင်း", မိသားစုဝင်တိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ချက်တွေ ရှိကြသည်။ နောက်ဆုံးမှာ၊ ကုမန်ဆန်က အပြည့်အဝပွင့်လန်းနေတဲ့ နေကြာပန်းခင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး သူ့မြေးမလေးကို "ယွမ်ယွမ်" လို့ နာမည်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက သူ့သမီးလေးကို "ယွမ်ယွမ်" လို့ နာမည်ပေးတာ ကောင်းတယ်လို့ စဉ်းစားခဲ့သည်။

ကလေးအမေ၊ လင်းယောင်မှာ စိတ်ကူးတွေ ရှိခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့၊ သူမရဲ့မိသားစုက သို့သို့ကို "ရှောင်ရှင်း" လို့ မခေါ်ပဲ၊ သူမသမီးကို "ရှောင်ကွေ့" လို့မခေါ်ခဲ့ကြပေ။ မဟုတ်ရင်၊ ရှောင်ရှင်းနဲ့ ရှောင်ကွေ့တို့ အတူရှိနေကြပြီး မိသားစုက တစ်ကယ်ကို အသက်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

သားတွေ၊ မြေးတွေကို ရေတွက်လိုက်ရင်၊ ကုမိသားစုမှာ စုစုပေါင်း ကလေးလေးယောက်ရှိခဲ့ပြီး ယွမ်ယွမ်က တစ်ဦးတည်းသောမြေးမလေး ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီကလေးမလေးက အိမ်မှာ မိသားစုရဲ့အချစ်တော်လေးဖြစ်နေမှာကို မြင်ယောင်ကြည့်လို့ရပါသည်။

အဖေဖြစ်သူ ကုရှီအန်းကလွဲပြီး၊ မိသားစုထဲက ညီအစ်ကိုလေးယောက်က သူတို့ရဲ့ညီမလေးရှေ့မှာ မျက်နှာသာရဖို့အတွက် အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်နေသလို ပြုမူကြသည်။

ကလေးမလေးက အသက်တစ်နှစ်အရွယ်မှာ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အခုဆို ငါးနှစ်အရွယ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက တစ်ချိန်လုံး သူမရဲ့အစ်ကိုတွေနဲ့ ဆော့ကစားနေခဲ့ပြီး သူမအပြင်ထွက်တဲ့အချိန်မှာ ခြေတောင် လှမ်းစရာမလိုခဲ့ပေ။ သူမရဲ့အစ်ကိုတွေက သူမကို တစ်လှည့်စီ ချီပိုးကြရင်း နွေရာသီမှာ ပုစဉ်းရင်ကွဲတွေ လိုက်ဖမ်းခဲ့ကြပြီး ဆောင်းရာသီမှာ နှင်းလူရုပ်တွေ ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ နှင်းလျှောစီးအဖွဲ့က တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပျော်စရာကောင်းခဲ့ကြသည်။

ယွမ်ယွမ်က နဂိုမူလကတည်းက သီးသန့်နေတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အရင်တုန်းက၊ အကြီးတွေ အိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန်၊ ကျောင်းသွားနေတဲ့အချိန်မှာ၊ သူမဘေးမှာ ဘယ်သူမှမရှိတဲ့အချိန်၊ ကောင်မလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေဆဲပါပဲ။

အခု ကောင်တီက မူလတန်းနဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းတွေမှာ အတန်းတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရပ်နားထားခဲ့သည်။ ကုသို့သို့နဲ့ ကောင်စုတ်လေးတစ်သိုက်က အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ကလေးမလေးက သူမရဲ့အစ်ကိုတွေနဲ့ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက် အိပ်ခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်လောက်ကြာတဲ့နောက်မှာ၊ ကလေးမလေးက အကုန်လုံးသင်ယူခဲ့သည်။

အိမ်မှာ ချစ်စရာကောင်းစွာနဲ့ လှလှပပနေခဲ့ပြီး နေ့တိုင်း ရေမွှေးဆွတ်၊ ‌ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဝတ်ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက အခုဆို ရေမွှေးပဲဆွတ်ပြီး၊ ကြောင်ပေါက်လေးလို ညစ်ပတ်နေရင်တောင်မှ၊ ကလေးမလေးက ပြုံးနေနိုင်ပါသေးသည်. .

