အခန်း (၁၁၉)

ကုမိသားစုရဲ့ ညာဘက်ခြံက အမြဲတမ်း လွတ်နေခဲ့သည်။ ဒီခေတ်မှာ ကောင်တီက ခြံဝင်းအသေးတွေရဲ့ အပြင်အဆင်က သစ်သားတံခါး၊ အနီရောင်အုတ်ခဲ‌နဲ့ တစ်ထပ်အိမ်ပုံစံမျိုး ဆင်တူလေးတွေ ဖြစ်ပြီး ထောင့်တွေမှာ စိုထိုင်းထိုင်း ရေညှိလေးတွေ ကပ်နေခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်က ပြောင်းလာခဲ့သည်။ အမျိုးသားဖြစ်သူက ကောင်တီလက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းကနေ ‌ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ ဗိုလ်ကြီးအသစ်ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ကြီးကတော်က ဝူဖန်းတိဖြစ်သည်။ ဝူဖန်းတိမှာ မျက်ခုံးပါးပါးနဲ့ မျက်လုံးကျဉ်းကျဉ်းတွေ ရှိသည်။ သူမက နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးပြပြီး ခင်လွယ်ပါသည်. .

ဗိုလ်ကြီးက လေးထောင့်စပ်စပ်မျက်နှာနဲ့ အရပ်ရှည်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့မျက်နှာကျ ရှိပါသည်။ သူက အလွန်ကြမ်းတမ်းပုံပေါ်သည်။ သူက ဘောင်းဘီတွေမှာ ပိတ်စနဲ့ ခါးစည်းပုံစံ ခေါက်ချုပ်ထားပြီး လျှော်ထားတဲ့ အဖြူရောင်အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက သိုးမွှေးဘောင်းဘီအဟောင်းတွေကို ဝတ်သည်။ သူက တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို အမြဲပြုံးပြလေ့ရှိသည်၊ အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ပါးစပ်ကနေ ဆဲဆိုတာမျိုးဆိုတာလဲလုံးဝမရှိပဲ ယဉ်ကျေးမှုလဲရှိသည်။

လူတိုင်းက ဒီဇနီးမောင်နှံကို အကောင်းမြင်ကြသည်။

ညပိုင်း ဗိုလ်ကြီး 'မာ’နဲ့ သူ့ဇနီးတို့ ပြောင်းလာတဲအခါ၊ ကုမိသားစုရဲ့တံခါးမှာ ထူးဆန်းတဲ့အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒီအမှတ်အသားကအရမ်းကို မသိသာတဲ့နေရာမှာ ရှိနေသည်။

ကုရှီအန်းက သတိထားမိသွားခဲ့သည်၊ တံခါးဘောင်ကို သူ့လက်ကြမ်းကြမ်းတွေနဲ့ ပွတ်ခဲ့ပြီး တံတိုင်းထောင့်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အရိပ်မည်းကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်၊ သူ့မျက်ဝန်းတွေက မည်းနက်နေခဲ့ပြီး အိမ်ကို ခြေလှမ်းကျဲကျဲ‌နဲ့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ အိမ်ထဲဝင်သွားတာကို ကြည့်ရင်း၊ ထောင့်မှာပုန်းနေတဲ့ အရိပ်မည်းက လမ်းကြားထဲကို ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူ့အမျိုးသားတို့က အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဘာမှမသိခဲ့ကြပေ။

သူတို့က ဆောင်းတွင်းမှာစားဖို့ အသီးအရွက်အချဉ်ဖက်ထုပ်တွေကို ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြသည်။

လင်းယောင်က အိမ်မှာ ကူညီပေးနေခဲ့သည်။ သူမက ကုရှီအန်းပြန်လာတာကို မြင်တဲ့အခါ၊ သူမက ပြုံးပြီး ခုံတန်းအသေးလေး လှမ်းပေးခဲ့သည်။

