အခန်း (၁၃၂)

၁၉၆၀ နှင့် ၁၉၇၀ ခုနှစ်များတွင် နိုင်ငံပိုင် ချည်မျှင်စက်ရုံကြီးတစ်ခုအနေဖြင့် ထမင်းဇလုံဖြစ်လာသည်။ နိုင်ငံတော်ကို ကျွေးမွေးနိုင်တဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဟာ သူ့တစ်သက်လုံး အစားအသောက်နဲ့ အဝတ်အစားအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး။

အခုအရာတွေက မတူဘူး။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာပြီးချိန်မှစ၍ နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများသည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် စက်ရုံများ ဆောက်လုပ်ရန် လာရောက်ကြပြီး အဓိက စက်ရုံများ နေရာအနှံ့ ဖြန့်ကျက်လာခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားထုတ်လုပ်သူများတွင် ခိုင်မာသောရန်ပုံငွေများ၊ ပထမတန်းစား ကုန်ထုတ်ကိရိယာများနှင့် အဆင့်မြင့်စီမံခန့်ခွဲမှု သဘောတရားများရှိသည်။ နိုင်ငံပိုင်စီးပွားရေးပုံစံဟောင်းကို ရင်ဆိုင်ကြရသည်။ စက်ရုံက အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှုရှိသည်။

သံမဏိစက်ရုံနှင့် ချည်မျှင်အထည်အလိပ် စက်ရုံများသည် ယွင်ရွှေကောင်တီတွင် ထိပ်တန်းစက်မှုလုပ်ငန်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲက တစ်ခုက အကျိုးအမြတ် မရသေးသရွေ့ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်တွေက စိတ်ပူပြီး အိပ်မပျော်ကြပေ။

တောင်ပိုင်းကို အထူးစီးပွားရေးဇုန်အဖြစ် ပိုင်းခြားထားသည်ဟု ကြားသိရသည်။ အနာဂတ်တွင် အထူးဇုန်များ၏ စီးပွားရေးတိုးတက်မှုကို လျှော့တွက်၍မရပါ။

အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော ခေါင်းဆောင်အဖွဲ့သည် နိုင်ငံပိုင် စက်ရုံများ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံအားပေးခဲ့သည်။ စက်ရုံတစ်ခုစီ၏ ခေါင်းဆောင်များကို စည်းရုံးရန်အတွက် သုံးရက်တစ်ခါ အစည်းအဝေး တစ်ကြိမ်နှင့် ငါးရက်တစ်ခါ အသေးစား အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် စက်ရုံတစ်ခုစီ၏ ခေါင်းဆောင်များ၏ သဘောထားမှာလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်လာပြီး မုန်တိုင်းကျနေရင်တောင် စောင့်ဆိုင်းကြည့်ရှုရမည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ချည်မျှင်စက်ရုံသည် ဝန်ထမ်းအားလုံးကို အစည်းအဝေးခေါ်ယူရာတွင် ဦးဆောင်နိုင်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ဘဲ၊ နိုင်ငံပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၏ ပူးတွဲပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမှတစ်ဆင့် အဓိကရှယ်ယာရှင်များကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်အတွင်း စက်ရုံ၏ အကျိုးခံစားခွင့်များသည် နှစ်ဆများစွာတိုးလာပြီး အလုပ်သမားများ၏ လုပ်ခများလည်း တိုးလာခဲ့သည်။ အများကြီးရလာကြသည်။

လက်ထောက်ဒါရိုက်တာလင်းသည် စက်ရုံရှိ နည်းပညာရှင်များနှင့် အလုပ်သမားများအား စက်ရုံတွင်း နည်းပညာပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရန် တွန်းအားပေးရန်အတွက် အဆင့်မြင့် တစ်ဦးချင်းစနစ်တစ်ခုကိုလည်း ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ နည်းပညာပြိုင်ဆိုင်မှုတွင် မည်သူဖြစ်ပါစေ ၎င်းတို့သည် ဘောနပ်စ်များရရှိရုံသာမက သက်ဆိုင်ရာဌာနများသို့ ပြောင်းရွှေ့လုပ်ကိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း ချည်ထည် အထည်အလိပ် စက်ရုံမှ ဝန်ထမ်းများသည် ကြက်သွေးများကို ထုတ်ယူ သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ စက်ရုံမှထုတ်သော နည်းပညာဆိုင်ရာ လက်စွဲစာအုပ်များကို ယူ၍ အထပ်ထပ်အခါခါ ဖတ်ကြသည်။ ဝန်ထမ်းများသည် နေ့ဘက်တွင် အလုပ်သွားကာ ညဘက်တွင် လက်စွဲစာအုပ်များကို ရွတ်ဆိုကြသည်။ ပင်ပန်းပေမယ့်လည်း အကောင်းဆုံး ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတုန်းပင်။ အနာဂတ်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ဘဝအတွက် အတွေးအမြင်တွေနဲ့ ဘယ်သူမှ ခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားရမှာ မဟုတ်ပေ။

