အခန်း (၁၂၉)

ကုရှီအန်းက သူ့ပါးစပ်ထဲက စကားလုံးတွေကို မျိုချလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဇနီးက စကားပြောပြီးနောက် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုသည် မိခင်အိုကြီးမှ ထုပ်ပိုးထားသော ဘဲဥများကိုယူကာ ကွေ့ဟွာဟူထုန်သို့ သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာ ပြန်သွားတော့ နေက အနောက်ကို ရောက်သွားပြီပင်။

အခု သူတို့ရဲ့ကလေးနှစ်ယောက် အသက်ကြီးလာတော့ လင်းယောင်နဲ့ သူက စိတ်အေးချမ်းသာစွာ ဖြတ်သန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခရိုင်အလယ်တန်းကျောင်းတက်နေတဲ့ ကုသို့သို့က အတန်းပြီးတာနဲ့ ယွမ်ယွမ်ကို သွားကြိုဖို့ စက်ဘီးစီးသွားခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် နောက်ခုံတွင် ထိုင်ကာ လန်းဆန်းသော ဆယ်ကျော်သက်များ ပြည့်နေသည့် လမ်းကို ကြည့်ပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်များ သယ်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် သက်ပြင်းချပြီး "အစ်ကို၊ ငါတို့ မူလတန်းကျောင်းအုပ်ကြီး ပြုတ်သွားပြီ"

မကြာသေးမီက အထွေထွေလူငယ်သည် ထပ်မံ၍ ပြဿနာရှာပြန်သည်။ သူသည် စီးပွားရေးအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပြီး ပညာရေးကဏ္ဍတွင် ပြဿနာစတင်ခဲ့သည်။

ချမ်ထုံသံမဏိမူလတန်းကျောင်းမှ လေးစားစရာကောင်းသော ဆရာဟောင်းများ အများအပြားသည် ခိုင်လုံမှုမရှိသော "ရာဇ၀တ်မှု" ဖြင့် စွဲချက်တင်ခံထားရပြီး ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများကို အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ခေါင်းများအဖြစ် ရိတ်စေခဲ့သည်။ ဝေဖန်မှုတော်လှန်ရေးကို လက်ခံ၍ သူတို့သည် သူတို့၏ လည်ပင်းတွင် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲကာ တော်လှန်သော လူထုရှေ့တွင် ရပ်ကြသည်။

ကလေးမလေး ယွမ်ယွမ်သည် သူ့မိသားစု၏ဘစောင့်ရှောက်မှုဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ရတိုင်း သူမမျက်ရည်ကျမိသည်။

"ညီမလေး ဒီအတိုင်း တစ်နေကုန် နေနေရတယ်၊ မျှော်လင့်ချက် မတွေ့တော့ဘူး"

ကုသို့သို့သည် သူ့စက်ဘီးကို နင်းနေသည်။ သူ၏ သွယ်လျပြီး ဖြောင့်မတ်သော အသွင်အပြင်သည် အရွယ်မရောက်သေးသော လူငယ်လေး၏ ပုံစံနှင့် တူပြီး သူ့စကားသည် လူငယ်တစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်သည်။

"မုန်တိုင်းက နောက်ဆုံးတော့ ကျော်သွားလိမ့်မယ်။ ယွမ်ယွမ် မင်းအနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိရမယ်"

ယွမ်ယွမ်ကလည်း "ဟမ်" ဟုဆိုကာ ညဘက်တွင် ဟာမိုနီတီးနည်းကို သင်ပေးမည်ဟု သူမအစ်ကိုက ပြောသောအခါ ချက်ချင်း အသံထွက်လာခဲ့သည်။

အစ်ကို့ရဲ့ ဟာမိုနီက အရမ်းကောင်းသည်။

ကုသို့သို့သည် ဟာမိုနီကိုတီးရုံသာမက ယဉ်ကျေးမှုနန်းတော်ရှိ သူ၏ဆရာအိုကြီးထံမှ တရုတ်ရိုးရာပန်းချီနှင့် လက်ရေးလှရေးနည်းများကိုလည်း သင်ယူသည်။

အငတ်ဘေးကာလတွင် ယဉ်ကျေးမှုနန်းတော်၏ ဆရာအိုကြီးကို ကုရှီအန်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့က လူများကို သူတို့နာမည်မချန်ဘဲ ကူညီခဲ့ကြသည်။ ဆရာအိုကြီးသည် တစ်ချိန်က သူ့အိမ်သို့ ပြန်လာတုန်းက ကုရှီအန်းသည် သူ့မိသားစုအား အစားအစာ ပေးဆောင်ရာမှ ပြန်လာသည်ကို မြင်ဖူးသည်။

ဆရာအိုကြီးက ကုမိသားစုကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ကျေးဇူးတင်သည်။ ထက်မြက်ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ်တို့ကိုမြင်တော့ မောင်နှမတွေကို ဟာမိုနီတီးတတ်အောင် သင်ပေးပြီး တရုတ်ရိုးရာပန်းချီတွေကို သီးသန့်သင်ယူဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါတွေက အပြင်လူတွေ မသိတဲ့အရာတွေ မဟုတ်ရင် ဆရာက စားသောက်ပြီး လျှောက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါပေ။