အချဉ်တည်တာက အတော်လေးဒုက္ခပေးသည်။ အရင်ဆုံး မုန်လာထုပ်ချဥ်ဖက်ထုပ်တွေကနေ ချယ်ရီပန်းပွင့်တွေနဲ့ အမျှင်တွေကို ဖယ်ရသည်။ ဆေးကြောပြီး တစ်ပတ်လောက် ရေစိမ်ထားရသည်။ တစ်နေ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မွှေပေးရသည်။ မုန်လာထုပ်ချဥ်ဖက်ထုပ်ရဲ့ အစပ်ပမာဏ‌ ပျောက်သွားတော့မယ့်အချိန်မှာ၊ ဆားဖြူးပြီး တစ်လခွဲကျော်ကြာအောင် အချဉ်သိပ်ရသည်၊ ပြီးရင်တော့ စားဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်ပါသည်။

ဒီနေ့ခေတ်မှာ ခရမ်းသီး၊ မုန်လာဥနီ၊ မုန်လာထုပ်ချဉ်နဲ့ မျှစ်ချဉ် စတဲ့အချဥ်‌အမျိုးအစားတွေကိုပဲ အချဉ်တည်ကြတော့သည်။ များများ အချဉ်သိပ်လေ၊ ဆောင်းတွင်းမှာ များများစားရလေ ဖြစ်သည်။

အလုပ်ရှုပ်နေတာတွေကို အပြီးသတ်ပြီးနောက်မှာ၊ ကျန်းဆွေ့လန်တို့ လင်မယားက အိပ်ယာဝင်ခဲ့ကြသည်။ လင်းယောင်က ယွမ်ယွမ်ကို သိပ်ခဲ့ပြီး အိပ်ဖို့ သို့သို့ကို အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူက အိမ်ထဲကို အမြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး သတင်းတွေမေးဖို့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကု နောက်ကိုလိုက်သွားခဲ့သည်။

" ဒါဆို၊ ဘေးအိမ်က ဇနီးမောင်နှံက တစ်ခုခုထူးဆန်းနေတာလား? "

ကုရှီအန်းက " အင်း " လို့ပြောကာ လင်းယောင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဆေးပေးဖို့ ရေတစ်ဇလုံ ယူလာခဲ့သည်။

" အဲ့ဒီဇနီးမောင်နှံက 'ဟိုဘက်တွေမှာ' ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက၊ အဖွဲ့အတွင်းမှာ သတင်းယူဖို့ တော်လှန်ရေးအဆင့်တွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး လင်နဲ့မယားဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကို ယူထားကြတာ။ ပိုပြီးအာဏာရှိတဲ့သူတွေက သူတို့ကို တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက် စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ "

လင်းယောင်က မေးလေးမော့ပြီး စဉ်းစားခဲ့သည်။

" ကျွန်မတို့ ဘေးအိမ်ကို ရွှေ့လာတာက ဘာအစီအစဉ်နဲ့လဲ? "

" လောလောဆယ်တော့ မပြောနိုင်သေးဘူး။ ရန်သူက ငြိမ်နေသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့။ "

လင်းယောင်က ခေါင်းညိမ့်ခဲ့သည်။ အကြောင်းတစ်ချို့ကြောင့်၊ ဒီဇနီးမောင်နှံက အရင်တုန်းက သူလျှိုကိစ္စနဲ့ ဆက်စပ်နေဖို့များတယ်လို့ သူမ ခံစားမိနေခဲ့သည်။

ဗိုလ်ကြီးမာနဲ့ သူ့ဇနီးတို့က သူတို့နောက်ကိုလိုက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငှားထားခဲ့ပြီး အရပ်ဝတ်အရာရှိတွေကို လမ်းကြားဝင်ပေါက်အနီးမှာ နေရာချထားတယ်လို့ ကုရှီအန်းက ပြောခဲ့သည်။ မိသားစုနဲ့ အိမ်နီး‌ချင်းတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံပေးနိုင်ခဲ့သည်။