ချည်မျှင်အထည်အလိပ်စက်ရုံမှ အရာရှိများနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ စက်ရုံခေါင်းဆောင်များက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရယ်မောကြပြီး ချည်မျှင်အထည်အလိပ်စက်ရုံအား မီးစိမ်းပြရုံသာမက ခရိုင်အတွင်းရှိ ပြည်သူများကလည်း ချည်မျှင်အထည်အလိပ်စက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်ရန် သူတို့ဦးနှောက်ကို အရှိန်မြှင့်ခဲ့ကြသည်။

အခြားစက်ရုံများမှ ခေါင်းဆောင်များက အဆုံးမရှိ ညည်းညူကြသည်။ ဒီအကြောင်းကို သူတို့သိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကို လိုက်နာကြလိမ့်မည်။

အခုက ရင်းနှီးမြုပ်နှံဖို့ ခက်သည်။ ချည်ထည်အထည်အလိပ်စက်ရုံတွင် အဓိကရှယ်ယာရှင်အဖြစ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူမှာ ယခင်က ခရိုင်အတွင်းရှိ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ကောင်းမိသားစုဖြစ်သည်။

ကောင်းမိသားစုသည် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းလာခဲ့သော်လည်း လက်ရှိ ကောင်းမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင် ကောင်းဝမ်ပင်း သည် အမှန်တကယ်ပင် သြဇာကြီးမားသည်။ သူ့မိသားစုသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီး နှစ်နှစ်အတွင်းတွင် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်များရှိ စွန့်ပစ်မြေကွက်အများအပြားကို လျင်မြန်စွာ ဝယ်ယူပြီး စက်ရုံများ တည်ဆောက်ရန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ စီးပွားရေးအသိုင်းအဝိုင်းကို ကောင်းမိသားစုက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ခြေထောက်ကို တစ်ကြိမ်လှမ်းပြီး သုံးကြိမ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

စက်ရုံလက်ထောက်ဒါရိုက်တာလင်းက ကောင်းမိသားစုနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးရှိလဲ မသိပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချည်ထည်အထည်အလိပ်စက်ရုံသည် အောင်မြင်သောပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမှ ငွေများစွာရခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ကူကယ်ရာမဲ့သလိုသာ ခံစားရနိုင်သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာပြီးနောက်တွင် ထူးခြားစွာ စကားပြောဆိုသော အဝါရောင်ဆံပင်နှင့် အပြာရောင်မျက်လုံးများရှိသော နိုင်ငံခြားသားများသည် မြို့ကြီးများသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာကာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားလည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

နားလည်သောမိဘအချို့သည် သားသမီးများ၏ အင်္ဂလိပ်စကားပြောကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အာရုံစိုက်ကြသည်။

အထက်တန်းကျောင်းတက်နေတဲ့ မောင်နှမနှစ်ဖြစ်သည့် ကုသို့သို့၊ ယွမ်ယွမ်ကလည်း အရမ်းစိတ်ဝင်စားသည်။ သူတို့သည် နံနက်တိုင်း နိုင်ငံခြားဘာသာစကား စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ သူတို့ခေါင်းကို ယမ်းရင်း ရေဒီယိုနှင့်အတူ အင်္ဂလိပ်ဖတ်ကြသည်။

မောင်နှမတွေသည် စကားစလေ့ကျင့်နေသောကြောင့် ကျန်းဆွေ့လန်သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အဖွားကြီးသည် တစ်သက်တာလုံး တရုတ်စကားသာ နားထောင်တတ်ပြီး သူမသည် ငှက်ကလေးတွေ တေးဆိုသံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်သလိုပင်... အင်္ဂလိပ် ဒီတေးဆိုသံတွေက ဘာလဲ။

နောက်ပိုင်းမှာ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုက အဖွားကြီးကို အထူးရှင်းပြသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် အင်္ဂလိပ်စကားသည် နိုင်ငံခြားသားများပြောသည့် စကားဖြစ်သည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ အမိမြေကို တည်ဆောက်ဖို့ နိုင်ငံခြားသားတွေဆီက ငွေရှာချင်ရင် ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာ မသိရင် ဘာလုပ်မလဲ။

အဖွားကြီးကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူမ ယောက်ျားသည် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံခဲ့သည်။

သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ်သည် သူတို့ အားလပ်ချိန်တိုင်းတွင် စကားပြောလေ့ကျင့်လေ့ရှိပြီး လမ်းကြားတွင် အနားယူချိန်ရောက်သောအခါ လမ်းကြားရှိ အိမ်နီးချင်းများကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် အသံကို လျှော့ချသည်။

တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ ၁၁ ကြိမ်မြောက် ဗဟိုကော်မတီ၏ တတိယအကြိမ် စုံညီအစည်းအဝေးအပြီးတွင် ကျေးလက်ဒေသရှိ လယ်မြေများကို အိမ်ထောင်စုတစ်ခုချင်းစီသို့ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ပြည်သူများသည် စွမ်းအင်ပြည့်ဝပြီး ၎င်းတို့၏ မိသားစုဘဝများသည် ပိုမိုလွယ်ကူလာခဲ့သည်။

ဦးလေးကျန်းသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ်မှ အနားယူပြီး ဦးလေးကျန်းနှင့်အတူ ဝက်ခြံဖွင့်ခဲ့သည်။

ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်သည် အသက်ကြီးတာကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ကြပြီး သူတို့ခြေထောက်ကို ချိတ်ကာ ဖရဲစေ့ကို စားပြီး အိမ်တွင် ထိုင်ရသည့် နေ့များကို မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် အနည်းငယ် အလုပ်များပြီး သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဦးလေးရဲ့မိသားစုက ဝက်ခြံဖွင့်ပြီး အစပိုင်းမှာ ရန်ပုံငွေရှာဖို့ အခက်အခဲ ကြုံခဲ့ရတာ မလွဲမသွေပင်။

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် လင်းယောင်တို့သည် လိပ်ပြာကိတ်မုန့်များနှင့် သစ်သီးများကိုဝယ်ပြီး ကျေးလက်သို့သွားရန် အချိန်ယူခဲ့ကြသည်။

ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမတို့ အိမ်တံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အကြီးဆုံး အဒေါ်နဲ့ ဒုတိယ အဒေါ်တို့က အိမ်၌ ထင်းခြောက်တွေ သယ်နေကြသည်။ သူတို့ညီမ တံခါးဝကို လာနေတာကို တွေ့တော့ သူတို့သည် အလုပ်ကို အမြန်ချပြီး လက်ဖက်ရည်နဲ့ ကြက်သားကိတ် ဧည့်ခံကြသည်။ နွေရာသီအစောပိုင်းတုန်းက ထျန်းအာရဲ့နဖူးမှာ ချွေးပါးပါးလေး ထွက်နေခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က သူ့ယောင်းမကို အလုပ်ရှုပ်နေတာ ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ အဲဒါက ဘာမှ အရေးမကြီးပါပေ။ သူမသည် အဆာပြေမုန့်အချို့ဝယ်ပြီး စားကြည့်ရန် သူ့မိဘများထံ ပေးခဲ့သည်။ သူမ နောက်မှ ပြန်လာမည်။

"အဲဒါ အဆင်မပြေဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် လက်ဖက်ရည်မသောက်ဘဲ ဘယ်လို ထွက်သွားမှာလဲ"

အကြီးဆုံးအဒေါ်က သူမမျက်နှာကို ပုဝါနဲ့ သုတ်နေရင်း ဒုတိယအဒေါ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ကို တိတ်တဆိတ်သွားကာ တရုတ်နံနံပင်ကို တောင်းများများကို ခူးလိုက်သည်။ "ဆွေ့လန်၊ အိမ်မှာ ဘာကောင်းတာမှ မရှိဘူး၊ လက်တစ်ဆုပ်စာ တရုတ်နံနံပင် နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ အိမ်ပြန်ယူသွား။ ဖက်ထုပ်တွေက အရမ်းအရသာရှိတယ်"

ကျန်းဆွေ့လန် ကြည့်လိုက်တော့ ရေညှစ်ထုတ်ထားတာကြောင့် တရုတ်နံနံပင်က အရမ်းနုနေသလို ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အစ်မနှစ်ယောက်ရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးမှုကောင်းတာကို ဝမ်းသာအားရ ချီးကျူးနေတုန်းပါပဲ။

