အခန်း (၁၂၈)

သူတစ်ပါးကို ကူညီချင်ရင် ပိုက်ဆံရှိရမည်။ ကုရှီတုန်းဟာ ​​သူ့ရဲ့ကျန်ရှိတဲ့ စရိတ်တွေကို နှစ်တွေကြာအောင် သူ့အတွက်သူ သုံးစွဲပြီး ကျန်တာကို အိမ်ပြန်ပို့သည်။

သူ့အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဒေါ်လာအနည်းငယ်ကို စျေးတွင် ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့အတွက် အဆာပြေဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်သွားကာ ခဏအကြာတွင် သူ့တွင် ပိုက်ဆံမကျန်တော့ပါ။

အတန်းဖော်ဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လာတော့ လုံးဝ မကူညီနိုင်တော့ပါဘူး။

ကုရှီတုန်းဟာ ​​သူ့မိသားစုဆီကနေ ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ မလွယ်ပေ။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်လေးသည် ခြေလက်နှစ်ဖက်နှင့် တောက်ပသော စိတ်ရှိသည်။ ခိုဈေးကို လျှောက်သွားရင်း ငှက်တွေနဲ့ ယုန်တွေရောင်းတဲ့ မုဆိုးအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့သည်။ ဈေးရောင်းပြီးတဲ့အခါ ငါးယွမ် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်ယွမ် ရှာနိုင်သည်။

ကုရှီတုန်းသည် နောက်တစ်နေ့တွင် ကျေးလက်သို့သွား၍ ဦးလေးကျန်းနှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် သုံးရက်ကြာ ချောင်းနေခဲ့သည်။ ယုန်များ၊ ငှက်များ၊ ဝက်ဝံရိုင်း အပါအဝင် အများအပြားကို ဖမ်းဆီးကြသည်။ ဝက်ဝံရိုင်းသည် သားမွေး၊ ဝက်ဝံအစွယ်၊ ဝက်ဝံသည်းခြေအပါအဝင် ရတနာများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရောင်းစားနိုင်သည်။

ကုရှီတုန်းနှင့် ဦးလေးကျန်းသည် သားကောင်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ ဝက်ဝံအစွယ်များနှင့် ငှက်ကလေးများက သူ့အပိုင်ဖြစ်ပြီး သားမွေးနှင့်ဝက်ဝံသည်းခြေသည် ဒုတိယဦးလေးဟာ ဖြစ်သည်။

ဒီကောင်လေးဟာ အရာအားလုံးကို ပြောပြပြီး သူ့မိသားစုဝင်တွေကြားတော့ ကြောက်လန့်သွားသည်။

ဝက်ဝံရိုင်းသည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံရင့်သော မုဆိုးတစ်ဦးပင် ၎င်းကိုတွေ့သောအခါ ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သုန်ဇီနှင့် ဦးလေးကျန်းတို့သည် တစ်ယောက်တည်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြပြီး ဝက်ဝံရိုင်းပါးစပ်မှ အကူအညီမပါဘဲ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ကြသည်။

"ကောင်စုတ်လေး သေတော့မယ်!"

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ကုရှီတုန်းကို ကြက်မွှေးတံဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကုရှီအန်း နောက်ကို ကလေးက ခုန်ပေါက် ပြေးသွားသည်။

အဖွားကြီးသည် သူမ၏ ကြက်မွှေးတံနှင့် သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့ခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူကို ဖမ်းပြီး တင်ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ယခုအေးနေပြီး ကုရှီတုန်းသည် အသားအရည် ကြမ်းတမ်းကာ အသားထူသောကြောင့် အကြိမ်အနည်းငယ် အရိုက်ခံရတာက အရေးမကြီးပါ။

"ကောင်စုတ်လေး မင်းပြေးနေတုန်းပဲ!"

ရဲဘော် ဆွေ့လန်သည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်တွင်ရှိသော ကြက်မွှေးတံသည် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကုရှီအန်းသည် သူ့မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းနေသော ကြက်မွှေးတံကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကုရှီတုန်း၏ လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်ကိုင်ကာ ငြိမ်သက်သွားသော ကုရှီတုန်းကို အဖွားကြီးထံ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မိသားစုတစ်စုလုံးသည် စိတ်ပျက်စွာ ကုရှီတုန်းကို ဝေဖန်ပြီး ပညာပေးခဲ့ကြသည်။

ကုရှီအန်းသည် ထိုကိစ္စ၏ အတွင်းအပြင်ကို သိကာ သူ့ညီအား ဝမ်းသာစရာ တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

