အခန်း (၁၂၆)

နေ့ရောညပါ ရထားစီးနှင်ခဲ့ရတဲ့ခရီးပင်။ နှစ်သစ်ကူးနေ့၏ နံနက်စောစောတွင် ရထားသည် ယွင်ရွှေကောင်တီသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

မနက်ခြောက်နာရီဝန်းကျင်မှာ မှောင်ပြီး အပြင်မှာ မြူတွေ ထူထပ်နေသည်။ ဒီလိုဆိုးရွားတဲ့ရာသီဥတုကြောင့် လက်ထောက် ဒါရိုက်တာကုက အစ်ကိုကြီးထို့ထို့ကိုခေါ်ပြီး မနက်စောစောစီးစီးမှာ ရွှီရှန်းချန်က သူ့ရဲဘော်တွေဆီက ဂျစ်ကားကို ငှားခဲ့သည်။ လူတွေကို လာခေါ်တဲ့အခါ အရမ်းအေးနေပြီ။ လင်းယောင်သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို အမြန်ကာကွယ်ပြီး ကားထဲသို့ဝင်ခဲ့သည်။ နွေးထွေးသွားဖို့ ကားပေါ်ရောက်သည်အထိ သူမစောင့်ခဲ့သည်။

မနေ့က ကုမိသားစုရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ ကုမန်ဆန်တို့ဟာ အလုပ်များနေခဲ့သည်။ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အိမ်က အိပ်ယာတွေကို ခြံထဲမှာ အခြောက်ခံခဲ့သည်။ အိမ်ရှိ ပြတင်းပေါက်များသည် အလင်းရောင်ရပြီး သန့်ရှင်းနေသည်။ စောင့်နေတဲ့ ယောင်းမက ရေနွေးအိုးတွေတောင် ကျိုချက်ပြီး ဖြည့်ထားသည်။ ကလေးတွေ အိမ်ပြန်သွားကြပြီ။

မိသားစုထဲက အငယ်လေးက အိမ်မှာမရှိတာကြောင့် ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူ့ဇနီးတို့သည် ဒီနှစ်သစ်ကူးကို ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

အသက်သုံးဆယ်အရွယ် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ဖက်ထုပ်များစား၊ သိုးသားစွပ်ပြုတ်သောက်ကာ ညဘက်တွင် ရေဒီယိုဖွင့်ပြီး အော်ပရာတီးခတ်သံများကို နားထောင်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။

နှစ်သစ်ရဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ ချွေးမနဲ့ သားမက်က နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြောကြားဖို့ သူတို့ရဲ့မြေးတွေကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ကလေးတွေကို ပို့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကုမန်ဆန်ဟာ ချည်သားအကျီအထူကြီးဝတ်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ​​လူအိုတွေနဲ့ စစ်တုရင်ကစားဖို့ လမ်းထိပ်ကို သွားပြီး လူအားလုံးကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသော အမေရွှီနှင့် ချိန်းဆိုထားသည်။ အဖွားကြီးနှစ်ယောက်က ရုပ်ရှင်ကြည့်ရတာကို စွဲလန်းနေခဲ့သည်။ ကောင်တီရုပ်ရှင်ရုံတွေမှာ နှစ်သစ်ကူးရုပ်ရှင်တွေ ဆက်တိုက်ပြသနေသည်။ မနက် ရှစ်နာရီကနေ ညနေ ခြောက်နာရီအထိ နေ့စဉ် ရုပ်ရှင် ခုနစ်ကား၊ ရှစ်ကားရှိသည်။ ရုပ်ရှင်လက်မှတ်က ဆယ့်ငါးဆင့်သာရှိပြီး အဖွားကြီးနှစ်ယောက်က တစ်ရက်ကို တစ်ကားကြည့်ရင် ဆယ်ရက်အတွက် တစ်ရာ့ငါးဆယ်ဆင့်သာ ရှိသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် အမေရွှီတို့သည် နံနက်ခင်းတစ်ကားနှင့် နေ့လည်တစ်ကား ကြည့်ရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ရေဆာတဲ့အခါ အပြင်မှာရောင်းတဲ့ သကြားညိုကို သောက်ကြသည်။ သူတို့ ဗိုက်ဆာရင် အိမ်ပြန်ပြီး အဖိုးကြီး ချက်ထားတဲ့ ထမင်းကို စားသည်။ အဲဒီခေတ်မှာ အရမ်း အာဟာရပြည့်ဝကြသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ လင်းယောင် အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူမသည် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရုပ်ရှင်လက်မှတ် အပုံလိုက်ကြီးကို တွေ့သွားသည်။