" ဒီရက်ပိုင်း အမေတို့နဲ့ ကလေးတွေကို အပြင်သိပ်မထွက်ခိုင်းနဲ့ဦး။ ဘေးအိမ်က ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်ရင် စိတ်မပူနဲ့ဦး။ ချွင်မေကလဲ နှုတ်ဆက်ပါတယ်တဲ့။ "

တစ်ကယ်တော့၊ ဒီရက်ပိုင်း၊ သူတို့လိုချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ခိုးဖို့အတွက်၊ သူလျှိုတွေက ဘယ်လိုလှည့်ကွက်တွေကိုမဆို သုံးနိုင်ကြသည်။

" ကောင်းပါပြီ။ "

လင်းယောင်က ရိုးရှင်းမြန်ဆန်စွာ သဘောတူခဲ့သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အပြင်မှာ ရှုပ်ရှက်ခတ်နေခဲ့ပြီး အိမ်က လူကြီးနှစ်ယောက်က အပြင်ထွက်ဖို့ စိတ်မပါခဲ့ကြပေ။ သူတို့က သို့သို့နဲ့ ယွမ်ယွမ်ကို ပြေးထွက်မသွားစေဖို့ ထိန်းပေးနေခဲ့ကြသည်။

နောက်ရက်တွေမှာ၊ ဘေးအိမ်က ဗိုလ်ကြီးနဲ့ သူ့ဇနီးတို့က ကြက်တွေလိုပဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။ " အစားအသောက်ဝယ်တာနဲ့ အလုပ်သွားတာတွေ" အတွက် အပြင်ထွက်တာကလွဲရင် သူတို့က ဘာမှမလုပ်ခဲ့ကြပေ။ လင်းယောင်က သတိမလွတ်သွားခဲ့ပေ။ ဘေးအိမ်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း၊ သူမက သိုးမွှေး‌‌ ကီလိုဂရမ်အချို့ကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့ပြီး အိမ်မှာ ဆွယ်တာထိုးနေခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းက ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ရက်တော်တော်ကြာအောင် အိမ်မပြန်ခဲ့ပေ။

ယွမ်ယွမ်နဲ့ သို့သို့တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်က အပြင်မထွက်ခဲ့ကြပေ။ အများဆုံး၊ မနက်ပိုင်းမှာ အေးခဲနေခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့အိမ်ရှေ့မှာပဲ စကိတ်စီးခဲ့ကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ၊ ပစ္စည်းစုဆောင်းတဲ့ အဖိုးအိုက လမ်းကြားဝင်ပေါက်မှာ ပစ္စည်းတွေ လာရောင်းတတ်သည်။ သူက ပန်းရောင်လုံးလေးနဲ့ ကျောက်စိမ်းရုပ်တုလေးကို မြင်တဲ့အခါ၊ သူက ပြောသည်၊ " ဒီကလေးမလေးက တစ်ကယ်လှပတာပဲ။ "

အဲ့ဒီလိုပြောပြီးနောက်၊ သူက ပစ္စည်းလှည်းပေါ်ကနေ ချိုချဉ်ကို ယူခဲ့ပြီး ယွမ်ယွမ်စားဖို့ ပေးခဲ့သည်။

ကလေးမလေးက ချစ်ဖို့ကောင်းပေမယ့်၊ သူမက တစ်ကယ်တော့ ဉာဏ်ကောင်းသည်။ သူမ မသိတဲ့လူတွေဆီကနေ ဘယ်လောက်ပဲကောင်းတဲ့ပစ္စည်းဖြစ်ပါစေ၊ သူမ ဘာကိုမှ မလိုချင်ပေ။

ကလေးမလေးက ခေါင်းယမ်းပြခဲ့ပြီး ကုသို့သို့က အပြေးရောက်လာကာ သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ အဖိုးအိုက ကြင်နာစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

