အခန်း (၁၂၁)

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်သည် မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး ယွင်ရွှေကောင်တီတွင် မြူများထူထပ်နေပေသည်။ မြူထူလွန်းသဖြင့် မည်သူမည်ဝါမှန်းပင် မသိရပေ။

ဝူဖန်းတိသည် ပါးလွှာသော ချည်သားအင်္ကျီကို ၀တ်ထားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။ မနေ့ညက သူမနဲ့ မာယန်းရိတို့သည် အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် ကုအိမ်တော်ဆီကို နံရံမှတက်ရန် ညအမှောင်ထုကို အခွင့်ကောင်းယူချင်ပေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မာယန်းရိ နံရံပေါ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် ကုမိသားစုမှ မွေးထားသော ခွေးလေးနှစ်ကောင်သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ ဟောင်လေတော့သည်။

စစ်တပ်က မွေးမြူထားသည့် ခွေးများအားလုံးမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပေသည်။ ခြံထဲရှိ လိမ္မော်ရောင် ကြောင်တစ်ကောင်လည်း ခုန်တက်လာပြီး သူ့ကိုဆွဲကုတ်လေသည်။ မာယန်းရိ အလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး နံရံမှပြုတ်ကျကာ ဝူဖန်းတိလည်း သူနှင့်အတူ လူးလိမ့်ကျသွားသည်။ အမလေး.....ပြုတ်ကျတာ ကျောတွေရော ခြေထောက်တွေရော နာလိုက်တာ......

မာယန်းရိသည် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့များကို လေ့ကျင့်ရန် ကျေးလက်ဒေသသို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။ ဝူဖန်းတိမှာ အသုံးဝင်သော အချက်အလက်အချို့ကို သူမ ခိုးနားထောင်နိုင်ဖို့အတွက် တံခါးဝတွင်သာ တိတ်တဆိတ် ပုန်းနေခဲ့ပေသည်။

သူမသည် လေအေးထဲတွင် တစ်နေ့တာလုံး အအေးခံနေရပြီး ဘာမျှ မကြားသိရသေးချေ။ သို့ဖြစ်၍ သူမ ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျိန်ဆဲပြီး အိမ်ပြန်သွားရလေသည်။

လမ်းအဝင်ဝတွင် ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူမခင်ပွန်းသည် အရပ်ရှည်ရှည် ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့် စစ်စိမ်းရောင် ဝတ်ထားသော လူရိပ်တစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့မြင်ပြီးနောက် မိသားစု သုံးယောက်သား အိမ်ကိုအမြန်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

မနေ့ညက ရေဒီယိုက ယနေ့နှင်းကျမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ မနက်ခြောက်နာရီလောက်၌ အပြင်မှာ နှင်းပွင့်များ ကျလာလေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ထူထပ်သော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို မော့လျက် လတ်ဆတ်သောလေကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူရှိုက်ရင်း စိတ်အေးလက်အေး ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားမိသည်။

သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် ခပ်ထွားထွားဘောလုံးများကို ပိုက်ထားပြီး သူတို့၏ မိခင်နောက်သို့ လိုက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လင်းယောင်၏ အပြုအမူကို လိုက်တုကာ မျက်နှာကို မော့လျက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အဓိကမှာ သူတို့မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းတို့ဖြင့် ကောင်းကင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်သော်လည်း ဘာမျှမတွေ့ချေ။ နှင်းများသာ ကျနေပေ၏။ ဘာကို ကြည့်နေတာများလဲ......

အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် ညီမဖြစ်သူတို့သည် ကောင်းကင်ကို မကြည့်တော့ဘဲ လျှာလေးများကိုထုတ်ကာ နှင်းရည်များကို ခံကြသည်။ ဟီးဟီး.....အရမ်းအေးပြီး နေလို့ ကောင်းလိုက်တာ.....

