အခန်း (၁၃၀)

လင်းရိ၏ ဇနီးသည် အုရွင်ချီဇာတိဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ မွေးဖွားရာမိသားစုက ကျေးလက်မှာနေပြီး သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်သည်။ မူဝါဒကို ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ချပြပြီးကတည်းက အိမ်တွင် ကြက်ဆယ်ကောင်နှင့် ဘဲငါးခြောက်ကောင်ခန့် မွေးမြူထားသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သားမက်ရဲ့ညီမမိသားစုက အုရွင်ချီကို ရောက်လာတယ်လို့ ကြားကြသည်။ အိမ်မှာ နှစ်အတော်ကြာ မွေးမြူထားတဲ့ ဘဲငန်းဖြူကြီး နှစ်ကောင်အပြင် အဖွားကြီးအတွက် ကျန်တဲ့ကြက်တွေနဲ့ ဘဲတွေကို သတ်ပြီး ကြက်သားတွေနဲ့ ဘဲတွေကို အခြောက်ခံပြီး ပို့လိုက်သည်။

လင်းယောင်က သူ့တူမကို ထူးထူးခြားခြား လက်ရာမြောက်‌သော ငွေသော့သေးသေးလေး ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ယွမ်ကို လပြည့်လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့သည်။

ယောင်းမလင်းက အားလုံးကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည်။

သူမသည် တွန့်တိုတတ်သူ မဟုတ်ပါ။ သူ့ယောင်းမသည် ပညာတတ်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သောကြောင့် သူမကို သဘာဝအတိုင်း ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လူအများစုသည် အိမ်တွင် ရေခဲသေတ္တာမရှိကြပေ။ ရှင်းကျန်း၏ ရာသီဥတုနှင့်အတူ မြို့နှင့်ကျေးလက်ဒေသရှိ နှစ်သစ်ကူးနှင့်ဆောင်းရာသီများတွင် ၎င်းတို့သည် အိမ်တွင်ကြက်နှင့်ဘဲအနည်းငယ်ကို သတ်ပြီး အခြောက်ခံကြသည်။ စားတဲ့အခါမှာလည်း အိုးတစ်လုံးထဲမှာ ပေါင်းပြီး အငွေ့ကျစေပြီးနောက် သောက်စရာအနည်းငယ်နှင့် ဧည့်ခံသည်။

လင်းရီသည် ယောက္ခမလုပ်သော ကြက်အခြောက်ကို နှစ်သက်သည်။ လင်းယောင်က သူ့အစ်ကိုနဲ့ အရသာတူသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ လင်းရီရဲ့ယောက္ခမနှစ်ယောက်က သူ့ညီမအတွက် အထူးချန်ထားခဲ့သည်။

အုရွင်ချီ၏ ဆောင်းရာသီသည် အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် ရေခဲများနှင့် နှင်းများပြည့်နေသည်။ အလွန်အေးပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ပြန့်ကျဲနေသော နှင်းပွင့်များရှိသည်။ မြို့သူမြို့သား အများစုသည် အိမ်၌နေပြီး နွေးစေရန် မီးသွေးကို မီးရှို့ကြသည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီက ဒီနေရာမှာ အုရွင်ချီလောက် မအေးဘူး။ လင်းရီ၏ မိသားစုသည် အပြင်မှာမည်မျှအေးနေပါစေ အပူပေးအိပ်ရာကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်။

အခုခေတ်မှာ ကျောက်မီးသွေးက အရမ်းဈေးကြီးပြီး လူအများစုက မတတ်နိုင်ကြပေ။

အပြင်ဘက် ထုံဇီလို့တွင် နေထိုင်သူများသည် အပူပေးရန်အတွက် အပူပေးကိရိယာ မရှိသောကြောင့် အေးသောရာသီဥတုတွင် နွေးထွေးစေရန် ၎င်းတို့၏ အိမ်တွင် မီး‌သွေးမီးဖိုကို ထွန်းထားကြသည်။

လင်းရီတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ငွေကြေးမချို့တဲ့ကြတာကြောင့် ညီမနှင့် မိသားစုကို ပို၍ပင် ရက်ရောကြသည်။

အိမ်၏ ဧည့်ခန်းတွင် အပူပေးထားသော အိပ်ရာတစ်ခုပါရှိပြီး အိပ်ခန်းများတွင် ထူထဲသောအိပ်ရာများနှင့် အခန်းတိုင်းတွင် ရေချိုးကန်တစ်ခုစီပါရှိပြီး ကလေးများအအေးမိမည် မဟုတ်ပေ။

မနက်စာသည် အသားပြုတ်ခေါက်ဆွဲ၊ ပုဇွန်ဖက်ထုပ်ပေါင်းနှင့် ဖက်ထုပ်သေးသေးများ အပါအဝင် အရသာရှိသော အစားအစာများအတွက် ပိုသင့်လျော်သည်။