ယခုခေတ်တွင် ရုပ်ရှင်လက်မှတ်များသည် အစဉ်လိုက်နံပါတ်များ၊ ရုပ်ရှင်ရုံအမည်နှင့် အပြာရောင်တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ထားသည့် သေတ္တာပုံသဏ္ဍာန် လက်မှတ်များသာဖြစ်ပြီး အလွန်ဆန်းကြယ်လှသည်။

လင်းယောင်က အံ့ဩသွားပြီး ကျန်းဆွေ့လန်ကို မေးလိုက်သည်။

အဖွားကြီးသည် ယွမ်ယွမ်ကို ပွေ့ဖက်ကာ နမ်းလိုက်သည်။

" အာ၊ ယောင်ယောင် မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ"

ကုမန်ဆန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်၍ ရောက်လာပြီး အဖွားကြီးအတွက် ဖြေပေးသည်။

"မင်းအမေက ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ လက်မှတ်တွေ ထားခဲ့တာ။ သူက ဒါ‌တွေကို အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားခဲ့တာလို့ ပြောတယ်"

ကုမန်ဆန်သည် သူ့ဇနီးသည် ရုပ်ရှင်လက်မှတ်များကို အမှတ်တရအဖြစ် အဘယ်ကြောင့်သိမ်းဆည်းထားရသည်ကို နားမလည်ပါ။

ရုပ်ရှင်လက်မှတ်များ သိမ်းဆည်းခြင်းက ဘာကောင်းလို့လဲ။

ရောင်းချခြင်း သို့မဟုတ် တန်ဖိုးလည်း မရှိနိုင်ပါ။ သူ အဖိုးအိုရဲ့ ရောင်စုံတံဆိပ်ခေါင်းတွေလောက် မကောင်းပါဘူး။ ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အနာဂတ်မှာ ရောင်းရင် ငွေအများကြီး ရလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ကုမန်ဆန်က ဒီစကားတွေကို မပြောဝံ့ပါ၊ မဟုတ်ရင် အဖွားကြီးရဲ့ လှိမ့်တံက ရောက်လာလိမ့်မည်။

သူသည် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း သူရရှိခဲ့သော ထိုးနှက်ချက်များစွာကို ပြန်အမှတ်ရကာ သူ့တင်ပါးများကို ကိုင်လိုက်ပြီး မှင်တက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

လင်းယောင်သည် သူမလက်ထဲတွင် ရုပ်ရှင်လက်မှတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကုရှီအန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ လင်မယားဟာ သူတို့ရဲ့ အဖိုးအိုကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာကြသည်။

ဟုတ်သည်၊ မူလက ဒီအဖိုးကြီး၊ အဖွားကြီး လင်မယားဟာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ အိမ်မှာ အထီးကျန်ပြီး ငြီးငွေ့လာမှာကို သူတို့ စိုးရိမ်ခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ သူတို့ အိမ်မှာမရှိလို့ အဖိုးကြီး၊ အဖွားကြီး လင်မယားမှာ ကြည်နူးစရာအချိန်တွေကို ရှိခဲ့တာကို တွေ့ရတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ အဖိုးအဖွားများနှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း အလုပ်များနေပြီး ကုသို့သို့က ဦးဆောင်ပြီး တာ့ဟေး၊ အာ့ဟေးနှင့် ခြံဝင်းအတွင်း လှည့်ပတ်ပြေးနေခဲ့သည်။

ကုချွင်မေသည် သူမ၏ အလုပ်များသော အချိန်ဇယားမှ အနားယူကာ အိမ်တွင် ခဏနေဖို့ လာခဲ့သည်။ သူမက အခန်းထဲဝင်လာလာချင်း လင်းယောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

" ဟားဟား၊ ငါ နန်အန်းကောင်တီကို သွားခဲ့တယ်၊ အဲ့လူက မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ မေးစေ့နှစ်ထပ်ရှိတယ်"

လင်းယောင်သည် ထိုရက်အနည်းငယ်အတွင်း နန်အန်းကောင်တီတွင် ပျင်းရိနေခဲ့သည်။ သူမသည် မှန်ကို ချက်ချင်းယူကာ အပေါ်အောက်ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ ... အဲဒါက မဆိုးပါဘူး။

ကုချွင်မေက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ၏ တင်ပါးမနွေးမီ အပြင်ဘက်တွင် ပြေးလွှားနေသော ကုသို့သို့သည် လေပွေကဲ့သို့ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ရေနွေးကို သောက်ပြီးနောက် တာ့ဟေးသည် သူ့အစ်ကိုကြီးထို့ထို့ကို ရှာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

