အခန်း (၁၂၇)

ယခုခေတ်တွင် မည်သည့်မြို့၊ မည်သည့်နိုင်ငံ၌ပင်ဖြစ်စေ မိသားစုတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူပျိုများနှင့် ဆယ်ကိုးနှစ်ကျော် သမီးသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူလို့ သတ်မှတ်ခံရကာ သူမ၏မိဘများက အိမ်ထောင်ရေးအစီအစဉ်များကို စီစဉ်ပေးရသည်။

ထို့အပြင် နန်အန်းကောင်တီတွင် ကျေးလက်တွင် ချိန်းတွေ့ပြီး အိမ်ထောင်ပြုသည့် အသက် ၁၇ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၈ နှစ်အရွယ် လူငယ်များစွာ ရှိသည်။ အသက် ၁၉ နှစ်မှာ ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်သည်။

မိန်းကလေး၏ မိသားစုအတွက်တော့ စောတောင်နေပေလိမ့်မည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှ အိမ်ထောင်မပြုပါက ရွာသားများသည် အပျိုကြီးဟု လက်ညှိုးထိုးပြီး အိမ်တွင် စကားအနည်းငယ်ပြောကြမည် သာမက မိဘများသည်လည်း သူတို့၏မျက်နှာမှာ ကြည့်ရဆိုးနေပေလိမ့်မည်။

ကုရှီတုန်းသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နန်အန်းကောင်တီရှိ အရွယ်လွန်လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် သေချာပေါက် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

သို့သော်လည်း ကုမိသားစု၏ အခြေအနေများသည် ကောင်းမွန်ပြီး ကုရှီတုန်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း အရည်အသွေးမြင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် တပ်မတော်တွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတပ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တပ်ခွဲမှူးလည်းဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်ကတည်းက ချွေးမရွေးချယ်ခြင်းသည် ထိပ်တန်းဦးစားပေးဖြစ်သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ကုရှီတုန်း ပြန်ရောက်တာနဲ့ လမ်းပေါ်က ဦးလေးတွေနဲ့ အဒေါ်တွေက သူ့အပေါ် အရမ်းစိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အိမ်မှာ သမီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တူမပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုပေါ့။ ကုရှီတုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့က စကားမပြောမီ ကမန်းကတန်း နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပြန်ပြေးခဲ့သည်။

လူကြီးများနှင့် အဒေါ်များက လူငယ်များသည် ထိခိုက်လွယ်ပြီး လူကောင်းများသည် လာရန် ခဲယဉ်းသည်ဟု ထင်ကြသည်။ ဒီရွာကိုဖြတ်ပြီးရင် ဒီလိုဆိုင်မျိုး မရှိတော့ဘူး။ အဒေါ်တွေနဲ့ ဦးလေးတွေတစ်စုက လင်းယောင်ရဲ့ တွေးခေါ်မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြသည်။ လင်းယောင်သည် ကုမိသားစု၏ အကြီးဆုံးချွေးမဖြစ်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း အကြီးဆုံးချွေးမသည် မိခင်နှင့်တူသည်။ မရီးက မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ မိန်းကလေးက အပြင်လူတွေထက် ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။

လူကြီးတစ်စုသည် ၎င်းတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို လင်းယောင်ထံ ထပ်မံလွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် ကျဉ်းတည်းကျပ်တည်း ကျသွားသည်။ အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် သူမကို လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက လာကြိုဖို့ သဘောတူခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းက အဲဒါကို မလိုချင်ဘဲ မနေပါဘူး။ ကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ် မွေးဖွားပြီးကတည်းက သူတို့လင်မယားဟာ လက်တွဲပြီး လမ်းတွေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။

နေ့ခင်း အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်သောအခါ ချောမောသော လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုသည် ခြေတံရှည်များကို မြေကြီးပေါ်ချကာ မိန်းကလေးများရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်၍ သူ့၏စက်ဘီးဖြင့် ချည်ထည်စက်ရုံသို့ အချိန်မီရောက်လာသည်။

ကုရှီအန်းသည် ချောမောသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ဇနီးကို စောင့်ရင်း အလုပ်များနေသည်။ လင်းယောင်၏ ချောမောလှပသော အသွင်အပြင်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူမသည် နူးညံ့သော အပြုံးကို ပြသခဲ့သည်။