လင်းယောင်သည် လမ်းမှာ ပင်ပန်းလာသဖြင့် ဝက်သားပြုတ်ခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်သေးသေးလေးကို စားကာ လက်နှင့်မျက်နှာကို ဆေးကာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည်လည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သမ်းလာကြသည်။ လင်းရီသည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်သလို ခံစားရသည်။ သူသည် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် အိပ်ရာကိုလုပ်၍ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို ကြည့်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူ့ဇနီးတို့ဟာ ရထားပေါ်မှာ တစ်နေကုန် အိပ်ခဲ့ကြတာကြေုင့် အိပ်မပျော်ခဲ့ကြပေ။ အပြင်ဘက်က အုံ့မှိုင်းပြီး လေထန်နေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး လင်းရီ၏ ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထုတ်ကြသည်။ ကုမန်ဆန်သည် လင်းရိနှင့်အတူတူ စစ်တုရင်ပွဲ ကစားရတာကို စိတ်ဝင်စားနေဆဲပင်။

သို့သို့ နိုးလာပြီးနောက် ဦးလေးဖြစ်သူကို အတုယူကာ သားမွေးဦးထုပ်နှင့် လက်အိတ်များကို ၀တ်ဆင်လျက် နှင်းဘောလုံးရန်ပွဲနှင့် နှင်းလူသားလုပ်ရန် အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။

လင်းရီသည် စိတ်ဆင်းရဲပြီး သူ့တင်ပါးဖြင့် လဲကျသွားသည်။ ပို၍ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် နှင်းဘောလုံးတိုက်ပွဲတွင် သို့သို့ကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပေ။

"..."

ကုမိသားစုသည် လင်းရီ၏အိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ မူလတန်းနှင့် အလယ်တန်းကျောင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျောင်းဖွင့်ချိန်ဖြစ်သည်။ လင်းရိနှင့် သူ့ဇနီးသည် လင်းယောင်နှင့် သူ့မိသားစုကို ရထားဘူတာရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အားလပ်ချိန်မှာ အိမ်ကို လာလည်ကြဖို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ကို သတိပေးသည်။ ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့က ​တော်​​တော်​​ တော်သည်၊ သူတို့ဦး​လေးက ဘာ​ပြောလဲ။ ဂရုတစိုက်နားထောင်ပြီး လုံးဝဆူညံမနေပေ။

ဤသည်မှာ ဦးလေးနှင့် အဒေါ် ဖြစ်ကြသော ဇနီးမောင်နှံကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေသည်။

အုရွင်ချီမှ မိသားစုလိုက် ပြန်လာပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

....

၁၉၇၆ ခုနှစ်သည် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာရှိတဲ့ လူများအတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာနှစ် ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ ငလျင်ကြီးလှုပ်တာဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ဝန်ကြီးချုပ်ကြီးများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားကြသည်။ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုကြား နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ ပြည်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ချစ်လှစွာသော ခေါင်းဆောင်များအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ကြသည်။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းရောက်ပြန်ပြီ။ အောက်တိုဘာ ၆ ရက်၌ ဆယ်နှစ်ကြာ မငြိမ်မသက်မှုတွေက နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားသည်။

ပါတီဗဟိုကော်မတီက ကမောက်ကမ အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး အရေးကြီးစာရွက်စာတမ်းတွေ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ လူများသည် ရွှင်မြူးကြပြီး ဘဝသစ်၏ အစပြုခြင်းကို ဂုဏ်ပြုကြသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်း မိသားစုက သူတို့ဦးထုပ်တွေကို ချွတ်ရပြီး ကောင်းမိသားစုပိုင်တွေကို မိသားစုလက်ထဲ ပြန်အပ်ခဲ့သည်။ မိုင်ထောင်ချီအဝေး ထူထောင်နေသော အဖေကောင်းသည် မကြာမီ ယွင်ရွှေကောင်တီသို့ ပြန်နိုင်တော့မည်ဟု သတင်းများထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤဆယ်စုနှစ်၏ ကြီးမားသောလှုပ်ရှားမှုကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရသူများမှာ မျှော်လင့်ချက်အသစ်များရှိလာသည်။

ကုမိသားစုထံမှ အကူအညီရရှိခဲ့သော မိသားစုများစွာသည်လည်း သတင်းကောင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုနှစ်တွင်ပင် ကောင်တီပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာနတွင် ရှေ့ဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရွှီရှန်းချန်သည် ရှစ်လက်မအရွယ် အဖြူအမည်းတီဗွီတစ်လုံးကို ပထမဆုံးပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။