ကုမန်ဆန်သည် အုတ်ခဲများထည့်ထားသော တဲအိမ်မှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရာ ခန်းမအောက်တွင် ကလေးများမတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှင်းကျနေသည့်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် ရပ်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကလေးနှစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။ ထိုနေရာတွင် နှင်းများကို စားနေပေ၏။

ကုမန်ဆန်လည်း ကောင်းကောင်းပြုံးပြလိုက်သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်က လာပြီး သစ်အယ်သီးကင်ကို စေတနာမပါဘဲ ပေးလေ၏။ စကလေးနှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ညဘက်ဝမ်းလျှောမှမငိုနဲ့နော်။ အိမ်ထဲမှာပဲနေကြ။"

ထိုအခါ ကလေးနှစ်ယောက်က ခေါင်းကိုအုပ်ပြီး အမြန်ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။

လင်းယောင်သည် ချက်ချင်းပြုံးပြီး မျက်နှာ တင်းမာသော အဘွားအို၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ခဏကြာသောအခါ လင်းယောင်က ပြောသည်။ " အမေ အရမ်းခက်တာပဲ။ မီးထွန်းဖို့ မနက်အစောကြီး ထနေတာ။" သူ့ခါးကို ပွတ်သပ်ရင်း သို့သို့နှင့် ယန်ယန်သည် ခွေးလေးများကဲ့သို့ အဝေးမှ ကူညီရန် ပြေးလာသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်မှာ ဒေါသကြီးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောမိလေသည်။ “ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့တော့။ အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေပြီ။ အိမ်ထဲဝင်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး နေပါ။”

ယောက္ခမကြီးက ကလေးနှစ်ယောက်ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အိမ်မှာရှိသည့် မီးဖိုမှာ တောက်လောင်နေပေ၏။ လင်းယောင်သည် လက်ခုပ်တီးပြီး အေးခဲထားသော သစ်တော်သီးအချို့ကို ယူကာ ဇလုံတစ်ခုထဲသို့ ထည့်ရန် မီးဖိုချောင်သို့သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပြီး အပြင်မှာ နှင်းများကျနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ရေခဲရိုက် သစ်တော်သီးကို ကိုက်စားလိုက်သည်။ ယခုကဲ့သို့ အေးခဲလှသည့် ရာသီဥတုသည် သက်တောင့်သက်သာ သိပ်မရှိပေ။

ယွင်ရွှေကောင်တီရှိ ဆောင်းရာသီတို့သည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်ပေ၏။ ဆောင်းရာသီ၌ ကျေးလက်တွင် စားဖို့ အသီးအနှံများ မရှိချေ။ ယခုမူ စားစရာ ပို၍ပင် နည်းသွားပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် မြောက်ပိုင်းမှ ရေခဲရိုက် သစ်တော်သီးများ၊ ရေခဲရိုက်ပန်းသီးများနှင့် ပန်းသီးစိမ်းတို့သည် ကောင်တီတွင် ရေပန်းစားလာခဲ့သည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီရှိ ရေခဲရိုက် သစ်တော်သီးများသည် အရှေ့မြောက်ဒေသရှိ အေးခဲထားသော သစ်တော်သီးများကဲ့သို့ မစစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ကြွပ်ရွပြီး အရသာရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ရေခဲအချိုရည်ကို တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်သည်။ ချဉ်ချဉ်ချိုချိုနှင့် ကျဆင်းလာသောနှင်းများကို ရှုစားရသည်မှာ သာယာလွန်းလှပေ၏။

ရေခဲရိုက် သစ်တော်သီးမျိုးသည် စျေးမကြီးဘဲ တစ်လုံးလျှင် ငါးဆင့် ပေးရသည်။ ကျေးလက်ထုတ်လုပ်ရေးအသင်းမှာ အတွေ့အကြုံရှိသော သစ်သီးတောင်သူများ ရှိပေသည်။

ရပ်ကွက်ထဲက မိသားစုများသည် ချမ်းသာသည့်အလျောက် ၎င်းတို့ကို တိတ်တဆိတ် မှောင်ခိုဈေးကွက်ဖြင့် ဝယ်ကြလေသည်။

ကုချွင်မေသည် သူမ၏ ဒုတိယမြောက်ရင်သွေးလေးကို ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားရပြီး ခံတွင်းပျက်နေပေသည်။ ကောင်တီမြို့ရှိ လတ်ဆတ်သည့် သစ်သီးဝလံများနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုပင်ခံတွင်းမတွေ့ချေ။ ရွှီရှန်းချန်က သူ့ခေါင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကုတ်သော်လည်း ရွှီမိခင်မှာမူ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် ပြောလေသည်။

“ဒီနှစ်ကတော့ တကယ့်ဆောင်းပဲ။ မင်းရဲ့ဇနီးအတွက် မင်းရဲ့အားထုတ်မှုတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်နေတာ။ မင်း လတ်ဆတ်တဲ့ အသီးအနှံတွေကို ရှာနေတာဆိုရင် တပ်မဟာကိုသွားပြီး ရေခဲရိုက်သစ်တော်သီးနဲ့ ရေခဲရိုက်ပန်းသီး ကီလိုနည်းနည်းလောက် ဝယ်ပေးလိုက်ရင်ရော….."

