အခန်း (၁၃၄)

ညနေ ခုနစ်နာရီတွင် ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ပြည်နယ်မြို့တော် အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တွင် ကြိုတင်စာရင်းပေးထားပြီး ကုမိသားစု လေးယောက်က ချိန်းဆိုမှုကို အချိန်မီ တက်ရောက်ခဲ့သည်။

ယနေ့ခေတ် အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင် အများစုသည် နိုင်ငံခြား ဧည့်သည်များကို ‌ဧည့်ခံရန် အထူး အသုံးပြုသည့် နိုင်ငံခြားတရုတ်ဟိုတယ်များ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံခြားတရုတ်ဟိုတယ်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ အဓိက သုံးမျိုးသည် နောက်ဆုံးပေါ် သုံးမျိုးဖြစ်သည့် စပါကတီ၊ စတိတ်ခ်နှင့် စွပ်ပြုတ်တို့ထက် မပိုပါ။

ခေတ်ဆန်သော မြို့ပြမိန်းကလေးသည် ဝိုင်နီတစ်ပုလင်းကို မှာကြားခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ထိပ်တန်းအနောက်တိုင်းအစားအစာဖြစ်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ၎င်းတို့၏ချွေးမနှင့်အတူ အနောက်တိုင်းအစားအစာမှာ တစ်ခါစားဖူးသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်သည် အနောက်တိုင်းအစားအစာကို လုံးဝ ကျင့်သားမရပါ။ အဲဒါက စျေးကြီးပြီး အရသာမရှိဘူး။ အိမ်မှာချက်တဲ့ အစားအစာတွေလောက် ဘယ်လိုကောင်းနိုင်မလဲ။

ညနေပြန်ရောက်တော့ လင်းယောင်ကို "ယောင်ယောင်၊ အဲ့စတိတ်ခ်က ငါတို့လူတွေစားတဲ့ အမဲသားမဟုတ်လား၊ ဒီစတိတ်ခ်က သေးလွန်းတယ် နွားမြင်ရင် ငိုလိမ့်မယ်!"

အဖွားကြီးရဲ့ အတွင်းစကားတွေက အမဲသားမှ ခွဲလို့မရပါဘူး။

ယောက္ခမစကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပါယ်ကို လင်းယောင်က နားမလည်ဘဲ မနေပေ။ သူမ ရယ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် ကုရှီအန်းကို အမဲသားဝယ်ခိုင်းပြီး အမေ့အတွက် အမဲသားဖက်ထုပ်လုပ်ပေးမယ်"

ကျန်းဆွေ့လန်က ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးပြီး "ငါ့ယောင်ယောင်က နားလည်လွယ်နေတုန်းပဲ။ သူဌေးက ဒီသစ်သားတုတ်နဲ့ ငါ သူနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ငါပြောတာကို နားမလည်ဘူး။ သူက သူ့အဖေလို တုံးအလိုက်တာ!"

သူ့အမေအတွက် အမဲသားကို တိတ်တဆိတ်ဝယ်ခဲ့တဲ့ မုမု - "..."

ကုရှီအန်းနှင့် လင်းယောင်တို့သည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ နှစ်စဉ် အစည်းအဝေးများ တက်ကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ဒီစုံတွဲသည် ရိုမန်တစ်အခိုက်အတန့်များ ရှိကြပြီး အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားကြသည်။

သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့အတွက် ကုရှီအန်းသည် ယမန်နှစ်မတိုင်မီက ဘေဂျင်းသို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် သွားခဲ့ကာ မောင်နှမ နှစ်ယောက် လိုက်သွားကြသည်။သူတို့အဖေနဲ့အတူ ဘေဂျင်းမြို့ကိုသွားတော့ တားမြစ်ထားသော မြို့တော်၊ နွေရာသီနန်းတော်၊ မဟာတံတိုင်းကိုတက်ပြီး "မင်း မဟာတံတိုင်းကြီးကို မလည်ပတ်ရင် မင်းသူရဲကောင်းမဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

မောင်နှမကို ကုရှီအန်းသည် အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင်များသို့ သွားရန် စီစဉ်ပေးသည်။

အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တွင် အင်္ဂလိပ်စကားပြောနေသော နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးရှိပြီး စားပွဲထိုးမှာ လူပြိန်းဖြစ်သည်။ ဆံပင်ရွှေရောင် နိုင်ငံခြားသားက သူ့ရှေ့မှာ စကားပြောနေပေမယ့် သူဘာမှ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ပြီး ချွေးတွေ စိုရွှဲလို့။