ယခုမှာ ဆောင်းဦးပေါက်ပြီဖြစ်၍ သစ်ရွက်ခြောက်များသည် ယွင်ရွှေကောင်တီ၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ကြွေကျနေပြီ။ လင်းယောင်သည် စက်ဘီးနောက်ခုံပေါ်မှ ခုန်ပေါက်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သုန်ဇီ အကြောင်းကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ပြောခဲ့သည်။

မရီးဖြစ်သူ သူမသည် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ တိုက်တွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်အားထက်သန်လွန်းတဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေကပင်။ မနေ့က ဒါရိုက်တာကောက လင်းယောင်ဆီကို ရောက်လာပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ပြီး သူ့အဝေးက တူမလေးလို့ တိတ်တဆိတ်ပြောပြီး သူမကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ သုန်ဇီကော ဘယ်လိုလဲ?

လင်းယောင်က ဒီကိစ္စကို သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုခဲ့သည်။ ယခုခေတ်တွင် ပညာတတ်လူငယ်များသည် လွတ်လပ်သောချစ်ခြင်းကို အာရုံစိုက်ကြသည်။

ဒါရိုက်တာကောက သူ့တူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြံပြုပြီး လင်းယောင်ကို သူမကို တွေ့ဖို့ သုန်ဇီကို မိန်းကလေးအိမ်ဆီ ခေါ်သွားခိုင်းခဲ့သည်။ သုန်ဇီသည် အတွေးများလွန်းပြီး သမက်တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် အခက်အခဲများစွာရှိသည်။

ကုရှီအန်း ပြုံးလိုက်သည်။

" သုန်ဇီက အတွေးများလွန်းတယ်?"

ဒါရိုက်တာကော နားလည်မှုလွဲတာ ဘယ်ကလာမှန်းမသိပေ။

လင်းယောင်က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားမပြောဖို့ ပြောလိုက်သည်။ သူမက ဒီအကြောင်းကို စောစောက သူမယောက္ခမကို ပြောပြသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်က သဘောတူပြီး သူ့သားကို ဒါရိုက်တာကောပြောတဲ့ မိန်းကလေးကို သွားတွေ့ခိုင်းသည်။ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောရလျှင် သူတို့ကို တစ်ဖက်မိသားစု၏ အခြေအနေနှင့် အသိပညာအရ တွေ့စေချင်ကြသည်။ အကောင်းဘက်ကဆို အောင်မြင်ရင် တွဲဖက်ကောင်းဖြစ်မယ်၊ မအောင်မြင်ရင်လည်း တွဲဖက်ကောင်းဖြစ်မှာပဲ။

ရဲဘော် ဆွေ့လန်သည် အကြံကောင်းရှိသော်လည်း သုန်ဇီသည် မည်သို့တွေးသည်ကို သူမ မသိပါ။

လင်မယားနှစ်ယောက် လမ်းကြားထဲကို ဝင်လာပြီး သူတို့သည် အကူအညီတောင်းဖို့ စောင့်နေတဲ့ အိမ်နီးချင်း အဖွားကြီးရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

အဖွားကြီးသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ရောက်လာပြီး လင်းယောင်ကို သူမ၏ "ပန်းပွင့်လို" မွေးစားမြေးကို တွေ့ရန် ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ တွန်းအားပေးသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သို့သို့က အိမ်မှာ သူ့ညီမ ဗိုက်ဆာလို့ ငိုကာ အော်ဟစ်နေသောကြောင့် လာခေါ်ခဲ့ပြီး သူ့အမေကို အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းချက်ခိုင်းခဲ့သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကု၏ မကြင်နာသော အကြည့်ကြောင့် အဖွားအိုသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လင်းယောင်၏ ပိန်ပါးသော အဖြူရောင်လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

ယွမ်ယွမ် တကယ်ဗိုက်ဆာနေမယ်လို့ လင်းယောင်လည်း စိုးရိမ်နေတာကြောင့် ချက်ခြင်းကြည့်ဖို့ အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ဝဝကစ်ကစ် ကလေးမလေးက ပဲနီလေးကိတ်မုန့် ပန်းကန်ကို ကာကွယ်ရင်း ရေဒီယို နားထောင်ကာ ခေါင်းယမ်းရင်း စောင့်နေသည်။