ဒီအဖိုးအိုက ကြင်နာတတ်ပြီး စိတ်ထားကောင်းသည်။ လင်းယောင်က တံခါး‌ဝမှာ ဆွယ်တာထိုးနေခဲ့တာကြောင့်၊ သူမက ရယ်မောခဲ့ပြီး ပြောခဲ့သည်။ " တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကလေးက ဘယ်လိုပြုမူရမလဲ မသိလို့ပါ။ "

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိမ့်ခဲ့ပြီး အပြုံးလေးနဲ့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ ကုမန်ဆန်တို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ " ယောင်ယောင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ? ကလေးဖမ်းသမားက ကလေးတွေကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? "

ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို လင်းယောင်က ရှင်းပြပေးပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ လင်မယားနှစ်ယောက်က စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့ကြသည်။

မိသားစုက ရှေ့ဆက်ခါနီးမှာ၊ ကုရှီအန်းက ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ကုသို့သို့က မျက်လုံးပြူးကြည့်ခဲ့သည်။ " မာမား၊ အဲ့တာ ပါပါး ဟုတ်တယ်မလား? "

မိသားစုက မော့ကြည့်ခဲ့ကြပြီး ဟုတ်တယ်ဆိုတာကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။

ကောင်းလိုက်တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ကောင်စုတ်လေးကို တွေ့ရပြီ!

ကျန်းဆွေ့လန်က တိတ်တဆိတ် ပြောခဲ့သည်။

အရင်ရက်တွေမှာ အဖွားက တစ်ခုခုမကောင်းတာဖြစ်မှာစိုးလို့ သူမရဲ့မြေးတွေကို မျက်လုံးဒေါက်ထောက်ကြည့်နေခဲ့ရသလို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

ကောင်တီမှာ ပြဿနာတွေ များစွာရှိခဲ့သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတွေ ရှိနေခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်က သူမရဲ့ အရပ်ရှည်ပြီးချောမောတဲ့ အဖေ လာနေတာကို တွေ့တဲ့အခါ၊ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ သူမက အမေ့ရဲ့လက်ကို ချက်ချင်းလွှတ်ခဲ့ပြီး ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းက သူ့သမီးလေးကို ချီခဲ့ပြီး လေထဲကို မြှောက်ခဲ့သည်။

ဒါက ကလေးမလေးကို တစ်ခစ်ခစ်ရယ်စေပြီး ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

ကုသို့သို့က သူ့အဖေရဲ့ခြေထောက်ကို ဖက်ဖို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

‌လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက သူ့သမီးလေးကို ချီထားခဲ့ပြီး သူ့သားကို ခြေထောက်ပေါ်မှာ တင်ထားရသည်။ သူလမ်းလျှောက်တာ လုံးဝမနှေးသွားခဲ့ပေ။ လင်းယောင်က ဂရုမစိုက်ပဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ဆွယ်တာဆက်ထိုးနေခဲ့သည်။

ရဲဘော်ဆွေ့လန်ရဲ့ စကားအရ၊ မိသားစုထဲက လူကြီး၊ လူငယ်တွေက သူတို့စားသောက်သလိုပဲ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ကြသည်။ သူတို့က နှစ်တိုင်း ဆွယ်တာအသစ်ထိုးပြီး ဝတ်ကြရသည်။နှစ်တိုင်း၊ ဆွယ်‌တာတွေအတွက်တင်ပဲ ပိုက်ဆံအတော်လေး ကုန်ကျသည်။

လင်းယောင်က ပြုံးခဲ့ပြီး ဝတ်လို့မရတော့တဲ့ ဆွယ်တာတွေကို ဦးထုပ်တွေ၊ လက်အိတ်တွေ၊ စတာတွေအဖြစ် ဖြည်ချပြီး ပြန်လုပ်လို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်၊ သူတို့ကို ဆိုဖာအခံအဖြစ် ပြန်ထိုးပေးလို့ရနိုင်ပါသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ခနလောက် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမတို့ စကားပြောနေခဲ့ကြသည်