နိုင်ငံခြားသားက စတိတ်ခ်သည် မကျက်တကျက် ဖြစ်သင့်ကြောင့် ခြေဟန်လက်ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။

ယွမ်ယွမ်က နားလည်သဘောပေါက်ပြီး မြန်မြန် ပြေးသွားပြီး သူ့ညီမကို ကာကွယ်ဖို့ သို့သို့က နောက်ကလိုက်သွားသည်။ မောင်နှမ နှစ်ယောက်လုံးက အင်္ဂလိပ်လို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြေရှင်းပေးသည်။ စားပွဲထိုးနှင့် နိုင်ငံခြားသား နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းချကာ စားပွဲထိုးက နဖူးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူက ယွမ်ယွမ်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်ပြီး မကျက်တကျက် စတိတ်ခ်ကို စီစဉ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။

နိုင်ငံခြားသားက လက်မထောင်ပြပြီး မောင်နှမတွေကို "တော်တယ်၊ အရမ်းတော်တယ်!"

မောင်နှမတွေက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ အနောက်တိုင်းအစားအစာ စားရန် ပြန်လာကြသည်။

မစ္စတာ ကုရှီအန်းက အလုပ်များနေချိန်မှာ မောင်နှမ နှစ်ယောက်က ထမင်းစားပြီးတော့ သူတို့တည်းခိုတဲ့ တည်းခိုခန်းကို ပြန်သွားကြသည်။

ယွင်ရွှေကောင်တီကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ယွမ်ယွမ်က လင်းယောင်ကို တိုးတိုးပြောသည်။ "မေမေ၊ သမီး အနောက်တိုင်းအစားအစာကို တကယ် ကျင့်သားမရဘူး။ အဲဒီစတိတ်ခ်က အဖေချက်တဲ့ ဝက်သားပြုတ်လောက် အရသာမရှိဘူး"

သို့သို့ကလည်း "အနောက်တိုင်းအစားအစာကို တစ်ကြိမ်စားရင် လုံလောက်ပါတယ်"

ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ကလေးနှစ်ယောက်က အဖွားနဲ့တူတယ်။ သူတို့မှာ တရုတ်လူမျိုးစစ်စစ် ဗိုက်တွေရှိတယ်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုကို ကြိုတင်မှာယူထားသည်။ ယွမ်ယွမ်က လမ်းတစ်လျှောက် ညည်းညူရင်း ဦးလေးကောင်းကို မျက်နှာသာပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စတိတ်ခ်က အရသာမရှိရင်တောင် သူမက နောက်ထပ်နှစ်ကိုက်စားဖို့ ကြိုးစားမှာပါ။

မိသားစုလေးယောက်က အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်မှ သူတို့ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်း ကြိုတင်မှာယူထားသော အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်သည် ထူးခြားသည်။ အနောက်တိုင်းအစားအစာသာမက တရုတ်အစားအစာများကိုလည်း ထည့်သွင်းထားသည်။ ဂန္တဝင်အမြောက်ဆုံးအရာများမှာ ခေတ်အမီဆုံး ဘဲကင်နှင့် ကြာပန်းရွက်ပန်ကိတ်တို့ဖြစ်သည်။

အနီရောင် ဘဲကင်ကို အညီအမျှ အတုံးသေးသေးလေးများ လှီးဖြတ်ကာ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံများကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ကြာပန်းရွက်ကိတ်များတွင် လှိမ့်ကာ နွေးနွေးထွေးထွေး ကိုက်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အရသာက အရမ်းအရသာရှိပြီး လျှာကို အရည်ပျော်စေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ကုမိသားစု လေးယောက်အား မနက်ဖြန်တွင် သူ့အိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် စိတ်ရင်းဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ကောင်းမိသားစုသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ယခုအခါ ဥယျာဉ်အိမ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုဥယျာဉ်အိမ်သည် ကောင်းအဖွား၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ပြည်တွင်းစစ်ဆယ်နှစ်အတွင်း ကောင်းမိသားစု၏ ဥယျာဉ်အိမ် အသိမ်းခံခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အစိုးရက ကောင်းမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ဤဥယျာဉ်အိမ်အပါအဝင် ကောင်းမိသားစုထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။

