အခန်း (၁၃၁)

"အိုး၊ ဒီရဲဘော်လေး တကယ်အစစ်လား"

"သုန်ဇီ တက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရတာလား"

"တကယ်၊ ကြည့် စာတိုက်နဲ့ ကြေးနန်းတက္ကသိုလ်က ဝင်ခွင့်စာတစ်စောင် ပို့ထားတယ်။"

စာပို့သမား ယန်ယန်သည် လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်ခုကို သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ယခုနှစ်တွင် ပထမနှစ်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ပါဝင်ဖြေဆိုသူ အများအပြားရှိသော်လည်း စာမေးပွဲ အောင်မြင်သူ အများအပြားမရှိပေ။

သူသည် မနက်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး လမ်းများစွာကို ပို့ခဲ့ပြီး ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ဦးထံ ဝင်ခွင့်စာတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

တကယ့်ကောလိပ်ကျောင်းသား။

စာပို့သမားလေး၏ မျက်နှာမှာလည်း တောက်ပနေသည်။

စာပို့သမား၏ စကားထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လမ်းကြားအဝင်ဝတွင် လူအိုတစ်စု ပေါက်ကွဲသွားပုံရသည်။

"သုန်ဇီ ကောလိပ်ကျောင်းသားဖြစ်သွားပြီ!"

"မြန်မြန် သတင်းကောင်း ကြေငြာဖို့ ဆွေ့လန် အိမ်ကို သွားတော့!"

အဖွားကြီးတစ်ယောက်က စာပို့သမားကို မေးသည် "ဒီစာတိုက်နဲ့ ကြေးနန်းတက္ကသိုလ်က ဘယ်လိုတက္ကသိုလ်လဲ? နိုင်ငံခြားကျောင်းဟောင်းနဲ့တူလား"

ဒီအကြောင်းကို စာပို့သမားလေးကို မေးကြည့်တော့ သူက မသိဘူးလို့ ပြောသည်။ သူက ခေါင်းကုတ်ပြီး စကားမပြောဘဲ ညည်းသည်။

ဘာပဲပြောပြော ဒီခေတ်မှာ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ တက္ကသိုလ်တစ်ခုကို တက်နိုင်ရင် ဖီးနစ်တစ်ကောင်လို ဖြစ်လိမ့်မည်။

ခုနက စကားပြောနေကြတဲ့ အဖွားကြီးနှစ်ယောက်က အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ အချဉ်စိမ်ထားတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ပုံးကို စားပြီး ဟင်းရွက်ထုပ်နှစ်ခု ဖြစ်သွားသလိုမျိုး မျက်နှာမှာ ချဉ်တဲ့အမူအရာတွေ ရှိနေသည်။

အဖွားကြီး နှစ်ယောက် အိမ်မှာ မြေးတွေ ရှိပေမယ့် ခိုကိုးရာမဲ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ကောလိပ်တက်ဖို့ နေနေသာသာ နှစ်အတော်ကြာ ပညာသင်ကြားပြီးနောက် အလယ်တန်းကျောင်းတောင် မပြီးသေးပေ။

သူတို့က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ကို ရှီတုန်း ကောလိပ်တက်ဖို့ စိတ်မပူချင်ကြပေ။

မထင်မှတ်ပဲ အလေးအနက် မထားသော ဟာသသည် မျက်နှာကို ပါးရိုက်ချလိုက်သည်။

ကုမိသားစု၏ သားအငယ်ဆုံးသည် ကောလိပ်တက်ရပြီး သားအကြီးဆုံးမှာလည်း အလားအလာကောင်းသည်။ အထက်တန်းအရာရှိအဖြစ် မကြာမီ ခရိုင်မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ရတော့မယ်လို့ ကြားသည်။

လောင်ကုမိသားစုထက် ပိုတော်တာ လမ်းကြားတစ်ခုလုံးတွင် ဘယ်သူ့မှ မရှိဘဲ သူ့မြေးတောင် ယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

ကုမိသားစုက သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းမှာ တကယ် ပူဇော်နေတာပဲ။