အပြင်မှာ ဆူညံသံတွေ ကြားခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

" ဘာလို့ မြေအောက်ခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားတာလဲ? မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင်မှ အန္တရာယ်များလိုက်သလဲ။ "

" အရင်ဆုံး မြေအောက်ခန်းကို လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်။ "

" အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အရမ်းကို ခေါင်းမူးနေလို့ ပစ္စည်းယူဖို့ မြေအောက်ခန်းထဲ ဆင်းသွားပြီးတော့ ဒါကို မေ့သွားတာ။ အဲ့ဒီအပြင်၊ အိမ်ခေါင်မိုးမှာလဲ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အိမ်မှာ ယောင်္ကျားသားမရှိဘူး။ ကျွန်မလို မိန်းမသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြင်နိုင်မှာလဲ? ထမင်းလဲ ကောင်းကောင်းစားချင်တယ်။ "

" ဒါပဲလေ။ ဖန်းတိနဲ့ သူမအမျိုးသားတို့က ဒီကိုပြောင်းလာခဲ့ကြတာ။ ခေါင်မိုးက ယိုနေပြီးတော့ အမြန်ပြင်ဖို့ လိုတယ်။ "

" ခေါင်မိုးကို ပြင်ပေးပါ။ ကျွန်မရဲ့ လောင်ကျန်းက ဘယ်လိုပြင်ရမလဲ သိပေမယ့်၊ သူက အိမ်မှာ မရှိဘူး။ "

" ခေါင်မိုးပြင်တာက ယောင်္ကျားလေးတွေရဲ့ အလုပ်ပါ၊ ငါတို့ မိန်းမသားတွေက ဘယ်လို လုပ်နိုင်မှာလဲ? "

" လမ်းကြားထဲကို သွားပြီးတော့ ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်ယောက် အိမ်မှာ ရှိလားမေးပြီး ကူညီပေးဖို့ ပြောကြည့်မယ်လေ။ "

ခနကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ လောင်ကုတို့အိမ်ကို တံခါးလာခေါက်ခဲ့သည်။ လမ်းကြားထဲက မရီးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပြီး ဗိုလ်ကြီးမာတို့အိမ်မှာ ကူညီပေးဖို့ ဦးလေး မန်ဆန်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက သူ့မိသားစုကို ကြိုပြီး သတိပေးထားခဲ့သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်က တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး ပြောခဲ့သည်။ " အိုး၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ အိမ်ကလူကြီးက ခြေထောက်နာနေလို့၊ အဲ့တာ အိပ်ယာထဲမှာ လှဲနေရတာ၊ အပြင်မထွက်နိုင်ဘူး။ "

အိမ်ထဲမှာ လွတ်လပ်စွာနဲ့ လမ်းလျှောက်နေခဲ့တဲ့ ကုမန်ဆန် - " ... "

ညနေခင်းမှာ၊ လင်းယောင်က အချိန်ပိုဆင်းနေတဲ့ လက်ထောက် ဒါရိုက်တာကုကို စောင့်နေခဲ့သည်။ ၁၁ နာရီကျော်သွားတာတောင်၊ ဒီလူကြီးက ပြန်မလာသေးတာကြောင့်၊ အရင်ဆုံး အိပ်ယာဝင်နှင့်ခဲ့ပါသည်။

အေးစက်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ ယောင်္ကျားဆန်ဆန်အနံ့က သူမကို လွှမ်းခြုံသွားတဲ့အခါ၊ သူမက မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမက မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ခဲ့ပြီး ကုရှီအန်းကို စားခဲ့ပြီးပြီလားလို့ မေးခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အသားနဲ့ အသီးအရွက်တွေရှိတယ်။ ဗိုက်ဆာရင်၊ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကျွေးမယ်လေ။