အဖိုးကောင်းနဲ့ အဖွားကောင်းတို့က အခုချိန်မှာတော့ သူတို့ရဲ့အခက်အခဲတွေ သက်သာရာရပြီး စိုးရိမ်စရာမရှိတော့ပါပေ။

နောက်နေ့မနက်မှာ မနက်စာစားပြီးတဲ့အခါ ကုရှီအန်းနဲ့ လင်းယောင်က လက်ဆောင်တွေယူလာပြီး ကောင်းမိသားစုဆီ သွားလည်ဖို့ ကလေးတွေကို ဥယျာဉ်အိမ်ဆီ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းမိသားစု နေထိုင်ရာ ဗီလာဧရိယာသည် ဆိတ်ငြိမ်သောပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ငွေကြေးများစွာဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ရှားပါးသောနေရာကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

မလွတ်မြောက်ခင်မှာ ဂုဏ်သရေရှိသူတွေ နေထိုင်ခဲ့သည်။ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် အခြေအနေ မကောင်းခဲ့ပါ။ ဤအိမ်ပိုင်ရှင်အများစုသည် နိုင်ငံရပ်ခြားသို့သွားကြပြီး အချို့မှာ မိသားစုများနှင့်အတူ ဟောင်ကောင်သို့ သွားကြသည်။ ကျန်မိသားစုတိုင်း အနည်းငယ်တွင် ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေများရှိသည်။

ဆယ်နှစ်ကြာ ကမောက်ကမတွေ ပြီးသွားတော့ အစိုးရက ဥယျာဉ်အိမ်ကို ပြန်ပေးသည်။ အဲဒီအထဲမှာ အဖိုးကောင်းနဲ့ အဖွားကောင်းတို့က ယနေ့ထိ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေဆဲဖြစ်တဲ့ ဗီလာဧရိယာရှိ လူကြီးအနည်းစုထဲမှာ ပါဝင်သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် ပွင့်လန်းနေသော ပင်လုံးကြိုင်ပင်အောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လင်းယောင်နှင့် သူ့မိသားစုသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ လူများသည်။ ကုရှီအန်းက လင်းယောင်နဲ့ ကလေးတွေကို အကာအကွယ်ပေးခဲ့သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာတွေက အရပ်မြင့်မြင့် တင်းမာတဲ့ အမျိုးသားကို တွေ့တော့ လမ်းရှောင်ပေးဖို့ မတတ်နိုင်ကြပါဘူး။

သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်သည် ရှေ့မှ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ယွမ်ယွမ်သည် ဗီလာဧရိယာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်သည်။

"မေမေ၊ ဒီနေရာက အရမ်းလှတယ်။"

ယွမ်ယွမ်သည် လမ်းနှစ်ဘက်ရှိ အဖြူရောင်အနောက်ပုံစံ အဆောက်အဦးငယ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ မပြည့်မစုံ ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် သုံးနှစ်၊ လေးနှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက် လမ်းဘေးမှ ပြေးထွက်လာသည်။ ကလေးမလေးသည် အနီရောင် သားရေဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်လို ပြေးနေသည်။ သူမလက်ထဲတွင် လည်နေသော သစ်သားလေရဟတ်ကို ကိုင်ထားသည်။

ဗီလာဧရိယာက တိတ်ဆိတ်နေပေမယ့် ကားတွေက အသွားအပြန်ရှိသည်။

ကားတစ်စီးက လမ်းဘေးကို ကွေ့လိုက်တော့ ကလေးမလေးက လမ်းလယ်ဘက်ကို ပြေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုရှီအန်းသည် ကလေးမလေးအား လမ်းဘေးသို့ အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်သွားသည်။ ကလေးမလေးသည် အနည်းငယ် အေးစက်နေသည့် သူ့ဦးလေးအား မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားကာ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်ကာ ငိုတော့မည်။

လင်းယောင်က ကလေးမလေးကို ချော့ဖို့ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ယွမ်ယွမ်က ညီမလေးကို သကြားလုံးပေးခဲ့ပြီး သို့သို့က လေရဟတ်ကို လည်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကလေးမလေးက ငိုတာ ရပ်သွားသည်။ လင်းယောင်က "သမီးလေး၊ မင်းအမေ ဘယ်မှာလဲ၊ မင်း လမ်းပေါ်မှာ ရှုပ်မနေနဲ့။ ပြေးဖို့ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။"

ကလေးမလေးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပေမယ့် စကားမပြောရခင်မှာ ကလေးထိန်းတစ်ယောက် အနောက်ကနေ ပြေးလာခဲ့သည်။ ကလေးထိန်းသည် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ကလေးမလေးဟာ လုံခြုံပြီး အသံထွက်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူတို့သခင်မလေးကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ကုမိသားစုလို့ ကြားသိရတဲ့အတွက် သူ့ကို အမြန်ကျေးဇူးတင်ကြသည်။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ နျိုနျိုကို ဒုတိယထပ်မှာ နို့ဖျော်ပေးနေတာ။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကလေးကို ဘယ်မှာမှမတွေ့ဘူး။ နျိုနျိုသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါလည်း အသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ကလေးထိန်းသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူမသည် ကလေးမလေးကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဂရုစိုက်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ နောင်ကျ ပိုသတိထားပါ။"

ပြင်ပလူများသည် အခြားသူများ၏ အိမ်မှုကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အဆင်မပြေပါ။

ကလေးထ်ိန်းက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောကာ ကလေးမလေးကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကလေးမလေးသည် ကလေးထိန်း၏ လက်ကို နာခံစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ချိုသာစွာ ပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီလှလှလေး"

လင်းယောင်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပါ။ သူမအသက်အရွယ်မှာ ထိုမိန်းကလေးသည် နှုတ်ချိုချိုလေးရှိသည်။

ကုရှီအန်းက သူ့မိန်းမရဲ့ အတွေးတွေကို မြင်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ ယောင်ယောင်က အမြဲတမ်း အငယ်ဆုံးပဲ"

သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့သည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ကြည်နူးသွားကြသည်။

"ဟားဟား၊ အစ်ကို၊ ငါတို့အဖေ အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

"မသိဘူး၊ ဘာမှမကြားဘူး"

"ငါလည်း မကြားဘူး။ ငါတို့ရဲ့ မိဘတွေ ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကောင်းတာပဲ"

"ဟားဟား။"

မောင်နှမတွေက အချင်းချင်း ရယ်မောကြသည်။

ကုရှီအန်းနှင့် လင်းယောင် - "......"

ကလေးဆိုးနှစ်ယောက် ဘေးဖယ်နေကြ။

ကုမိသားစု လေးယောက်သည် ဗီလာဧရိယာအတွင်း ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်ကြာ လမ်းလျှောက်လာကာ အကွေးအကောက် လက်ရန်းများနှင့် အနီရောင်အုတ်တိုက်ငယ်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ အနီရောင် အဆောက်အဦးငယ်၏ အပြင်ဘက်နံရံကို အနက်ရောင် သံတံခါးဖြင့် ခြားထားသည်။ ခြံထဲမှာ ပန်းနီတွေ စိုက်ထားသည်။ နှင်းဆီပန်းများသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ပွင့်ကြပြီး ပန်းများ၏ ရနံ့သည် ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးကို မွှေးပျံ့စေသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ပန်းများ၏ ရနံ့ကြောင့် နှာချေမိတော့သည်။

ကုရှီအန်းသည် သူ့သမီးကို အဝေးတစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

အဖွားကောင်းသည် ဒုတိယထပ်ရှိ လသာဆောင်တွင် စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ အောက်ထပ်က ကလေးတွေကိုတွေ့တော့ အဖွားကြီးက ဝမ်းသာလွန်းလို့ ဆိုဖာပေါ်ကနေ အမြန်ထပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အောက်ထပ်ကို ဘာမှ မပြောဘဲ ဆင်းသွားသည်။

ကလေးထ်ိန်းအိုကြီး အစ်မချင်က အဖွားအိုကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "မြန်မြန်လာနေပြီ၊ ခဏစောင့်ပါဦး"

အစ်မချင်သည် ကောင်းမိသားစု၏ အထိန်းတော်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းမိသားစုတွင် ကလေးထိန်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ အခုက အခြေအနေတွေ ပိုကောင်းလာသည်။ နှစ်အတော်ကြာ ကွဲကွာသွားပြီးနောက် ကောင်းမိသားစုမှ မထွက်ခွာချင်တော့ဘဲ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် အိမ်တွင်မရှိပေ။ လင်းယောင်သည် ယခင်က ကောင်းအိမ်သို့ရောက်ခဲ့ပြီး အစ်မချင်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ဖူးပြီး အစ်မချင်ကို ကလေးများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းနဲ့ လင်းယောင်တို့က အစ်မချင်ကို တလေးတစားနဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ခေါ်ပြီး ကလေးတွေက "အဖွားချင်" လို့လည်း ချိုသာစွာ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