အဖွားကျန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ လင်းယောင် ယူလာပေးသော လိပ်ပြာကိတ်မုန့်ကို ကိုက်ယူပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူကာ တစ်ခွက် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ပျားရည်၏ မွှေးရနံ့က သင်းပျံ့နေသည်။ သူမ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်နှင့် အရည်ပျော်ကျကာ ချိုမြိန်သွားသည်။ ပါးစပ်ကိုလွှမ်းမိုးလိုက်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က သူ့ယောက်မနဲ့ စကားပြောပြီး သူ့အိတ်ထဲက စုစည်းထားတဲ့ အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ထုတ်ကာ သူ့ယောက္ခမဆီ ပေးလိုက်သည်။

မိသားစုက တကယ်ကို ပိုက်ဆံမရှိလို့ ကျန်းမိသားစုရဲ့ အဒေါ်နှစ်ယောက်က လက်ခံလိုက်သည်။

မိသားစု စကားပြောနေချိန်မှာ ဒုတိယအဒေါ်က အပြင်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပိတ်ပြီး "ယောင်ယောင်၊ မင်းယောက္ခမက ငါ့ကို ကောက်ညှင်းဆန် ကီလိုဂရမ် အများကြီး ပို့ပေးထားတာကို ကောက်ညှင်းမုန့် လုပ်လိုက်တယ်။ မင်း တစ်ပန်းကန် ယူသွားပြီး ယွမ်ယွမ်၊ သို့သို့နဲ့ မင်းအမေနဲ့ အတူတူ မြည်းကြည့်။ အိမ်မှာ သရေစာတွေလည်း ရှိတယ်ဆိုတော့ မင်း ယူသွားလို့ရတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဒုတိယအဒေါ်သည် အနောက်ဘက်ရှိ အခန်းငယ်လေးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ တိုးညှင်းသောအသံကို သူမကြားလိုက်ရပြီး တောင်းသေးသေးလေးကို ထမ်းကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် လည်ပင်းကို ဆန့်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကောင်းတာပဲ၊ သူတို့မှာ ကောက်ညှင်းကိတ်၊ ဖရဲသီးစေ့ကြော်၊ မြေပဲနဲ့ အာလူးခြောက်တွေ အကုန်ရှိသည်။

"ယောင်းမ အိမ်မှာ ဒါတွေ ရှိတယ်။ ကလေးတွေအတွက် သိမ်းထားလိုက်"

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ထိုဖရဲသီးစေ့ သို့မဟုတ် မြေပဲများကို မလိုချင်ပါ။

လင်းယောင်က ကောက်ညှင်းကိတ်က အရမ်း အဖိုးတန်လို့ သူမ မယူနိုင်ပါဘူးလို့ ပြောသည်။

ဒုတိယအဒေါ်ဖြစ်သူက ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်ကာ လင်းယောင်၏ နဖူးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်ပြီး "အရူး၊ မင်းက တော်တော်ကို ဉာဏ်ကောင်းပုံနဲ့ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတာ မင်းဘာလို့ သတိမထားမိတာလဲ! ဒါဆို... ကောက်ညှင်းကိတ်ကောင်းကောင်းကို ကြော်၊ အိုးတစ်လုံးထဲမှာ သကြားအညိုနဲ့ ဖုံးတာက ခွန်အားနဲ့ သွေးတွေကို အာဟာရဖြစ်စေဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒါတွေက ငါတို့ အမျိုးသမီးတွေတွက် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့။ အိမ်မှာ ယောက်ျားလေးတွေက တောင်းနှစ်တောင်းလောက်ကို တစ်နေ့တာလုံး စားသောက်နေကြတာ။ အိမ်မှာ ရာသီဥတု ဖောက်ပြန်ရင် ကပ်စေးကနည်းသွားပြန်ရော မင်းပြင်ဖို့လိုသေးတယ်! ငါတို့ မိန်းမတွေက ပြင်ရမယ်။ ငါတို့က အိမ်အလုပ်တွေလုပ် နေ့တိုင်း စိတ်ပူပြီး လတိုင်း သွေးထွက်နေရတာ။ မင်း ဘာလို့ ကောင်းကောင်းမစားချင်ရတာလဲ။ မင်းကို ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါ့မိသားစုက ပို့လိုက်တဲ့ ကောင်းတဲ့ အရာတွေကို အဒေါ်ပေးချင်တဲ့ သူတိုင်းကို ပေးခဲ့တယ်၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးကိုလည်း ငါ တစ်ခါမှ မပေးဖူးဘူး။ ယောက်ျားတွေ အားလုံးက ခွေးတွေ။ ငါတို့မိန်းမတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသနားရင် ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို သနားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် လင်းယောင် - "ဒါက အရမ်းကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်"