လင်းယောင်က သူ့ကို တံတောင်နဲ့ထိုးပြီး မဟုတ်တဲ့စကားမပြောဖို့ သတိပေးလိုက်သည်။

ဒီကလေး သုန်ဇီကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးရမည်။

ယနေ့ ဝက်ဝံရိုင်းကို ဖမ်းဝံ့ပါက မနက်ဖြန်တွင် ဝံပုလွေများကို လိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက သူ့မိန်းမကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်စေပြီး သူ့ညီကို သူ့ရဲ့အကူအညီမဲ့နေမှုကိုသာ ဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည်။

ကုရှီတုန်း သင်ခန်းစာပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နာခံမှုရှိစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ လင်းယောင်က သူ့ကို ရေတစ်ခွက် ပေးကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

"ခဏနေရင် မင်းအစ်ကိုက မင်းကို ဆန်တစ်အိတ်နဲ့ ယွမ်နှစ်ဆယ်ကို အိမ်ကနေ ယူလာပြီး မှောင်သွားရင် တခြားသူတွေဆီ ပို့ပေးလိမ့်မယ်"

ကုရှီတုန်းက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် သူ့လက်ထဲက ကြွေခွက်ကို ပြုတ်ကျလုနီးပါးပဲ။

"မရီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

"ငါ့ကို ကျေးဇူးမတင်နဲ့ ဒါက အမေက ပြောထားတာ"

"အိုက်!"

ကုရှီတုန်းက သူ့ထိုင်ခုံကနေ ခုန်ဆင်းပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုဖို့ အခန်းထဲမှာ ရဲဘော် ဆွေ့လန်ကို သွားရှာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် ကုရှီတုန်းသည် ဆန်တစ်အိတ်နှင့် တောင်းတစ်တောင်းကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ကုမိသားစုက ကုရှီတုန်းရဲ့ အတန်းဖော်ဟောင်း မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို နားမလည်ပါပေ။

ပြီးတော့ ယွင်ရွှေကောင်တီက အရမ်းကြီးသည်၊ ကောင်တီထဲမှာ အရင်းရှင်တွေ သိပ်မရှိပေ။ ကုရှီတုန်း၏ အတန်းဖော်ဟောင်း၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ကောင်းဖြစ်ပြီး သူ့၏အမည်မှာ ကောင်းဝမ်ပင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းမိသားစုသည် လွတ်မြောက်ရေး မတိုင်မီ နေထိုင်ခဲ့သည့် ကောင်းအိမ်ကြီးသည် အနီရောင် နံရံများနှင့် အစိမ်းရောင် ကြွေပြားများ၊ စင်္ကြံတစ်ခုပြီးတစ်ခုနှင့် မိသားစုတွင် အစေခံဒါဇင်များစွာရှိခဲ့သော အဖြူရောင် အဆောက်အဦငယ် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းမိသားစုသည် ကောင်တီလုပ်ငန်း၏ ထက်ဝက်ကျော် စာရင်းရှိသည်။

အရင်တုန်းကတော့ အဖိုးကြီးကောင်းကို ကောင်းပန်ချန်လို့ ခေါ်သည်။

ကောင်းမိသားစု၏ စီးပွားရေး ထွန်းကားလာသောအခါတွင် ၎င်းတို့၏ မိသားစုကံကြမ္မာများ ကြွယ်ဝလာသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ထို့အပြင် အဖိုးကြီးကောင်းသည် လူသိများသော အစိုးရ စီးပွားရေးသမားလည်း ဖြစ်သည်။ ဂျပန် တော်လှန်ရေးစစ်ပွဲအတွင်း သူသည် နိုင်ငံအတွက် ပစ္စည်းများ အများအပြား လှူဒါန်းခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တရုတ်လွတ်မြောက်ရေးကာလတွင် သူသည် တရုတ်ပြည်လွတ်မြောက်ရေးတွင် ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်ကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် သူ၏မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုအများစုကို လှူဒါန်းရန် အစပြုခဲ့သည်။

အဖိုးကြီးသည် ယခုအခါ ဖယ်ရှားခံရသော အခြေအနေတွင်ရှိနေပြီး သားဖြစ်သူက ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအတွက် လယ်မြေသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ပြီး ၎င်း၏ချွေးမမှာ မိသားစုနှင့် ခွဲခွာကာ ကွာရှင်းပြီး နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။

အဖိုးကြီး ဇနီးမောင်နှံနှင့် ၎င်းတို့၏ မြေးလေးတို့သည် တဲတစ်လုံးတွင် နေထိုင်ကြသည်။ မိသားစုတစ်စုလုံးသည် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုရန်အတွက် လမ်းများပေါ်တွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ကောင်းဝမ်ပင်းအား မှီခိုအားထားခဲ့ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ကောင်းမိသားစု၏ မြေးလေးသည် လမ်းပေါ်တွင် မူးလဲသွားခဲ့သည်။