သူ့မိဘတွေ ပြန်လာတာကို မြင်တော့ ကလေးမလေးက စိတ်ပါလက်ပါ ပြောလိုက်သည်။

" ဖေဖေနဲ့ မေမေ ပဲနီလေးကိတ်မုန့် စားချင်လား"

အဖေက သူ မစားဘဲ သူ့သမီးကို စားချင်သလောက် စားခွင့်ပေးပါတယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

" အိမ်မှာ ရွှေဖရုံကိတ်တွေရှိတယ်၊ အဖေက ယွမ်ယွမ်အတွက် ရွှေဖရုံကိတ်မုန့်တွေကို ကြော်ပေးမယ်လေ"

အချိုကြိုက်တဲ့ ယွမ်ယွမ်က ရွှေဖရုံသီးတစ်ချပ်ကို စားပြီးသွားတော့ အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ မျက်တောင်ခတ်ပြီး "ဖေဖေ၊ နောက်ထပ် နှစ်ခုလောက်ရနိုင်မလား" လို့ ပြောခဲ့သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုသည် ဝဝကစ်ကစ် ကောင်မလေးအား ရတာပေါ့ဟု ပြောချင်သော်လည်း သူ့ဇနီး၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

လင်းယောင်က သူ့သမီးရဲ့ မေးစေ့နှစ်ထပ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောသည်။ "ကုယွမ်ယွမ်၊ မင်းရဲ့ ဖောင်းကား‌နေတဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ဦး။ မင်းဒီထက်ပိုစားရင် မင်းရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တူသွားလိမ့်မယ်"

ဒုတိယအစ်ကိုက ကျူးပါကျဲ ဖြစ်သည်။

ဒါကို ယွမ်ယွမ် သိသည်။ ဝဝကစ်ကစ် ကလေးမလေးသည် သူမ၏ဗိုက်နှင့်မျက်နှာကိုထိကာ သူမမိခင်နှင့် ငြင်းခုံခဲ့သည်။

" မေမေ၊ သမီးက ကျူးပါကျဲထက် အများကြီးပိန်တယ်"

ကျန်းဆွေ့လန်လည်း ရယ်မောတော့သည်။

"ငါတို့ ယွမ်ယွမ်က မဝပါဘူး။ သူ့ခြေသလုံးနဲ့ လက်တွေ ဘယ်လောက်ပိန်လဲ ကြည့်လိုက်စမ်း။ မိန်းကလေးက ဝလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ သူက ဖြူဖွေး၊ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက ပိုပိန်ရင် ကြည့်ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး "

ယွမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူမနဖူးပေါ်တွင် "သဘောတူတယ်" ဟူသော စာလုံးကို ရေးလုနီးပါးဖြစ်သည်။

ကုသို့သို့သည် သူ့ညီမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ သူ့အမေ၏ နူးညံ့နေသည့်ပုံပေါ်သည့် လှပသော မျက်လုံးများနှင့် သူက " ယွမ်ယွမ်၊ မနက်ဖြန် မနက်စာအတွက် သစ်အယ်သီး ကိတ်မုန့် ရှိမယ် " ဟု စိတ်ထက်သန်စွာ ပြောသည်။

ဝဝကစ်ကစ် ကောင်မလေးသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရွှေဖရုံသီးကိတ်ကို ချက်ချင်းချလိုက်သည်။ သူမ ဗိုက်မဆာတော့ဘူးလို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာပြောခဲ့ပေမယ့် တကယ်တော့ သူမက သစ်အယ်သီးကိတ်မုန့်စားဖို့ စောင့်နေတာပဲ ဖြစ်ပါသည်။

လင်းယောင် ပြန်သွားပြီး သူ့သားသမီးနှစ်ယောက်က တခြားသူတွေထက် ပိုအစွမ်းထက်တယ်လို့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုကို ‌မကျေမနပ်ပြောခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ကုရှီတုန်းသည် အတန်းဖော်ဟောင်းများနှင့် လျှောက်လည်ပြီးနောက် ဝက်ဗိုက်သားတစ်ပိုင်းကို သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့စက်ဘီးနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ "မရီး၊ ခုနက ဝယ်လာတဲ့ ဝက်သားနဲ့၊ ဒီည ဝက်သားပြုတ်ပြီးရင် ဘယ်လိုလဲ"