အာ့ဟေး၏ ခြေလက်များ အထက်သို့တက်ကာ ဝမ်းဗိုက်ကို ထင်ရှားစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် ဒရာမာဘုရင်မဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး သူမသည် လင်းယောင်နှင့် ညင်ညင်သာသာ ဆက်ဆံပြီး ထိတွေ့ရန် တောင်းဆိုသည်။ လင်းယောင်သည် ကုချွင်မေကို ထိပြီးနောက်၊ ကုချွင်မေသည် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုကို ထိသည်။

ကျန်းဆွေ့လန် ဖက်ထုပ်များကို မလုပ်တော့ဖို့ ကုရှီအန်းကို မခေါ်ခဲ့ပါက ဤလူက သူ့ကို နှောင့်ယှက်နေသေးမှာ။

ကုချွင်မေသည် သူမ၏မိဘအိမ်တွင် နာရီဝက်ပင်မပြည့်ပေ။ ရွှီရှန်းချန်က ခဏခဏ နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်လောက် ရောက်လာပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် နံရံအပြင်ဘက်တွင် တမင်တကာ ရပ်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

" ချွင်မေ အိမ်မှာ မနက်စာစားချင်လား"

အု့၊ ဒါက ဆိုးရွားသည်။

လင်းယောင်က ပြုံးပြီး ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကုချွင်မေက မျက်နှာပူပြီး နားရွက်တွေနီနေသည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီးနဲ့ အခန်းထဲက ထွက်သွားပြီး အစ်ကိုကြီးရဲ့နားရွက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဧည့်ခံလိုက်သည်။

အကောင်းကြိုက် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက မီးဖိုချောင်တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ဟန်ဆောင်ကာ မေးသည်။

"ချွင်မေ အိမ်မှာ ဖက်ထုပ်မစားဘူးလား?"

အရေးမပါလိုက်တာ!

ကုချွင်မေက သူမရဲ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်ရင်း လင်းယောင်က အခန်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး ရယ်နေတာကိုတွေ့တော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အစ်ကိုကြီးကို အိမ်ကို ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီရှိ ရှေးရိုးအစဉ်အလာအရ နှစ်သစ်ကူးကို နှစ်သစ်ကူးနေ့၏ ပထမရက်မှ ဆယ့်ငါးရက်နေ့အထိ ကျင်းပလေ့ရှိပြီး မီးပုံးပွဲတော်အထိ နှစ်သစ်ကူးကို ကျင်းပလေ့မရှိပါ။

လောင်ကုမိသားစုက အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ပထမဆုံးအစားအစာမှာ ခါတိုင်းကဲ့သို့ ဖက်ထုပ်စားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အိမ်မှာ အပြင်လူမရှိပါ၊ ကုမန်ဆန်က သူ့သားနဲ့ အရက်မသောက်တာ ကြာပြီ။ သူက သူ့အိမ်လုပ်ဆန်အရက်ကို ထုတ်ပြီး ဖက်ထုပ်ကြီးတွေကို ပြုတ်စားပြီး သားအဖနှစ်ယောက်သား သောက်ကြသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ရှာလကာရည်နဲ့ ငရုတ်ဆီ ယူလာပေးသည်။ အေးတဲ့နေ့မှာ ဖက်ထုပ်တွေကို ကြက်သွန်ဖြူငရုတ်ဆီထဲနှစ်ပြီး ပူပူနွေးနွေး ဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်နဲ့ တွဲစားသည်။ တစ်ကိုက်က ခေါင်းကနေ ခြေဖျားထိ နွေးထွေးသွားစေသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်ပြီး အများကြီးစားနေသော ယွမ်ယွမ်နှင့် သို့သို့ကို ချစ်စနိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ဟူထို့သည် လောင်ကု၏ အိမ်တွင် ကစားရန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အနံ့ကို အနံ့ခံကာ တံတွေးကို မျိုချလိုက်သော်လည်း ဘာစကားမှ မပြောနိုင်လောက်အောင် အမြင်ရှိလွန်းသည်။

မထင်မှတ်ပဲ အဒေါ်လင်းက ဖက်ထုပ်ပန်းကန်ကို ယူလာပြီး အတူတူစားခိုင်းသည်။

ဖက်ထုပ်တွေက စားလို့ကောင်းသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အရိုးစွပ်ပြုတ်အိုးလည်း ရှိတယ်လို့ ဆိုသည်။ နှစ်သစ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဟင်းသီး ဟင်းရွက်လေးတွေက ကလေးတွေ အိမ်ပြန်လာပြီး စားဖို့ စောင့်နေကြသည်။

လောင်ကုရဲ့ အရိုးစွပ်ပြုတ်၊ အနီရောင်ဆော့စ်၊ အိုးထဲက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အနံ့က မွှေးကြိုင်လို့ လျှာကို လည်စေသည်။