ကင်းလှည့်နေသော ကုရှီအန်းသည် ကလေးကို တဲသို့ ပြန်ပို့ခဲ့သည်။ တဲအတွင်း၌ ဘောလောပေါ်နေသည့် ဆန်အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်နှင့် မြေမီးဖိုပေါ်တွင် ပြောင်းဖူးအနည်းငယ် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ ကုမိသားစုက အသည်းမာသူများ မဟုတ်သလို လူကြီးတွေကို မြင်ရတာလည်း သည်းမခံနိုင်ပေ။ မျိုးချစ်စိတ်ရှိသော အဖိုးကြီးနှင့် သားသမီးများသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးပြီး အအေးဒဏ်ကို ခံစားရကာ သနားစရာကောင်းသော ဘဝတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

လင်းယောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဝယ်ရန် ကုန်စုံဆိုင်သွားချိန် အဖိုးကြီးကောင်းသည် ဟင်းရွက်အရွက်ကောက်ကာ တုန်လှုပ်နေသည်ကို တွေ့ဖူးသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူ့ချွေးမပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချကာ ခေါက်ဆွဲအဖြူအနည်းငယ်၊ ကြက်ဥ ခုနစ်လုံး သို့မဟုတ် ရှစ်လုံးကို ပြုတ်ပြီး ချည်သန့်သန့်ဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ အဖိုးကြီးကို ကောင်းကျစ်ချမ်းထံ ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

စုတ်ပြတ်နေသော တဲထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကောင်းမိသားစုမှာ အဖွဲ့ဝင် လေးဦးကို ထပ်မံ ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ ကောင်းဝမ်ပင်းကို လမ်းသရဲကောင်လေးက ဆွဲထုတ်ပြီး ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ သူသည် နှလုံးသားကို အရိုက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူပြန်နိုးလာသောအခါ တဲ၏ သစ်သားပျဉ်ပြားများ ကျိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိပ်ရာထချိန်မှာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဓနိတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မြင့်မားတဲ့ တန်းတွေ၊ ခြောက်သွေ့ပြီး မာကျောတဲ့ ကောက်ရိုးပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသေးပြီး ဘေးနားမှာ ခြောက်သွေ့ကြမ်းတမ်းတဲ့ တောရိုင်းဟင်းသီး ဟင်းရွက်မုန့်ပေါင်းလည်း ရှိနေသည်။

သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးမိကာ မနေ့ညက သူ့မှာ ဘာမှ မစားရဘဲ ရေတွေ အများကြီး သောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတာကို သတိရသွားသည်။ ဒီနေ့တော့ အရိုက်ခံရပြီး အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့အဖိုးအဖွားတွေ ညီငယ်တွေ ပြန်မလာတော့ဘဲ လမ်းမတွေပေါ်မှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရမည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ထထိုင်ရန် ရုန်းကန်ရင်း ပြတင်းပေါက်နားရှိ မုန့်ပေါင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်တော့မည်။

ကုရှီတုန်းသည် အစာခြောက်ဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူဝင်လာတော့ ဒီကောင်လေးက တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ မုန့်ပေါင်းကို စားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း "ကောင်စုတ်၊ ဒါက အရိုက်ခံရတဲ့ လူနာ စားရတာလား? အကုန်ပစ်လိုက်။ မင်းသတိလစ်နေခဲ့တာကို ဒါကိုစားနေတုန်းလား"

ထိုစကားဖြင့် သူသည် ကောင်းဝမ်ပင်း၏ လက်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖက်ထုပ်များကို ယူပြီး ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှ အစာကို ထုတ်ကာ သူ့အမေနှင့် မရီးတို့က အထူးပြုလုပ်ထားသည်ဟု ဆိုကာ အားလုံးကို စားခိုင်းသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ကုရှီတုန်း အခွံခွာထားသော ကြက်ဥပြုတ်များကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ ရုတ်တရက် စီးကျလာသည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ယောက်ျားသည် တခြားသူများရှိလျှင် မျက်ရည်မကျသင့်ပေ။ တခြားအရာတွေကို မေ့လိုက်ဦး ကောင်းဝမ်ပင်းဟာ သူ့မိသားစုမှာ အခက်အခဲတွေကို အပြင်လူတွေရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျခဲ့ဘူး။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ယောက်သည် ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုနေခဲ့သည်။ လူငယ်လေး ကုရှီတုန်းက ဒါကိုမြင်လိုက်ရတော့ မျက်လုံးတွေ နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး "ထန်ထန်၊ မင်းဘာလို့ငိုနေတာလဲ။ လုံလုံလောက်လောက် မစားရင် ဘယ်လိုယောက်ျားမျိုးလဲ။ မြန်မြန်စား!"