တစ်ဖက်မှ အဒေါ်က သဘောတူသည်။

ဒါနဲ့ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမတို့သည် ဒုတိယအဒေါ်ပေးခဲ့တဲ့ ကောက်ညှင်းကိတ်ကို နှစ်ဖက်လုံး ရွှေညိုရောင်သန်းလာသည်အထိ အိုးသေးသေးလေးထဲမှာ ကြော်လိုက်သည်။ ထမင်းစားတဲ့အခါ ကောက်ညှင်းကိတ်ကို ကိုင်ပြီး သကြားညိုနဲ့ လှိမ့်ဖို့ တူတွေ သုံးကြသည်။ သကြားအညိုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပါးစပ်ကို နွေးထွေးစေသည်။ ကိုက်လိုက်သောအခါတွင် နှင်းဖြူဖြူနှင့် ကြည်လင်သော အသားတစ်ပိုင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ မည်မျှမွှေးသည်ဟု မပြောနိုင်ပေ။

ယွမ်ယွမ် အပါအဝင် ကုမိသားစုမှ အမျိုးသမီး မိသားစုဝင်များသည် ချိုမြိန်သော ကောက်ညှင်းမုန့်များနှင့် ပြည့်နေသည်။ ကြောင်ဝတုတ်နို့မီတောင် ကောက်ညှင်းကိတ်ပေါ်က သကြားညိုကို ယက်သည်။

အဖိုးကြီးမန်ဆန်နဲ့ သူ့ကလေးသုံးယောက်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။

ဘာကြောင့်လဲ မမေးနဲ့၊ ခွေးများနှင့် ယောက်ျားများသည် အစာစားရန် မထိုက်တန်ပါ။

သားအဖသုံးယောက်ကို လျော်ကြေးပေးဖို့ လင်းယောင်က ငါးစွပ်ပြုတ်ကို အထူးချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။

ငါးစွပ်ပြုတ်သောက်ရတာကြောင့် သုံးယောက်သားက အရေးမပေးခံရတာတော့ မဟုတ်ပါပေ။

ဇူလိုင်လ နွေရာသီအားလပ်ရက်အတွင်း လင်းယောင်သည် ကုန်ပစ္စည်းဖလှယ်မှု အစည်းအဝေးတစ်ခုကို တစ်ပတ်ကြာကျင်းပရန် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းနဲ့ သူ့ဇနီးဟာ အိမ်ထောင်သက် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီ။ လေ့ကျင့်ရေးနဲ့ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အပြင်ထွက်တာကလွဲရင် သူတို့က အမြဲတမ်း ခွဲလို့မရပေ။

လင်းယောင်သည် တစ်ကြိမ်လျှင် ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ကြာသွားသော်လည်း ထွက်ခွာရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ်က သူတို့အမေကို မသွားစေချင်ဘူးလို့လည်း ညည်းညူခဲ့ကြသည်။

ကုမန်ဆန်နဲ့ သူ့ဇနီးတို့ဟာ အေးအေးဆေးဆေး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေခဲ့ကြသည်။

ကောင်းပြီ၊ မိသားစုလေးယောက်လုံး ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားကြရအောင်။

သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ်သည် နွေရာသီအားလပ်ရက်ဖြစ်သည်။ ကုရှီအန်းသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ပြောင်းရွှေ့မိန့်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ စက်တင်ဘာလတွင် ပြည်‌နယ်မြို့တော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဌာန၏ အထူးရဲတပ်ကြပ်မှူးအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူနဲ့အတူ ကြီးကြပ်မှုနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့ဆီ ပြောင်းရွှေ့ခံရတာက အစ်ကိုကြီးထို့ထို့၊ ရွှီရှန်းချန်ပါ။

ဒါက လင်းယောင်သည် မိသားစုနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကြား ရွေးချယ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဘုရားသခင်က သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ထားသလားမသိပေမယ့် လင်းယောင်ကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်မချသေးပါပေ။ ပြည်နယ်မြို့တော် ချည်ထည်အထည်အလိပ်စက်ရုံမှ သတင်းထွက်လာသည်။ အခု စက်ရုံမှာ ဒါရိုက်တာတစ်ယောက် လစ်လပ်နေသည်။ ကောင်းဝမ်ပင်းသည် သူမဆီကို အခွင့်အရေးကို ဖြန့်ကျက်‌ပေးပြီး လင်းယောင်ကို သူ့အိမ်သို့ လာခိုင်းသည်။ စက်ရုံတစ်ခု၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်ရမည်။

သတင်းကောင်းနှစ်ပုဒ်က ကောင်းကင်ကနေ ကျလာသည်။ လင်းယောင်သည် စိတ်မလှုပ်ရှားသေးသော်လည်း မောင်နှမတွေဖြစ်သည့် သို့သို့ နှင့် ယွမ်ယွမ်သည် စကားပြောလာကြသည်။

ကုချွင်မေသည် လင်းယောင်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့သည်။

ယခုအခါ ပစ္စည်းတင်သွင်းခြင်းနှင့် စျေးကွက်ဖြန့်ချီရေးငှာနသည် စီးပွားရေး ကျဆင်းသွားကာ လူတိုင်း မနာလိုသည့် အလုပ်ကောင်း မဟုတ်တော့ပါ။

တစ်လလျှင် ယွမ်ငွေ ဒါဇင်နှင့်ချီသော ဝင်ငွေသည် အပြင်တွင် ဖရဲသီးစေ့နှင့် ရှောက်သီးများရောင်းတာလောက် မများပါ။

အစ်ကိုကြီးထို့ထို့၏ အပြောင်းအရွှေ့အမိန့် ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမဟည် ပစ္စည်းတင်သွင်းခြင်းနှင့်စျေးကွက်ဖြန့်ချီ‌ရေးငှာန အလုပ်မှထွက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို အိမ်တွင်ထုပ်ပိုးကာ ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ဘဝသစ်တစ်ခုစတင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ကန်တင်းဖွင့်ရန် စီစဉ်နေပြီပင်။ လင်းယောင်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာရင်း ဖုန်းကို တစ်ချက်နှိပ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ စုဆောင်းရင်း သက်တောင့်သက်သာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေဆဲပင်။

အဖေရွှီနဲ့ အမေရွှိီက မပြောင်းချင်ဘဲ သူတို့မွေးရပ်မြေကို မစွန့်ခွာနိုင်တာကြောင့် ယွင်ရွှေကောင်တီမှာ အငြိမ်းစားယူခဲ့ကြသည်။

ကုရှီအန်းနှင့် သူ့ဇနီးသည် အလျင်စလို ဆုံးဖြတ်ချက် မချဘဲ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်လည်ပတ်ရန် သားသမီးများကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် မိသားစုလေးယောက်သည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရထားစီးပြီး ဘူတာရုံသို့ မဝင်မီ ငါးနာရီ၊ ခြောက်နာရီကြာ စီးခဲ့ကြရသည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ မီးရထားဘူတာရုံတွင် လူများ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသည်။

ရထားဘူတာအနီးတွင် အနောက်တိုင်းပုံစံ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုရှိသည်။ ဘုရားကျောင်းရဲ့ ထပ်ခိုးမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ နာရီကြီးတစ်လုံးရှိသည်။ ၎င်းကို စကျင်ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မောင်နှမနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းတို့၏ မိဘများနှင့်အတူ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် အခြားကလေးများကဲ့သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်မရှိကြပါ။

ယွမ်ယွမ်သည် လင်းယောင်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့အမေကို တိုးတိုးပြောသည်။

"မေမေ၊ အဲ့အစ်ကိုက ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီ ဝတ်ထားတယ်၊ အစ်ကိုမှာလည်း တစ်ထည်ရှိတယ်"

လင်းယောင်သည် သူ့သမီး၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကာ ချော်လဲလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ကုရှီအန်းက သူမကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ကုရှီအန်းသည် လင်းယောင်ကို သူ၏လက်ရှည်များဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရထားဧရိယာတစ်ဝိုက်ရှိ ဖက်ရှင်ကျကျဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကြမ်းပြင်အရှည် ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီနှင့် မျက်မှန်တို့ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး၊ ရေဒီယိုများကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ဖက်ရှင်ကျကျ ဒစ်စကို ကနေကြသည်။

သူ့မိဘတွေ နှုတ်ဆိတ်နေချိန်မှာ ကုသို့သို့က အစပိုင်းမှာ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သူ့အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက ရှက်စရာရောဂါတစ်ခုပင်။ တီဗွီမှာ ကနေတဲ့လူငယ်ကို မြင်တော့ သူက တစ်ထည်ဝယ်ပြီး အိမ်ထဲမှာ ဝတ်သည်။ သူက အမြန်ချွတ်လိုက်ပြီး ဘောက်စ်အောက်ခြေကို ဖိလိုက်သည်။