အစ်မချင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး "ကောင်းတယ်၊ သူတို့အားလုံးက ကလေးလိမ္မာလေးတွေပဲ"

"အိမ်ထဲလာ အပြင်မှာ ပူနေတယ်၊ ဆိုဒါတစ်ခွက်သောက်ရအောင်"

ကောင်းမိသားစု၏ ဥယျာဉ်အိမ်သည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သမိုင်းကြောင်းရှိသည်။ အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသောကြောင့် အဖွားကောင်းသည် သန်မာသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းနဲ့ တခြားသူတွေ ပြန်မပြောင်းခင်မှာ ဥယျာဉ်အိမ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာခဲ့ပြီး မဟုတ်ရင် အဲဒီအိမ်မှာ နေထိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ယခုအချိန်တွင် ဥယျာဉ်အိမ်သည် မိသားစု၏ ဂုဏ်ကျက်သရေ နေ့ရက်များလို ခမ်းနားမှုလုံးဝမရှိဘဲ ရိုးရှင်းသောပုံစံဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ဥရောပစတိုင် အကွေ့အကောက်ရှိသော လှေကားနှင့် ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ နှင်းဆီပန်းပွင့်များက အားဖြည့်ပေးသည်။

"ယောင်ယောင်၊ ရှောင်ကု ဒီမှာလား? အဖွားနဲ့ အတူထိုင်ဖို့ ကလေးတွေကို မြန်မြန်ခေါ်ခဲ့"

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အဖွားကြီးသည် ပထမထပ် ဧည့်ခန်းရှိ သစ်သားဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကိုမြင်သောအခါ ကလေးများအား လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ အဆာပြေအစာအတွက် နို့နှင့် ပေါက်စီများ ယူလာပေးရန် အစ်မချင်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ပေါက်စီများသည် ကွမ်ကျုံစတိုင် ဒင်ဆမ်းပုံစံ၊ ပါးစပ်အတွင်း နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သော နို့အရသာ အပြည့်ဖြင့်ပင်။

အဖွားကောင်းက အသက်ကြီးပြီဖြစ်သည်။ သူမက မနက်စာစားပြီး နေ့လည်မှာ နည်းနည်းပဲစားသည်။ သူက နေ့လည်ခင်းလက်ဖက်ရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အဆာပြေမုန့်များကို နှစ်သက်သည်။

အဖိုးကောင်းသည် ယွင်ရွှေကောင်တီတွင် နှစ်အတော်ကြာနေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အချိုများကို အလွန်မနှစ်သက်ပါ။ သူသည် နံနက်စာအတွက် အနက်ရောင်အနှစ် မုန့်ပေါင်းနှင့် ဂျုံယာဂုကို စားသုံးသည်။

အဖွားကောင်းသည် ကြင်နာ၊ ချစ်စရာကောင်းပြီး လောင်ကု၏ မိသားစုမှ ကလေးများအားလုံး သူမကို သဘောကျကြသည်။

သို့သို့နှင့် ယွမ်ယွမ်သည် အဖွားအိုနှင့် နီးနီးကပ်ကပ်နေပြီး လင်းယောင်ကို လှမ်းနောက်ပြောင်နေသဖြင့် အဖွားကောင်းသည် သူမနှင့်တွေ့ပြီးချင်းပင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပါးစပ်ကို မပိတ်နိုင်တော့ပေ။

အဖိုးကောင်းသည် စာဖတ်ဝါသနာပါသော သို့သို့ကို စာကြည့်ခန်းထဲ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ကလေးက စာအုပ်ကို နှစ်သက်ပြီး အဖိုးကောင်းရဲ့ အခန်းထဲက စာအုပ်တွေကို သဘောကျသွားခဲ့သည်။

အဖိုးကောင်းသည် ပညာတတ်ပြီး လူငယ်များကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် နှစ်သက်သည်။ လုံ့လဝီရိယ၊ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး သဘာဝကျကျ ထက်မြက်သော ကုသို့သို့ကို မြင်သောအခါ အဖိုးကြီးရဲ့နှလုံးသားမှာ ဝမ်းသာသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် တစ်ခုခုကို တွေးတောရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ့နှာခေါင်းကို ဖိလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက မြေခွေးအိုနှင့်တူသော အပြုံးကို ပြသကာ သူက စာဖတ်ရန် ခေါင်းငုံ့ထားသည့် ကုသို့သို့ကို ကြည့်နေသည်။