ယင်းကြောင့် ကောင်တီပြည်သူ့လုံခြုံရေးငှာနတွင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ တီဗွီတစ်လုံးသည် ယွမ်တစ်ရာကျော် ကုန်ကျသည်။ ချန်မိသားစုတွင် မိသားစုဝင် သုံးဦးရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် တိုင်းပြည်အတွက် အလုပ်လုပ်ပြီး စားသောက်ကြသည်။ တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာကျော်အထိ စုမိကြသည်။ ကျည်ဆံကိုက်ဖို့ ခက်သည်။ ရှစ်လက်မ အဖြူအမည်း တီဗွီအသေးတစ်လုံးကို ဝယ်နိုင်ပါသေးသည်။

အိမ်နီးနားချင်းတွေက သူတို့ သိချင်တာတွေကို ပြေးကြည့်ကာ အဖွားကြီးကျောက်လည်း လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရှစ်လက်မ တီဗွီသည် ကြီးမားသည် မဟုတ်ပေ။

သို့သို့သည် လှည့်ပတ်ပြီး အရမ်းသဘောကျသောကြောင့် သူတို့လင်မယား တီဗွီဝယ်ရန် ဆွေးနွေးကြသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်သည် ရှစ်လက်မ တီဗွီဖန်သားပြင်သည် အလွန်သေးငယ်ပြီး မြေးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးအတွက် မကောင်းကြောင်း ခံစားမိသောကြောင့် ၁၂ လက်မတီဗွီတစ်လုံး ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကု၏ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦးသည် ကောင်တီအသံလွှင့်ဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တီဗွီတစ်စက်လိုက် ငှာနကို ရောက်လာသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို ဟိုင်ရှစ်မှ တင်သွင်းခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် နာမည်ကြီး ဖေးယွဲ့အမှတ်တံဆိပ်၏ ၁၂ လက်မ တီဗွီများဖြစ်သည်။ တစ်လုံးကို ယွမ် ၄၀၀ လောက်ကျသည်။ ပိုက်ဆံအတွက် ကုမိသားစုက‌ လိုချင်ရင် သူ့ကို ပေးလိမ့်မည်၊ သူက စျေးပေါပေါနဲ့ ရနိုင်သည်။

ကုရှီအန်း လိုချင်တာတော့ သေချာသည်။ ရှားပါးပြီး ကောင်းမွန်သော တီဗွီကို အမြန်ရယူရမည်၊ မဟုတ်ပါက ပစ္စည်းပြတ်သွားလျှင် မကောင်းပါ။

ကုရှီအန်းက သူ့မိသားစုနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ အိမ်ပြန်သွားပြီး ကုမန်ဆန်က နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ကုမိသားစုက ဒီတီဗိီကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် တီဗွီဝယ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း တီဗွီသည် လျှင်မြန်စွာရောက်ရှိမည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားပေ။

နိုဝင်ဘာလ ပထမနေ့တွင် လင်းယောင်သည် အလုပ်မှဆင်းပြီးနောက် ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် စကားပြောနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိုး ဒါက ဘာလဲ။"

"ဒါက တီဗွီပါ!"

"တီဗွီဆိုတာ ဘာလဲ"

"အထဲမှာ လူနည်းစု လေ့ကျင့်နေတဲ့ ဟာကို တီဗွီလို့ ခေါ်တယ်။ ခရိုင်မြို့တော်က ငါ့အဒေါ်အိမ်မှာ တစ်လုံး ရှိတယ်။"

"ဒါက ဘယ်လောက်ကြီးလဲ?"

"ဆယ့်နှစ်လက်မ!"

"ဟေ့ ကုမိသားစုက တကယ်ချမ်းသာတာပဲ"

"မဟုတ်ပါဘူး"

လောင်ကျန်း၏ မိသားစုသည် တီဗွီတစ်စက်ဝယ်ကြောင်း လမ်းပေါ်ရှိလူများကြားသောအခါတွင် သူတို့သည် ထောင်သောင်းချီသော သတင်းများကို ဖြန့်ကျက်ရန် ထွက်လာကြသည်။

ယောက်ျားလေးတွေက အချင်းချင်း စကားပြောပြီး တီဗွီကို စက်ဘီးပေါ်တွန်းတင်နေတဲ့ ကုရှီအန်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးထို့ထို့တို့ကို ဝိုင်းထားကြသည်။

ကုရှီအန်းက ရှေ့က စက်ဘီးကို တွန်းပြီး ရွှီရှန်းချန်က နောက်ကျောမှာ တီဗွီပါရှိတဲ့ သေတ္တာကို ကိုင်ထားသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အိမ်ကို သတိထားပြီး လမ်းလျှောက်လာကြသည်။

လောင်ကုရဲ့အိမ်မှာ မိသားစုတစ်စုလုံးက ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိကြသေးပေ။

အဖွားကြီးသည် ကြည့်ရန် လင်းယောင်ကို ခေါ်သွားကာ အစ်ကိုကြီးက ယောက္ခမကို ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော်တို့မိသားစု တီဗွီဝယ်ပြီးပြီ၊ လာကြည့်ကြည့်ပါဦး!"

ရဲဘော် ဆွေ့လန် - ? ?

မင်းက တီဗွီကို မြန်မြန်ဝယ်လိုက်တာလား။

လောင်ကု အိမ်ရှိ ၁၂ လက်မ အဖြူအမည်းတီဗွီသည် အစ်ကိုကြီးထို့ အိမ်ရှိ ရှစ်လက်မတီဗွီထက် ပိုမိုကြီးမားသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ဝါးတိုင်ကြီးကို စိုက်ထူထားပြီး တီဗွီ၏ အင်တင်နာကို ရှေ့မျက်နှာသာတွင် မြင်နိုင်သည်။

အာရုံစူးစိုက်မှုရှိသော လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုသည် တီဗွီထားရှိရန်အတွက် ခရိုင်အတွင်းရှိ လက်သမားဟောင်းတစ်ဦးထံမှ တီဗွီသေတ္တာတစ်ခုကိုလည်း လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ဖုန်ဒဏ်ခံရုံသာမက သန့်ရှင်းပြီး ဘေးကင်းသည်။

ထိုညတွင် အိမ်နီးနားချင်းများသည် လမ်းဘေးရှိ ခုံတန်းရှည်များတွင် နေရာယူကြပြီး လောင်ကု၏ခြံတွင် လူစည်ကားနေသည်။

လူတိုင်း တီဗွီကြည့်ဖို့ စောင့်နေကြသည်။

တီဗွီကို စဖွင့်တုန်းက စခရင်မှာ အဖြူရောင် နှင်းပွင့်လေးတွေ ပြည့်နေသည်။

အားလုံးက စိတ်ပူပြီး ဘာဖြစ်နေကြတာလဲလို့ မေးသည်။ အဲဒီမှာ ဘာ့ကြောင့် တစ်ယောက်မှ မရှိတာလဲ။

ကုရှီအန်းက ပြုံးပြီး ကုသို့သို့ကို ခြံထဲကို ခေါ်ပြီး အင်တာနာနဲ့ ချိတ်ထားတဲ့ ဝါးတိုင်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ကုသို့သို့သည် အမိန့်ကိုရရှိပြီး ပြေးသွားကာ ဝါးတိုင်ကြီးကို လှည့်ကာ ဘယ်ညာယိမ်းနွဲ့ပြီး အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် အာမေဋိတ်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူတွေကို ငါတွေ့ရပြီ!"

"တီဗွီမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိတယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ အထဲမှာ ကျစ်ဆံမြီးနဲ့ ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်!"

"အိုး.. ဘယ်လောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးလဲ"

"ဒီမိန်းမငယ်က ဘာလို့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ထားတုန်း။"

"ကြည့်စမ်း မင်းက အရမ်းခေတ်နောက်ကျနေတာပဲ။ ဒါ မိန်းမငယ် မဟုတ်ဘူး၊ တီဗွီမှာ ကျောင်းတက်နေတဲ့ နိုင်ငံခြားကျောင်းသား"

"အိုး၊ မှန်တယ်။"

တီဗွီမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ပြီး ကျစ်ဆံမြီးနဲ့ လူငယ်အမျိုးသမီး ကျောင်းသားကို လူတိုင်းတွေ့တဲ့အခါ အားလုံးက ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောကြသည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီရဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာ အဖိုးကြီးတွေနဲ့ အဖွားကြီးတွေဟာ ရုပ်ရှင်ရုံတချို့ကို သွားကြည့်တဲ့အပြင် တီဗွီစီးရီးရဲ့ အပိုင်းပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်ကွက်ကြောင့် သူတို့ ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။ လောင်ကု၏ အိမ်ဝင်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း ယန်ယန်သည် တီဗွီကြည့်တာကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ပြုံးပြီး လင်းယောင်နဲ့ အကျွေးအမွေးတွေ ပြင်ဆင်ပြီး လက်ဖက်ရည်နဲ့ ရေ ကျွေးမွေးကာ အိမ်နီးချင်းတွေကို သကြားလုံးတွေနဲ့ ဧည့်ခံသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွာသူရွာသားများသည် လက်ဖက်ရည်သောက်၊ ချိုချဉ်စားကြပြီး တီဗွီကြည့်ကြသည်မှာ အလွန်ရှက်ရွံ့စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူတို့သည် ကုမိသားစုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အခြားသူများ၏ သကြားလုံးများစား၊ လက်ဖက်ရည်သောက်နှင့် တီဗွီကြည့်ကာ အသုံးချခဲ့သည်။ ဝယ်ထားတဲ့ တီဗွီစက်က တကယ်ကို...

ဒါပေမယ့် လူတိုင်းက ဒီတီဗွီစက်ကို တကယ်သိချင်ကြသည်။ ဒါကြောင့် သစ်သီးဝလံနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တချို့ကို ရွေးထုတ်ပြီး ဆွေ့လန်ရဲ့ မိသားစုဆီ ပို့ပေးဖို့ အိမ်ပြန်စောင့်တာထက် တီဗွီအရင်ကြည့်တာက ပိုကောင်းမယ်ထင်သည်။

လမ်းပေါ်ရှိ အဖွားကြီးက တီဗွီကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် "ဒီလောက်ကောင်းတဲ့နေ့ကို ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက မတွေးဖူးဘူး၊ ငါတို့ မိသားစု အတူတူ ဘယ်တော့ရှိနိုင်မလဲ ဆိုတာပဲ စဉ်းစားခဲ့တာ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားရုံနဲ့ အဆင်ပြေတယ်။ အခုဆို မုန့်ပေါင်းတင်မကဘဲ ဂျုံဖြူမှုန့် မုန့်ပေါင်းတွေလည်း စားလို့ရတယ်။ သကြားရေသောက်ပြီး တီဗွီကြည့်နိုင်တယ်။ အရင်က အဲဒါကို မတွေးရဲဘူး"

သူ့ဘေးက အဖွားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဟုတ်တယ်၊ သူမ နေထိုင်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာပင်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး ခေတ်နောက်ကျတဲ့ ကျေးလက်မှာ သူမ ပထမဆုံး လက်ထပ်တုန်းက မိသားစုမှာ စားဝတ်နေရေးနဲ့ အဝတ်အစား လုံလုံလောက်လောက် ရှိနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက သူ့မွေးရပ်မြေမှာ သူတို့ခြံက ဖုန်ထူတဲ့ ခြံသေးသေးလေးပဲ၊ တစ်မိသားစုလုံးက ဗရုတ်သုတ်ခနဲ့ ‌နေ့တိုင်း ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။

အခုဆို ကလေးတွေရဲ့ ဘဝက လျောက်ပတ်စွာ ဖြတ်သန်းနေတာ တွေ့ရတော့ အရမ်းပျော်သည်။

ဒီလူက အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ သူ့စိတ်အခြေအနေတွေ မြင့်လာပြီး ရှေ့ဘာဖြစ်မလဲ မစောင့်တော့ပေ။ သူ့မိသားစုက ဘေးကင်းပြီး ကျန်းမာနေတာပဲ ကောင်းပါသည်။

ထို့အပြင် နောင်လာမည့်နေ့ရက်များသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုကောင်းလာမည်ဖြစ်သည်။

လောင်ကုသည် လမ်းကြားတွင် ပထမဆုံး တီဗွီ တပ်ဆင်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ အိမ်သည် ညဘက်တွင် သက်ဝင်လာသည်။

ကျဲဖန့် အိမ်နီးနားချင်းသည် ညစာစားပြီးသည်နှင့် ထိုင်ခုံသေးသေးလေးတစ်လုံးဖြင့် လောင်ကု၏ အိမ်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့မှာ ကြက်ဥတွေ၊ အနီရောင် စွံပလွံသီးတွေနဲ့ တခြားအရာတွေလည်း ရှိပါသည်။

လောင်ကု၏ အိမ်တွင် သို့သို့ နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် တီဗွီကို ခြံဝင်းထဲသို့ စောစောရွှေ့ကာ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် တင်ကာ လူတိုင်းကြည့်ရှုနိုင်ရန် တီဗွီကို ဖွင့်ထားသည်။

ဦးလေးကျန်းတို့လည်း သူ့ညီမအိမ်ကို အလည်လာတာ အံ့သြစရာပင်။

တခဏအတွင်း စပါးရိတ်သိမ်းချိန်ကြောင့် အလုပ်များနေကြသည်။

စပါးရိတ်သိမ်းချိန်က အလုပ်များသည်။ ရွာသူရွာသားများသည် နံနက်အရုဏ်မတက်မီ လယ်ကွင်းသို့ သွားကြသည်။ ညဘက်ဆို အမှောင်ထဲမှာ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူတို့မြေးတွေလောက် ပင်ပန်းကြသည်။ ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ဟောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

တီဗွီကြည့်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရနိုင်မလဲ။

နွေရာသီကုန်ဆုံးပြီး ဆောင်းဦးပေါက်ရောက်ကာ ၁၉၇၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလဖြစ်သည်။ အဖွဲ့သည် ဆောင်းဦးတွင် ရိတ်သိမ်းပြီးသွားကာ ဦးလေးနှစ်ယောက်သည် စတင်ပြီး ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်များပေါ်တွင် ပြန်လည်လုပ်ကိုင်လာကြသည်။

ယခုနှစ်တွင် ကျန်းမိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မြေပေါ်တွင် ကန်စွန်းဥနှင့် အာလူးများကို စိုက်ပျိုးထားဆဲဖြစ်ပြီး အချို့မှာ ဝါ၊ ပဲပိစပ် စသည်တို့ကို စိုက်ပျိုးကြသည်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ အသေးအဖွဲ့ပင်။ ဦးလေးကျန်းသည် မြည်းလှည်းကို မောင်းကာ ကန်စွန်းဥနှုတ်ရန် လယ်ကွင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သူက ဒါတွေကို အဖိုးအိုအား ပေးရန် ခရိုင်မြို့သို့ သွားသည်။ ကုမိသားစုက အိမ်မှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ကန်စွန်းဥတွေကို ပေးသည်။

ဆောင်းဦးရာသီ အားလပ်ရက်တွင် ကုသို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် အိမ်တွင် ရေဒီယိုနှင့် ပုံပြင်များ နားထောင်လိုခြင်း အစရှိသည်ဖြင့် ရှုပ်ရှက်ခတ်နေကြသည်။ မထင်မှတ်ပဲ တွေဝေနေချိန်မှာ ရေဒီယိုကနေ သတင်းကောင်းတွေ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည် - တိုင်းပြည်က ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်စနေပါပြီ။

ယွမ်ယွမ်သည် ယခု အလယ်တန်းကျောင်းတက်နေပြီး ကျောင်းသားအများစုသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ပြန်လည်စတင်ရန် မည်မျှအရေးကြီးသည်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်သဘောပေါက်ပါသည်။ သူမသည် မိသားစုကို သတင်းကောင်း ပြောပြရန် ခြံထဲသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ရဲဘော် ဆွေ့လန်သည် မူလက ကြက်များကို ပုံးသေးသေးလေးဖြင့် ကျွေးနေသည်။ ဒီစကားကြားတော့ သူ့လက်ထဲက ပုံးသေးသေးလေးက မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အားလပ်ရက်မှ အိမ်ပြန်လာသော ကုရှီတုန်းသည် အပြေးအလွှားသွားပြီး သူ့မိခင်အိုကြီးကို အမြန်ဖေးမလိုက်သည်။

"အမေ ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ပင်ပန်းလို့လား"

"မြန်မြန် မရီး အမေ့ကို အိမ်ပြန်သယ်မယ်"

ကုရှီတုန်းက အရမ်းစိုးရိမ်တဲ့အတွက် အဖွားကြီးကို သူ့ကို ရိုက်ခိုင်းပြီး သူ့ကိုပြန်ပြောဖို့ သူ့မြေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကျော့ရှင်းပြတ်သားသော မိန်းကလေး၏ အသံသည် ထိုကိစ္စကို ကျယ်လောင် ပြတ်သားစွာ ပြောပြန်သည်။

အဖွားကြီးက ပြတ်ပြတ်သားသား ကြားလိုက်ရသည်။ မှန်တယ်၊ မှန်တယ်!

တိုင်းပြည်က ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို တကယ်ပြန်စပြီ။

အပြင်ဘက်တွင် အသံချဲ့စက်ကို နားထောင်ပြီးတော့ လမ်းပေါ်ရှိ လူကြီးများသည် နားလည်သွားကြသည်။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည် လူကြီးများအတွက် အရေးမကြီးသော်လည်း သားသမီးများနှင့် ချွေးမများအတွက် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

လမ်းထဲ၌ အထက်တန်းကျောင်းသူဖြစ်ဖူးတဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ရှိသည်။ အခု ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စတော့ ဖြေဆိုနိုင်ပြီပင်။ သားသမီးများသည် ပိုမိုတောက်ပသော အနာဂတ်ကို ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ ခက်ခက်ခဲခဲလေ့လာပြီး ကောလိပ်တက်နိုင်ရင် ရွှေဖီးနစ်များကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

လင်းယောင်သည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်လည်စတင်မည့်အချိန်ကို သဘာဝကျကျ သိပြီး အတွင်းဇာတ်လမ်းကို သိသော လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုလည်း သိသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တည်ငြိမ်စွာကြည့်ကာ အပြုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ကုရှီတုန်းက တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ တပ်မတော်မှ အနားယူပြီး ခရိုင်အတွင်း လက်နက်ကိုင် အရာရှိအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နှစ်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့ပေမဲ့ သူက ကောလိပ်တက်ချင်တုန်းလား။

ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စက။

တစ်မိသားစုလုံးက ကျန်းဆွေ့လန်ကို ကြည့်ကာ သူမ ဘာပြောမည်ကို သိလိုကြသည်။

အဖွားကြီးက ပြုံးပြီး လက်ခုပ်တီးကာ "ကောင်းပြီ၊ ဒါ တကယ်သတင်းကောင်းပဲ" လို့ ပြောကာ ရေဒီယိုက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရက်ကို ယွမ်ယွမ်ကို မေးသည်။

ယွမ်ယွမ်က အဲဒါကို မမှတ်မိတော့တဲ့အတွက် ကုသို့သို့က "နိုဝင်ဘာ ၂၁ ရက်ဖြစ်ပုံရတယ်" ဆိုပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ တစ်မိသားစုလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အခုကနေဆို တစ်လပဲကျန်တော့တာ မဟုတ်လား။

ဒီလိုအချိန်တိုအတွင်းမှာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ဘယ်လိုပြင်ဆင်ကြမလဲ။

လူတိုင်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကုရှီတုန်းပင်လျှင် အနည်းငယ် အယုံအကြည်မရှိသလို ခံစားရသည်။ နှစ်အတော်ကြာအောင် သူသည် ကျောင်းသုံးစာအုပ်ကို မကိုင်ခဲ့ပေ။ ဒီလိုလတိုလေးအတွင်းမှာ သူ ဘာတွေသင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာ ပြောဖို့ခက်သည်။

လင်းယောင်က "တစ်လလောက်က လုံလောက်ပါတယ်။ မင်းအတွက် တစ်လ၊ တခြားသူတွေအတွက် တစ်လ၊ တခြားသူတွေ လုပ်နိုင်တယ်၊ ဒါဆို ငါတို့သခင်လေးကလည်း လုပ်နိုင်တယ်! အမေ၊ အဲ့လိုမထင်ဘူးလား?"

ကျန်းဆွေ့လန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ် ယောင်ယောင် မှန်တယ်။ အခုကစပြီး သုန်ဇီက စိတ်အေးအေးထားပြီး စာလေ့လာနိုင်တယ်၊ အိမ်မှာ ကလေးတွေ အေးအေးဆေးဆေး နေသင့်တယ်။ မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးက စိတ်အေးအေးထားပြီး စာကျက်ရမယ်။ တစ်ယောက်‌ယောက်က ဆူညံရဲရင် အဖွားကြီးလက်ထဲက ကြက်မွှေးက ခွင့်မပြုဘူးနော်!"

ကလေးတွေက မြန်မြန် ခေါင်းညိတ် သဘောတူကြသည်။

ညနေပိုင်းတွင် ကုရှီအန်းသည် လင်းယောင်ကို ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုချင်လားဟု မေးခဲ့သည်။

လင်းယောင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ စတုတ္ထနှစ်ထိတက်ပြီး ယခင်ဘဝက တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့သည်။ သူမက ကောလိပ်ပြီးပြီ။ ယခုအခါ သူမသည် အထည်အလိပ်စက်ရုံတစ်ခု၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းအတွက် စဥ်းစားထားသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာပြီးနောက် ဝက်ခြံသည် အဓိကအရင်းမြစ် ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမဟာ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိတဲ့ သူဌေးဖြစ်ချင်ရုံသာဖြစ်ပြီး တခြားဘာကိုမှ မတွေးချင်ပေ။

ကုရှီအန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်က သူတို့အဆက်အသွယ်နှင့် ကုရှီတုန်းအတွက် ပြန်လည်လေ့လာ‌ရေး ပစ္စည်းတွေ ချေးယူကြသည်။

ကုရှီတုန်းက သူ့မိသားစုက သူ့ကို အရမ်းဂရုစိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက်နှင့် ဤနွေးထွေးသော မိသားစုအတွက်ကြောင့်၊ ကုရှီတုန်းသည် နံနက်တိုင်း နံနက်ငါးနာရီတွင် အိပ်ရာထပြီး နာရီသည် ညဥ့်နက်သည်အထိ အိပ်ရာမဝင်ဝံ့ပေ။ ပြန်လည်လေ့လာချိန် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း သူ လုံးဝ အနားယူရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပါ။

မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် သူ့မိသားစုကို ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သော ဆရာရှောင်ကောင်းသည် မိသားစုအကြောင်းကို မမေ့ခဲ့ပေ။ ကုရှီတုန်းသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုမယ်မှန်းသိသဖြင့် စာမေးပွဲမေးခွန်းအစစ်များအတွက် ပြန်လည်သုံးသပ်ချက်တစ်ခုကို အထူးပေးပို့ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ပေးပို့သော သုံးသပ်ချက်ဖြစ်ပြီး ပိုတန်ဖိုးကြီးသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ထူထပ်သော ပြန်လည်လေ့လာရေး ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး ကျေးဇူးတင်လွှာ တစ်စောင်နှင့် အဆာပြေမုန့်များ ထုပ်ပိုးကာ ကလေးများဆီသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

မကြာခင် တစ်လကျော်သွားသည်။ နိုဝင်ဘာလ ၂၁ ရက်နေ့တွင် ကုရှီတုန်းသည် သူ့မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်အောက်တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့သည်။

ဆယ့်တစ်နှစ်ကြာ ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့သော ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပထမနှစ်ကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသည့် ကျောင်းသား အများအပြား ရှိခဲ့သည်။

ကျေးလက်သို့သွားသော ပညာတတ်လူငယ်များ အများအပြားရှိပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် မိခင်အချို့က သားသမီးများကို ကျောခိုင်းကာ လာခဲ့ကြသည်။ အဖွားကြီးကတော့ သူ့ချွေးမ စိတ်အဆင်မပြေဖြစ်မှာကို စိတ်ပူသည်။ ကျောက်မန်က ပြုံးပြပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့မို့ အဖွားကြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ နှစ်ရက်သည် လျှပ်တပြက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ကုရှီတုန်းနှင့် ဖြေဆိုသူများ စာမေးပွဲခန်းမှ ထွက်လာသောအခါတွင် သူ့မိသားစုက သူ့ကို နေရောင်အောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တခြား ဖြေဆိုသူတွေကတော့ သိပ်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး မရှိကြပေ။ အချို့က စာမေးပွဲခန်းမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ငိုကြွေးကြပြီး အချို့က လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ပွေ့ဖက်ကာ တချို့က စာမေးပွဲစာရွက် သိမ်းဖို့ကို ငြင်းဆန်ကြသည်။

အများစုရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတာကို မြင်ရသည်။

ကုမိသားစုသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုခဲ့သော သားတစ်ဦးကို ရရှိခဲ့သည်။ မိသားစုသည် ရွှီမိသားစုနှင့်အတူ အရသာရှိသော စားပွဲတစ်ပွဲ ချက်ပြုတ်ခဲ့ပြီး မိသားစုနှစ်စုသည် ကောင်းမွန်သော ပြန်လည်ဆုံဆည်းမှုညစာကို စားခဲ့ကြသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေပြီးတဲ့နောက် အောင်စာရင်းထွက်လာဖို့ စောင့်ကြသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်လည်စတင်သည့် ပထမနှစ်တွင် အထက်အရာရှိများက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ပဏာမဝင်ခွင့်လိုင်းကို ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအပြီး တစ်လအတွင်း ထုတ်ပြန်မည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစစ်ဆေးခြင်းနှင့် နိုင်ငံရေးပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်ရန် အထက်လူကြီးများက ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။ ကျောက်မန်သည် ဤအရာအားလုံးအတွက် အဆင်ပြေပါသည်။

ရမှတ်လိုင်းကို ကျော်နိုင်သရွေ့ ကောလိပ်တက်နိုင်သည်။

ယခုနှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် ကုရှီတုန်းသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့သည့် လမ်းထဲရှိ တစ်ဦးတည်းသော လူငယ်ဖြစ်သည်။ အားလုံးက ဘာမှဖြစ်မလာသလို ဟန်ဆောင်ပြီး လောင်ကုရဲ့မိသားစုရှေ့မှာ ဒီကိစ္စကို မပြောဖို့ ကြိုးစားကြသည်။

ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အဖွားကြီးလည်း ရှိသည်။

အဖွားကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်က ညစ်ပတ်လွန်းပြီး သူတို့က လမ်းအဝင်ဝတွင် ၎င်းတို့၏ လက်များကို တမင်ဆွဲကိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။

ဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲ? ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုလိုသော ဆိုးရွားသော စစ်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ဒါက တကယ်ကို အရူးတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်ပဲ။ ဒါဆို မင်း ကောလိပ်တက်လို့ရလား။ ကြက်မလေးက ရွှေဖီးနစ်အဖြစ် ပြောင်းသွားနိုင်လား။

အဲဒါကို ဆွဲချလို့ရမလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုလုပ်လို့ရလား။ ထွီ၊ ငန်းအသားစားချင်တာ၊ တကယ်ပဲ မင်း ကလေး ကောလိပ်တက်နိုင်ရင် အများသူငှာ သန့်စင်ခန်းတွေမှာ အညစ်အကြေးများကို ကျုံးဖို့ ငါတို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်မယ်။

အိမ်နီးနားချင်းတွေက အာရုံစိုက်ဖို့ အရမ်းပျင်းကြသည်။

အဖွားကြီးနှစ်ယောက်က သူတို့ပြောတဲ့စကားဟာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ထင်ကြပြီး ပိုလို့တောင် ကျေနပ်သွားကြသည်။

ထိုနေ့တွင် အဖွားကြီးနှစ်ယောက်သည် လမ်းကြား၌ ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ ထိုအချိန် သူတို့ ခရိုင်မှ စာပို့သမားတစ်ဦး စက်ဘီးစီးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲလို့မေးတော့ စာပို့သမားက အမြန်ချောပို့တဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြီး အဖိုးအိုတစ်စုဆီ အပြေးအလွှားသွားကာ မေးခဲ့သည်။ "ဆရာ၊ ကုရှီတုန်း ဘယ်မှာနေလဲ? ကုရှီတုန်းက ဘယ်သူလဲ? သူ ပြည်နယ် စာတိုက်နဲ့ ကြေးနန်းတက္ကသိုလ်မှာ ဝင်ခွင့်ရသွားတယ်"

စိတ်ပျက်သွားသည့် အဖွားကြီးနှစ်ယောက် - "......."