ဒီမိန်းကလေး ယွမ်ယွမ်က ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာ ဘုရားသာ သိလိမ့်သည်။

ကုသို့သို့က ညည်းပြီး ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြသည်။ ချောမောသော လူငယ်လေး၏ နားရွက်များသည် သူ့လည်ပင်းအောက်ခြေအထိ နီရဲသွားသည်။

လင်းယောင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီ ဝတ်ထားတဲ့ သားဖြစ်သူကို သူမ ဆန့်ကျင်ပါပေ။ သူမသည် ဆံပင်ကောက်ကောက်၊ ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီဝတ်ကာ ရေဒီယိုကိုကိုင်လျက် ရင်ပြင်တွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ကခုန်နေသည့် သို့သို့အကြောင်း သူမ တွေးမိသည်။

အမေတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်ဘူး။

သူ့အစ်ကိုက နေမကောင်းဖြစ်တော့မှာကို မြင်တော့ ယွမ်ယွမ်က ဗိုက်ကို အမြန်ကိုင်လိုက်ပြီး ဗိုက်ဆာနေပြီလို့ ညည်းညူလိုက်သည်။

မိသားစု လေးယောက်သားသည် ရထားဘူတာအပြင်ဘက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဖက်ထုပ်များစားရန် သွားကြသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ဘေးဈေးဆိုင်ရှိ သိုးသားစွပ်ပြုတ်ကို ဆက်တိုက်ကြည့်နေသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အားရပါးရပြောခဲ့သည်။ "သိုးသားစွပ်ပြုတ် စားချင်လား က‌လေးမလေး"

ကုရှီအန်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့သမီးကို စားချင်လားလို့ မေးသည်။ ယွမ်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြချင်သော်လည်း သူမသည် ရထားပေါ်၌ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် အစာသွပ်ထားသော မုန့်ပေါင်းများ၊ ဝက်သားတုံးများ၊ ဝက်သားပြုတ်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် နေ့လည်စာဗူးကို စားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စားသည်။ ဘီစကွတ်......

သူမ တကယ် မစားနိုင်တော့ဘူး။

ကလေးမလေးက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မပြန်ခင် လာလည်ဦးမယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။

မိသားစု အပြင်သွားတဲ့အခါ မိဘတွေက သားသမီးတွေကို အရင်ဂရုစိုက်သည်။

ကုရှီအန်းက ဒီလိုမဟုတ်ပေ။ လင်းယောင်ကို ကာကွယ်ရင်း ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဘေးဖယ်ထားဖို့ စီစဉ်သည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်အတူထိုင်ပြီး ဖက်ထုပ်ကို ချစ်ခင်စွာစားကြသည်။

ဘူတာရုံ ဤဖက်ထုပ်ဆိုင်ရှိ စားဖိုမှူးသည် ဟင်းပွဲချက်ပြုတ်ရာတွင် အရမ်းတော်ပြီး သန့်ရှင်းသော ဖက်ထုပ်များ၊ ဝက်သားတစ်ဇွန်းနှင့် နံနံပင် ဖြန်းထားသောကြောင့် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ခရီးသည်များအားလုံး စားသုံးကြသည်။

လင်းယောင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် တူညီတဲ့ ငှက်ကလေးအစာအိမ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ပန်းကန်တစ်ဝက်လောက်စားပြီးတော့ သူမပြည့်သွားသည်။

ကျန်တဲ့ဟာကိုတော့ ကုရှီအန်းက ဆက်စားခဲ့သည်။

နောက်စားပွဲမှာထိုင်နေတဲ့ ယွမ်ယွမ်က သူ့အဖေက သူ့အမေရဲ့ကျန်ရှိတဲ့ ဖက်ထုပ်တွေကို ချွေတာနေတာကိုကြည့်ပြီး သနားစိတ်နဲ့ပြောသည်။

"အစ်ကို၊ ငါ မစားတော့ဘူး"

ဒီမိန်းကလေးဟာ အစာစားချင်စိတ်မရှိလို့ မဟုတ်ဘဲ ရထားပေါ်မှာ ဘီစကွတ်နဲ့ နံရိုးကြီးတွေကို စားခဲ့တာကြောင့် ဘာမှမစားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ကုမိသားစု၏ ကျင့်ဝတ်အရ ကလေးများသည် စားကြွင်းစားကျန် မထားနိုင်ပါ။