ရွှီရှန်းချန်သည် ရုတ်တရက် အကြံရသွားပြီး ကျေးလက်သို့ စက်ဘီးစီးလာခဲ့သည်။

ဆောင်းရာသီနှောင်းပိုင်းတွင် ကုမိသားစုနှင့် ရွှီမိသားစုတို့သည် ရေခဲရိုက်သစ်တော်သီးအချို့နှင့် ရေခဲရိုက် ပန်းသီးများကို အိမ်တွင်ပြင်ဆင်ပြီး မီးဖိုချောင်ထောင့်ရှိ ပုလင်းငယ်တစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားကြသည်။ စားချင်သည့်မိသားစုမှ လာယူစား၍ ရပေသည်။

တစ်နေကုန် နှင်းများကျနေပြီး ညနေခင်းမှာ အေးခဲထားသည့် သစ်တော်သီးများကို စားရင်း အိမ်ထဲရှိ မီးဖိုလေးကြောင့် နွေးထွေးသွားသည်။

လင်းယောင်သည် ဝရန်တာ၏ တံစက်မြိတ်အောက်မှ တာ့ဟေး နှင့် ရှောင်ဟေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမလက်ကိုဆေးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားသည်။ သူမ အသားလှီးဓားကို ယူကာ အသားများကို ရွှေရောင်သန်းသည်အထိ အိုးထဲထည့်ပြုတ်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဦးလေးကျန်း ပေးသော ဆီးသီးခြောက်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ အသားများနှင့် ပန်ကိတ်တို့ကိုလည်း သုံးခဲ့သည်.

အူမဲဘူရှီသည် နွေရာသီတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိမ်းများ၊ သိုးထိန်းအိတ်များနှင့် နှင်းကြက်သွန်မြိတ်များနှင့် ဆွတ်ခူးလာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက်များကို ရေတွင်ဆေးပြီး နေရောင်ပြသည်။ ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက်မျိုးကို ဆောင်းရာသီတွင် စားသုံးရန် ကျေးလက်တွင် သိမ်းဆည်းထားလေသည်။ ၎င်းကို အရံဟင်း သို့မဟုတ် နှမ်းစေ့အလိပ်များအဖြစ် သုံးနိုင်သည်။

ဝက်သားများ နူးပြည့်နေသာ နှမ်းစေ့ပန်ကိတ်များ ပြုလုပ်ရာ အရသာအထူးရှိလှပေသည်။ ထို့ပြင် လင်းယောင်၏ လက်ရာကောင်းကောင်းကို ဝက်ဆီလည်း ထပ်လူးလိုက်သည်။ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်သွားသာ မွှေးရနံ့သည် လျှာဖျားထက် တောင့်တမှုများကိုပင် ဖြစ်စေသည်။

အနံ့က ဘေးအိမ်က ဝူဖန်းတိကို စွဲဆောင်လိုက်ရာ နံရံပေါ်တက်လာလေသည်။

ယွမ်ယွမ်မှာ နံရံအပြင်ဘက်ရှိ မှုန်ဝါးဝါးမြင်နေရသော ခေါင်းများကို ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝူဖန်းတိ၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏ခြံထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်နေပေ၏။

လင်းယောင်သည် သမီးဖြစ်သူအား နှစ်သိမ့်စွာ ပွေ့ဖက်ကာ ခေါင်းလေးပွတ်သပ်ပေး၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပေးကာ စင်္ကြံတံစက်မြိတ်အောက်တွင် လဲလျောင်းနေသော ခွေး ၂ ကောင်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

“တာ့ဟေး…..ရှောင်ဟေး….."

တာ့ဟေးနှင့် ရှောင်ဟေးတို့သည် ခုန်ထပြီး ဝူဖန်းတိဆီသို့ ပြေးသွားကြလေ၏။

ထိုအခါ ဝူဖန်းတိလည်း အထိတ်တလန့်ဖြင့် အိမ်ထဲပြန်ဝင်သွားလေသည်။

တာ့ဟေးနှင့် ရှောင်ဟေးတို့သည် လေထဲ ခုန်အုပ်ကာ ဘေးခြံကို ဆက်တိုက်ဟောင်နေလေတော့သည်။

“ယောင်ယောင်…..ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကုမန်ဆန်သည် အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ခြံထဲရှိ အသံများကြားသောအခါ တံမြက်စည်းကိုင်ပြီး ထွက်လာလေသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ပို၍ပင် မိုက်ပေ၏။ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်သွားပြီး ပြောင်လက်နေသည့် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ခုန်ထွက်လာလေသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့သည် ကောင်တီ၏ လူငယ်လေးများပမာ အိမ်တွင် ပြဿနာရှာနေကြသည်။

“အမေ..... အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘေးအိမ်က ကြောင်နောက်ကို အိမ်က ကြောင်က လိုက်သွားတာပါ။"

လင်းယောင်သည် လူကြီးနှစ်ယောက် စိတ်ပူမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ပေ။

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူ၏ဇနီးလည်း စိတ်သက်သာရာရသွားကာ ယွမ်ယွမ်ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နှင်းများထူထပ်စွာကျပြီးနောက် မြို့ထဲတွင် အေးခဲနေပေ၏။ အဘွားကြီးသည် အများသုံး အိမ်သာမှ ထွက်လာပြီး ရေပုံးတစ်ပုံးကို သယ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝင်သွားလေသည်။

စွင်းကျားယွီသည် ဆန်းမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်ပြီး အိမ်၌ အရိုက်ခံရလေ့ရှိသည်။

“ကျားယွီ မနက်အစောကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ”

“အမေ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အဖေက ကျွန်မအတွက် ဘယ်လိုမျိုး ကြောင်တောင်တောင်အလုပ်ကြီး ရှာပေးလာတာလဲ။ ကားထဲမှာ ထိုင်ပြီး တစ်နေကုန် လက်မှတ်ရောင်းရမှာတဲ့လား။ ပြီးတော့ လင်းဟုန်နက လမ်းဒါရိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မကိုဘာလို့ အခြားအလုပ် မပေးရတာလဲ။ နောက်ထပ် အလုပ်ကောင်းကောင်းရှာပေးနေလို့လား။ ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အလုပ်သမားကို ကြည့်ပါဦး။ ၂၀ စတုရန်းမီတာလောက်ပဲရှိတဲ့ အိမ်ထဲမှာနေရတာ မိသားစုအတွက် လုံလောက်ပြီလား။ ကျွန်မ လက်ထပ်ရင် ဘယ်လိုသွားနေရမလဲ။"

စွင်းကျားယွီသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပွေ့ဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ထျန်းပေါင်တို့ညီအစ်ကိုတွေက မူလတန်းကျောင်းတက်တော့မှာ။ မိသားစုအတွက် ငွေမလောက်ဘူး။ ဟုန်နလည်း ခြေထောက်ဒဏ်ရာရလို့ အိမ်ပြန်လာရတာ။ ဘယ်အချိန်မှ ပြန်ကောင်းမယ် မသိဘူး။ မိသားစုအတွက် ငွေအများကြီးသုံးနေရတာ။ သူ ဒဏ်ရာရတယ်ဆိုရင်တောင် လမ်းပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့သူက တစ်မိသားစုလုံးမှာ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ။ တစ်မိသားစုလုံး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့ အိမ်ကို ပြန်လာတာနေမယ်။ တော်လောက်ပြီ……"

ထိုအကြောင်းပြောရင်း အဘွားလည်း စိတ်မချမ်းတော့ပေ။

ဒီချွေးမသည် အလွန်တော်သူဖြစ်သည်။ သူမသည် လမ်းဒါရိုက်တာအဖြစ် နှစ်အတော်ကြာအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် လမ်းဒါရိုက်တာတစ်ဦး၏အလုပ်နှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီမှာ ကျေးလက်တောရွာကို သွားလည်ဖို့ မြို့က ပညာတတ်လူငယ်များ စည်းရုံးဖို့ ထွက်ရင်း သူမ ဒဏ်ရာရခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ခြေသလုံးအရိုး ဒဏ်ရာရပြီး လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုဒဏ်ရာဖြင့် အလုပ်ဆက်မလုပ်နိုင်ချေ။ သူမသည် ပြန်လည်ကျန်းမာလာရန် အိမ်ပြန်ခဲ့ရသည်။ သူမ အိမ်မှာ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ မည်သူ အလုပ်လုပ်မည်နည်း။