ကလေးတွေက စားပြီးရင် ပန်းကန်တွေကို ဆေးကြောဖို့ ကူညီပေးသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူမ၏ အဖိုးတန်များ၊ ကုလားပဲဆားနယ်၊ မုန်လာဥအစပ်အမြှောင်းများနှင့် လွန်ခဲ့သောနှစ်များကတည်းက အချဉ်စိမ်ထားသော ဘဲဥဆားနယ်များကို ကြည့်ရှုရန် သွားခဲ့သည်။

အဖွားကြီးသည် ဤဆားနယ်ထားသော ဘဲဥများကို အချဉ်ဖောက်ပြီး ရှင်းကျန်းရှိ သုန်ဇီနှင့် လင်းရိထံ ပို့ပေးလိုသည်။

သားကြီးသည် အိမ်နှင့် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ဝေးကွာနေသောကြောင့် မိဘများက သူ့ကို သဘာဝအတိုင်း လွမ်းဆွတ်နေကြသည်။

လင်းယောင်သည် ‌ဗူးကို သေသေချာချာဖွင့်လိုက်ပြီး ဆားနယ်ထားသော ဘဲဥ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

" အမေ၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

" ကောင်းပြီ၊ ဒါကို ရွာသားတွေနဲ့ လဲလှယ်မယ်။ ရှင်းကျန်းမှာ ဆားနယ် ဘဲဥတွေ စားလို့ ရမလား ငါ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် သုန်ဇီနဲ့ လင်းရိ ကို ပေးလိုက်မယ်"

မိခင်အိုသည် သားဖြစ်သူ ကောင်းကောင်း မစားမသောက်၊ မဝတ်မစားရမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချည်သားအင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီရှည်၊ လက်အိတ်နှင့် ဦးထုပ်တို့ကို ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။

" ယောင်ယောင်၊ အများကြီးပဲ၊ အဲဒါတွေကို ပို့လိုက်ရင် ပြဿနာရှိမှာလား"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး အမေ၊ ပို့ချင်သလောက် ပို့ပေးလို့ရတယ်!"

လင်းယောင်သည် ယောက္ခမကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့ပြီး ကျန်းဆွေ့လန်သည် အထူးပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် ကောင်တီစာတိုက်ရုံး ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ လင်းယောင်နှင့် ကုရှီအန်းတို့သည် ဘဲဥများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး အဝေးက ရှင်းကျန်းသို့ ပို့ဆောင်ကြသည်။

နွေဦးရာသီစနေပြီ၊ ရာသီဥတုက ပိုပူလာပြီး သီးနှံစိုက်ခင်းတွေမှာ အသီးအနှံတွေ မစိုက်တော့ပေ။ ကုမိသားစုသည် ဆောင်းရာသီအတွက် သိုလှောင်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဦးလေးကျန်းက မြည်းလှည်းကို မောင်းပြီး မုန်လာဥနှင့် တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ် ခြင်းနှစ်တောင်း လိုက်ပို့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က သူမအစ်ကိုကို ညစာအတွက် အိမ်မှာထားခဲ့ပေမဲ့ ဦးလေးကျန်းကတော့ စိတ်မချမ်းသာပေ။

ကုရှီအန်းက မေးတော့ ဦးလေးကျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အပေါ်နဲ့အောက်မှာ ပိုးဟပ်အနည်းငယ် ရှိတာကို လူတွေက "ညစ်ပတ်တဲ့လောင်ကျိုး" လို့ ခေါ်ကြတယ်လို့ ဆိုခဲ့သည်။

ညစ်ပတ်တဲ့လောင်ကျိုးသည် ပညာတတ်လူငယ်များနှင့် ကွဲပြားသည်။ ပညာတတ်လူငယ်များသည် တောင်များနှင့်ကျေးလက်သို့ သွားခြင်းသည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော်လည်း လူတိုင်းက ညစ်ပတ်တဲ့လောင်ကျိုးကိုတော့ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချကြသည်။

စေလွှတ်ခံရသော ညစ်ပတ်သော အဖိုးကြီး အနည်းစုထဲတွင် ဂျပန်စစ်သားများကို သတ်ဖြတ်ချိန်က ဦးလေးကျန်း၏ ရဲဘော်ဟောင်းများ ပါရှိသည်။

ဦးလေးကျန်းဟာ ​​သူ့ပခုံးဖက်ပေါင်းတဲ့ ရဲဘော်ဟောင်း တစ်ယောက် လူဆိုးဖြစ်လာတဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ် မလေးလံဘဲ နေမှာလဲ။