1970 ခုနှစ်များတွင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဖွဲ့စည်းကာ တော်လှန်ရေး အနီရောင်သီချင်းများကို တီးခတ်ရန်အတွက် ဟာမိုနီနှင့် အာဟူတို့ကို သင်ယူခဲ့သော လူငယ်သင်တန်းသားများစွာ ရှိခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းနှင့် လင်းယောင်တို့က ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး မသင့်လျော်ဟု မယူဆသောကြောင့် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ကုသို့သို့သည် ငယ်စဉ်က ကောင်စုတ်လေးဖြစ်သော်လည်း ကြီးကောင်ဝင်စ အရွယ်ရောက်လာသောအခါတွင် သူသည် အဖိုးကြီးတစ်ယောက်နှင့် ပိုတူလာသည်။ ယွမ်ယွမ် မတတ်နိုင်သော အရာများကို သူက စိတ်ပိုင်းဖြတ်၍ လေ့လာနိုင်သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် လင်းယောင်နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ငါးမျှားပြီး နှစ်ရက်ကြာ ပိုက်ကွန်များ လှန်းကြသည်။

မောင်နှမတွေက အိမ်ပြန်ပြီး ဟာမိုနီကိုယူကာ အချင်းချင်း သင်ပေးသည်။

ကုမန်ဆန်က အိမ်မှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေပြီး ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ အမေရွှီက ရုပ်ရှင်အသစ်တွေကြည့်ဖို့ လမ်းပေါ်ထွက်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ခရိုင်ရုပ်ရှင်ရုံများတွင် "မီးရထားတော်လှန်ရေး" နှင့် "သင်္ဘောကျင်းအလုပ်သမား ဝမ်အာရှီ" တို့ကို နေ့စဉ်ပြသပြီး ရုပ်ရှင်ဟောင်းအချို့ကိုလည်း အခါအားလျော်စွာ ပြသနေသည်။ အဖွားကြီးနှစ်ယောက်က တစ်နေ့ကို ရုပ်ရှင်လက်မှတ်နှစ်စောင်ရလို့ အရမ်းကျေနပ်ကြသည်။

လင်းယောင်က မောင်နှမတွေကို ပဲကိတ်လုပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီး မိသားစုက ပဲနီနဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို အမျိုးမျိုးပြင်ဆင်ထားပြီးသားပင်။

လင်းယောင်က ပဲနီတွေကို ချက်ပြီး ဘဲဥပြန်သယ်လာတဲ့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုကို အိုးကြည့်ခိုင်းသည်။

"ပဲနီကို အရမ်းပျော့အောင် မချက်နဲ့၊ ရှင့် သမီးက စေးကပ်တာကို မကြိုက်ဘူး။"

ကုရှီအန်းက သူ့သမီးကို ဘာမှ ဂရုမစိုက်ပါပေ။

သူ့ဇနီးရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် အိုးထဲမှာ ချက်ထားတဲ့ ပဲနီကို ကြည့်ရင်း အခွံခွာထားတဲ့ သစ်ကြားသီးနဲ့ မြေပဲတွေကို ကြိတ်ချေပြီး နောက်မှ ပဲနီကိတ်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် အခန်းထဲတွင် သူ့အမေပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပဲနီကိတ်ကို ချီးမြှင့်ပေးခြင်းဖြင့် ကလေးမလေးသည် ဟာမိုနီကို ပို၍ပင် ကြိုးစားတီးခတ်ခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် ပဲနီကိတ်ကို အမြန်ပြုတ်ပြီး အအေးခံရန် ဗန်းပေါ်တင်ကာ လင်မယားနှစ်ယောက် ညစာအတွက် လုပ်ကြပြန်သည်။

ကုမန်ဆန်က အိမ်မှာ ရေဒီယိုကို ပျော်ရွှင်စွာ နားထောင်သည်။

ဒီရက်တွေမှာ ဂေါ်ဖီကြော်တစ်ပန်းကန်၊ အာလူးခြစ်တစ်ပန်းကန်၊ ခရမ်းချဉ်သီးနဲ့ ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်တစ်အိုး၊ ချဉ်ပြီးချိုတဲ့အပြင် မုန့်ပေါင်းကြော်တွေ စားတဲ့အခါ လျှာလည်နေတဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ညစာတွေပါပဲ။

၁၉၇၄ ခုနှစ် နွေရာသီသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းပြီး ယနေ့သည် နေသာသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ နံနက် ရှစ်နာရီသာရှိသေးပေမယ့် မြေပြင်သည် အငွေ့ပျံနေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် သစ်ရွက်များ လုံးဝမလှုပ်ဘဲ ခြံတစ်ခုလုံးသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲများ၏ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

နွေရာသီအားလပ်ရက်အတွက် ကျောင်းပိတ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ယွမ်ယွမ်သည် ပျင်းရိလာပြီး မနက်တိုင်း အိပ်ရာမထနိုင်တော့ပေ။

ကုရှီအန်းသည် သူ့သမီးအပေါ် ဒေါသအနည်းအများမရှိသောကြောင့် လင်းယောင်သည် နေ့တိုင်း ဟယ်သုန် ခြင်္သေ့လို ဟောက်၍ စိတ်တိုလွယ်သော မိခင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ယွမ်ယွမ်ကို ဟောက်ပြီးနောက် သူမသည် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုကို ဟောက်သည်။

နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် ကုသို့သို့သည် မိခင်အိုကြီးအား စိတ်ပူပန်မှုနည်းပါးစေခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် သူမ၏သားသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းတာမှလွဲ၍ ချို့ယွင်းချက်မရှိဟု ခံစားမိသည်။