သူ့အစ်ကိုကို ကယ်တင်ဖို့သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ယွမ်ယွမ်က ဗိုက်ဆာတယ်လို့ မညည်းညူတော့ဘူး။

ကုသို့သို့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကံကြမ္မာအတွက် သူ့ကိုယ်သူ နုတ်ထွက်ပြီး ကျန်ဖက်ထုပ်တွေကို ရှင်းကာ သူ့ညီမကို ကူညီဖို့ သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။

ငယ်ငယ်ကတည်းက မောင်နှမတွေက မိဘတွေ စကားပြောနေရင် မနှောင့်ယှက်ရပေ။

ငယ်ငယ်က မောင်နှမတွေက အိမ်မှာရှိနေပြီး မိဘတွေက အပြင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ယွမ်ယွမ်က စိတ်​ပူ​နေပြီး သူ့အ​မေကို ဖုန်းဆက်​ချင်​သည်​။

ရင့်ကျက်သော ကုသို့သို့သည် သူ့ညီမ၏ပါးစပ်ကို ဖုံးထားသည်။

"..."

မောင်နှမတွေက အတိတ်အကြောင်းတွေးကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး အကူအညီမဲ့နေကြောင်းဖော်ပြရန် သူတို့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိဘများကြား ဆက်ဆံရေးသည် ချိုမြိန်လွန်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နိုင်သည်။

မိသားစု လေးယောက်က ဖက်ထုပ်တွေ စားပြီးသွားသည်။ ခရီးဆောင်အိတ်တွေသယ်ပြီး တည်းခိုခန်းဆီ လျှောက်လာရင်း ပြည်နယ်မြို့တော်က အသစ်ဖွင့်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးကို ဖြတ်သွားကြသည်။

မွေးရပ်မြေမှာ မွေးမြူထားတဲ့ ကြက်အိုတွေကို ခြင်းတွေသယ်လာတဲ့ အဒေါ်တစ်စုက သွားဝယ်သည်။ အဖွားအိုတစ်ယောက်က စျေးနှုန်းကိုကြည့်ကာ "တစ်ပြည်လုံး ကြက်တစ်ကောင်ကို နှစ်ယွမ်၊ ကြက်အိုမကြီးတစ်ကောင်က နှစ်ယွမ်ခွဲ၊ ဘာလို့ မညီမျှတာလဲ။"

ကြက်သမားက ရှင်းပြသည်။

"ဒါက ငါမွေးမြူထားတဲ့ ကြက်ကောင်းပဲ။ ပိုးကောင်တွေစားပြီး အာဟာရပြည့်တယ်"

"အာဟာရပြည့်ပေမယ့် ဈေးအရမ်းကြီးတယ်။"

အဒေါ်က ရုတ်တရက် အသံထွက်လာပြန်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ငါလိုချင်တဲ့ ကြက်အိုမကြီး ရောင်းပြီးပြီလား"

"ရောင်းပြီးပြီ၊ ရောင်းပြီးပြီ၊ ကြက်အိုမကြီးက အမြန်ဆုံးရောင်းရတယ်၊ မင်း မဝယ်ရင် တခြားသူ ဝယ်လိမ့်မယ်"

အဒေါ်က ကြက်ရောင်းသူနှင့် စကားများရန်ဖြစ်ကာ လက်လျှော့ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

ပူပြင်းသောနေ့တွင် လောင်ကု၏ မိသားစုသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မကြည့်ချင်သောကြောင့် တည်းခိုခန်းသို့ အမြန်သွားကြသည်။

ယနေ့ခေတ် တည်းခိုခန်းကို သစ်သားကြမ်းပြင်များ၊ လျှပ်စစ်မီးသီးများဖြင့် ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီး အခန်းတွင်းရှိ ၁၂ လက်မ ချန်ဖုန် အမှတ်တံဆိပ် စားပွဲပန်ကာကို လေအပြည့်ဖြင့် ဖွင့်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ပြီး အေးမြသောလေကို မှုတ်ထုတ်ခြင်းသည် အလွန်လန်းဆန်းစေသည်။

ကုရှီအန်းသည် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ရေသွားယူသည်။ လင်းယောင်သည် အထဲတွင် အနားယူလျက် သူပြန်လာရန် စောင့်ဆိုင်းကာ ကလေးများကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားပြီး ကြည့်ရှုချင်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူထွက်သွားပြီးတာနဲ့ ကောင်းဝမ်ပင်းနှင့်…. လင်းဟုန်န ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။