ကောင်းဝမ်ပင်းရဲ့ဗိုက်က အချိန်အတော်ကြာ ဗလာဖြစ်နေပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ဗိုက်က နာကျင်လာပြီး ကျယ်လောင်တဲ့အသံကို ထုတ်လိုက်သည်။

ကုရှီတုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ပြီး ယာဂုတစ်ပန်းကန်ဖြည့်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပန်ကိတ်များ၊ ဘဲဥပြုတ်တစ်လုံးကို ကမ်းပေးပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ကာ "အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမှန်းမသိဘူး? ဗိုက်နွေးသွားစေဖို့ ယာဂုအရင်သောက်၊ ပြီးရင် အသီးအရွက်ပန်ကိတ်နဲ့ ဥတွေကို စား"

ဒါကိုကြားတော့ ကောင်းဝမ်ပင်းက အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကြီးကိုယူကာ ယာဂုအမြောက်အမြားသောက်ပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပန်ကိတ်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ ခေါက်ဆွဲဖြူ ဟင်းရွက်ပန်ကိတ်ကို ပါးပါးလှီးထားသော အာလူးအတုံးသေးသေးလေးတွေနဲ့ ပေါင်းထားပြီး ပူပြီး နူးညံ့ပြီး မွှေးပြီး အရသာရှိသည်။ ကြက်ဥပြုတ်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်ဖို့ မမေ့ဘဲ ပန်ကိတ်အများစုကို တစ်ကိုက်တည်း မျိုချပြီး အလွန်မြန်မြန်စားသည်။

ကုရှီတုန်းက ဒါကိုမြင်ပြီးရင် သူ့စိတ်ထဲမှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဒီကလေးက တကယ်ဗိုက်ဆာနေပုံပဲ။ ဖြည်းဖြည်းစားခိုင်းပြီး အားလပ်ရက်ပေးသည်။ ကောင်းကောင်းနားခိုင်းကာ အစားအသောက်အတွက် စိတ်မပူဖို့ ပြောခဲ့သည်။ သူ တစ်နေ့ကို သုံးနပ်စားသည်။ သူတို့ဆီကို တပ်မဟာက လာပို့ပေးတဲ့ လူတွေရှိသည်၊ မကောင်းသော တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဖက်ထုပ်တွေကို မစားရပေ။ ရွာက ကျေးလက်ဆရာဝန်က စားပြီးရင် ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပုံမှန်စားရင် ဗိုက်လည်း ပျက်စီးမယ်၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားမယ်။ အရိုးအဆစ်တွေကို ကောင်းကောင်းမထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဒါက တစ်သက်စာ ကိစ္စပါ။

ကုရှီတုန်းက အများကြီး ပြောသွားပြီး ကောင်းဝမ်ပင်းက နားထောင်ပြီးနောက် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မထွက်ခင်မှာ ကုရှီတုန်းက လက်သီးဝှေ့ယမ်းပြီး "မင်းကောင်းကောင်းမစားရင် ငါ မင်းကိုရိုက်မယ်!"

အခုလေးတင် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားတဲ့ ကောင်းဝမ်ပင်း - "..."

အဆင်ပြေပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ကောင်တီရှိလူအများစုသည် အဖိုးကြီးကောင်း၏ အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိသည်။ လွတ်လပ်ရေးမတိုင်ခင်မှာ အဖိုးကြီးကောင်းက စပါးတွေထုတ်ပြီး ဆင်းရဲသားတွေကို ကူညီဖို့ နှစ်စဉ် ဂိုဒေါင်ဖွင့်သည်။ သူသည် လူသိများသော လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သာမာန်လူတွေကလည်း သူတို့မိသားစုကို ဂရုဏာသက်ကြသည်။

မကောင်းသော လောင်ကျိုးမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော ကောင်းဝမ်ပင်းကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် ဝမ်းနည်းစရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း လူအနည်းငယ်ကသာ ထင်မြင်နေကြသည်။

အရိုက်ခံရတာ၊ လမ်းတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတာ၊ အစာငတ်နေရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီခေတ်တွေမှာ ဘယ်သူတွေ ဗိုက်မဆာဖူးလို့လဲ။

ဟမ့်၊ အရင်းရှင်ကနေ အသွင်ပြောင်းလာတဲ့ မကောင်းတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို ဟန်ဆောင်မှုမျိုး ရှိမလဲ။

အဲဒီအထဲမှာ ကိုယ်စားလှယ်တွေက ပြင်ပက ရည်ရွယ်ချက်ရှိကြတဲ့ GM ဗိုလ်ချုပ်တွေပါ။

ဒီလိုလူမျိုးဟာ သူ့ဘာသာသူ ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်သလို ကျန်လူတွေကိုလည်း သူနဲ့အတူ ကံဆိုးစေချင်သည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် နေ့တိုင်း လမ်းပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်သည်။ လမ်းပေါ်၌ ပေးအပ်သော အလုပ်သည် အခြားသော သန်မာသော အလုပ်သမားများနှင့် အတူတူပင်။ အများစုမှာ အားသွန်ခွန်စိုက်လုပ်ကြရသည်။ အရင်တုန်းကတော့ ညစာအတွက် တောရိုင်းဟင်းရွက် ဖက်ထုပ်ကို စားသည်။ လူတွေက သူ့ကို ရယ်ပြီး ပြောကြသည်။ "အရင်းရှင်ရဲ့သားအကြီးဆုံးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ့စားစရာက ငါတို့လောက်မကောင်းဘူး!"

သန်းခေါင်ယံမတိုင်မီ အဖိုးကြီးကောင်းနဲ့ သူ့ဇနီး နှစ်ယောက်စလုံးက စကားပြောဆိုပြီး ဒဏ်ရာရထားတဲ့ မြေးငယ်နဲ့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကောင်းမိသားစု၏ မြေးငယ်မှာ အသက် ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူလိုချင်တဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာကိုတောင် မပြောဝံ့တဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် များသောအားဖြင့် ရှက်ရွံ့တဲ့ ကလေးလေးပင်။ ခုတော့ အိမ်မှာ စားလေ့မရှိတဲ့ ကြက်ဥပြုတ်နဲ့ ဂျုံဖြူမှုန့်ကိတ်မုန့်တွေကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတော့ အရိုက်ခံရလို့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့သြတဲ့အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် သူ့အဖိုးအဖွားများထံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အချိန်တိုအတွင်း ကူညီပေးခဲ့သော သူ၏အတန်းဖော်ဟောင်း၏ အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

အဖိုးကြီးကောင်းက သူ့နှုတ်ခမ်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်ပြီး သူ့မြေးဖြစ်သူက တောင်းထဲက အစားအစာကို တောင့်တစွာ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိသားစုလေးယောက်က မျက်ရည်တွေ အပြည့်နဲ့ ထမင်းဝအောင်စားကြသည်။

ကုရှီတုန်း၏ မိသားစု ထွက်ခွာမှု ပြီးဆုံးပြီး သူသည် နိုဝင်ဘာလတွင် ရှင်ကျန်းသို့ ရထားပြန်တက်ခဲ့သည်။

၁၉၇၄ ခုနှစ် နွေဦးပွဲတော်ပြီးနောက် ကုမိသားစုသည် ကောင်းမိသားစုထံ အစားအသောက်များ မကြာခဏ ပေးပို့ခဲ့သည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် လမ်းများပေါ်တွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသေးပြီး စက်ဘီးတိုက်ခံရကာ ရေထဲပြုတ်ကျသည့် ကလေးနှစ်ဦးကို ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ တော်လှန်ရေး ကော်မတီ လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ မြေးဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်သုံးဆက်၏ သားဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကောင်းမိသားစုသည် မကြာခဏဆိုသလို မတရားပြုကျင့်ခံရတာ နည်းလာပြီး GM ဗိုလ်ချုပ်အချို့၏ သဘောထားများ ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

တော်လှန်ရေးကော်မတီ၏ လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် ကောင်းဝမ်ပင်းအတွက် ရာထူးတစ်ခုကိုလည်း ရှာပေးခဲ့သည်။ စတီးစက်ရုံ မူလတန်းကျောင်းရှိ ဆရာဟောင်းတစ်ဦး နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ကျောင်းတွင် အစားထိုးဆရာ လွတ်လပ်ခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်တော်တော်များများက ဆွေးနွေးပြီး အကူအညီပေးဖို့ ကျောင်းကို သူ လာပေးနိုင်မလားဆိုပြီး မေးခဲ့သည်။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အစားထိုးတာဝန်ယူပြီးနောက် ရွာတွင် သူထက် ပိုသင့်လျော်သောလူ မရှိခဲ့ပေ။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ကျေးဇူးသိတတ်သူဖြစ်သောကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ အစားထိုးဆရာက တစ်လမှာ ပိုက်ဆံအများကြီးမရရှိတာကြောင့် ဆရာကောင်းကို ကောက်ပဲသီးနှံ ငါးကီလိုဂရမ်နဲ့ ပြောင်းဖူးခေါက်ဆွဲ သုံးကီလိုဂရမ်ကို လစဉ် ပေးကာ သူသည် လျှောက်ပတ်သောဘဝတွင် နေနိုင်စေသည်။ သို့သော် ဤအရာက ကောင်းဝမ်ပင်းကို အလေးအနက်ထား၍ ကျောင်းသားများကို အသိစိတ်ရှိရှိ သင်ကြားခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။ ကလေးဆိုးတချို့က အိမ်စာလုပ်ရတာကို မကြိုက်တဲ့အတွက် ကြည့်ဖို့အတွက် သူက သူတို့အိမ်ကို နေ့တိုင်း သွားလည်သည်။ ကလေးတွေက အိမ်စာတွေကို ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်နိုင်သည်။ သူသည် လက်ဆောင်အဖြစ် မှတ်စုစာအုပ်၊ ခဲတံ စတာတွေ ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံကုန်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စက်ရုံနှင့် ကျောင်းရှိ ကလေးများအားလုံး သင်ယူမှုကို နှစ်သက်လာကြသည်။

မိဘတစ်ယောက်အနေနဲ့ မြင်လိုက်ရတော့ အရမ်းပျော်သွားသည်၊ ဒါကြောင့် ဆရာကောင်းကို ပိုတောင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ လူတွေမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေ မရှိတဲ့အတွက် ဆရာတွေကို သစ်သီးတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စားဖို့ ပေးကြသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် သူ့အလုပ်ရှင်မှပေးပို့သော ခရမ်းချဉ်သီးများနှင့် သူ့မိသားစုမှပေးပို့သော ဥနှစ်လုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင် ကောင်းဝမ်ပင်းသည် မရယ်နိုင် သို့မဟုတ် မငိုနိုင်တော့ပေ။

သူ့သူငယ်ချင်းက ဘယ်သူလဲ။

ဟီးဟီး၊ ဒါ ကျန်းဆွေ့လန်က လွဲလို့ တခြားမဟုတ်ဘူး။

အသက်ငါးဆယ်ကျော် အဖွားကြီးနှင့် အရင်းရှင်နောက်ခံမှ မြို့နေလူငယ်တစ်ဦးသည် မည်သို့ သူငယ်ချင်းဖြစ်လာနိုင်သလဲ။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ဆရာရှောင်ကောင်းနှင့် တွေ့ပြီးချင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းကောင်းများဖြစ်ကြပြီး အရာအားလုံးကို စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ လောင်ကု၏ မိသားစုသည်လည်း ဤကိစ္စကို အလွန်ထောက်ခံခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အမေအိုကြီးမှာ စကားပြောစရာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိလို့ သူမသည် စိတ်အ‌ဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။ အားလုံးသန်မာကြသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာရှောင်ကောင်းက လောင်ကုရဲ့အိမ်ကို ရောက်လာသည်။ အဖွားကြီးသည် အိမ်၌ စောင်ကို ထုပ်ပိုးရန် လင်းယောင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အခု မေလဆိုတော့ နွေရာသီ ရောက်ခါနီးပြီ။ အိမ်မှာ အိပ်ယာတွေကို အမြန်ဖယ်ပြီး ဆေးကြောပြီး အသစ်ပြန်ထုပ်ရမှာပေါ့။ ချည်သားသည် နေရောင်နှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် တိမ်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဆရာရှောင်ကောင်း ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ အိမ်မှာ ကစားနေတဲ့ ယွမ်ယွမ်က ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဆရာကောင်းက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။ သူ ဒီကို လာလည်တာလား။

ယွမ်ယွမ်သည် သူမလက်ထဲမှ ဘောလုံးကိုချလိုက်ပြီး အိမ်သို့ပြန်ပြေးကာ အိမ်စာဖတ်ရန် စားပွဲမှာ ထိုင်လိုက်သည်။

ကုသို့သို့သည် ယခု ဂျူနီယာအထက်တန်းကျောင်းတွင် ဖြစ်သည်။ အရပ်ဘက်ရော စစ်ဘက်မှာပါ အရပ်ရှည်ပြီး ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ် လူငယ်တစ်ယောက်ပင်။ သူက အလေးအနက်ထားပြီး လေ့လာတာ အရမ်းကောင်းသည်။ သူ့ညီမကို ဒီလိုမြင်တော့ ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ဆရာရှောင်ကောင်းလည်း ပြုံးသည်။ သူ့အပြုံးက ယွမ်ယွမ်ရဲ့နှလုံးသားလေးကို တုန်လှုပ်စေသည်။ ဆရာရှောင်ကောင်းက ဘာလို့ မထွက်သွားတာလဲ။ သူမအမြီးလေးကို ဖမ်းဖို့ ဒီမှာရှိနေတာလား။

မဟုတ်ဘူး! မဟုတ်ဘူး! ! !

ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မာမတ်တစ်ကောင်လို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်းယောင်သည် ရေလောင်းရန် ပုံးတစ်ခုနှင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး ဆရာရှောင်ကောင်း၊ ဝင်ထိုင်ပါ။"

အမေ အော်ဟစ်လိုက်တဲ့အခါ တစ်မိသားစုလုံး ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"ဟေး၊ ကောင်းလေး ဘာလဲ"

"အမေ၊ ဆရာရှောင်ကောင်းဒီမှာ!"

"ယောင်ယောင်၊ ဆရာရှောင်ကောင်းအတွက် မုယောလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သွားထည့်လိုက်။" ကျန်းဆွေ့လန်က သူငယ်ချင်းလေးကို အခန်းထဲသို့ ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ဆရာရှောင်ကောင်းသည် လူတိုင်းရှေ့မှာ အနည်းငယ်ရှက်တတ်သော်လည်း အဖွားကြီးရှေ့တွင် အရာအားလုံးကို ပြောသည်။ သူက တစ်ကျိုက်ပဲ သောက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် သူ့စိုးရိမ်စိတ်များကို ထုတ်ပြောပြသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်က ဂရုတစိုက်နားထောင်ပြီး ပြုံးပြီး ခြေနှစ်ဖက်ကိုဆန့်ကာ "ဒါကြောင့်လား"

ဆရာရှောင်ကောင်းက လက်ခံသည် သို့မဟုတ် လက်မခံသည်မဟုတ်ဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုဟု ခံစားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က မင်းရဲ့ကျေးဇူးကို ဖော်ပြဖို့ ပစ္စည်းတွေ ပေးနေကြတာ။ ကျေးလက်က ကလေးတွေက အောင်မြင်ချင်ရင် ကျောင်းတက်ဖို့က တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ၊ အဲဒါကို လက်ခံပြီး သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို ကောင်းကောင်း သင်ပေးလိုက်"

ဆရာရှောင်ကောင်းက ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ခံစားမိတဲ့အတွက် အဖွားကြီးနဲ့ စကားစမြည်ပြောပြီး ကျောင်းမှာ တခြားလုပ်စရာတွေရှိလို့ ထွက်သွားဖို့ ထလိုက်သည်။

ဆရာရှောင်ကောင်းကို တွေ့ပြီးနောက် လင်းယောင်သည် ပဲကိတ်ကို ယူလာကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲမှာ ယောက္ခမ ဟောက်သံကြားတော့ ပြုံးပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ပဲကိတ်ကို လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက အဖိုးကြီး အဖွားကြီး လင်မယားအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ဝယ်ခဲ့သည်။ အရသာလည်းမှန်သည်၊ မချိုလွန်းဘူး၊ အဖွားကြီးရဲ့ ပေါ့ပါးတဲ့အရသာနဲ့ လိုက်ဖက်သည်။

အခုဆို လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ အစာစားချင်စိတ်လည်း တိုးလာကာ နေ့စဥ်အစာစားပြီး လက်ဖက်ရည်ကြမ်းသောက်တဲ့ အလေ့အထဖြစ်လာသည်။

ယောက္ခမ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် လင်းယောင်သည် ပဲကိတ်ကို မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ယူကာ သူမ အမေ မနိုးခင်ထိ သိမ်းထားချင်သည်။

လင်းယောင်သည် မီးဖိုချောင်တွင် ခေါက်ဆွဲပြုလုပ်နေပြီး ကုရှီအန်းက သူမကို ကူညီရန် လက်ကို ဆေးပေးသည်။ အိမ်မှာ အစာခြောက်တွေ လုပ်ပြီးတဲ့အခါ လင်မယားနှစ်ယောက် မုန့်ပေါင်းတစ်အိုး ပေါင်းဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

ကုရှီအန်းက ပဲကိတ်တွေကို ကြည့်ပြီး "မင်း အိပ်ခန်းထဲ သွားပြီးပြီလား" လို့ မေးသည်။

"အိပ်ခန်းထဲ သွားပြီးပြီ၊ အမေ ကောင်းကောင်း အိပ်နေတယ်"

"ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့ ဘယ်မှာလဲ"

"အိမ်ထဲမှာ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်နေတယ်"

သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်က သာမန်အရာတွေအကြောင်းပြောပြီး ကုရှီအန်းက ထင်းလက်တစ်ဆုပ်စာ အဆင်ပြေသလောက် ထည့်လို့ မီးဖိုနဲ့အနီးဆုံးခုံမှာ ထိုင်လိုက်သည်။

ယောက်ျားက အတိတ်က လင်မယားတွေကြားက ချိုမြိန်မှုကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က ကွေးကောက်သွားသည်။

"ယောင်ယောင်"

"အမ်"

"ကိုယ်တို့ အေးအေးဆေးဆေး အတူတူမရှိဖြစ်တာကြာပြီနော်"

လင်းယောင်က ရှက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ကုရှီအန်းသည် ညာလက်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ နှစ်ကြိမ် ချောင်းဆိုး၍ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူက သူ့မိန်းမကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်ရင်း သူမက ဖုံးကွယ်ကာ သူမမျက်နှာကို ဖြေလျှော့ဖို့ ခေါင်းငုံ့နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကိုယ့်ကိုကူညီစေချင်လား?" သူက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ပြုံးပြသည်။

လင်းယောင်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခရမ်းသီးနှင့် ခရမ်းချဉ်သီးများကို ရေဆေးပါဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက ပန်းကန်တွေ ဆေးပြီး သူ့မိန်းမကို လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်ဖို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုလူကြီးက အကျယ်ကြီးအော်ရယ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ယောင်ယောင် မင်း ဘာလို့ ရှက်နေတာလဲ"

လင်းယောင် - "..."

ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း အသဲအသန် ပြောနေတာလဲ?!

ကံကောင်းထောက်မစွာ အိမ်ရှိ ဘဲများသည် ဝပ်စပြုလာသည်။ ကုရှီအန်းသည် ဘဲအသိုက်သို့သွား၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ဘဲတွေက ဥတွေဥနေတယ်ဆိုတာ သိလာရသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်က နွေးထွေးတဲ့ ဘဲဥတွေကို ကိုင်ပြီး ပြုံးပြပြီး "ငါတို့ ဘဲတွေက ဥဥတာ အရမ်း ဝီရိယ ရှိတယ်။ တစ်နေ့မှာ တစ်လုံး ဥနိုင်တယ်။ ဥနှစ်လုံးလောက်၊ မင်းဘာလို့ ချွင်မေကို မပေးတာလဲ"

ကောင်တီစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့သည် ယမန်နှစ်က တင်းကြပ်မှု မရှိသောကြောင့် ကောင်တီအတွင်းရှိ အဖွားကြီး အများအပြားသည် အိမ်တွင် ဘဲများကို တိတ်တဆိတ် မွေးမြူကြသည်။ ကျေးလက်မှာ ဘဲတွေလည်း မွေးမြူကြသည်။ ဒါတွေအားလုံးက ကောင်းတဲ့အရာတွေပါ။ သူတို့ကို ငွေနဲ့ ကောင်တီမှာ ရောင်းလိုက်တာ ကောင်းပါသည်။ အာ၊ အိမ်မှာစားပြီးနောက် မကောင်းဘူးလို့ ခံစားရသည်။ ဒါ့အပြင် အိမ်လုပ်အချဉ်ဖောက် ကြက်နှင့် ဘဲဥတွေရဲ့အရသာကလည်း အထူးကောင်းမွန်သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်ရဲ့ အချဉ်ဖောက် ဘဲဥသည် ဆီပြန်အရသာရှိသည်။ ဥခွံကိုခွာ၍ ဥခွံအနည်းငယ်ကို ကောက်ယူဖို့ တူများကို အသုံးပြုသည်။ ရွှေဥအနှစ်က မွှေးပြီး ဆီပြန်ဖြစ်သည်။ ထမင်းနဲ့ ပေါင်းစားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မုန့်ပေါင်းနဲ့စားတာပဲဖြစ်ဖြစ် အနံ့မွှေးပြီး လူကို သွားရည်ကျစေသည်။

အနံ့ကို ပြန်သတိရတော့ ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့သည် သူတို့၏ တံတွေးကို မျိုချရန် မတတ်နိုင်ပေ။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုသည် လင်းယောင်နှင့်အတူ ပင်လုံးကြိုင်လမ်းကြားသို့ သွားရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။ လင်းယောင်က ကုရှီအန်းကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်တည်း သွားခိုင်းခဲ့သည်။

"..."