ဒါပေမယ့်လည်း နားလည်နိုင်ပါသည်။ ရှေးဆိုရိုးစကားအတိုင်း အဖေကဲ့သို့ သား၊ သားကဲ့သို့ အဖေပင်။

ကလေးနှစ်ယောက်ကို မနက်အစောကြီး အိမ်ပြင်ထွက်စေပြီးနောက် လင်းယောင်က မနက်စာအတွက် ပူတင်း ချက်ပြုတ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းယူလိုက်သည်။

လင်းယောင်က ဒီနေ့ အလုပ်ပိတ်သည်။ မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြန်အိပ်သွားသည်။

ဆယ့်တစ်နာရီခွဲမတိုင်မှီ လင်းယောင်သည် အိပ်ရာပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာထထိုင်လျက် မျက်နှာသစ်ရန် ရေအေးဇလုံတစ်ခုယူရန် ခြံဝင်းဆီသို့သွားကာ ရုတ်တရက် တက်ကြွလန်းဆန်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဧည့်ခန်းရှိ ထမင်းစားခန်း စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများသည် နွေးထွေးဆဲဖြစ်ပြီး ကော်ဖီ စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်းဆွေ့လန်မှ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဖွားကျန်းကို တွေ့ရန် ကျေးလက်သို့ ပြန်သွားသော အဖိုးကြီး၊အဖွားကြီး ဇနီးမောင်နှံကို သတိရမိသည်။

အဖွားကျန်းက ဒီနှစ် အသက် ကိုးဆယ်နီးပါးရှိပြီပင်။ သူမက နားမကြားသည့်အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရာများကို မှတ်မိရန် အခက်အခဲရှိပေမယ့် သူမသည် အလွန်သန်မာသည်။ သူမသည် ဟင်းသီး ဟင်းရွက် ပန်းကန်လုံးတစ်ဝက်နှင့် မုန့်ပေါင်းကို စားပြီး သွေးလေလည်ပတ်စေရန် ချည်သားဖိနပ်လေးတွေဖြင့် လှည့်ပတ်နေလေသည်။

အဖွားအိုသည် အသက်ရှည်စွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး နောင်နှစ်များတွင် ပျော်ရွှင်ကာ စိုးရိမ်မှုကင်းစေဖို့ မိသားစုက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် မျှော်လင့်သည်။

ဒီနေ့တွေမှာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနသည် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ကုရှီအန်းသည် နေ့လယ်တွင် အိမ်မပြန်နိုင်ပါ။

လင်းယောင်သည် နေ့လယ်စာ ပြီးသည်နှင့် ဧည့်ခန်းကို ထုံးစံအတိုင်း သန့်ရှင်းကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် စာအုပ်ဖတ်သည်။

ကျောက်ရှောင်ရွှယ်သည် နေ့လည်ပိုင်းတွင် လောင်ကု၏ အိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။

ကျောက်ရှောင်ရွှယ်လည်း လက်ထပ်တော့မည်ပင်။ သူမသည် ခရိုင်အစိုးရ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောက်မိသားစုအတွက် မိသားစုဝင်ကောင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှောင်ရွှယ် အိမ်ထောင်ကျပြီးသောအခါတွင် သူမ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာမရှိလောက်သော စိတ်အခြေအနေရှိပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူပေးသော သတို့သမီး တင်တောင်းငွေမှာလည်း အလွန်ရက်ရောသည်။

၁၉၇၀ ခုနှစ်များတွင် မင်္ဂလာဆောင်များသည် ဦးသုံးကြိမ်ချကာ လက်စွပ်တစ်ကွင်းနှင့် ဖြစ်သည်။ အဲဒီယောက်ျားမှာက စက်ဘီး၊ နာရီ၊ ရေဒီယိုနဲ့ အပ်ချုပ်စက်တွေ အဆင်သင့်ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားသော ချည်ထည် အထည်အလိပ်စက်ရုံအတွက် အလုပ်ရုံရှိ အပ်ချုပ်ကလပ်တွင် အပ်ချုပ်စက် တစ်ရာခန့်သာရှိသည်။ အပ်ချုပ်စက်ကို တာဝန်ယူ လည်ပတ်နေတဲ့ အမျိုးသမီး အလုပ်သမားတွေ အားလုံးက သူတို့ခေါင်းကို မော့ပြီး ဂုဏ်ယူနေပုံပါပဲ။

လူထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော စက်ရုံတစ်ခုတွင် အပ်ချုပ်စက်များကို ထိရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသော သီးသန့်လူများဖြစ်သည်။ သက်သာချောင်ချိမှု မရှိရင် ထူးဆန်းလိမ့်မည်။

အပ်ချုပ်စက်မှ ထွက်လာသော ချုပ်ရိုးများသည် ချောမွေ့၊ ခိုင်မာပြီး အတွင်းခံတစ်ထည်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချုပ်နိုင်သည်။ ခရိုင်မှာရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ဇနီးမယားအားလုံးက အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ဖို့ အိပ်မက်မက်ကြသည်။