သူ့ရဲဘော်ဟောင်း၏ သိက္ခာနှင့် အကျင့်စရိုက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဦးလေးကျန်းက သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ဝံ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဦးလေးကျန်းက မတူဘဲ တခြားသူတွေက ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သလို သူတို့က ညစ်ပတ်တဲ့လောင်ကျိုးဖြစ်လာတဲ့အခါ အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲပါ။

ရွာသူရွာသားတွေက ဒါကို အများကြီး မသိဘဲ သူတို့ရဲ့ ရဲဘော်ဟောင်းတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးနိုင်သည်။

ညစ်ပတ်သောလောင်ကျိုးသည် နွားတင်းကုပ်တွင် နေထိုင်သည်။ ဦးလေးကျန်းနှင့် အခြားသူများသည် သစ်သားအပိုင်းအစများနှင့် ဓနိဖြင့် သစ်သားတဲကို ဆောက်ကြသည်။ သစ်သားတဲအောက်တွင် မီးဖိုအတွက် အဝါရောင်ရွှံ့ပြားတစ်ခုရှိသည်။ နံရံတွင် အပေါက်တစ်ပေါက် တူးထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် သစ်သားပြားတစ်ခု ချထားကာ ၎င်းပေါ်တွင် ပန်းကန်များ၊ တူများနှင့် ဆားဗူးများ ထားရှိသည်။ ပခုံးဖက်ပေါင်း ရဲဘော်ဟောင်းများအတွက် ဗီရိုလို အသုံးပြုသည်။

ဟင်းချက်တဲ့အခါ အပြင်မှ ကောက်လာတဲ့ အကိုင်းအခက်တွေ၊ သစ်ရွက်တွေနှင့် မြက်ခြောက်တွေကို သုံးသည်။ မီးဖိုချောင်သည် ရိုးရှင်းသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည်။

ကျန်းမိသားစုက မုန့်ပေါင်း ပေါင်းတဲ့အခါတိုင်း တစ်အိတ်ကို သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်ခြင်းတောင်းနဲ့ ထုပ်ထားသည်။ ညဉ့်နက်မှ အဲဒါကို ရဲဘော်ဟောင်းတွေဆီ ဘယ်သူမှ မယူလာဘူး။ တခြားဘာမှ မရှိဘူးဆိုရင်တောင် သူတို့က အဖိုးအိုကို ထမင်းအဝ ကျွေးနိုင်သည်။

ဦးလေးကျန်းသည် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူထွက်မသွားခင်ကတည်းက လောကကြီးက ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲလို့ တွေးနေမိသည်။

၁၉၆၇ နောက်ပိုင်းတွင် ပြင်ပအခြေအနေသည် ဆိုးရွားနေဆဲဖြစ်သည်။ ဆောင်ပုဒ်များ ကြွေးကြော်ကာ ခေါင်းဆောင်များနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ချီတက်နေသည့် လူငယ်များ၏ မြင်ကွင်းများကို နေရာတိုင်းတွင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် ယွင်ရွှေကောင်တီတွင် ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်မှုကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လူများသည် ကယ်ဆယ်ရေးအစားအစာအတွက် စောင့်ဆိုင်းနေသော လည်ပင်းရှည်များရှိသည်။

ထိုနှစ်အောက်တိုဘာလတွင် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်နယ်မြေဖြစ်သည့် ယွင်ရွှေကောင်တီသည် ကြမ်းသော အစေ့အဆန်များနှင့် ကောင်းသော အစေ့အဆန်များ အပါအဝင် အမည်မသိ‌လူတစ်ယောက် လှူဒါန်းသော သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး ကောက်ပဲသီးနှံများကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ကောင်တီအတွင်းရှိ ပြည်သူများသည် လာမည့်နှစ် စပါးရိတ်သိမ်းချိန်အထိ ရှင်သန်ရန် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးအသုတ်က ကောက်ပဲသီးနှံများကို မှီခိုအားထားနေရသည်။

ဒီအတွက် ကောင်တီကလူတွေက ကျေးဇူးတင်သည်။ ကျွေးမွေးလှူဒါန်းခဲ့သော " ကျေးဇူးရှင်" အကြောင်းပြောသောအခါတွင် လူတိုင်း မျက်ရည်ကျ၊ လက်မထောင်ကာ ချီးကျူးကြသည်။

တချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်အတွက် အထိမ်းအမှတ်တစ်ခု စိုက်ထူချင်ကြသည်။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ လင်းယောင်နဲ့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက သူတို့လက်ခံရရှိတဲ့အတွက် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်ဟာ ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ နေ့တိုင်း အမွှေးတိုင်တွေ မီးရှို့ပြီး ရှီခိုးမခံချင်ကြပေ။