အဖွားကြီးတစ်ယောက်က အလျှော့မပေးဘဲ သူ့မျက်နှာပေါ် အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်ရင်း "တက္ကသိုလ်တက်ရရင်တောင် အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တက္ကသိုလ်တက်ရင်တောင် ဘွဲ့ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးနားချင်းများသည် ဤကြက်ငယ်၏ ပြောစကားကိုကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ထိုသတင်းကိုကြားပြီးနောက် အမေရွှီသည် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ စက်သေနတ်တစ်လက်နှင့် ရောက်လာပြီး အဖွားကြီးကို ပြန်ရိုက်ခဲ့သည်။

"နင် အရိုင်းအစိုင်းမပဲ။ ငါ့သားက အရည်အချင်းရှိလို့ တက္ကသိုလ်တက်ခွင့်ရတာ။ အဖွားကြီး နင့်ပါးစပ်ထဲက အမှိုက်တွေကို မအန်ထုတ်ရင် ငါ နင့်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှောက်အောင် ထုရိုက်မိလိမ့်မယ်"

အမေရွှီက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူမအင်္ကျီလက်တွေကို လှန်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ အဖွားကြီးနှစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

လမ်းကြားတွင် ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ဦး မွေးဖွားကြောင်း သတင်းသည် အနီးနားရှိ လမ်းများတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ လမ်းဒါရိုက်တာက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက နှစ်သစ်ကူးအတွက် အသုံးပြုသည့် အနီရောင် စာရွက်ကြီးကို ထုတ်ယူကာ မှင်တံဖြင့် ဂုဏ်ပြုစာတန်းကို ရေးကာ လမ်းပေါ်ရှိ သင်ပုန်းကြီးပေါ်တွင် ကြေညာထားသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူ့ဇနီးသည် သတင်းကောင်းကြားသောအခါတွင် သူတို့သည် အစတွင် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကောင်းစွာပြင်ဆင်တတ်သော လင်းယောင်သည် ယွမ်ယွမ်ကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကြက်ဥများ၊ သကြားလုံးများနှင့် သရေစာများနှင့်အတူ အိမ်တွင် ချက်ပြုတ်ပြီး သူမဆီကို လာရောက် ဂုဏ်ပြုသည့် အိမ်နီးချင်းများကို သားအမိများက နှုတ်ဆက်သည်။

ကုရှီအန်းနဲ့ သူ့သားက နံရံမှာ မီးရှူးမီးပန်းတွေ ချိတ်ဆွဲပြီး အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ပစ်လွှတ်ခဲ့သည်။

ဤစည်ကားသော မြင်ကွင်းသည် လူအများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။

မီးရှူးမီးပန်း ပစ်သံကို ကြားလိုက်ရသော ကလေးတစ်စုသည် ပြေးလွှားကာ သကြားလုံးဝေပေးသည့် ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေကြသည်။

ယွမ်ယွမ်လည်း ကပ်စေးမနည်းပါပေ။ သူ့ဦးလေးက ကောလိပ်တက်ရတော့ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး မျှဝေရပြီး ချိုချဉ်တွေ စားရလို့ သူတို့ ပျော်ရွှင်ကြသည်။

ဖြတ်သွားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ဘာကြောင့်မှန်းမသိတာကြောင့် ဝင်လာပြီး "ကလေးမလေး၊ မင်းမိသားစုမှာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲရှိတာလား" လို့ မေးသည်။

"ဦးလေး၊ ဒါက ပွဲတော် အချိန်မဟုတ်ပါဘူး၊ သမီးဦးလေး ကောလိပ် ဝင်ခွင့်ရလို့ပါ!" ယွမ်ယွမ်သည် ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သြော် ဒါ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ကောင်းချီးပဲ။ ကလေးမလေးက ဦးလေးကို သကြားလုံး နှစ်လုံးလောက် ပေးလို့ရတယ်။ ဦးလေးရဲ့ညီက နောက်နှစ်မှာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေတော့မယ်။ သူ့ကို သကြားလုံး တစ်လုံးလောက် ပေးရတာ ဝမ်းသာစရာပဲ မဟုတ်လား"

ဒါဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ယွမ်ယွမ်က ဦးလေးကို သကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာလောက် ရက်ရက်ရောရော ပေးကာ ချိုသာစွာ ပြောသည်။

"ဦးလေး၊ သကြားလုံးစားပြီးရင် ဦးလေးညီက ကောလိပ်တက်ရမယ်လို့ အာမခံတယ်"

ကလေးမလေးက သက်လတ်ပိုင်းလူကို ပြုံးပြပြီး ချော့လိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာ ဗိုက်ကြီးနေတဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်က လာပြီး ဗိုက်ထဲက ကလေးအတွက် သကြားလုံးလေးကို ရှက်ရှက်နဲ့ တောင်းသည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက သူမကို မတားဘူးဆိုရင် ယွမ်ယွမ်က သုံးနှစ်မှာ သားပေါက်နှစ်ကောင်နဲ့ ငါးနှစ်မှာ သားပေါက် သုံးကောင်လောက် မွေးစေလိမ့်မည်...

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ အကူအညီပေးရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူမ၏သား အောင်မြင်လာသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ကုမန်ဆန်သည် သူ့လက်နှင့်ခြေတို့ကို ဘယ်မှာထားရမှန်း မသိဘဲ ပိုပျော်နေသည်။

အမေရွှီက "ကောလိပ်တက်ပြီးရင် သုန်ဇီက သာယာဝပြောတဲ့လမ်းကို တကယ်စတင်တော့မှာပါ"

စကားပြောနေတုန်း ကုရှီတုန်းဟာ ​​သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်တန်းကနေ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဘေးအိမ်က အဒေါ်က အော်ပြောသည်။

"ငါတို့လမ်းကြားက ကောလိပ်ကျောင်းသား ပြန်လာပြီ!"

ဤအော်ကြောင့် လောင်ကု၏ အိမ်ရှေ့ရှိ အိမ်နီးချင်းများသည် သိုးထိန်းများကဲ့သို့ ပြေးကြသည်။

ကြီးမြတ်သော ကုရှီတုန်းသည် အစပိုင်းတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူ၏ကောလိပ် အကြောင်းကြားချက် ရောက်လာသည်ကို ကြားသောအခါတွင် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းကာ လူစုလူဝေးဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆယ်ရက်အတွင်း ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများ အဆုံးမရှိ ကုသားစုထံ အလည်လာကြသည်။ ဦးလေးကျန်းနဲ့ သူ့ဦးလေးနှစ်ယောက်ကို ပြောစရာမလိုပါပေ။ နှစ်တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ဘဝတွေရှိရှိ မိသားစုက တစ်စုထဲ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ အားလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖေးမကူညီပြီး လာခဲ့ကြသည်။

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာပြီး အလှမ်းဝေးသော ဆွေမျိုးများပင် ပေါ်လာသည်။ ပြဿနာကို ကူညီဖြေရှင်းပေးဖို့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာ ကုရှီအန်းကို လာမေးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ‌ပြောကြတာ၊ အိမ်မှာရှိတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ပြောပြပြီး သုန်သုန်ကို ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးကြသည်။ အနာဂတ်မှာ ချမ်းသာလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ "ဝမ်းကွဲတွေ" ကို ဖေးမဖို့ မမေ့နဲ့နော်။

လောင်ကု၏ မိသားစုက ရယ်မောလိုက်သည်။

ရှေးဆိုရိုးစကားမှန်သည်- သင်သည် စည်ကားသောမြို့၌ ဆင်းရဲလျှင် သင့်ကိုမည်သူမျှ မသိသော်လည်း တောင်ပေါ်၌ ချမ်းသာလျှင် အဝေးက ဆွေမျိုးများပါ သိသည်။

မြို့ရှိ စွင်းမိသားစုသည်လည်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် စကားများရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က စွင်းမိသားစုအတွင်း အမှန်တကယ် စိတ်ပျက်နေခဲ့သည်။ အိမ်ကောင်းကောင်းရှာမတွေ့ဘဲ သူမ သားနှစ်ယောက် အရွယ်မရောက်သေးရင် သူထွက်သွားတာ ကြာပြီ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ပြီးနောက် လင်းဟုန်နသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်လည်စတင်ချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီး လင်းဟုန်နသည် စာရင်းသွင်းရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုပြီး ကောလိပ်ကျောင်းသူ ဖြစ်လာသည်။ သူမရဲ့ အလှကြောင့် အိမ်ထောင်ပြုမယ့် သူဌေးတစ်ယောက်ကို ရှာတာ မမှားနိုင်ပေ။

၁၉၇၇ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် အဓိကအချက်များမရှိပါ၊ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရမှတ်များကို လူသိရှင်ကြားမကြေငြာပေ။ လျှောက်ထားသူများသည် စာမေးပွဲမဖြေဆိုမီ ၎င်းတို့၏ လျှောက်လွှာကို ဖြည့်စွက်ပြီး သူတို့ရဲ့ခန့်မှန်းမှုသာ မူတည်သည်။

လင်းဟုန်န၏ ရည်မှန်းချက်သည် ကောင်းကင်ထက် မြင့်သည်။ သူမသည် တစ်လလောက် စမ်းစစ်ပြီး သူမသည် နေ့တိုင်း ခေါင်းမူးသည်။ သူမသည် အလေးချိန် ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာလည်း သိသည်။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူမ၏ပထမနှင့် ဒုတိယရွေးချယ်မှုများမှာ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ နည်းပညာဆိုင်ရာ အလယ်တန်းကျောင်းများ ဖြစ်သည်။

အလယ်တန်းကျောင်းသည် တက္ကသိုလ်တစ်ခုလည်းဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီးသည့်တိုင် သူမသည် နေရာမဆုံးရှုံးပါ။

ပထမဇနီးသည် စကားလုံးတစ်လုံးမှ မဖတ်နိုင်သော ချမ်းသာသော ယောက်ျားများစွာ ရှိသည်၊ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ချမ်းသာသော ဇနီးမယားဖြစ်နိုင်ဆဲပင်!

လင်းဟုန်နသည် မိမိကိုယ်ကို အားပေးကာ စွင်းမိသားစုကို မပြောဘဲ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့သည်။

သူမဆန္ဒအတိုင်း လင်းဟုန်နသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ နည်းပညာ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ အမှန်တကယ် တက်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူမ၏ အဓိက ဘာသာရပ်မှာ ဝက်မွေးမြူခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော်လည်း ၎င်းသည် နည်းပညာ အလယ်တန်းကျောင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထို့အပြင် လင်းယောင်သည် ယခုနှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ မဖြေဆိုခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏မတ်သည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ အောင်ပြီး ကောလိပ်ကျောင်းသား ဖြစ်နေဆဲပင်။

လင်းဟုန်နသည် ရွှင်မြူးလျက် လင်းယောင်ကို နှလုံးသားထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေလေသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း ဉာဏ်ပညာတော့ မရှိပေ။ ချည်မျှင်စက်ရုံတွင် ဒါရိုက်တာတစ်ဦးဖြစ်ရခြင်းက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ အဆုံးတွင် သူမသည် မွဲတေသော အလုပ်သမားတစ်ဦးဖြစ်နေဆဲပင်။

သူမကဘယ်လိုလဲ? နည်းပညာ အလယ်တန်းကျောင်းတက်ပြီးနောက် ချမ်းသာသူများကို ရှာဖွေရန် အလွန်အဆင်ပြေသည်။ သူမသည် အိမ်ပြန်ကာ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ထုပ်ပိုးကာ ကျောင်းစတက်ရန်အတွက် ကျောင်းသို့ သတင်းပို့ရန် စောင့်နေခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မသေနိုင်သော အမေစွင်းသည် သူမဝှက်ထားခဲ့သော အကြောင်းကြားစာကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိရှိသွားပြီး စွင်းမိသားစုတွင် စစ်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အဖွားက "မျက်နှာပေါ်က အရေးအကြောင်းတွေ အများကြီးရှိတဲ့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က နည်းပညာ အလယ်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေတယ်၊ အသက်ကြီးလွန်းနေပြီကို နည်းပညာ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ကျောင်းတက်ချင်နေတာလား။ ဝက်မွေးမြူနည်းကို သင်ယူချင်တာလား။ နေ့တိုင်း ဒီလိုအဝတ်အစားတွေ ဝတ်တာ အံ့သြမိတယ်။ နင် ဒီလိုတွေဝတ်စားပြီး လင်ငယ်နဲ့ စကားပြောဖို့ နည်းပညာ အလယ်တန်းကျောင်းကို မသွားသင့်ဘူး။"

အဖွားစွင်းက လူတွေကို အကဲဖြတ်တာ ကောင်းတယ်လို့ပြောလို့ မရပေ။ သူမပြောပြီးနောက်တွင် လင်းဟုန်နသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စကားပြောရန် ယောက်ျားတစ်ဦးကို ရှာဖွေနေသည့်အတွက် ရှက်စိတ်၊ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။

"အမေ၊ ရှင့်စိတ်တိုင်းကျ ပြောပြီး တခြားသူတွေရဲ့ခေါင်းကို အပြစ်မတင်နဲ့၊ ကျွန်မ ဘာလို့ လူလတ်ပိုင်းမိန်းမဖြစ်ရတာလဲ"

ပြောရရင် ရှင်က မသေနိုင်တဲ့သူပဲ။

လင်းဟုန်နသည် ယောက္ခမကို စိတ်ထဲတွင် ကြိမ်းမောင်းသည်။

အဖွားက သူ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး "နင်ရှက်လွန်းလို့ ဒေါသအရမ်းထွက်နေတာလို့ ပြောပါလား။ ဘာလို့ နင် သေးတော့ပေါက်ပြီး မျက်လုံးကို မဖွင့်တာလဲ။ နင်က အပြင်ထွက်ပြီး နင့်ကိုနင် ရောင်းစားမဲ့ ကောင်မမျိုးလေ၊ တခြားဘယ်သူမှ မလိုချင်ဘူး။ အိမ်မှာပဲနေ၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီအရှုပ်တော်ပုံတွေအားလုံးကို ငါပြောလိုက်မယ်။"

လင်းဟုန်နသည် ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ သွားများကို ကြိတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏စကားထဲတွင် တစ်ခုခုရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်းတွင် အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးကြား တန်းတူညီမျှမှုကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သော်လည်း လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများတွင် အမျိုးသမီးများ၏ အလုပ်များကို ပြသသည့် ပိုစတာများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။

လင်းဟုန်နသည် အလားအလာရှိသော ဒုမြို့တော်ဝန်နှင့် နီးစပ်ချင်သော်လည်း ဒုမြို့တော်ဝန်က သူမအား လုံးဝ မကြည့်ပေ။

လင်းဟုန်နသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ တစ်ခါက ဒုမြို့တော်ဝန်ထံ သွား၍ ဖြားယောင်းသော်လည်း အဖွားအိုက သူ့ကို မြင်သွားသည်။ အပြင်မှာ လူဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ အဖွားအိုက သူ့ကို ပါးရိုက်ခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နကို ရိုက်နှက်တဲ့ မိဘတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိကြဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စွင်းကျားလျန်သည် သူ့ဇနီးကို ဂရုတစိုက်နေရန်နှင့် မိန်းမလည် မဖြစ်စေရန် သိမ်မွေ့သောနည်းဖြင့် သတိပေးခဲ့သည်။

စွင်းကျားလျန်သည် အိမ်စောင့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာသော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက် အနေဖြင့် လေးစားမှုများစွာရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုညက သူသည် လင်းဟုန်နကို ရိုက်ခဲ့သည်။ လင်းဟုန်နသည် နည်းပညာ အလယ်တန်းကျောင်းတက်ခွင့်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါတွင် သူမအား ထပ်မံရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

လင်းယောင်နှင့် ကုရှီအန်းတို့သည် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ စာတိုက်နှင့် ကြေးနန်းတက္ကသိုလ်သို့ သွားရောက် လည်ပတ်ရန် အချိန်ယူခဲ့ကြသည်။

စာတိုက်နှင့် ကြေးနန်းတက္ကသိုလ်သည် ပြည်နယ်မြို့တော်ဟောင်းတွင် တည်ရှိသော ရာစုနှစ်တစ်ခုရှိ ကျောင်းဖြစ်သည်။ အစိမ်းရောင်သစ်ပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး စိမ်းလန်းသောအရိပ်တွင် တည်ရှိပြီး ဤနေရာတွင် ထူးဆန်းစွာ အနီရောင်အုတ်တိုက်များက ဟိုဟိုဒီဒီ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ယနေ့ခေတ် ကောလိပ်ကျောင်းသားများသည် အားကောင်းသော ပညာရေးပုံစံရှိသည်။ နိုင်ငံတော်က ကောလိပ်တက်ဖို့ နေထိုင်စရိတ် ထောက်ပံ့ပေးသည်။ ကျောင်းက ပါမောက္ခတွေကိုလည်း အရမ်း လေးစားကြသည်။ နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်တွေမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပညာရေးဆိုင်ရာ အဖြစ်အပျက်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ကုရှီတုန်း ကောလိပ်တက်ပြီးနောက် သူသည် ကျောင်းတွင် အစားအသောက်နှင့် တည်းခိုနေထိုင်ခဲ့ပြီး အတန်းဖော်များနှင့် ပေါင်းဖက်ခဲ့သည်။ အရမ်းကိုက်ညီကြသည်။