ကျောက်ရှောင်ရွှယ်သည် သာယာသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း ရှုံ့မဲ့ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒီ အပ်ချုပ်စက်က ကျွန်မကို သိပေမယ့် ကျွန်မက မသိဘူး‌လေ။ အမေက ကျွန်မကို အဝတ်ချုပ်နည်းကို သင်ခိုင်းတယ်။ အင်္ကျီလက်တွေက ရှည်လွန်းတယ်၊ ဘောင်းဘီက တိုလွန်းနေတယ်။ ဘာကြောင့် အဝတ်အစားတွေ လုပ်ရတာ ခက်တာလဲ"

လင်းယောင်က ပြောသည်။

"အလေ့အကျင့်က ပြီးပြည့်စုံစေတယ်"

ကျောက်ရှောင်ရွှယ်က ရိုးရှင်းစွာ ကျရှုံးခဲ့၏။

"မေ့လိုက်ပါ၊ မေ့လိုက်ပါ၊ အမေက ကျွန်မကို ကြိမ်းမောင်းတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ဝက်သားတုတ်ထိုးလက်ကို အိုးတစ်လုံးထဲထည့်ပြီး ကြော်ရင်တောင်မှ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးတဲ့"

လင်းယောင် - "..."

အဆင်ပြေပါတယ်။

ဇွန်လကုန်တွင် အသက်အကြီးဆုံး ကျန်ရှိနေသေးသော မိန်းကလေး ကျောက်ရှောင်ရွှယ်သည် ကျက်သရေရှိစွာ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ မင်္ဂလာပွဲက ကြီးကျယ်ခမ်းနားလွန်းသဖြင့် အဖွားကြီးတစ်စု မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ကျောက်ရှောင်ရွှယ်၏ဘဝသည် မချောမွေ့ခဲ့ပေ။ ငယ်ရွယ်သော ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အိမ်ထောင်ကျပြီးချိန်တွင် ယောက္ခမနှင့် မိခင်အရင်းဖြစ်သူက သူမနားရွက်များ ပေါက်လုမတတ် ကလေး မွေးခိုင်းခဲ့သည်။ အမေကျောက်က သူ့သမီးက အသက်အရမ်းကြီးနေပြီလို့တောင် ခံစားခဲ့ရကာ ကျန်းမာရေး ပြဿနာတချို့နဲ့ မမွေးနိုင်ဘူးလို့ မပြောနဲ့ဦး သူမက အသက်သုံးဆယ်နီးပါးအထိ အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ပေ။ ကလေးမွေးရမှာကို အရမ်းစိုးရိမ်တဲ့အတွက် ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျောက်ရှောင်ရွှယ်သည် ယုံကြည်ချက်ရှိခဲ့ပြီး ဒုတိယလတွင် သတင်းကောင်းရှိခဲ့သည်။

ထိုမှသာ အမေကျောက်သည် သူမနှလုံးသားကို ဗိုက်ထဲပြန်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အပေါ်ယံမှာတော့ အဖေကျောက်က သိပ်ဂရုမစိုက်သလိုလိုပင်၊ ဒါပေမယ့် သူ့သမီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို သိလိုက်တဲ့အခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။

ဩဂုတ်လ၏ နေရောင်ခြည်သည် ပူပြင်းလှသည်။ လင်းယောင်သည် နေ့ခင်းဘက် ရုံးတွင် မိမိကိုယ်မိမိ အားတင်းခဲ့ရပြီး ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါတွင် သူမသည် ရေဓာတ်ခန်းခြောက်နေသော ဆားငန်ငါးတစ်ကောင်လို ခံစားရကာ အသက်ရှူရန် သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းသည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီ၌ ၁၉၇၀ ခုနှစ်များ အစောပိုင်းတွင် ခရိုင်တစ်ခုလုံး လျှပ်စစ်မီး အပြည့်အဝရရှိခဲ့သည်။ လျှပ်စစ်မီးရနေသော်လည်း အစိုးရိမ်လွန်သော အဖွားကြီးသည် အိမ်တွင် ရေနံဆီမီးများထွန်းထားဆဲဖြစ်သည်။

ကုမိသားစုသည် ရေနံဆီမီးခွက်ကို မထွန်းပါ။

နွေရာသီမှာ ပန်ကာမရှိရင် အရမ်းပူသည်။

ကုရှီအန်း အလုပ်မှ ပြန်လာသောအခါ သူ့ဇနီးနှင့် သမီးတို့က လှုပ်ရှားရန် ပူလွန်းသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ကုသို့သို့က ဖရဲသီးကို ကြိုးနဲ့ချည်ပြီး ရေတွင်းထဲမှာ စိမ်သည်။ အေးသွားတဲ့အခါ သူ့မိသားစုရဲ့ အပူဒဏ်ကို သက်သာစေနိုင်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုရှီအန်းသည် ရုံးမှအစောကြီးထွက်လာပြီး စတိုးဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့ညနေခင်းတွင် လောင်ကု၏ မိသားစုသည် အသစ်စက်စက် "Watson" အမှတ်တံဆိပ် လျှပ်စစ်ပန်ကာကို ရရှိခဲ့သည်။ သံပန်ကာ အသွားများက မှုတ်ထုတ်လိုက်သော လေသည် အလွန်အေးမြသည်။

လင်းယောင် အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လှုပ်နေတဲ့ လျှပ်စစ်ပန်ကာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမသည် သူမနှလုံးသားထဲက ရောင်စုံမီးရှူးမီးပန်းတွေ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုကို ပွေ့ဖက်နမ်းပြီးနောက် ဖရဲသီးစားရန်နှင့် ပန်ကာလေခံရန် ဧည့်ခန်းသို့ ပျော်ရွှင်စွာသွားခဲ့သည်။