သည်းမခံနိုင်ဘူး၊ တကယ်သည်းမခံနိုင်ဘူး။

၁၉၇၃ ခုနှစ် ဆောင်းဦးပေါက်တွင် နှစ်အတော်ကြာ အိမ်နှင့်ဝေးကွာခဲ့သော ကုရှီတုန်းသည် ဆွေမျိုးများထံ လည်ပတ်ရန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နှစ်အတော်ကြာ စစ်မှုထမ်းပြီးနောက် ကုရှီတုန်းသည် ပို၍တည်ငြိမ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိလာသည်။

အဲဒါက စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းတရားပင်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဒီကောင်က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လွှတ်ထားလိုက်ပြီး သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ်၊ ကလေးများနှင့် နေ့တိုင်း ပြေးလွှားနေတော့သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနှစ်အခြေအနေက ပိုကောင်းလာသည်။ ကျေးလက်တွင် ဈေးကြီးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ တက်ကြွတဲ့ ကုရှီတုန်းက သူ့အစ်ကိုနဲ့ ညီမကို ဈေးကိုသွားဖို့ ဦးလေးကျန်း နောက်လိုက်ရန် ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ ယခုခေတ်တွင် ကျေးလက်ဈေးတွင် ဆိုင်များဖွင့်သောအခါ အိမ်လုပ်ခေါက်ဆွဲကို အများအားဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။ အိုး၊ ကန်စွန်းဥ၊ အာလူးနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေပါ ဒီမှာ ရောင်းသည်၊ သူတို့ရဲ့တောင်ထွက်ပစ္စည်းတွေ၊ ပန်းအိုးတွေ၊ ဝါးခြင်းတောင်နဲ့ ထမ်းပိုးတွေ စသည်တို့ကို သယ် ဆောင်လာတဲ့ လယ်သမားကြီးတွေလည်း ရှိပါသည်။

ယွမ်ယွမ် ယနေ့တွင် သတိထားမိသူမှာ ကျေးလက်‌ဈေးတွင် ပန်းဘီးကုတ်များ၊ အစေ့လှော်လေးများနှင့် အခွံမာသီးများ ရောင်းချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတာ ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက ဒီလိုမျိုးဖြစ်ခဲ့ရင် စျေးကွက်ထဲမှာ ဒါတွေကို ဘယ်တော့မှ မမြင်ရတော့ပေ။

စစ်ဆေးရေး အဖွဲ့သည် ကျေးလက်သို့ လအတော်ကြာ မရောက်သောကြောင့် လူတိုင်း၏ ငွေရှာသည့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို စတင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

အထူးသဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော မိသားစုတွင် လူငယ်လူရွယ်များ ရှိနေပါက မိဘများသည် အထည်နှင့် စက်မှုလက်မှု လက်မှတ်အချို့ကို ချွေတာလိုကြပြီး သားသမီးများကို အိမ်ထောင်ချပေးသည့် အခါအတွက် ထောက်ပံ့ရန် ခက်ခဲသော ပစ္စည်းအချို့ကို ပေးကမ်းကြသည်။

လူတစ်စုက ဈေးပတ်ပတ်လည်ကို လျှောက်သွားသည်။ ဦးလေးကျန်းသည် ကြက်ဥများနှင့် ဘဲဥများပါသည့် ခြင်းတောင်းကြီးတစ်လုံးကို အိမ်မှသယ်လာပြီး သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့က လိုက်ပါလာကြသည်။ ဦးလေးနှင့်တူများ သုံးယောက်သားသည် ကြက်အိုမကြီးနှင့် လျှောက်လည်လို့ကောင်းမည့် နေရာကောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဥဥနေသကဲ့သို့ သို့သို့သည် နေရာလွတ်တွင် ထိုင်ချပြီး "ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်" ဟု အော်သည်။

၎င်းတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် နေရာရှာနေကြသော နောက်မှလယ်သမားများ - " ..."

" ဒီကလေးက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတယ်"

ပဲပိစပ် မြွေသရေအိတ်ကို ကိုင်ဆောင်လာသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အငယ်များကို အနိုင်ကျင့်လို၍ သို့သို့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ သူသည် အရပ်ရှည်သော ကုရှီတုန်းနှင့် ဦးလေးကျန်းကို ရက်စက်ပြီး လူဆိုးလူမိုက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး အခြားသူများ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ ကလေးဆိုးလေး ယွမ်ယွမ်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သို့သို့က သူ့နှာခေါင်းကို နှာမှုတ်ထုတ်ပြီး ဦးလေးကျန်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်လိုက်သည်။

" ဒုတိယဦးလေး ဒီမှာ!"