မနက်တိုင်း ကျောင်းဝင်းထဲက သစ်ပင်တွေမှာ စာအုပ်တွေဖတ်ကြသည်။ စာဖတ်ခန်းက နေ့တိုင်း အမြဲပြည့်နေသည်။ ထိုင်ခုံရှာမရတဲ့သူတွေကတော့ ထောင့်မှာထိုင်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ စာလေ့လာကြသည်။

စာတိုက်နှင့် ကြေးနန်းတက္ကသိုလ်သည် နိုင်ငံတော်၏ ထောက်ပံ့ငွေများကို ရရှိရုံသာမက ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုများမှ ကျောင်းသားများကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် ကျောင်းမှလည်း ငွေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

နိုင်ငံတော်က ကျောင်းသားများကို အစားအသောက်တံဆိပ်ခေါင်းများတွင် လစဉ် ၁၅ ယွမ် ထောက်ပံ့ပြီး မိသားစု စားဝတ်နေရေး အခက်အခဲရှိသူများကို ယွမ်အနည်းငယ်မှ အဆင်ပြေနိုင်သည့်အထိ ထောက်ပံ့ပေးသည်။

ကုရှီတုန်းသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အတန်းတွင် နှစ်အတော်ကြာ ကားမောင်းခဲ့ပြီး သူ၏ လစာသည်လည်း အနည်းငယ်ပဲ မဟုတ်ပါပေ။ သူက အိမ်ကို ကျောင်းစရိတ် ပေးခိုင်းစရာ မလိုပေ၊ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံက လုံလောက်သည်။

၁၉၇၈ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီတွင် သမ်းကုန်း၏ ဥက္ကဌအောက်မှာ ပါတီဗဟိုကော်မတီသည် ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက် ‌ဗဟိုကော်မတီ၏ တတိယအကြိမ်မြောက် မျက်နှာစုံညီအစည်းအဝေးကို ကျင်းပခဲ့ပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာရေး ကြီးမားသော တောင်းဆိုချက်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်တွင်ပင် ရှောင်ကန်းကျေးရွာတွင် အကြီးစားကန်ထရိုက်လုပ်ငန်း အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ပြည်နယ်အစိုးရမှ ထောက်ခံအားပေးခဲ့ကာ ကျေးလက်ဒေသအများစုသည် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုစီအတွက် ထုတ်ကုန်ထွက်ရှိမှုကို အာမခံသည့် အိမ်ထောင်စုစာချုပ်စနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ကွန်မြူနတီသည် သမိုင်းဝင်ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် စတင်ခဲ့ပြီး တရုတ်နိုင်ငံမှ စတင်ထိုးဖောက်ရန် ပထမခြေလှမ်းကို စတင်ခဲ့သည်။

နောက်နှစ် မတ်လတွင် ချည်မျှင်အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာအဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီသော လင်းယောင်သည် နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး စက်ရုံဝန်ထမ်းများအားလုံး၏ မဲပေးမှုအစည်းအဝေးကို အောင်မြင်ခဲ့သည်။ အောင်ပွဲရနှုန်းဖြင့် သူမသည် အတိုးတက်ဆုံး နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒကို နှိုးဆွပေးသည့် ချည်ထည်အထည်အလိပ်စက်ရုံ၏ နိုင်ငံပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ပူးတွဲစတော့ရှယ်ယာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို စတင်ခဲ့သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးစက်ကိရိယာများနှင့် ပြည်တွင်းပြည်ပရှိ ကုန်သည်များနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ အဆက်အသွယ်များ တိုးပွားစေသည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီရှိ ချည်မျှင်စက်ရုံ၏ လုပ်ငန်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာကာ စက်ရုံဝန်ထမ်းများ၏ အိတ်များဖောင်းပွလာပြီး မူလက ၎င်းကို ဆန့်ကျင်သော ရှေးရိုးစွဲဝါဒီများက အသံများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။