လင်းယောင်သည် ဝက်ဗိုက်သားတစ်ပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝက်သားပြုတ်ပန်းကန်ကြီးတစ်ချပ်နှင့် အသီးအရွက်နှစ်ခုလောက်ကို မွှေကြော်လိုက်သည်။ နေ့လယ်တုန်းက ကျန်သော ခေါက်ဆွဲများနှင့် မလုံလောက်သဖြင့် ဂျုံမှုန့်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဂေါ်ဖီထုပ်ကြီး နှစ်ထုပ်ကို ထုတ်ကာ ခေါက်ဆွဲလုပ်သည်။

မိသားစုက စားပြီးတဲ့အခါ ကုမန်ဆန်က သူ့သားကို အိမ်ထဲကို ပြန်ခေါ်ပြီး ဒါရိုက်တာကောရဲ့ အဝေးက တူမနဲ့ ဘလိုင်းဒိတ်အကြောင်း ပြောပြချင်ခဲ့သည်။ ဒါ​ပေမယ့်​ ဒီစကားကိုကြားပြီး​နောက်​ ​ကောင်​​လေးက ​ခေါင်းကို တဆတ်​ဆတ်​ခါလိုက်​ပြီး သူလိုချင်​သမျှကို​ ပြောလိုက်​သည်​။ အစ်ကိုကြီးလိုပဲ၊ သူက အသက်နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အထိ ဘဝရဲ့အဓိကအဖြစ်အပျက်တွေကို မတွေးထားပေ။

ကျန်းဆွေ့လန်က သူ့ကို ကောင်စုတ်လို့ ခေါ်သည်။

" ညီအကိုနှစ်ယောက်လုံးက အကျင့်စာရိတ္တမကောင်းဘူး၊ နေ့တိုင်း အကျင့်မကောင်းနေကြတာ"

အကျင့်မကောင်းတဲ့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက သူ့မိန်းမကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ လင်းယောင်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ အနေအထားဖြင့် အိပ်တစ်ဝက်နိိုးတစ်ဝက် ဖြစ်နေသည်။

"ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ?"

"ဆယ့်နှစ်ခွဲ၊ အိပ်တော့"

"အမ်"

ကုရှီအန်းက စောင်ထောင့်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လင်းယောင်ကို နူးညံ့စွာ နမ်းလိုက်သည်။

နောက်နေ့မနက်စောစောမှာ အားပျက်နေတဲ့ ကုရှီတုန်းက ခြံထဲမှာ မွှေးကြိုင်နေတဲ့ ပင်လုံးကြိုင်အပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးပြီး လက်ခုပ်တီးကာ "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ပွင့်နေပြီ၊ အိမ်မှာ ထားဖို့ အမေ့အတွက် တစ်ခုခု ရွေးပေးရမလား"

အဖွားကြီး အံ့ဩသွားပြီး မွှေးပျံ့တဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကို အိမ်ထဲမှာ ထည့်ထားမှာလား။ ဒါကနည်းနည်း...

ကုမန်ဆန်က သူ့နဖူးကို တောက်ပြီး အစားအစာကို မြတ်နိုးနေလို့မရဘူးလို့ သင်ပေးသည်။ "ပင်လုံးကြိုင်ပန်းတွေက စားလို့ရတယ်။ သူတို့ကို ကြည့်ရုံနဲ့ စားလို့မရဘူး"

ပြောရရင် လင်းယောင်သည် ထိုပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံးအတွက် လောဘကြီးသည်။ အချိန်မခရီးသွားမီ သူမအိမ်ဟောင်း၏ နောက်ဘက်ဥယျာဉ်တွင် ပင်လုံးကြိုင်သစ်ပင်နှစ်ပင် ရှိသည်။ ဆောင်းဦးရာသီတွင် သူမသည် ၎င်းတို့ထဲမှ ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ရွေးကာ ပန်းစည်းများ သို့မဟုတ် အမွှေးလုံးများ ပြုလုပ်သည်။ အမွှေးလုံးအတွက် အိတ်ကို ဗီရိုထဲထည့်ပြီး ချိုမြိန်သော ပင်လုံးကြိုင် ကောက်ညှင်းဆန် တစ်ကိုက်၊ အခြားအရာတွေဆန်းတာ ဒါမှမဟုတ် အချဥ်‌ဖောက် ကောက်ညှင်းဖက်ထုပ် စွပ်ပြုတ်၊ သကြားလုံးမုန့်နဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကြာပန်းမြစ်တို့လည်း စားလို့ရသည်။

မစားရတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် အခု တွေးပြီး ဗိုက်ဆာနေသေးသည်။

ချိုမြိန်သော ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံးပြုလုပ်တာက လွယ်ကူသည်။ ချိုမြိန်တဲ့ မွှေးရနံ့ရှိသော ပင်လုံးကြိုင်တစ်စည်းကိုရွေးပြီး အိမ်ယူလာကာ ဖန်ပုလင်းသန့်သန့်တစ်ဘူးကို ရှာဖွေ၍ သန့်စင်အောင်ဆေးကြောလျက် ချိုမြိန်သော ပင်လုံးကြိုင်ကို သကြား ဖြူးလိုက်ရသည်။ တောင့်တမှုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ချိုမြိန်တဲ့ ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံးလုပ်ပုံပင်။

ကုရှီတုန်း အလုပ်ပြီးတာနဲ့ အိမ်မှာ ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့နဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီလည်း လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။

ကုခြံဝင်းထဲက မွှေးကြိုင်တဲ့ ပင်လုံးကြိုင်အပင်က သက်တမ်းဘယ်လောက်ရှိပြီလဲမသိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိသားစုက အဲဒီကို ပြောင်းလာပြီးတော့ ၎င်းက နှစ်တိုင်း ပန်းပွင့်သည်။ ဘယ်သူကမှ လာမကောက်ပေ။ နန်အန်းကောင်တီက လူတွေအမြင်မှာတော့ ဒီအရာဟာ ပြုတ်ပြီး သန့်စင်‌အောင်လုပ်ပြီး စားနိုင်သည့် တောရိုင်းမြက်တွေနဲ့ တောင်မှိုတွေနဲ့ မတူပါချေ။ ထို့အပြင် သာမန်လူများသည် ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံးလုပ်နည်းကို မသိကြပါ။

ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ကလေးချီထားတဲ့ ဟောက်ဟောက်က ကုမိသားစု အိမ်မှာ မွှေးကြိုင်တဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကို ကောက်ယူနေသည်။

အိမ်နီးနားချင်းရဲ့ အဖိုးအဖွားတွေက မြင်တော့ တစ်ခုခုဖြစ်တယ်ထင်ကြသည်။ "ဆွေ့လန်၊ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ဒီလို မိသားစုကြီးက ထွက်လာတာလား"

ကျန်းဆွေ့လန်က သူမလက်ထဲက ဝါးခြင်းတောင်းကြီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ငါ့ကလေးက ပင်လုံးကြိုင်ပန်းတွေကို ကြိုက်တယ်။ အစ်မ ကောက်ပြီး အိမ်ပြန်ပို့ပေးလို့ရမလား"

ရှိတဲ့လူအားလုံးက ရယ်ပြီး " ဒါက တကယ်ကို အံဝင်ခွင်ကျပါပဲ။ အရင်က ရှေးလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့နေ့တွေ မရှိခဲ့ဘူး"

" မှန်တယ်၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ဥက္ကဋ္ဌမောင်နဲ့ ပါတီနောက်ကို လိုက်ပြီးတော့ ဘဝကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းမယ်"

"ဂျုံဖြူမှုန့်နဲ့ မုန့်ပေါင်းတွေတောင် စားလို့ရတယ်"