ဦးလေးကျန်းက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျောပေါ်မှ တောင်းကို ချလိုက်ကာ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ဧရိယာမှာ ကြည့်ကောင်းတဲ့ ကြက်ဥတွေနဲ့ ဘဲဥတွေကို ကောက်ယူပြီး အရင်ချလိုက်သည်။

အခု ဈေးမှာ လူပိုများလာသည်။ ဦးလေးကျန်းသည် မကြာခဏဆိုသလို စျေးကွက်သို့ ရောက်ရှိတတ်ပြီး ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။ ကြက်ဥတွေထုတ်ပြီးတာနဲ့ ဖောက်သည်တွေက တံခါးဝကို ရောက်လာကြသည်။

ယွမ်ယွမ်နှင့် သို့သို့တို့သည် အိမ်တွင်းရှိ ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် လုံလောက်သည်။ ဦးလေးဖြစ်သော ကုရှီတုန်းနှင့် ပေါင်းလိုက်သဖြင့် သုံးယောက်သား အော်ဟစ်သံများသည် အခြားတစ်ယောက်ထက် ပိုကျယ်လောင်သည်။

" လတ်ဆတ်တဲ့ ဘဲဥတွေ၊ စျေးသက်သက်သာသာနဲ့ လတ်ဆတ်တယ်နော်"

"လယ်သမားတွေရဲ့ ဒေသထွက်ဥတွေက မီးတွင်းအတွက် ကောင်းတယ်နော်"

"ဖြတ်သွားရင် မလွတ်စေနဲ့"

ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများနှင့် လောင်ကျန်းမိသားစုမှ ကြက်ဥများနှင့် ဘဲဥများသည် အရွယ်အစား ကြီးမားသဖြင့် ရွာသား အများအပြား လာရောက် ဝယ်ယူကြသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာ သူတို့သယ်လာတဲ့ ကြက်ဥ အလုံး ၆၀ နဲ့ ဘဲဥ အလုံး၂၀ ရောင်းကုန်သွားသည်။

မရလိုက်တဲ့ သူတွေက တော်တော် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

" အိုး၊ ငါနည်းနည်းပဲ နောက်ကျသွားတာကို ဘာလို့ရောင်းကုန်တာလဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ မရလိုက်ဘူး "

ထိုသူလည်း ဦးလေးကျန်းကို မေးသည်။" အစ်ကို၊ ရှင်တို့ အိမ်မှာ ဘဲဥတွေရှိသေးလား။ ကျွန်မသမီးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ။ တခြားဘာမှ မစားချင်ဘူး၊ သူက ဆားဘဲဥတစ်ကိုက် စားချင်နေတာ။ ကျေးလက်မှာ ဘဲတွေ မွေးမြူတာ သိပ်မရှိဘူး၊ ခင်‌ဗျားတို့ နောက်တစ်ခေါက်လာမှာလား"

ဦးလေးကျန်းက ရယ်ပြီး "လာမှာပါ၊ နောက်လေးငါးရက်နေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ စောစောလာခဲ့"

အဒေါ်က အထပ်ထပ်အခါခါ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး " ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ မှတ်ထားလိုက်မယ်"

အိမ်မှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံး ရောင်းကုန်ပြီး အုပ်စုက ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ခံစားလာရသည်။

နောက်တစ်ခု အရေးကြီးဆုံးအချက်က အစားအသောက်နဲ့ ဈေးဝယ်ဖို့ပင်။

စျေးဝယ်ခြင်းသည် လူကြီးများ ကိစ္စဖြစ်သည်။ ယွမ်ယွမ်နှင့် သို့သို့တို့သည် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး စားသောက်ရန်သာ တာဝန်ရှိသည်။

ဈေးတန်း ၄ သို့မဟုတ် ၅ တွင် ပဲလှော်ရောင်းသူ အများအပြားရှိသည်။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ပိန်းဥကြော်ရောင်းသည့် လယ်သမားအိုကြီးများရှိပြီး ဖရဲစေ့ကြော်နှင့် သကြားလုံးများ ရောင်းချသူများလည်း ရှိသည်။

ကျေးလက်ဒေသရှိ မြေဆီလွှာပြပွဲများသည် မြို့တွင်းရှိ ပစ္စည်းတင်သွင်းခြင်းနှင့် ဈေးကွက်ဖြန့်ချိရေးငှာနများနှင့် ကွဲပြားသည်။ ပစ္စည်းတင်သွင်းခြင်းနှင့် စျေးကွက်ဖြန့်ချိရေးငှာနများသည် ငွေနှင့် လက်မှတ်များ လိုအပ်ပြီး အချို့အရာများကို လက်မှတ်မပါဘဲ ဝယ်၍မရပါ။