လျှပ်စစ်ပန်ကာပတ်လည်တွင် မိသားစုက ဖရဲသီးကို ပျော်ရွှင်စွာစားကြသည်။

အိမ်တွင် လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်လုံးရှိပြီး အပျော်ဆုံးမှာ ယွမ်ယွမ်ဖြစ်သည်။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ယွမ်ယွမ်သည် လျှပ်စစ်ပန်ကာဘေးတွင် တစ်နေကုန် ထိုင်နေသည်။

ဒီမိန်းကလေးက သူ့အဖေက သူ့အမေကို ချစ်တယ်လို့ လူတိုင်းကို အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ပူနေမှန်းသိတာကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်လုံးဝယ်ခဲ့သည်။ အဖေနဲ့အမေက ဆက်ဆံရေးကောင်းသည်။

ဘာ့ကြောင့်မှန်းမသိတဲ့ လင်းယောင်က အပြင်ထွက်ပြီးတာနဲ့ လှောင်ပြောင်တဲ့အကြည့်တွေ အများကြီးရသွားသည်။

ဘေးအိမ်က အဖွားကြီးက လာမေးခဲ့သည်။

"အိုး ရှောင်လင်း နင်တို့နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်သက် ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ၊ နင်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုဖြစ်လို့တုန်း၊ နောက်နှစ် မိသားစုမှာ ကလေးမွေးဦးမှာလား။"

လင်းယောင် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ကုချွင်မေနဲ့တွေ့တဲ့အခါမှပဲ အဲ့ဒါက သူမသမီးရဲ့ပါးစပ်ကြီးကြောင့်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုသည်လည်း ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနတွင် သူ့ကို မကြာခဏ မနာလိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ၏မိဘများ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ယွမ်ယွမ် ကလေးမလေးသည် တစ်ညလုံးမတ်တပ်ရပ်ခြင်းဖြင့် အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသည်။ အလယ်တန်းကျောင်းမတက်မီ နွေရာသီအားလပ်ရက်တွင် ကလေးမလေးသည် အမှန်တရားတစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ခဲ့သည် - ကြိုက်တာစားနိုင်သော်လည်း မဟုတ်တဲ့ စကားမပြောနိုင်ပါ။

"ဒုက္ခက ပါးစပ်က ထွက်လာတယ်" ဟူသော စကားလုံးသည် ဟာသမဟုတ်ပေ။

စက်တင်ဘာလ ၁၉၇၄ ရွှေဆောင်းဦးရာသီ။

ခရိုင်အလယ်တန်းကျောင်း စာသင်နှစ်ရဲ့အစပင်။

ကုမိသားစုတစ်ခုလုံးက ယွမ်ယွမ်ကို ကျောင်းပို့ဖို့ စည်းရုံးခဲ့ကြသည်။

ယခုခေတ်တွင် အလယ်တန်း ကျောင်းသားများသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။ ကျေးလက်ဒေသရှိ မိန်းကလေးအများစုသည် မူလတန်းကျောင်းသို့ ရောက်ပြီးနောက် ကျောင်းတက်ခြင်းကို ရပ်နားကြသည်။ မိန်းကလေးများသည် မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် လက်ထပ်ကြပြီး အခြားသူများ၏ မိသားစုနှင့်သာ သက်ဆိုင်သွားကြသည်။ စာအုပ်တွေ အများကြီးဖတ်တာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။

ကျေးလက်မှာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ပေမယ့် မြို့မှာတော့ ပိုကောင်းပါသည်။

ကျောင်းဖွင့်ပြီးတာနဲ့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ မိဘတော်တော်များများက အိပ်ယာအိတ်တွေ သယ်လာပြီး သမီးနဲ့သားတွေကို စာရင်းသွင်းဖို့ ယူလာကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်နှင့်ဝေးကွာသဖြင့် ကျောင်းဝင်းတွင် နေထိုင်ရန် လိုအပ်သူများဖြစ်သည်။

လောင်ကုအိမ်သည် ခရိုင်အလယ်တန်းကျောင်းနှင့် နီးသောကြောင့် ယွမ်ယွမ်သည် ကျောင်းဝင်းတွင် နေထိုင်ရန် မလိုအပ်ပါ။ ညနေ စာလေ့လာပြီးရင် အိမ်ပြန်လို့ရပြီ။

ယွမ်ယွမ်တွင် အနက်ရောင် ဆံမြီး သေးသေးနှစ်ခုရှိပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လှပကာ သူမ၏လက်ကို နောက်ပစ်၍ ရှေ့မှ အားသွန်ခွန်စိုက် လျှောက်သွားကာ မိသားစုက အားတင်းလျက် သူမနောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ လှပသောကလေးမလေးသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မိသားစု၏ ရတနာ‌လေးမှန်း သိနိုင်သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ယခုအကြိမ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် ကောင်းစွာဖြေဆိုခဲ့ပြီး အတန်းတွင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသည်။ သူမကို စာသင်ခန်းအတွင်း ဒုတိယတန်းတွင် ထိုင်ခုံနေရာပေးထားသည်။

ယွမ်ယွမ်၏ အတန်းဖော်သည် ဒေသန္တရဒေသိယစကားကို ကျွမ်းကျင်စွာပြောတတ်သူဖြစ်ပြီး စကားပြောကောင်းသည့် ကလေးမလေးလည်း ဖြစ်သည်။

ကုသို့သို့သည် သူ့ညီမအတွက် စီစဥ်မှုများ ပြုလုပ်ပြီး ရှည်လျားသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် စာသင်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကလေးမလေးက ယွမ်ယွမ်ကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ နင့်အစ်ကိုပေါ့"

"ဟုတ်တယ်"

"အိုး၊ နင့်အစ်ကိုက နင့်ကို သိပ်ကြင်နာတာ။ သူက နင့်အတွက် စားပွဲနဲ့ ခုံတွေကို သန့်ရှင်းပေးတယ်။ ငါ့အစ်ကိုနဲ့မတူဘူး။ သူက ငါ့ဆံပင်အမြီးပဲဆွဲတာ"

ကလေးမလေး၏ လေသံမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှာ ဆံပင်အမြီးများပင် မရှိသေးဘဲ ဝမ်းနည်းမှုကို ပြသနေသည်။

ယွမ်ယွမ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး "ငါ့အစ်ကိုက ငါ့ဆံပင်တွေကို ဆွဲပါတယ်"

သူက သူမကို တစ်ကြိမ်သာ ဆွဲဖူးပြီး အဖေက သူ့ကို ဖမ်းပြီး ရိုက်ခဲ့သည်။ သူမကို ဘယ်တော့မှ မဆွဲတော့ပါချေ။

ယွမ်ယွမ်က နှလုံးသားထဲမှာ တိတ်တိတ်လေးပဲ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါတို့က တစ်လှေတည်းစီးနေတာပဲ"

ကလေးမလေးက ယွမ်ယွမ်ကို သူ့လိုပဲဟု သဘောထားပြီး ချက်ချင်းပဲ အော်ပြောလိုက်သည်။

နောက်စားပွဲမှာ နားထိအရှည်ရှိတဲ့ ဆံပင်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မျက်လုံးများ တောက်ပပြီး နှုတ်ဆက်ဖို့ အစပျိုးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည်က ဝမ်ကျင့်ပါ၊ ငါ့အဖေက ခရိုင်ယဉ်ကျေးမှုဌာနရဲ့ ဒါရိုက်တာ။ နင့်မိသားစုနောက်ခံကရော ဘယ်လိုလဲ"

ကလေးမလေးက "ငါ့မိဘတွေက အလုပ်သမားတွေပါ" လို့ ပြောသည်။

"ပြီးတော့နင်ကော?"

ဝမ်ကျင့်သည် ယွမ်ယွမ်ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယွမ်ယွမ်ကလည်း ပြုံးပြီး "ငါ့မိဘတွေကလည်း အလုပ်သမားတွေပါ"

ဝမ်ကျင့်က "အိုး" ဟု မထီမဲ့မြင်ပြုသည်။ အလုပ်သမားလူတန်းစားသည် မိုက်တာပေါ့ဟု သူမပြောသော်လည်း သူမ၏ စကားများက ထင်ရှားစွာ မောက်မာနေဆဲဖြစ်သည်။

အလုပ်သမားလူတန်းစားသည် ယဉ်ကျေးမှုရေးရာဌာနမှ အရာရှိများနှင့် မည်သို့နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲ။

ယွမ်ယွမ်သည် သူမနှင့် စကားပြောရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် သူမမိခင်ပြင်ဆင်သော ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးထဲမှ နို့သကြားနှင့် ပန်းသီးများကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲတစ်ခုတည်းရှိ ကလေးမလေးအား ကျွေးခဲ့သည်။

ဒါတွေက လောင်ကုမိသားစုမှာ ပုံမှန်ပင်။

ယွမ်ယွမ်နဲ့ စားပွဲတူတူမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကလေးမလေးကို ချန်ရှင်း လို့ခေါ်သည်။ သူမသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး ဖြောင့်မတ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူမက ရှားပါးသည်ဘ နို့သကြားလုံးနဲ့ ပန်းသီးတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းဈေးကြီးလို့ မစားနိုင်ဘူး"

"ရပါတယ် အတူတူစားရအောင်"

ယွမ်ယွမ်က ညီမငယ်တွေကို ဖော်ရွေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပေးခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကပ်စေးနှဲမုန့်ကို ထုတ်ကာ ယွမ်ယွမ်ကိုလည်း ပေးရမည်ကို ရှက်ရွံ့မိသည်။

ယွမ်ယွမ်က လုံးဝစိတ်မ၀င်စားပါ။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က နို့သကြားလုံးစားပြီး လိမ္မော်ဆိုဒါသောက်ပြီးသွားပေမယ့် နောက်ထိုင်ခုံက ဝမ်ကျင့်က မနာလိုလွန်းတာကြောင့် သူမမျက်လုံးတွေ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင့်က စားပွဲပေါ်က ပန်းသီးတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ မိသားစု၏ အခြေအနေသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း သူ့တွင် မောင်လေးသုံးယောက်ရှိသောကြောင့် အကြီးဆုံးဖြစ်သည့် သူမတွင် ထောက်ပံ့မှု အနည်းငယ်သာရှိသည်။

နွေရာသီတစ်ခုမှာ ဒီလို လတ်ဆတ်တဲ့ ပန်းသီးတွေကို နှစ်ကြိမ် မစားရပေ။

သို့သော်လည်း သူမသည် ယွမ်ယွမ်ကို တောင်းဆိုရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ကုယွမ်ယွမ်၏ မိသားစုအခြေအနေများသည် သူမပြောသည်ထက် ပိုကောင်းပြီး အများကြီးပိုကောင်းကြောင်း သူမမြင်နိုင်သည်။

ကုယွမ်ယွမ် ခြေထောက်ပေါ်ရှိ လေဒီရှူးလို ဖိနပ်တစ်ရံသည် ဈေးဆိုင်တစ်ခုတွင် ရှစ်ယွမ် သို့မဟုတ် ကိုးယွမ်ဖြစ်သည်။ သူ့အစ်ကိုမှာလည်း တစ်ရံရှိပြီး နှစ်ရံဆို ယွမ်နှစ်ဆယ်နီးပါးပင်။

ဘယ်အလုပ်သမားက သူ့ကလေးတွေအတွက် ဒီလိုဖိနပ်ကောင်းတွေ ဝယ်ချင်မှာလဲ။

သူမ၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင်တော့ သူမမောင် လွှင့်ပစ်ခဲ့သော ဖိနပ်ဟောင်းကို ၀တ်ထားဆဲပင်။

ဝမ်ကျင့်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆူပွက်နေပြီး ယွမ်ယွမ် အပြင်ထွက်သွားချိန်တွင် သူမသည် လျှောက်လာပြီး ချန်ရှင်းကို နှာရှုံ့လိုက်သည်။

ချန်ရှင်းသည် မတုံးအတာကြောင့် ဝမ်ကျင့်သည် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းတတ်ပြီး အလုပ်သမား လူတန်းစားနောက်ခံမှ ကလေးများကို နှိမ့်ချနေခြင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သည်။

ချန်ရှင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ဒေါသကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျင့်ကဲ့သို့ ပါးနပ်စွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

သူက ဝမ်ကျင့်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

၁၉၇၅ ခုနှစ် နွေဦးပွဲတော်တွင် လောင်ကု၏ မိသားစုသည် ရှင်းကျန်းသို့ ရထားစီးခဲ့သည်။

လင်းရိသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်ရေသမားဘ၀ကို အဆုံးသတ်ကာ စစ်တပ်တွင်း စစ်သတင်းထောက်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူမယောင်းမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က တူမလေးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ လင်းယောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေသော သူမအစ်ကိုဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ချင်ခဲ့သည်။

စိမ်းလန်းသောရထား၏ ဝီစီသံသည် ညိုမှိုင်းနေသော တောင်များကိုဖြတ်သွားစဉ် နောက်ဆုံးတွင် လေးရက်မြောက်နံနက်အစောပိုင်းတွင် အုရွင်ချီသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အုရွင်ချီ မီးရထားဘူတာရုံတွင် နံနက်ခြောက်နာရီခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး လေသည် အေးခဲနေသည်။ ခရီးသည်များ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ကြသော ပူနွေးသော အသက်ရှုသံများသည် ဖြူဖွေးသော တိမ်တိုက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းယောင်၏ မိသားစုသည် ဆွယ်တာနှင့် ကုတ်များ ဝတ်ဆင်ကာ ကားထဲမှ ထွက်လာကြပြီး အားလုံးသည် ဆောင်းရာသီ ပင်ဂွင်းများကဲ့သို့ ထုပ်ပိုးထားကြသည်။

အအေးဒဏ်ကို မကြောက်တဲ့ တစ်ဦးတည်း‌သောသူ ကုရှီအန်းကတော့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဝဝကစ်ကစ် ကလေးမလေးကို ရစ်ပတ်ထားပြီး ညာဘက်လက်မှာ အိတ်ကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူက အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေပြီး အအေးဒဏ်ကို လုံးဝ မကြောက်ပေ

လင်းယောင်ကို သိုးမွှေးပဝါစည်းများဖြင့် ထုပ်ပိုးထားပြီး လှပသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးတစ်စုံသာ ပေါ်လွင်နေကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ နူးညံ့သော နှာဖျားသည် နီရဲလာခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူမယောက်ျားတို့က ရထားပေါ်မှာ စိတ်မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရပေမယ့် ရထားပေါ်ကဆင်းပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို တက်ကြွလာကြသည်။

"ယောင်ယောင် ဖြည်းဖြည်းလုပ်၊ မင်းအဖေနဲ့ ငါ ကောင်စုတ်လေး သို့သို့ကို သွားကြည့်လိုက်မယ်။ အပြင်မှာ လူတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ကောင်စုတ်လေး၊ မပြေးနဲ့!"

လူအုပ်ကြီးက စည်ကားနေပြီး လင်းယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အရှိန်လျှော့၊ အလျင်မလိုပါနဲ့"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခြေတိုလေးနဲ့ ကောင်စုတ်လေးက အဝေးကို မလျှောက်နိုင်ပါဘူး!"

အဖွားကြီးက သူ့ချွေးမကို စိတ်သက်သာစေပြီး သူမမြေးရဲ့ ခြေတံတိုတဲ့အကြောင်း ညည်းညူခဲ့သည်။

သို့သို့သည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် ပုသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် အရပ် 1.7 မီတာကျော်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အဖွားရဲ့အမြင်မှာတော့ သူ့မှာ ခြေတံတိုတွေ ရှိနေတုန်းပင်။

ကုမန်ဆန်သည် လူအုပ်ထဲတွင် ခုန်ပေါက်နေသော သူ့မြေးကို ဖမ်းပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ သူက ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး "ဒါက မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေပဲ။ မင်းကိုယ်တိုင် သယ်သွား၊ မပျင်းနဲ့" လို့ ပြောခဲ့သည်။

ရဲဘော်လေး ကုသို့သို့သည် မိမိကြိုးစားအားထုတ်မှုကိုသာ အားကိုးနိုင်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ရှေ့တွင် ညည်းတွားနေခဲ့သည်။

ရထားဘူတာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် စောင့်ဆိုင်းခန်းရှိ မီးများ ပွင့်နေဆဲပင်။

လင်းရီက သူ့ဂျစ်ကားနဲ့ အပြင်မှာ စောင့်နေပြီ။

လင်းရိသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က အုရွင်ချီသို့ စစ်ဦးစီးချုပ်အဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရပြီး ၎င်း၏ မိသားစု သုံးယောက်မှာ အုရွင်ချီတွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူခဲ့သည်။

မိသားစု သုံးယောက် အခြေချနေထိုင်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူ့ညီမနဲ့ မိသားစု ရောက်ရှိလာတာကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

သူ့ညီမအနားမှာ မရှိတော့ဘူး၊ စစ်ဦးစီးချုပ်လင်းက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောချင်ရင်... သူက ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောရမှန်းမသိပေ။

"ယောင်ယောင် ဒီဘက်မှာ!"

လင်းရီသည် ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ့ညီမကို မြင်လိုက်ရတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကားပြတင်းပေါက်ကနေ ချက်ချင်း ခေါင်းထုတ်လိုက်သည်။ လင်းယောင် သူ့ကို မတွေ့မှာကို ကြောက်လို့ သူက လက်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ကတော့ သူ့ခေါင်းကြီးက ကားပြတင်းပေါက်မှာ ညှပ်သွားပြီး အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

အဆုံးမှာတော့ ကုရှီအန်းက အမြန်သွားပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ရသည်။

"..."

လင်းယောင်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အန်ထွက်သွားသည်၊ သူမ၏ အစ်ကိုသည် တကယ့် ဟာသ ပညာရှင် ဖြစ်သည်။

ဟာသပညာရှင်သည် တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စကားပြောဆိုကာ စစ်စိမ်းဂျစ်ကားသည် လမ်းပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်သွားကာ ထိုဦးလေးသည် ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့အား အခါအားလျော်စွာ ဟာသများပြောနိုင်သည်။

လင်းယောင်က စဉ်းစားနေပြီး သူမ ယောင်းမ ဖုန်းမှာ ပြောတာ လုံးဝ မှန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမ အစ်ကို ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ရောက်ကတည်းက သူ့စိတ်ထားက ပိုတည်ငြိမ်လာသည်။

1970 ခုနှစ်များအတွင်း အုရွင်ချီတွင် လမ်းများပေါ်တွင် ကားအစီးရေအနည်းငယ်သာရှိ၍ နံနက်ခင်းအလင်းရောင်သည် ခပ်မှိန်မှိန်ဖြစ်သည်။ အပြင်ထွက်သူအများစုမှာ သာမန်လူများဖြစ်ပြီး စက်ဘီးစီးပြီး အလုပ်သွားလုပ်ကြသည်။

ဂျစ်ကားသည် လမ်းပေါ်တွင် နာရီဝက်ကျော်ကြာ မောင်းနှင်လာပြီး ခြံဝင်းတံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ ယောင်းမသည် လင်းယောင်ကို တံခါးဝတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် သူမ၏ ညီမမိသားစုနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယောင်းမသည် ကလေးမလေးကို ပွေ့ချီကာ သူတို့မိသားစုကို ဧည့်ခံရန် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြိုဆိုခဲ့သည်။

ထိုညတွင် လင်းယောင်သည် မိသားစုနှစ်စုစားရန် ပုစွန်နှင့် အသားဖက်ထုပ် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူမ၏စွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့သည် သူ့ဦးလေးအား ကြွားဝါနေတော့ည်။

"အမေ့ရဲ့ ဖက်ထုပ်တွေက အရမ်းအရသာရှိတယ်"

"အရသာရှိပြီး လတ်ဆတ်တယ်!"

"ကိုက်လိုက်တိုင်း အသားတွေ အပြည့်ပဲ"

ဖက်ထုပ်တွေ အိုးထဲက ထွက်လာပြီးနောက် လင်းရိက ခဏလောက် သီးသန့်ထားချင်ပေမယ့် ကုရှီအန်းက သူ့ကို ထုတ်ပြဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ "တံတွေးက ပါးစပ်ထောင့်ကနေ ရွှဲလာပြီပဲ"

လင်းရီ သုတ်ဖို့ အမြန်လက်ဆန့်လိုက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း ထိုအရာက ဆိတ်ငြိမ်မှုကို သုတ်သင်ပစ်လိုက်ပြီး သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ် ရယ်မောသွားခဲ့သည်။

လင်းရီလည်း ရယ်ကာ ပြုံးရင်း မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

လင်းရိ၏ ဇနီးက လင်းရိကို ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ယောင်ယောင်သည်လည်း သူ့ကို ထိုသို့မြင်သောအခါ ငိုကြွေးခဲ့သည်။