ကုရှီအန်းက ပြုံးခဲ့ပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနမှာ စားခဲ့ပြီးပြီလို့ ပြောသည်။

လင်းယောင်က စိတ်ချလက်ချဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမအမျိုးသားရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝှေ့နေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ရင်ခွင်ကြီးက နွေးထွေးလို့လဲ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမက လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုရဲ့ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ လူကြီးရဲ့နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေကို ရေငတ်နေသလို သောက်သုံးခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ သူမက သက်တောင့်သက်သာနဲ့ လှည့်သွားခဲ့ပြီး စောင်ခြုံကာ အိပ်ယာဝင်ခဲ့သည်။ သန်းဝေခဲ့ပြီး ညင်သာစွာ ပြောခဲ့သည်။ " နောက်ကျနေပြီ။ မြန်မြန်အိပ်တော့၊ မဟုတ်ရင် ရှင်မနက်ကျ မထနိုင်လို့ အမေက ဆူနေဦးမယ်. . "

အခုလေးတင်ပဲ နမ်းလိုက်တာက ဒီနေ့အတွက် အဲ့ဒါက လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ အရမ်းမလွန်လာပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန်ကျ အမေက ဆူလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

" .... "

ကုရှီအန်းက ရယ်ခဲ့ပြီး လင်းယောင်ကို စောင်နဲ့ ထုပ်ထားခဲ့ကာ သူ့ဇနီးကိုဖက်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ညသန်းခေါင်ကြီး အပြင်မှာ နှင်းတွေကျလာခဲ့ပြီး ယွင်ရွှေကောင်တီရဲ့ လမ်းတွေကို ခြောက်ကပ်စေခဲ့သည်။

ဝေးလံတဲ့တောနက်ထဲမှာ၊ သစ်တောရဲ့ တရှဲရှဲဖြစ်နေတဲ့အသံကို နားထောင်ရင်း၊ အမည်းရောင်ပုံရိပ်နှစ်ခုက တိုးညှင်းတဲ့အသံနဲ့ စကားပြောနေခဲ့ကြသည် - " ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ၊ စစ်ဆင်ရေးပေါက်ကြားသွားတယ်။ ယွင်ရွှေကောင်တီရဲ့ အခြေအနေတွေက ငါတို့မှန်းထားတာထက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတယ်။ စစ်ဆင်ရေး တစ်ခါ‌ပေါက်ကြားပြီးရင်၊ လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းတော်တော်များများကို ဆက်လုပ်လို့မရနိုင်တော့ဘူး။ "

" ကုမိသားစုထဲကို တိုးလို့မရဘူး။ လောလောဆယ်မှာတော့ ငါတို့တွေ ရန်သူနယ်မြေကို မထိုးဖောက်ရသေးဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့ရဲ့တပ်သားတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ အခုအချိန်မှာ လှုပ်ရှားလို့မဖြစ်သေးဘူး။ "

" ဆင်ခြေတွေ ပေးမနေပါနဲ့! ငါတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံကိုယူပြီး သေသေချာချာ မလုပ်ရင်၊ ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်တွေအတွက် မင်း တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်! "

" ... "

ဗိုလ်ကြီးက စည်းကို မြင်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်တုန်းက အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့တာတွေကို စဉ်းစားရင်း၊ သူ့ရဲ့ရက်စက်တဲ့မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့သည်၊ သူက လမ်းဘေးမှာရှိတဲ့ နှင်းပုံကို ရှင်းခဲ့ပြီး လူမသိအောင် ဆဲဆိုကာ အိမ်ကိုပြန်ဖို့ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

မာအိမ်ရဲ့ ခြံဝင်းလေးထဲမှာ၊ ဝူဖန်းတိက ဂွမ်းအနွေးထည်အပါးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ပြီး အိမ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ခူးဆွတ်နေခဲ့သည်။

ဗိုလ်ကြီးမာက အိမ်ထဲကို ဒေါသတကြီး ဝင်လာခဲ့သည်။

ဝူဖန်းတိက မတ်တပ်ရပ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ရယ်အောင်လုပ်တော့မလို့ ဖြစ်သည်။

ထိုလူက သူမကို ကန်ခဲ့သည်။ " ငတုံးမ! အပြင်မှာ အလုပ်မရှိပဲနဲ့၊ အိမ်မှာလဲ အလုပ်ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ဘူး။ အခု ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ၊ ထမင်းပွဲကို အခုထိ မပြင်ရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ကုမိသားစုကို ချည်းကပ်ဖို့ကိုတောင် မလုပ်နိုင်သေးတာ! အသုံးကိုမကျဘူး! တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး တောက မင်းမွေးရပ်မြေကိုပဲ ပြန်လိုက်တော့၊ ဒါမှ ငါ နောက်ထပ်နှစ်နည်းနည်းလောက် အသက်ရှည်နိုင်မှာ! "

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်မှာ ဝူဖန်းတိကို အတော်လေး ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခဲ့သည်။ အခု၊ သူမက စကားမပြောရဲခဲ့ပေ။ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ပဲ ရေရွတ်နိုင်ခဲ့သည်။ " ကျွန်မအိမ်မှာ ဘာမှမလုပ်ပဲနေနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုပဲ အဝတ်တွေလျှော်ပြီး ရေခပ်နေတာပါ။ ပျားအုံလဲ ဖွတ်ပြီးသွားပါပြီ၊ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာပါ... "

" နတ်သမီးလေးလိုပဲ အလုပ်တွေရှုပ်နေတာပေါ့။ ငါ သေချာမသိရဘူး။ အပြင်မှာ အတင်းပြောတဲ့သူတွေနဲ့ပေါင်းပြီး အတင်းပြောနေတာပဲဖြစ်ရမယ်၊ ငါ့ဆီကနေ စားသောက်နေပြီးတော့ ငါ့ကိုတောင် လိမ်ရဲတယ်။ မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးထင်တယ်! "

ဗိုလ်ကြီးမာက ပြောရင်း လက်ကိုမြှောက်ခဲ့သည်။ ဝူဖန်းတိက အရမ်းကြောက်လန့်နေခဲ့ပြီး သူမက နောက်မှာ ပုန်းနေခဲ့သည်။ "ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဒီလိုရှေ့ဆက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? "

ရှေ့မှာ၊ ဗိုလ်ကြီးမာကလဲ သူ့ရဲ့စိတ်တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပေမယ့် အခုလောက်တော့ စိတ်မတိုတော့ပေ။

ဗိုလ်ကြီးမာက လက်ကိုချလိုက်သည်။ ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးပြောခဲ့သည်။ " တာဝန်မပြီးလို့ မဟုတ်ဘူး! "

" တာဝန်? "

ဝူဖန်းတိက ထခုန်လိုက်ပြီး အံ့ဩစွာပြောခဲ့သည်၊ " လတစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူတို့စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းချင်တာလား? "

ဗိုလ်ကြီးမာက ဝူဖန်းတိရဲ့ တုံးအမှုကို ကြည့်ပြီး သူမကို သေအောင်ပင်ရိုက်ချင်ခဲ့သည်။

ဝူဖန်းတိက ‌ချောင်းဟန့်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။ " ကုမိသားစုက လူတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပါ။ ကုရှီအန်းက တစ်ခုခုကို သတိထားမိတာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်။ "

ကုရှီအန်း?

ဗိုလ်ကြီးမာက အရင်နှစ်အနည်းငယ်မှာ ကုရှီအန်းကြောင့် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုနဲ့ အရှက်ရမှုကို စဉ်းစားရင်း တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

သူ့မျက်နှာက သွေးကြောတွေ ထောင်နေခဲ့သည်။

သူဘာတွေတွေးနေလဲ မသိပေမယ့်၊ ဗိုလ်ကြီးမာရဲ့မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။