လေးငါးရက်စာအတွက် ငွေနှင့် လက်မှတ်များ ပေးနိုင်သည်။ သေချာတာပေါ့၊ နိုင်​ငံ​တော်​သား​တွေ​မှာ လက်မှတ်​တွေ​မ​ရှိ​ဘူး​ဆို​ရင် သူတို့​ကို ပိုက်ဆံ​ပေး​ရုံ​ပဲ။

ကလေးတွေအတွက် သူတို့အိတ်ကပ်ထဲမှာ သုံးဆယ့် သို့မဟုတ် ငါးဆင့်လောက် ရှိသရွေ့ သကြားလုံးတုတ်ထိုးတစ်ချောင်း၊ ဖရဲစေ့ကြော်ဗူးသေးသေးလေး၊ သကြားလုံးလေးငါးခြောက်လုံးလောက် စားလို့ရပါသည်...

ဒီအတောအတွင်းမှာပဲ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ နံဘေးက ဆိုင်လေးမှာ ကလေးလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူက သူ့အဖေကို ပူဆာပြီး သုံးဆင့် ပျားရည်တစ်ထုပ်ကို ဝယ်လိုက်သည်။ ကျေးလက်ရှိ ပျားရည်အားလုံးကို အိမ်မှာ ပြုတ်ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ ပန်းကန်တစ်လုံးထဲမှာ ထည့်ကျွေးသည်။ ဇလုံထဲမှာ လာဝယ်သူတိုင်းက သစ်သားချောင်းလေးတစ်ချောင်းနဲ့ သေးငယ်တဲ့ အပိုင်းအစကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဲ့ဒါက ကပ်စေးပြီး ယက်လိုက်လျှင် အလွန်ချိုသည်။

ကလေးက ပျားရည်နဲ့ အရမ်းပျော်နေပြီး သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို ပြနေသည်။ မထင်မှတ်ပဲ၊ နေရာမှာ လူတွေအများကြီးရှိနေခဲ့ပြီး သူ့ပျားရည်က အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့နောက်မှာ ကပ်သွားခဲ့သည်။ အဖိုးအိုက သူ့ရှေ့က ထွက်သွားပြီး ကလေးက အဝေးလျှောက်သွားခဲ့သည်။ သိသွားပြီးနောက် သူက အော်ဟစ်ငိုယိုကာ လိုက်လာခဲ့သည်။

" ငါ့သကြားလုံး ငါ့သကြားလုံး..."

ဒီအဖြစ်အပျက်က ဈေးသူဈေးသားတွေကို ပျော်စေသည်။

သူတို့ဘာပဲပြောပြော မောင်နှမတွေက သူတို့စိတ်ကြိုက်ဆိုင်တွေရှေ့မှာ လမ်းလျှောက်လို့ မရဘူး။

ကုရှီတုန်းက သူ့ကို ချော့ဖို့ ရောက်လာပြီး ကောင်လေးတွေကို " နောက်ထပ် တစ်ချက်လောက်ကြည့်ရအောင်၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

မောင်နှမနှစ်ယောက်က အချင်းချင်း ချစ်စရာကောင်းကြသည်။ အဓိကကတော့ ကုရှီတုန်းကို ကြည့်လိုက်ရင် သူ့မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် တောက်ပြောင်နေတာပင်။ ဦးလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မထိန်းနိုင်ဘူး။ ပိုက်ဆံကို မဟုတ်တာတွေဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်သည်။

ကလေးတွေက သူတို့ဝယ်ခဲ့တဲ့ သကြားလုံးနဲ့ တခြားအရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေနဲ့အတူ ဦးလေးကျန်းကို ရှာဖို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လိုက်တဲ့အခါ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့လှည့်စားခံရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဟီး ဟီး၊ ဦးလေးက အရမ်းရက်ရောတာပဲ။ ဒီနေ့ဗိုက်ပြည့်မှ အိမ်ပြန်မယ်။

မောင်နှမများ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကုရှီတုန်းက ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။ ဒီကောင်လေးတွေက သူတို့မိဘတွေလိုပဲ ဆိုးရွားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ အများကြီးရှိသည်...

ကျွတ်စ်၊ ကလေးမွေးတာရဲ့ အဓိကအချက်ကဘာလဲ။

ငွေဖြုန်းတာက ငွေဖြုန်းတာပဲ။

ကုရှီတုန်းက ခေါင်းယမ်းပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာ အောင်သွယ်က သူလက်ထပ်ဖို့အတွက် ရောက်လာမယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ။