အခန်း (၁၃၃)

ယခုအခါ ပြည်နယ်မြို့တော်သည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး၏ ရွှေရောင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်များရှိ လျစ်လျူရှုထားသော စွန့်ပစ်မြေစာပုံကြီးများသည် နိုင်ငံခြားထုတ်လုပ်သူများအတွက် ရတနာသိုက်ဖြစ်လာသည်။

စျေးကွက်နှင့် အခွင့်အလမ်းများကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန် ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ၎င်း၏ စက်ရုံ၏ အတိုင်းအတာကို ချဲ့ထွင်ရုံသာမက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်ရန် မြေဧရိယာ အများအပြားကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သူသည် ပထမနှစ်ဝက်တွင် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများရှာဖွေရန် ဟောင်ကောင်သို့သွားခဲ့သည်။ နေရာတိုင်းတွင် အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများ၊ စည်ကားသော ဗစ်တိုးရီးယား ဆိပ်ကမ်းနှင့် နိုင်ငံခြားသားများ လာရောက် လည်ပတ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ လာမည့်ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်း တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး မြင့်တက်သွားပြီးနောက် အိမ်ခြံမြေနှင့် ခရီးသွားလုပ်ငန်း ထွန်းကားလာမည်ကို သူ ကောင်းစွာသိရှိခဲ့သည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ပထမဆုံး အကြီးစား အပန်းဖြေဥယျာဉ် တည်ဆောက်ရန် မြေကွက်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သူအရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေကာ ကုရှီအန်းရဲ့မိသားစုလေးယောက်ကို တွေ့ဖို့ သူ့အလုပ်များတဲ့အချိန်ဇယားထဲက အချိန်ကို ယူလိုက်သည်။

လင်းဟုန်နသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ခိုလှုံရန် ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ နည်းပညာ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ တက်ခွင့်ရခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ယောက္ခမက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ သူမသည် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

စွင်းကျားလျန်သည် သူမကို သုံးရက်တစ်ကြိမ် ရိုက်သည်။ အဖေစွင်းနဲ့ သူ့သားနှစ်ယောက် အိမ်မှာမရှိရင် လင်းဟုန်န နေ့တိုင်း ဒဏ်ရာတွေရလိမ့်မည်။

လင်းဟုန်နသည် သူမ၏ လမ်းဒါရိုက်တာအဖြစ်သာ ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။

သာမာန်အားဖြင့် ကောင်တီဒါရိုက်တာဖြစ်ခြင်းသည် အလုပ်ကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အသေးအဖွဲကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရသော်လည်း အကျိုးကျေးဇူးများမှာ ကောင်းမွန်ပြီး လစာမှာ တစ်လလျှင် ယွမ်ခြောက်ဆယ်ကျော်ရှိသည်။

၁၉၇၀ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းတွင် ယွမ်ခြောက်ဆယ်ကျော်ကို ကောင်းစွာသုံးစွဲနိုင်သည်။

လင်းဟုန်နသည် ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးများကို ချိန်ဆကာ သူမ၏သားနှစ်ယောက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏သားနှစ်ယောက် အကြီးဆုံးသား စွင်းထျန်းပေါင်သည် စွင်းကျားလျန်၏ သားအရင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယသား ကျွမ်းကျွမ်းက လင်းဟုန်နကိုယ်တိုင် မိခင်ဖြစ်သော်လည်း ဘယ်သူ့ဟာဖြစ်သည်ကို မသိဘဲ ဘွိုင်လာထုတ်လုပ်သူဟာ ဖြစ်နိုင်ချေများပါသည်။

သို့သော် ဤမြေးများ၏ မိသားစုဝင်များသည် မြေးနှစ်ယောက်လုံး ထပ်တူထပ်မျှ နာကျင်ရသည်ကို မသိကြပေ။

စွင်းထျန်းပေါင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ခဲ့ပြီး သူ၏အသွင်အပြင်သည် စွင်းကျားလျန်နှင့် တူသည်။ သူသည် ပျော့ညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လင်းဟုန်နနှင့် မရင်းနှီးသော်လည်း အမေစွင်းနှင့် အလွန်နီးစပ်ပါသည်။

အမေစွင်းသည် အိမ်တွင် အနားယူခဲ့ပြီး စွင်းထျန်းပေါင်သည် သူမ၏နောက်လိုက်လေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အမေစွင်းက မီးဖိုချောင်မှာ ချက်ပြုတ်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်သည်။ စွင်းထျန်းပေါင်ဟာ ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ပြီး ဘေးအိမ်က ကလေးတွေလို ပြေးမဆော့နိုင်တာကြောင့် စာအုပ်ဖတ်နေတဲ့ ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့ရသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် လမ်းပေါ်၌ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသည့် ကလေးများ၏ အသံကို ကြားရသည်။ စွင်းထျန်းပေါင်သည် တစ်ခါတစ်ရံသာ နားထောင်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ပြန်သွားဖတ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်တွင် စွင်းမိသားစုသည် ယခင်ကလောက် မချမ်းသာခဲ့ပေ။ အမေစွင်းက ကောက်ကျစ်ပြီး ဒေါသကြီးသည်။ သူက သူ့မြေးအကြီးဆုံးအကြောင်းပဲ ပြောသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

အမေစွင်းသည် အပြင်လူများရှေ့တွင် စွင်းထျန်းပေါင် ကို ချီးကျူးခဲ့သည်။

"...ကျွန်မ ထျန်းပေါင်က ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ထက်မြက်တယ်။ သူ့အဖိုးက သူ့ကို သိပ်သင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကလေးက နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက်မှာ စာအုပ်စင်ပေါ် စာအုပ်တွေယူဖို့ တလှုပ်လှုပ်နဲ့လေ။ သူ့အဖိုးက လက်ရေးလှရေးရင် ထျန်းပေါင်က အဲ့နားမှာပဲ။ အိမ်မှာနေရင်းနဲ့ သူက ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေပြီး ဒီစကားလုံးတွေကို ဘယ်လိုအသံထွက်ရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောကြဘူး။ နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်နေတော့ သူက သူ့ဘာသာ သင်ယူတယ်လေ……"

အစပိုင်းမှာတော့ စွင်းမိသားစုရဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေက ဒီစကားကိုကြားတဲ့အခါ မျက်နှာမှာ ဘာမှမပြောဘဲ စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။

ဖရဲသီးရောင်းတဲ့ အဖွားနဲ့ အဖွားတို့ကို စဉ်းစားကြည့် ဝယ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားလုံးထုတ်တယ်။

စွင်းထျန်းပေါင် မူလတန်းကျောင်းတက်ပြီး အထက်တန်းကျောင်းတက်တဲ့အခါ ဒီကလေးဟာ တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျောင်းတွင် နှစ်တိုင်း အောင်လက်မှတ်များ ဆွတ်ခူးခဲ့ပြီး စာမေးပွဲတိုင်းတွင် ပထမ သို့မဟုတ် ဒုတိယ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အမေစွင်းသည် အလွန်ဂုဏ်ယူခဲ့ပြီး အဖေစွင်းသည် အလွန်ဝမ်းသာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့မြေးသည် စွင်းကျားလျန် ငယ်ငယ်ကကဲ့သို့ ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ပြောသောအခါတွင် သူမသည် သက်ပြင်း မချဘဲ မနေနိုင်ပေ။

စွင်းကျားလျန် ငယ်စဉ်ကပင် သူသည် ထက်မြက်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားကာ လမ်းရှိလူတိုင်းက သူ့ကို ချီးကျူးကြသည်။ အခု သူ့သားက အရက်မူး၊ သရုပ်ပျက်နေပြီး သူ့ဘဝက ခြေနင်းပြားထက် ပိုဆိုးမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။

ဒုတိယမြေး ကျွမ်းကျွမ်းကတော့ သူ့အစ်ကိုလောက် ဉာဏ်မကောင်းပေမယ့် ဥာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပင်။

အမေစွင်းသည် သူ့မြေးများတွင် မိသားစုပြန်လည်နုပျိုရေး မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ စွင်းထျန်းပေါင်တို့ ညီအစ်ကိုများကို သူမတွေ့လိုက်သောအခါတွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများသည် ပြေပျောက်သွားပုံရသည်။

စွင်းကျားလျန်သည် သားနှစ်ယောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရသည့်အခါတွင် ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို ပြသမည်ဖြစ်သည်။

သူမသားနှစ်ယောက်က သူမနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ မရင်းနှီးခဲ့တာကြောင့် လင်းဟုန်နက ညည်းညူခဲ့ရုံပင်။

ရှေးဆိုရိုးစကားအတိုင်း သိုးကလေးသည် နို့တိုက်ရန် ဒူးထောက်ကာ ကျီးကန်းသည် ပြန်၍ အစာကျွေးသည်။ တိရိစ္ဆာန်တွေတောင် မိဘတွေကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရမယ်ဆိုတာ သိသည်။ သူမ ဘာလို့ ဒီနှစ်ယောက်ကို မွေးခဲ့တာလဲ။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို အားကိုးနိုင်ပေမယ့် ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးလို့မရဘူး။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးနေရတုန်းပဲ။

ယခုအခါ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုတို့ စတင်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင် အိမ်ဈေးများ လွန်စွာ မြင့်တက်ခြင်း မရှိပေ။ လင်းဟုန်နသည် သားနှစ်ယောက်အတွက် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုကို သိမ်းဆည်းခြင်းဟူသော ဆောင်ပုဒ်ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းသောနေရာများတွင် အိမ်အနည်းငယ်ဝယ်ရန် မြေးတွေရဲ့အဖိုး၏ ပင်စင်ငွေကို ရယူလိုသည်။ ကိုယ့်နာမည်အောက်တွင် အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ငှားပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်သည်။

သူမ မသိဘူးလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့ အဖိုးကြီးက ပိုက်ဆံတွေအများကြီးရှိနေတာ သေချာသည်။

အမေစွင်းက လင်းဟုန်နကို မတွေ့ချင်ပါ။ သူမက ပိုက်ဆံကိုကိုင်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဖေစွင်းသည် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။ လင်းဟုန်န၏ ပါးစပ်သည် ခြောက်သွားသည်။ အဖေစွင်းက သဘောတူညီပြီး ခေါင်းညိတ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရကာ စွင်းကျားယွီသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ခုန်ထွက်သွားမည်ကို သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

စွင်းကျားယွီ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ သူ့ဦးနှောက်က ပိုမကောင်းတော့ဘဲ သူရဲ့တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ စိတ်ထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီး မကြာမီတွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်းသည် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ စွင်းကျားယွီသည် မပျော်မရွှင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး လူကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ကာ ခင်ပွန်းဟောင်းကို မျက်နှာကို ရိုက်ချရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

စွင်းကျားယွီ၏ ဦးနှောက်တွင် လူကောင်းများကို မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယုတ်မာသော သူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဆီက အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တွင် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်နိုင်လောက်သော နိုင်ငံသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ စွင်းကျားယွီက ဒီကိစ္စကို တွေးနေနိုင်ပေမယ့် သူ့မိသားစုကို သူမပြောပြတာကြောင့် နိုင်ငံသားဆီက လက်မှတ်ကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

လက်မှတ်ထိုးဖို့မေ့ထားလိုက်ဦး၊ သော့ချက်က သူမက ပြန်လာပြီး သူမမိဘတွေဆီကနေ ခန်းဝင်ခတောင်းဖို့ အာရုံရှိနေသေးတာပင်။

အဖွားကြီးက အသက်ရှုတောင်မဝသလိုဖြစ်ကာ သေလုနီးပါး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့စရိုက်ကလွဲလို့ ဒီနိုင်ငံသားက တခြားဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ သူ့မှာ လေးနက်တဲ့အလုပ်မရှိဘူး။ ကျေးလက်မှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ခြံလေးပဲရှိသည်။ အိမ်ဟောင်းတွင် အခန်းသုံးခန်းရှိသော်လည်း အဲဒါက... မြေတစ်ဧကဝက်ခန့်ရှိသော ဝင်းငယ်သည် ကြည့်ကောင်းသော်လည်း အခန်းသုံးခန်းစလုံးမှာ သက်ကယ်နံရံများဖြင့် အိမ်ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်တစ်ခုတွင် ခေါင်မိုးတောင်မရှိပေ။ အပေါက်တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ ညဘက် အိပ်မပျော်ရင် လကိုကြည့်၊ ကြယ်တွေကို ရေတွက်ဖို့လား?

စွင်းကျားယွီသည် ဒေါသမထွက်ချင်သလို ဒေါသဖြစ်ရန် သူမ၏ မိဘအိမ်သို့လည်း မပြန်ချင်ပေ။ တကယ်တော့ သူမဟာ သူ့မိဘတွေရဲ့အိမ်မှာ လာနေခွင့်ပေးစေချင်ခဲ့တာ။

အဖေစွင်းက မပေးချင်တဲ့အခါ သူမက အိမ်မှာ ရှုပ်‌ထွေးအောင်လုပ်ပြီး ပါးရိုက်ခံရပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

သုံးရက်အကြာတွင် စွင်းကျားယွီ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူ့အဖေက သူ့သမီးကို မိတ်ကပ်လိမ်းဖို့ ယွမ် ၃၀ ပေးသည်။ တကယ်တော့ မင်္ဂလာပွဲမစခင်ညမှာ သူ့အဖေက တစ်နေ့တာလုံး ဆေးလိပ်သောက်ပြီး မီးခိုးပြင်းပြင်း မှုတ်ထုတ်သည်။ အဲဒီညမှာ သူက စွင်းကျားယွီရဲ့ အိပ်ခန်းကိုသွားပြီး စွင်းကျားယွီရဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ယွမ်နှစ်ရာထည့်ခဲ့ကာ သူ့သမီးအတွက် အဖေတစ်ယောက်၏ အနိမ့်ဆုံးပေးချေမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ဦးနှောက်မရှိသော စွင်းကျားယွီကြောင့် အဖေစွင်းသည် အိမ်ဝယ်ခြင်းအကြောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မပြောခဲ့ပေ။

လင်းဟုန်နသည် ဒေါသတကြီးဖြစ်ကာ စွင်းကျားယွီကို အရောင်တစ်ချို့ကို ပြသရန် အခွင့်အရေးရှာချင်သည်။

ဘွိုင်လာထုတ်လုပ်သူ စွေ့သာက လယ်ထဲက ပြန်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက အပြင်ကနေထွက်လာသည်။

စွေ့သာသည် အရင်အချိန်က လင်းဟုန်န၏ ချစ်သူဖြစ်ပြီး လင်းဟုန်နအတွက် အလုပ်ကြမ်းစခန်းသို့ သွားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

စွေ့သာသည် အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်ရေးမတိုင်ခင် သူ့အဖေအရင်းက စားဝတ်နေရေးအတွက် မနိုင်ဝန်ထမ်းခဲ့ရသည်။ လွတ်မြောက်ပြီးနောက်တွင် စွေ့သာ၏ဖခင်သည် အစိုးရ ကျောက်မီးသွေးတွင်း၌ အလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ကျောက်မီးသွေးတူးရင် တစ်လကို ဒေါ်လာလေးဆယ် ဝင်ငွေရှိသည်။ ပိုက်ဆံအများကြီးရသည်။ လေနဲ့မိုးထဲမှာ ပြေးလွှားပြီး အိမ်ကနေ သုံးရက်လောက်ဝေးနေရတာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီအလုပ်က ပိုညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပိုလုံခြုံသည်။

မထင်မှတ်ထားသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၀ ခုနှစ်များရဲ့ မိုးရွာတဲ့ညတစ်ညမှာ ဦးလေးစွေ့နဲ့ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ကျောက်မီးသွေးတူးဖို့ မိုင်းတွင်းကို သွားခဲ့ကြသည်။ ကျောက်မီးသွေးတွင်း ပြိုကျတာနဲ့ ကြုံခဲ့ရသည်။ ဦးလေးစွေ့က ထွက်မပြေးနိုင်ဘဲ ဆွဲချခံခဲ့ရသည်။ ကယ်ဆယ်လိုက်သောအခါတွင် ဦးလေးစွေ့သည် လဲကျပြီး ထမ်းစင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူမဝတော့ပေ။ အဲဒီလူက အခြေအနေမကောင်းတာကိုမြင်တော့ မိုင်းခေါင်းဆောင်က ဖုန်းဆက်ပြီး ဆေးရုံကို အမြန်ပို့ခဲ့ပေမယ့် လူက လမ်းတစ်ဝက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ စွေ့သာသည် သူ့ဖခင်၏ ဘွိုင်လာထုတ်လုပ်သူနေရာကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့မိသားစုတွင် မိသားစုဝင် ခြောက်ယောက်ရှိသည်။ သူ့ညီနဲ့ ညီမက အစားအတွက် ငိုယိုပြီး သူ့အမေက ကျန်းမာရေး မကောင်းပေ။ စွေ့သာရဲ့လစာတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ပါချေ။ စွေ့သာသည် သူ့အဖေ၏လုပ်ငန်းသို့ ပြန်လုပ်နိုင်ရုံမျှသာရှိပြီး အလုပ်မရှိချိန်တွင် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် အချိန်ဖြုန်းသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို လာလည်တဲ့သူတွေက သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ သူသည် လျင်မြန်သောဉာဏ်ရှိပြီး ထက်မြက်ပြီး အရာများကို မည်ကဲ့သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သိရှိကာ အေဂျင်စီကြေးများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် လင်းဟုန်နနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ပါက စွေ့သာသည် ရဲစခန်းသို့ ရောက်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

ဆယ်နှစ်ကျော် အလုပ်သမားဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအပြီးတွင် မစ္စတာစွေ့သည် အသက်လေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ရှိ အဖိုးအိုတစ်ဦးနှင့်တူသည်။ သူ့လက်တွေ ခြေတွေ ထူထူမည်းမည်းသည်းသည်းနဲ့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လမ်းလျှောက်ရသည်။

မှောင်မိုက်သောညတွင် စွေ့သာသည် လမ်းဟောင်းကိုဖြတ်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ စွေ့မိသားစု၏ မိခင်အိုကြီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏သားဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရန် သူမ အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။

"သား၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းပြန်လာပြီ"

စွေ့သာက ဒိုင်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကြိမ်ဖန်များစွာ ကန်တော့ခဲ့သည်။ သားအမိနှစ်ယောက် အသက်ရှူဝမတတ် ပွေ့ဖက်ပြီး ငိုကြသည်။

စွေ့သာသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စွေ့မိသားစု၏ ကျောရိုးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မောင်နှမများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ စောင့်ရှောက်ကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ရမည်။ အငယ်ဆုံးညီလေးသည် ရထားလမ်းပေါ်က ရထားပေါ်တက်ကာ ပြန်မလာတော့ပေ။

လင်းဟုန်န၏ အငယ်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကတိပေးခဲ့သည်မှာ လိမ်ညာမှုသာ ဖြစ်သည်။

"အမေ၊ ဒီသားက တာဝန်မကျေဘူး၊ ခွေးမတစ်ကောင်ကြောင့် တစ်မိသားစုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်"

စွေ့သာသည် လင်းဟုန်န၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်မိပြီး ဤအမျိုးသမီးသည် သူ့ကို သက်သက် အသုံးချနေမှန်း သိသဖြင့် မုန်းတီးကာ သွားများကို ကြိတ်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းဟုန်နဆီက တရားမျှတမှုကို သူရှာရလိမ့်မယ်!

စွေ့သာသည် စွင်းအိမ်အနီးတွင် ရက်အတော်ကြာ တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အိမ်နီးချင်းတွေက သူ့ကို မမှတ်မိရင် လင်းဟုန်န တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

စွေ့သာသည် အချိန်မရွေး သူမကို လက်စားချေရန် ရှာဖွေရင်း သူမကျောရိုးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

စွင်းမိသားစု၏ ခြံဝင်းတံတိုင်းသည် နှစ်မီတာကျော်သာမြင့်ပြီး စွေ့သာသည် ညလယ်တွင် တက်ပင်တက်နိုင်သည်။

သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် လင်းဟုန်နသည် နေမကောင်းဟု အကြောင်းပြ၍ ဒေါ်လာရာပေါင်းများစွာ ယူကာ နေ့တိုင်း ကြောက်လန့်နေကာ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ထွက်ပြေးပြီး ဈေး‌ပေါသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် တည်းခိုခန်းတွင် ကောင်းကောင်းအနားယူခဲ့သည်။ ကောင်းဝမ်ပင်းသည် အလည်လာ၍ ညစာစားရန် ပုန်းထွက်လာနေသော လင်းဟုန်နကို မတော်တဆ တစ်ချက် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ကုရှီအန်းလည်း လင်းဟုန်နကို သတိထားမိသည်။ လင်းဟုန်နသည် ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကြီးနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရှေ့နောက်ပြန်ကြည့်ကာ ရှောင်တိမ်းနေသည်။ သူမသည် ထောင့်နားသို့ လျှောက်သွားသည်။ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခုရှိတဲ့အခါ သူမဟာ ကြောက်လန့်နေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ ဖုံးကွယ်နေမှန်း သိသာသည်။

လင်းယောင်က ကုရှီအန်းကို ဝင်တိုက်ပြီး လင်မယားနှစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြသည်။ ကုရှီအန်းသည် လင်းဟုန်န လျှောက်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နသည် နံရံသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်လာပြီး ညနေအတွက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ကြိုတင်မှာထားပြီး ကုမိသားစုလေးယောက်ကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်ကြားတယ်လို့ ဆိုသည်။

နှစ်များတစ်လျှောက် ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ကုမိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးရှိခဲ့သည်။ ကုရှီအန်းက ခေါင်းညိတ်သဘောတူခဲ့သည်။ ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ မြေကွက်ကို မြင်လို၍ ကားပေါ်မှ အမြန်တက်ခဲ့သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်သည် ပင်လယ်နှင့်နီးသည်။ ကုမိသားစု လေးယောက်သည် ကျွန်းသို့ ခရီးသည်တင်သင်္ဘောဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နွေရာသီအားလပ်ရက်တွင် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် ခရီးသွားများ အများအပြားရှိပြီး ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများလည်း ၀တ်စားဆင်ယင်တတ်လာကြသည်။ ၁၉၆၀ နှင့် ၁၉၇၀ ခုနှစ်များတွင် အဝတ်အစားအများစုသည် အဖြူ၊ အနက်၊ မီးခိုးရောင်နှင့် အပြာရောင်များဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးများသည် တောက်ပြောင်သော ဘရက်ကီစကတ်ကို ရံဖန်ရံခါ ၀တ်ဆင်လိုပါက လပေါင်းများစွာ စုဆောင်းရပေမည်။ ရှေးကျတဲ့ခေတ်ဖြစ်နေပေမယ့် ပွင့်လင်းမြင်သာပြီးတော့ မိန်းကလေးအိမ်က ပိုခေတ်မီလာလိမ့်မည်။

ရေတပ်သည် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ကျွန်းပေါ်တွင် တပ်စွဲထားသည်။ ကျွန်းပေါ်ရှိ စစ်တပ်မိသားစုနယ်မြေရှိ ကလေးများသည် အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အစားအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါ။ ကျွန်းပေါ်ရှိ ဘဝနေထိုင်ပုံသည် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်တီငယ်များ နှင့် ဆင်တူသည်။ ကောင်း‌သော ကောက်ပဲသီးနှံများနှင့် ကြမ်းသော ကောက်ပဲသီးနှံများကို အိမ်ထောင်စုအလိုက် ခွဲဝေပေးသည်။ ပစ္စည်းတင်သွင်းခြင်းနှင့် စျေးကွက်ဖြန့်ချီရေးငှာနမှ ရောင်းချသော လိမ္မော် သကြားလုံးများနှင့် ကောက်ညှင်းဆန်များ ရှိသည်။ ကိတ်မုန့်ဖြူ၊ မက်မွန်ကိတ်၊ ပျားရည်ချောင်း၊ ကောက်ညှင်းချောင်းများ၊ နှမ်းကိတ်မုန့်နှင့် အဆာပြေအမျိုးမျိုး။ အချိန်အများစုမှာ မရရှိနိုင်သော်လည်း ကလေးများ၏ ပါးစပ်များသည် ဖောင်းကားနေပြီး နှစ်သစ်ကူးနှင့် ပွဲတော်များတွင် စားသောက်ရန် အိတ်များ ပြည့်နေသည်။ အရမ်းပျော်နေကြပြီ။

ထို့အပြင် ကျွန်းပေါ်တွင်နေထိုင်သော စစ်သားဇနီးများသည် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများကို ပင်လယ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ပင်လယ်စာအချို့ကို ဖမ်းစားနိုင်ပြီး ၎င်းကို ပေါင်းတာ သို့မဟုတ် အိမ်တွင် စွပ်ပြုတ် လုပ်လေ့ရှိသည်။

ခရီးသည် သင်္ဘောပေါ်တွင် နေရောင်က တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး ကုမိသားစု လေးယောက်သည် ကျွန်းသို့ သွားကြသည်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ တံငါသည်များနှင့် စစ်သားဇနီးများသည် ပင်လယ်ပြင်မှာ ဖမ်းရန် အုပ်စုငယ်များဖြင့် ကမ်းခြေသို့သွားကြသည်။ ကုမိသားစု လေးယောက်သည် ကျွန်းပေါ်ရှိ နာမည်ကြီး သဲသောင်ပြင်သို့ သွားကြသည်။

ဒါက ကျွန်းပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကမ်းခြေတစ်ခုပါ။ သဲသည် နူးညံ့ပြီး မီတာရာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားသည်။ ပင်လယ်ရေကျသွားပြီး ကျောက်ဆောင်ကြီးတွေကို ရေက ပေါ်လာတိုင်း ကျွန်းပေါ်ကလူတွေ ပင်လယ်ထဲသွားလည်ဖို့ အချိန်ကောင်းပါပဲ။

ကျန်တာတော့ မပြောလိုပါဘူး၊ ကမာ၊ ကဏန်း၊ ရေမှော်နဲ့ ယောက်သွားကဲ့သို့ အရသာရှိလှတဲ့ အရာတွေကို ကျွန်းတွေရဲ့ ကျောက်ဆောင်နံရံတွေနဲ့ နူးညံ့တဲ့ကမ်းခြေတွေမှာ အမြဲလိုလို ဝှက်ထားလေ့ရှိသည်။ အချို့ခရုများသည် လက်နှစ်ချောင်း သို့မဟုတ် သုံးချောင်းလောက်ထူသည်။ အသားထူပုံရသည်၊ သို့သော် ကျွန်းပေါ်ရှိလူများသည် ငါးဖမ်းခြင်း အလုပ်နှင့် အလုပ်များနေပါသည်။ သူတို့သည် နေ့စဥ် အပြင်ထွက် အလုပ်များပြီး ပင်လယ်ပြင်မှာ ဖမ်းကာ အပန်းဖြေရန် ကမ်းခြေသွားရန် အားလပ်ချိန်မရှိသလောက်ပင်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ လူအများအပြားသည် ငါးဖမ်းခြင်းဖြင့် အသက်မွေးကြသည်။ ပင်လယ်ငါးဖမ်းရာမှ ပြန်လာသောအခါ ငါးကြီးများကို ငွေနှင့်ရောင်းသည်။ ကျန်ငါးလေးများ၊ ပုစွန်နှင့် ကဏန်းများကို ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် စားသုံးရန် သိမ်းဆည်းထားသည်။ သူတို့က မလိုပါဘူး။ ပင်လယ်စာဖမ်းဖို့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ငါး၊ ပုစွန်နဲ့ ပင်လယ်စာ မျိုးစုံကို တစ်နေ့ သုံးနပ် စားသုံးနိုင်သည်။

လင်းယောင်သည် သူမဝယ်ခဲ့သော ဝါးခြင်းတောင်းကို ယူကာ ယွမ်ယွမ်နှင့် သို့သို့က ခပ်မြန်မြန် လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ သားအမိတွေသည် ကျွန်းပေါ်ရှိ စစ်သားမိန်းမများကို အတုယူကာ ကမ်းခြေတွင် ကဏန်းနှင့် ပုစွန်များကို ဖမ်းသည်။

၎င်းတို့ကို မည်သူမျှ မဖမ်းနိုင်သောကြောင့် သို့မဟုတ် သဘာဝရန်သူ အနည်းငယ်ရှိသောကြောင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ ခရုများနှင့် ကဏန်းများသည် အလွန်နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေနိုင်သည်။ လူတွေက သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ ခြင်းတောင်းတွေ၊ ပိုက်တွေနဲ့ ဒီကိုလာနေကြပေမယ့် သူတို့က ရေတိမ်ပိုင်း ဒါမှမဟုတ် ကမ်းခြေမှာ လွင့်မျောနေကြဆဲပါ။ ရှေ့သို့တက်လိုက်ရင် သူတို့က အလွန်ငြိမ်သက်ကြပြီး အချို့မှာ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ပင် ဝင်ကြသည်။ ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ တံခါးဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးသော အရသာရှိတဲ့ အရာများကို သဘောကျစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကမ်းစပ်အနားက ဝါးခြင်းတောင်းလေး အဖုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကုမိသားစု လေးယောက်အတွက် ထိုက်တန်တဲ့ ခရီးတစ်ခုပါ။ သို့သို့သည် ခရုအများအပြားကို ကောက်ယူခဲ့ပြီး ယွမ်ယွမ်သည် ရေမှော် တောင်းအများအပြားကို ယူဆောင်ခဲ့သည်။ မိသားစုလေးယောက်တွင် ကုရှီအန်းဟာ အလွန်ကံကောင်းသည်။ သူက ပင်လယ်သခွားသီးတွေကို ကောက်ယူပြီး ယွမ်ယွမ်နဲ့ လင်းယောင်ကို ပေးသည်။ လင်းယောင်၏ ပါးစပ်ကို တနေ့ခင်းလုံး မပိတ်သေးပေ။

ညနေခင်းတွင် အနောက်ဘက်သို့ နေ၀င်ပြီး နေ၏ အလင်းရောင်သည် တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းရောင်ကို ဖြန့်ကျက်ပေးသည်။ ကမ်းခြေရှိ ဒီရေသည် ကောင်းကင်တွင် တိမ်တိုက်များနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။ လေတိုက်၍ ပြန်လာသော ငါးဖမ်းလှေများနှင့် ငါးဖမ်းသမားများ သီချင်းဆိုနေသကဲ့သို့ ကမ်းစပ်ဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လှိုင်းလုံးကြီးနှင့် ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ပြန်လဲလှောင်းကြသည်။

ကျွန်းပေါ်တွင် ညနေလေညင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး စောစောပြန်လာသော တံငါသည်အချို့က လှေပေါ်တွင် မီးပုံးများ ချိတ်ထားသည်။ ညနေခင်းတွင် ကောင်းကင်ကို အနီရောင်ခြယ်သောအခါ ကုမိသားစု လေး‌‌ယောက်သည် ခရီးသည်တင်သင်္ဘောပေါ်မှ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။