အသစ်ရောက်လာတဲ့ လက်ထောက်မြို့တော်ဝန်သည် သူ့ခေါင်းမှ။ ပြဿနာရှိနေပေသည်။ သူ့ချွေးမမှာ တက်လူဖြစ်ပြီး အိမ်မှာ နှစ်အတော်ကြာ မနားဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ လင်းဟုန်နလည်း အိမ်ပြန်ကာ အနားယူခဲ့သည်။ ယင်းသည် မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းဖို့ အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။ စကားမစပ် အဘွားက ဘာပြောလဲ.....။ လင်းဟုန်နကို ပြန်မလာခိုင်းနဲ့။ လမ်းထဲက အိမ်နီးနားချင်းတွေက စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။

လင်းဟုန်နက ပြန်လာဦးမယ်။ သူ့ခြေထောက်တွေကို ကုဖို့ ဆရာဝန် ပင့်ရဦးမယ်။ အစာစားဖို့ လည်း ပိုက်ဆံသုံးရမယ်။ သူမက အသက်ငါးဆယ်အရွယ် ယောက္ခမလေ ပြီးတော့ သူ့အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် ချွေးမကို ပြုစုရဦးမယ်!

စွင်းအမေက ဘာမျှ မပြောပေ။ အပြင်‌လျှောက်သွားနေခဲ့သော စွင်းကျားလျန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်းအိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အေးစက်သော လေများဝင်လာသည်။

“ဘာလို့ အိမ်မှာ အရမ်းအေးနေတာလဲ။ မီးဖိုကို မီးမမွှေးဘူးလား။ အစားအစာတွေရော အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

စွင်းကျားလျန်က အော်လိုက်သည်။

စွင်းအမေသည် မီးဖိုချောင်တွင် ဟင်းအိုးတည်နေပြီး သားဖြစ်သူ၏ စကားကိုကြားသောအခါ ကမန်းကတန်းပြောလိုက်သည်။

“ကျားလျန် ပြန်လာပြီ။ အိမ်မှာ အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ ကြက်သားကိတ်မုန့်တွေရှိတယ်။ အမေ ဟင်းအိုး တည်နေတယ်။ ကြက်သားကိတ်ကို အရင်စားလိုက်နော်။”

“ဟုတ်"

သူ့အမေ အလုပ်များနေပြီးနောက် စွင်းကျားလျန်သည် သူ့ဦးလေးကဲ့သို့ ခြေထောက်များကို ချိတ်ကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ညစာ ဘာစားရမှာလဲ။"

“ဘာစားမလဲ ဂျုံယာဂုကို ပြောင်းဖူးမှုန့်နဲ့ စားရအောင်။ ကျားလျန် မင်းမိန်းမက တကယ်လွန်လွန်းတယ်။ သူအလုပ်မသွားရင် အိမ်သုံးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ သူက မစားနိုင် မသောက်နိုင်ဖြစ်နေရှာတာ ငါသူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနေရတယ်"

ထိုသို့ ပြောနေစဉ် အဘွားကြီး ဒေါသထွက်နေလေသည်။

စွင်းကျားလျန်က ဘာမျှ မထူးခြားချေ။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က လယ်ယာပြုပြင်မွမ်းမံမှုတွင် သူသည် ၎င်း၏ မိသားစုဝင်များထက် ပိုခံစားခဲ့ရသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသမားများသည် လယ်ယာနောက်ဘက် တောင်တန်းများအောက်တွင် လမ်းများဖောက်လုပ်ရန် ကျောက်တူးကြရသည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးမှတဆင့် အလုပ်သမား အကျဉ်းသားများကို မူလက လေးလံကြမ်းတမ်းသော အလုပ်များလုပ်ရန် လိုအပ်သည့် နေရာတိုင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည်။

စွင်းကျားလျန်သွားသော လယ်ယာသည် တောင်တန်းများပေါ်တွင် ရှိသည်။ မတ်စောက်သော တောင်တက်လမ်းသာ ရှိသေးသည်။ ရွာသားများ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကျေးလက်သို့ သွားရသည်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်ရလေသည်။ ထိုအကြောင်းကို လယ်ယာခေါင်းဆောင်များ ကြားသိပြီး လမ်းဖောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြလေသည်။ လုပ်ငန်းကို လွှဲပြောင်းယူခဲ့သော်လည်း လယ်ယာတွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးမှတစ်ဆင့် အလုပ်သမား အကျဉ်းသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သည်။

အမည်အတိုင်းပင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး-အလုပ်သမား အကျဉ်းသားများသည် အလုပ်သမားအား ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးသည့် ဤနေရာဖြစ်သည်။ သူတို့ အလုပ်မကြိုးစားလျှင် လုပ်အားမှတဆင့် ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် လယ်သမားခေါင်းဆောင်များမှာ သက်သာရာရစေပြီး လမ်းများဖောက်လုပ်ရန် ကျောက်တူးသည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး အကျဉ်းသားများကို တောင်အောက်ခြေသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

လယ်ကွင်းရှိ စစ်ဆေးရေးမှူးများသည် အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ယောက်ျားများက ကျောက်ခဲများ ထုခွဲပြီး အမျိုးသမီးများက လမ်းရှိ ကျောက်ခဲများကို ဝါးခြင်းတောင်းများဖြင့် သယ်ကြလေသည်။ တံတားခင်းပြီး လမ်းဖောက်ရသည်မှာ အင်မတန်ပင်ပန်းပေ၏။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးမှတစ်ဆင့် အလုပ်သမား အကျဉ်းသားအများအပြား လဲသွားခဲ့သည်။ စွင်းကျားလျန်သည် နာခံမှုမရှိသောကြောင့် စစ်ဆေးရေးမှူးက ရိုက်နှက်လေ၏။ သူ့ခေါင်းမှာ အမာရွတ်ကြီးရှိသည်။ သူသည် လူအုပ်ထဲတွင် ကျောက်တောင်းကြီး တစ်တောင်းကိုလည်း လမ်းပေါ်သို့ သယ်လာရသည်။

နေ့လယ်တွင် အလုပ်ပြီးဆုံးသောအခါ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး အကျဉ်းသားများသည် အနားယူရန် လယ်မြေသို့ ပြန်ခွင့်မရှိကာ နေ့ခင်းဘက်တွင် ဆက်လက်အလုပ်လုပ်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်စာကို အလုပ်သမားစခန်းမှ အဒေါ်ကြီးက ပြင်ဆင်ပြီး တံပိုးဖြင့် သယ်ဆောင်လာပေသည်။

အစားအသောက်များမှာ ယခင်အတိုင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။ ပေါက်စီ၊ ခေါက်ဆွဲနှင့် ဆားရည်စိမ်တို့ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ လေးလံသော အလုပ်များကို လုပ်ပြီး ဆီနှင့်ရေမပါဘဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တစ်နေ့တာလုံးစားခြင်းသည် လူတစ်ဦးအတွက် သည်းမခံနိုင်စရာဖြစ်သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအလုပ်သမား အကျဉ်းသားအများအပြားသည် ထမင်းချက်သူအား လျှို့ဝှက်

စွာ ပိုက်ဆံပေးကာ ပေါက်စီအပိုတစ်ခု သို့မဟုတ် အပိုကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံးကို မျှဝေပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။

အချို့သော အာဟာရချို့တဲ့သူများသည် အလုပ်လုပ်ရန် ခွန်အားမရှိသည့်အပြင် လက်ထဲတွင်လည်း ငွေမရှိသောကြောင့် သည်းခံမျိုသိပ်ကြရပေသည်။

စွင်းကျားလျန်သည် ချမ်းသာသည်။ သူ့အမေ လယ်ယာကို အလည်လာသည့်အခါ ယွမ်ငါးဆယ် တိတ်တဆိတ် ပေးသွားသည်။ သူ့အသက်ကို ကယ်ရန် ယွမ်ငါးဆယ်ကို အဝတ်များ၊ ပန်းများအောက်တွင် သိမ်းဆည်းထားရလေသည်။