ကုမိသားစုသည် မွှေးကြိုင်သော ပင်လုံးကြိုင်သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ကာ မျှော်ကြည့်နေကြသည်။ ဤမွှေးရနံ့ရှိသော ပင်လုံးကြိုင်အပင်သည် မြင့်မားသည်။ မွှေးပျံ့သော ပင်လုံးကြိုင်အပင်များသည် တစ်ချို့က မြင့်ပြီး တစ်ချို့က နိမ့်ကြကာ သူတို့ထဲက တစ်ခုက အမြင့်ဆုံးနှင့် အထူဆုံးဖြစ်သည်။ အမြင့် ၃ မီတာကျော် သစ်ပင်၏ထိပ်ပိုင်းသည် ထီးကြီးတစ်ခုနှင့်တူပြီး အဝါနုရောင်ရှိသော ပန်းပွင့်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ တက်ရန်မလွယ်ကူပါ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ကုရှီအန်းတို့ ညီအစ်ကိုများသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သစ်ပင်တက်ခြင်းတွင် ထူးချွန်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကုမန်ဆန်ထံမှ သင်ယူခဲ့သည်။ မလွတ်မြောက်ခင်က မိသားစုက ဆင်းရဲပြီး စားစရာမရှိပေ။ နွေဦးပေါက်သောအခါ သူတို့အားလုံး ကုမန်ဆန်ကို အားကိုးကြသည်။ တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ တူးပြီး စားဖို့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ သစ်ပင်တက်ကြသည်။ ခုတော့ ဘဝက တိုးတက်လာတော့ အရင်ကလို နေဖို့ မလိုတော့ပေ။ ကုရှီအန်း ညီအစ်ကိုများသည် သစ်ပင်တက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသေးသည်။

ကုရှီတုန်းသည် သစ်ပင်၏ ပင်စည်ကိုထောက်ကာ လှည့်ကြည့်ပြီး အဖွားကြီးအား ပြုံးပြကာ "အမေ၊ ဒီမွှေးပျံ့တဲ့ ပင်လုံးကြိုင်က တကယ်ပွင့်နေတာပဲ"

" အစ်ကို၊ ထိပ်ဆုံး"

"အဖေ၊ အမြင့်ကိုတက်ပါ။"

" ဘော့စ်၊ ဖြည်းဖြည်း၊ ငါတို့ မကြာခင် ဆင်းတော့မယ်။"

မိသားစုသည် သစ်ပင်၏အရိပ်တွင် ရပ်ကာ အထက်တွင်ရှိသော ကုရှီအန်းသည် မွှေးကြိုင်သော ပင်လုံးကြိုင်ကိုခူးပြီး သူ့ရဲ့လက်ခြေတွေဖြင့် ပစ်ချတာကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

လင်းယောင်သည် ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့ကို ဦးဆောင်ကာ မွှေးကြိုင်သော ပင်လုံးကြိုင် အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ကာ နောက်ပိုင်းတွင် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ့မှာ မိသားစုကြီးတစ်ခုရှိပြီး သူတို့အားလုံးက အစားသမားတွေပါ။ ခြင်းတောင်းသုံးလုံး ကောက်ယူပြီးနောက် တစ်မိသားစုလုံး ကျေနပ်စွာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီးနောက် ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့သည် သူ့အမေ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာပြီး မွှေးကြိုင်သော ပင်လုံးကြိုင် အရွက်များနှင့် အကိုင်းအခက်များကို ဂရုတစိုက် ဖယ်ထုတ်ကာ အဝါရောင်ပန်းပွင့်များကို ဆားရေထဲတွင် ဆယ်မိနစ်လောက်စိမ်ပြီး ရေစစ်သည်။

လင်းယောင်သည် အိမ်ရှိ ဗူးအလွတ်များနှင့် ဖန်ပုလင်းများကို ရှာဖွေပြီး လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို ပြုတ်ပြီး ပိုးသတ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ပင်လုံးကြိုင်နှင့် သကြားကို ဂရုတစိုက်ဖြန့်ကာ အိုးများကို အလုံပိတ်ကာ ခြောက်သွေ့ပြီး လတ်ဆတ်သော နေရာတွင် ထားကြသည်။ မွှေး၊ ချိုပြီး အလွန်အရသာရှိသော ပင်လုံးကြိုင်သကြားကို တစ်ပတ်အတွင်း စားသုံးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အမေက ပြောပြီးသားမို့ အိုးထဲက ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ ကလေးတွေက သဘောကျလွန်းလို့ ဘေးမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ကြည့်နေကြသည်။

ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ လှတယ်လို့ ခံစားရသည်။

အိမ်မှာ ပင်လုံးကြိုင်ပန်းတွေကို အခြောက်ခံပြီး လက်ဖက်အဖြစ် လုပ်နိုင်တယ်လို့ အဖွားဆီက ကြားခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ရနံ့ပြင်းသော ပင်လုံးကြိုင်လက်ဖက်ရည်ကိုလည်း သောက်နိုင်သည်။

ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေက သကြားမရသေးခင် ပင်လုံးကြိုင်ပန်းတွေကို အကြာကြီး စောင့်ကြရသည်။ လက်ဖက်ရည်က အရသာကောင်းသည်။

မိသားစုသည် သည်းခံရင်း သည်းခံပြီး အိမ်မှာ တစ်နေ့ပြီးတစ်‌နေ့ သူတို့လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ကာ၊ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်... နောက်ဆုံးတော့ တစ်ပတ်ကျော်သွားပြီ။

ထိုနေ့တွင် ဆောင်းဦးလေက တိုက်ခတ်ပြီး ရွက်ဟောင်းများသည် ကုမိသားစု၏ ရှင်းလင်းထားသော ခြံဝင်းထဲ တစ်ဖန် ကြွေကျသွားသည်။ ကုသို့သို့သည် သူ့မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ကြည့်ပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ရေတွက်ရင်း အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားမိသည်။ သူက တည်တည်ကြည်ကြည်နဲ့ ပတ်ချာလည်ကြည့်ရင်း ပင်မအခန်းထဲကို သွားခဲ့သည်။

ပင်မအခန်းတွင် လင်းယောင်သည် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုအတွက် ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ချည်ထိုးနေသည်။ သူမ ကြိုးတစ်ချောင်းချိတ်ပြီးတာနဲ့ မောင်နှမတွေက အခန်းထဲကို ဝင်လာသည်။

"အမေ"

လင်းယောင်က မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ "ဒီနေ့ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

မောင်နှမနှစ်ယောက်က ရယ်မောရင်း "သားတို့ ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က အလုပ်များနေပြီး လင်းယောင်သည် ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံးများကို မေ့သွားခဲ့သည်။ ကလေးတွေပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် အိမ်မှာ ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံး မဖွင့်ရသေးတာကို သူမ သတိရသွားသည်။

"ဟေး၊ ကြည့်ရအောင်။"

လင်းယောင်သည် အိပ်ရာမှထကာ ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့ မောင်နှမနှင့် ကျန်းဆွေ့လန်တို့က လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဖန်ပုလင်းအတွင်းတွင် ပင်လုံးကြိုင်နှင့် သကြားဖြူတို့ကို စုံလင်စွာ ရောစပ်ထားသည်။ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အရမ်းလှသည်။ အဖုံးကို လှည့်လိုက်သောအခါတွင် လျှံထွက်တော့မည့် ပင်လုံးကြိုင်အခဲများကို တွေ့နိုင်သည်။ အနံ့ခံကြည့်၊ ဟေး၊ ပင်လုံးကြိုင်၏ ထူးခြားသော ချိုမြိန်မှု။ အနံ့က မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားတာပဲ။

သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်သည် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ၎င်းတို့၏ တံတွေးကို ဆက်လက်မျိုချခဲ့သည်။

ဖန်ပုလင်းထဲက မွှေးပျံ့တဲ့ ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံးက ကပ်နေသည်။ ဇွန်းသေးသေးလေးနဲ့ နှစ်ဇွန်းအပြည့်ကို ခပ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်စီက ဇွန်းသေးသေးနှစ်ချောင်းကို ယူလာသည်။ လင်းယောင်ကလည်း ပန်းကန်တစ်လုံးကိုင်ပြီး ယောက္ခမအတွက် လုပ်ပေးသည်။ ယောက္ခမက အရမ်းချိုလွန်းတယ်လို့ ပြောသည်။ ကလေးတွေကို ပြုံးပြပြီး လျှာလေးတွေကို သပ်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲမှာ စားတာထက် ပိုချိုသည်။

ကလေးတွေက အဖွားကို ကြည့်နေပေမယ့် မစားဘူး။ ကလေးထဲကတစ်‌‌ယောက်က ဇလုံကိုကိုင်ကာ အဖွား စားရန် ပြေးလာသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "ငါ နို့ မစားချင်ဘူး ချိုလွန်းတယ်၊ မင်းတို့က စားလို့ရတယ်" လို့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

အဖွားက အချိုမကြိုက်ဘူးဆိုတာ ကလေးတွေက မှတ်မိသည်။ ဒီလိုအရသာရှိတဲ့ ပင်လုံးကြိုင်သကြားလုံးတွေ မစားနိုင်တာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။