မနေ့က မတိုင်ခင်အထိ လင်းယောင်က ကလေးမလေးကို ညဘက်မှာ ရေချိုးပေးခဲ့ပြီး ရေမွှေးလဲဆွတ်ပေးခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်က သူမရဲ့လက်ဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ မျက်နှာကို ကာခဲ့ပြီး မကျေနပ်စွာ ပြောခဲ့သည်။

" မေမေ၊ ရေမွှေးတွေ မဆွတ်နဲ့တော့။ "

လင်းယောင်က ကြောင်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်၊ " ဘာလို့လဲ? "

တစ်ခုခုကြောင့်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ ကလေးမလေး ပါးစပ်ကနေ အသံချိုချိုလေးနဲ့ လမ်းပေါ်က ကောင်စုတ်လေးတွေရဲ့အသံကို အတုခိုးပြီးပြောလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုတော့ သူမက မထင်ထားခဲ့ပေ။

" သားတို့ ယောင်္ကျားလေးတွေက ချွေးထွက်ရင် ညစ်ပတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ရေချိုးပြီး ရေမွှေးဆွတ်ရင်၊ ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်! "

လင်းယောင် - " .......... "

အမေဖြစ်သူက သူမသမီးရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ပေးခဲ့သည်။ အဲ့ဒီမှာ ၈ နှစ်အရွယ် ကုသို့သို့က တာ့ဟေးနဲ့ အာ့ဟေးတို့နဲ့ အပြင်က ခွေးမလေးတွေကို ထပ်ပြီး ရန်စနေကြပြန်ပြီလို့ပြောရင်း အိမ်ထဲမှာ သူ့‌အမေကို နောက်တစ်ခေါက် အော်ခေါ်နေခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာ၊ ခွေးမလေး ၂ ကောင်က အချင်းချင်းစိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို တံခါးပိတ်ထားလိုက်ပြီး အပြင်မထွက်နိုင်ခဲ့ကြတော့ပေ။

ကလေးတစ်ယောက်ကို ပျိုးထောင်ရတဲ့ ဒီလိုအရေးမပါတဲ့ ဘဝက လင်းယောင်ကို ခေါင်းတစ်လုံး၊ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ကျန်ခဲ့စေသည်။

အာ့ဟေးက သူ့ဖင်ကို နောက်ပစ်ပြီး ခြံထဲမှာ အမွှေးထူ ကြောင်ကြီးနဲ့ ရန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တာ့ဟေးက သူ့ဘေးမှာ ရှေ့လက်သည်းတွေကို မြေကြီးပေါ်မှာ ကုတ်ထားခဲ့ပြီး ရန်ပွဲကို ရပ်ဖို့ အော်နေခဲ့သည်။ အခုလေးတင်ပဲ ခြံထဲမှာ ကြောင်ကို ရိုက်နေတဲ့ လင်းယောင်ရဲ့ ပုံရိပ်လေးပေါ်လာခဲ့သည်။ ပတ်ပြေးနေခဲ့ကြတဲ့ အာ့ဟေးနဲ့ ကြောင်ကြီးတို့က ချက်ချင်း လမ်းကြောင်းမချန်ပဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ကုသို့သို့က ခွေးမလေး ၂ ကောင်ကို အပြင်ဖက်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ကောင်သာ စကားပြောနိုင်ရင်၊ ရန်သူနှစ်ယောက်က သေချာပေါက် ပြောကြလိမ့်မည်၊ " ဘာကြည့်တာလဲ? " " မင်းကို ကြည့်တာလေ၊ ဘာဖြစ်လဲ? " စတဲ့ တုံးအတဲ့ စကားမျိုးတွေပေါ့။

"ယောင်္ကျားတွေကို ရှာဖို့" လာကြတဲ့ ခွေးမလေးနှစ်ကောင်ကို ကျားသစ်လေးနဲ့တူတဲ့ ကုသို့သို့က မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။

ကုသို့သို့က ခြံထဲမှာ ရွှင်ရွှင်ပြပြရှိပြီး လိုက်လံစူးစမ်းနေခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကြတဲ့ ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူမရဲ့အမျိုးသားတို့က ဒီနယ်က သူတို့ရဲ့မြေးအကြီးဆုံးလေးကို တွေ့ခဲ့ကြပြီး နေ့လည်ခင်းတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူတို့ချွေးမလေးဆီက ပြန်ကြားခဲ့ရကာ ရယ်မောနေခဲ့ကြသည်။

ညနေခင်းမှာ၊ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက အထုတ်တစ်ထုတ်ကို သယ်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲက အထုတ်ကို အောက်ချလိုက်တာနဲ့၊ သူ့သမီးလေးက ခြေတိုတိုလေးတွေနဲ့ ခုန်ပေါက်ပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်က သူမအမေလုပ်ပေးတဲ့ ချိုချဉ်ကိတ်မုန့်ကို စားခဲ့ပြီး စားပြီးနောက်မှာ သူမရဲ့လက်လေးတွေက စေးကပ်နေခဲ့သည်။

ကလေးမလေးက သူမရဲ့အဖေကို နမ်းဖို့ သူမရဲ့ညစ်ပတ်နေတဲ့လက်လေးတွေကို ဆန့်ထားခဲ့သည်။ ကုရှီအန်းက မကြိုက်တာမျိုး လုံးဝမရှိပေ။ သူက ခေါင်းငုံခဲ့ပြီး သူ့သမီးလေးရဲ့ လက်လေးတွေကို နမ်းခဲ့သည်။

ကလေးမလေးက တခစ်ခစ်ရယ်နေခဲ့ပါသည်။

မတ်လမှာ ရာသီဥတုက ပိုကောင်းလာခဲ့ပြီး လောင်ကုတို့မိသားစုက အရင်ဆောင်း‌တွင်းတုန်းက သိမ်းထားတဲ့ မုန်လာထုပ်တွေနဲ့ မုန်လာဥတွေကို စားနေကြဆဲဖြစ်သည်။

ကုရှီတုန်းက အခု အသက် ၁၇ နှစ် အရွယ် လူငယ်လေးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက အရပ်တော်တော်ရှည်လာခဲ့ပြီး သူ့ပုံစံကတော့ ပြောစရာမရှိခဲ့ပါ။

ကုညီအစ်ကိုမောင်နှမ လေးယောက်လုံး ဘယ်သူမှ ရုပ်မဆိုးခဲ့ကြပေ။ ကုရှီတုန်းက အရပ်ရှည်လာခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့စိတ်သဘောထားကတော့ သူကလေးတုန်းက အတိုင်းပါပဲ။ သူက သူ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ခြေလှမ်းအတိုင်း လိုလိုလားလား စစ်ထဲ ဝင်ခဲ့သည်။

အခု ကောင်တီက တောင်တန်းပေါ်နဲ့ ကျေးလက်ဒေသကို သွားဖို့ ပညာတတ်လူငယ်အများအပြားကို အဆင်သင့်လုပ်ထားသည်။ မြို့ပြလူငယ်အုပ်စုတစ်ခုက ဦးလေးကျန်းတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအသင်းကနေ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်တွေက တစ်ကယ်တော့ တစ်ချို့က ငယ်ရွယ်တဲ့ကလေးတွေ၊ အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်အရွယ် ဆယ်ကျော်သက်လေးတွေပါပဲ။

ဦးလေးကျန်းက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒီပညာတတ်လူငယ်လေးတွေက သူတို့ရဲ့မွေးရပ်မြေကို စွန့်ခွာဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ စဉ်းစားရင်း၊ အဆောင်တစ်ခုအနေနဲ့ အိမ်ကနေ ထွက်ခဲ့ဖို့ အသင်းဝင်တွေကို စည်းရုံးခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အရင်ဆုံးစားသောက်ဖို့ သူတို့ကို ကောက်ပဲသီးနှံတစ်အိတ်နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ခြင်းကိုလဲ မှတ်တမ်းနဲ့ ပေးခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ဗိုက်ပြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ သွားနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်. .

နောက်တစ်နေ့မှာ၊ ဦးလေးကျန်းက လယ်ကွင်းထဲကို သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုပ်ခဲ့သည်။ ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ? ဘာလို့ ရွာထဲက ကလေးတွေအကုန်လုံး ပေါ်မလာကြသေးတာလဲ?

ရွာစာရင်းကိုင်က တပ်ဖွဲ့ကနေ တင်ပြတဲ့ အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ပညာတတ်လူငယ်တွေ စုကြမယ့်နေရာကို အတူတကွ သွားခဲ့ကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်တွေက ဒီနေရာမှာ လူစုကြသည်၊ ခြံဝင်းက ရှုပ်ပွနေပြီး ဘယ်သူကမှ မရှင်းထားခဲ့ပေ။

အခန်းထဲက လူငယ်တစ်သိုက်က သူတို့နဲ့ပုခုံးချင်းဖက်ပေါင်းတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ကြဖို့ ပြင်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ပုံစံက သူတို့ကိုမြင်တဲ့ လူတိုင်းကို စိတ်တိုအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်တွေက ခေါင်းဆောင်လာနေတာကို မြင်ခဲ့ပြီး အမြန်တန်းစီကြပြီး ခေါင်းညိမ့်ကာ အလေးပြုနှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။

သူ့ရဲ့ အရိုးမပါတဲ့ပုံစံကို တစ်ကယ် သည်းမခံနိုင်တာကြောင့် လူတစ်စုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်အပြစ်ပေးခဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ မှောက်ခိုင်းထားခဲ့သည်။

သေချာတာပေါ့၊ ဒီပညာတတ်လူငယ်တွေက မနက်ခင်းအလုပ်မှာ နောက်ကျခဲ့ကြသည်၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သူတို့ရဲ့အလုပ်ရမှတ်တွေကို နှုတ်ယူရပါလိမ့်မည်။

ဦးလေးကျန်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို မြင်တော့၊ ရွာစာရင်းကိုင်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး ပြောခဲ့သည်။ " ခေါင်းဆောင်၊ ဒါက လူငယ်အုပ်စုလေးတစ်ခုပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကဘာလို့ သူတို့နဲ့ တူရမှာလဲ? "

ရှုပ်ပွနေတဲ့ခြံဝင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက်မှာ ဦးလေးကျန်းက အရမ်းဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ၊ " ဒါက မြို့ကကောင်တွေ ဒီလိုလုပ်သွားဖို့ ကောင်းတဲ့ခြံဝင်းကြီးပါပဲ။ မြင်ရတာ အေးချမ်းပါတယ်။ "

ရွာစာရင်းကိုင်ကလဲ သက်ပြင်းချခဲ့သည်၊ ဒါက ကိစ္စကြီးမဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောခဲ့တာလဲ? ပညာတတ်လူငယ်တွေ ဖျက်စီးခဲ့ကြတဲ့ ဒီခြံကြီးကို တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နဲ့ အသင်းထဲက လူကြီး၊လူငယ်တွေအကုန်လုံး အုတ်ခဲတစ်ခုချင်းစီ စီပြီး ဆောက်ထားခဲ့တာဖြစ်သည်။ မီးဖိုက အသစ်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲက မြေမီးဖိုကလဲ အသစ်ဖြစ်သည်။ မြို့က ကလေးတွေ အဲ့ဒီမှာ နေသားကျစေဖို့အတွက်၊ အိမ်ရဲ့နံရံတွေကိုလဲ သတင်းစာတွေနဲ့ ကပ်ထားသည်။ သန့်ရှင်းပြီး လန်းဆန်းပုံပေါ်သည်၊ မြို့က အိမ်တွေလောက်တော့ မကောင်းပေမယ့်လည်း၊ ဒါက အကုန်လုံးရဲ့ဆုတောင်း ဖြစ်သည်။ မြို့သားတွေ ဒါကို တန်ဖိုးမထားတာတင်မဟုတ်ပဲ၊ အခု သူတို့ရဲ့ဆုတောင်းတွေကို တစ်ခြားသူတွေက ဖျက်စီးပစ်ခဲ့ကြတာသည်။ ဒါကိုကြည့်ပြီး ဘယ်သူက ခံစားရပိုကောင်းနိုင်မှာလဲ?

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါတွေ မပြောကြရအောင်။ လက်ရှိအခြေအနေကိုကြည့်ရင်း၊ ဒီလူတွေက ရွာထဲမှာ သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာအောင်နေရမလဲဆိုတာ မသိကြပေ။

ကုမိသားစုကလဲ သူတို့စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ရမယ့် ရက်စက်တဲ့အမှန်တရားနဲ့ ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။

ကုရှီတုန်းက ၁၈ နှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ပြီး တောင်တန်းတွေနဲ့ ကျေးလက်ဒေသကို သွားရမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရသည်။ ဒီကလေးက စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ ပါရမီပါလာခဲ့သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူမအမျိုးသားတို့က အရမ်းစိတ်ပူနေကြသည်။ အခု ကျေးလက်ဒေသကို သေချာပေါက်သွားရမည်ဖြစ်သည်၊ ကျေးလက်ဒေသကိုသွားပြီး စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည်။

သားဖြစ်သူရဲ့ရှေ့မှာ လမ်းနှစ်ခုပဲ ရှိသည်။

ဘယ်တစ်ခုကို ရွေးသင့်လဲ?