တစ်မိသားစုလုံး နေ့လယ်တွင် ပြန်လာကြပြီး မွှေးကြိုင်သော ပင်လုံးကြိုင်သကြားဖြင့် နှစ်ထားသော မုန့်များကို စားကြသည်။ အဲဒါက တကယ့်ကို ကျေနပ်စရာပါ။

သူ့ကလေးများ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့်ပြီးနောက် လင်းယောင်သည် မွှေးကြိုင်သော ပင်လုံးကြိုင်ကို အခြောက်ခံပြီး ဆောင်းရာသီတွင် လက်ဖက်ရည်အဖြစ် မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို စတင်စဉ်းစားသည်။

ပင်လုံးကြိုင်ကို တိုက်ရိုက်အခြောက်ခံ၍ မရသော်လည်း သဘာဝအတိုင်းခြောက်သွေ့စေရန် လေဝင်လေထွက်ရှိသော ခြောက်သွေ့ပြီး အေးသောနေရာတွင် ထားသင့်ပါသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် အခြောက်လှန်းထားသော ပင်လုံးကြိုင်၏ အရောင်သည် မပြောင်းလဲဘဲ ကြိုချက်လိုက်သော လက်ဖက်ရည်သည် ပင်လုံးကြိုင်၏ မွှေးရနံ့လည်း ရှိသည်။

ကုရှီတုန်းသည် သူ့ဦးလေးနှစ်ယောက်ကို ကူညီရန် ကျေးလက်သို့သွားရန် အချိန်ယူခဲ့သည်။ သူသည် သောကြာနေ့က သုန်ဖန့်ဟုန် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ပြန်ရောက်သောအခါ ဤကောင်လေးသည် ကြည့်ကောင်းရန် အသက်ကြီးလွန်းလှသည်။ သူ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွှေးနှင့် ဆံပင်ရှည်ရှိသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သူ့မှာ ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိသလိုပဲ။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေးကြည့်တော့ ဒီကောင်စုတ်က ဦးလေးကျန်းနဲ့ အတူ တောင်ပေါ်တက်သွားတာ သိလိုက်ရသည်။

ကုရှီတုန်းသည် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သူ့အမေအိုကြီးချက်ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥနှင့် ဝက်သားခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်လုံးကြီးနှစ်လုံးကို စားသည်။ ပြီးတော့ သူက အတင်းပြုံးပြီး "နောက်ဆုံးတော့ အမေလုပ်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲပူပူလေး စားလို့ရပြီ"

ဒီစကားကြားတော့ တစ်မိသားစုလုံး မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားတာ အမှန်ပါပဲ။

ဒီကောင်လေး တောင်ပေါ်ကို သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့အတန်းဖော်ဟောင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့်ပါ။

ကုရှီတုန်းရဲ့ အတန်းဖော်ဟောင်းရဲ့ မိသားစု နောက်ခံဟာ မကောင်းပါဘူး။ သူ့မိခင်ဘက်က အဖိုးက အိမ်ရှင်ဖြစ်ပြီး သူ့အဖိုးက မြေရှင် ဖြစ်သည်။ လွတ်မြောက်ရေး မတိုင်ခင်မှာ သူက ဂျပန်စစ်တပ်နီကို ဆန့်ကျင်တဲ့ စစ်ပွဲကိုလည်း ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ သို့သော် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းရှိတဲ့သူက သူ့ကိုဖမ်းပြီး မိသားစုတစ်စုလုံးကို အိမ်ဟောင်းမှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူက နေ့အချိန်တွင် အိမ်သာများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ညဘက်တွင် သက်ကယ်တဲတွင် နေထိုင်သည်။

အတန်းဖော်ဟောင်း၏မရီးသည် နောက်အိမ်ထောင်ပြုကာ သားဖြစ်သူကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်စုလုံး ဟင်းလင်းပြင်မှာ အိပ်ကြပြီး ကောင်းကောင်းမစားရပေ။ အတန်းဖော်မိသားစု၏ အဖိုးအိုသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖျားသွားသည်။ သူသည် လဝက်ကျော် ချောင်းဆိုးပြီး အခြေအနေ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ မသက်သာသလို ဆရာဝန်ပြဖို့ ပိုက်ဆံလည်း မရှိပေ။

ကုရှီတုန်းက သူ့အတန်းဖော်ဟောင်းကို ကူညီချင်ခဲ့သည်။