"သို့သို့ မင်း စာအုပ်ဖတ်ချင်ရင် အဖိုးဆီ အချိန်မရွေးလာလို့ရတယ်။"

ကုသို့သို့သည် သဘာဝအတိုင်း ခေါင်းညိတ်သဘောတူသည်။

မိသားစုတွင် ကလေးများ ပိုများလာပြီး မူလက တိတ်ဆိတ်သော ဥယျာဉ်အိမ်သည် ဘဝက ပြည့်စုံလာသည်။

တောက်ပသော နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှ လျှောဆင်းလာကာ နွေလယ်နှင့် ဆောင်းဦးပန်းများ၏ ရနံ့များ စိမ့်ဝင်လာသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် အစ်မချင်သည် ဟင်းပွဲများကို ခင်းကျင်းထားသည်။ ကောင်းဝမ်ပင်းသည် ယခုနှစ်များအတွင်း အပြင်တွင် အလုပ်များနေပြီး သူနှင့် သူ့ဇနီးသည် အပြင်တွင် နေထိုင်သည်။ သူတို့စုံတွဲသည် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ၎င်းတို့၏ အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်ကြသည်။ ကောင်းမိသားစုရဲ့ ညီငယ်က ကောလိပ်တက်ပြီး ကောင်းမိသားစုရဲ့ မိဘတွေလည်း သူတို့ဘာသာပဲ နေကြသလို ကောင်းကျိုက်ကတော့ အများအားဖြင့် အပြင်မှာနေပြီး အလွန်တက်ကြွခဲသည်။ အဖွားကောင်းက လင်းယောင်နဲ့ သူ့မိသားစုကို ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပျော်ရွှင်စွာ နေခွင့်ပေးခဲဲ့သည်။

နေ့လည်ငါးနာရီတွင် ညနေခင်းလေနုအေးက စတင်တိုက်ခတ်လာပြီး ကုရှီအန်းက ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အဖွားကောင်းနဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့ကို လွှတ်ဖို့ ဘယ်လောက်ပဲ တွန့်ဆုတ်နေပါစေ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ရမည်။

တစ်နေကုန် အိမ်မှာနေပြီးမှ ယွမ်ယွမ်က အိပ်ငိုက်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သမ်းလာသည်။

အဖိုးကောင်းနဲ့ အဖွားကောင်းက ကလေးတွေကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောဖို့ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

အဖိုးကောင်းသည် ထုံးစံအတိုင်း စာကြည့်ခန်းထဲ စာဖတ်နေသည်။

အစ်မချင်သည် အဖွားကောင်းနှင့် ပျင်းနေတာကြောင့် စကားပြောရန် လာသည်။ ကုရှီအန်းက ဒီမှာ ရှိနေလို့ သူမက ပြောသည်။ အစ်မချင်က "သူက အရာရှိဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာက အေးစက်နေပေမယ့် နွေးထွေးမှုကို သိတယ်။ အခုပဲ စားနေတုန်း သူက ယောင်ယောင်နဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် ဘာစားချင်လဲ သိတယ်၊ ကလေးတွေကလည်း စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းကို သိပြီး ကျွန်မကို ကြမ်းပြင် သုတ်ပြီး စားပွဲကို ရှင်းပေးတယ်။ သူတို့ကအရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ"

ကုမိသားစုရဲ့ မောင်နှမအကြောင်းပြောတော့ အဖွားက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးဖြင့် "ဟုတ်တယ်၊ ဒီကလေးတွေက လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေပဲ။ ငါတို့မိသားစုက ယွင်ရွှေကောင်တီမှာ ရှိတုန်းက မိသားစုကို လျစ်လျူရှုထားခံရတယ်။ ဒီကလေးတွေကြောင့် မဟုတ်ရင် အဖိုးကြီးနဲ့ ငါ သေသွားတာကြာပြီဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်က ဝမ်ပင်းက နေ့တိုင်း ရိုက်နှက်ခံရပြီး စားဖို့တောင် မလုံလောက်ခဲ့ဘူးလေ။ ကုမိသားစုကို သိခွင့်ရတာ ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ။"

ထိုအခါ အဖွားအိုက "လူ့နှလုံးသားက မြင်ဖို့ အခက်ခဲဆုံးအရာပဲ။ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ ကလေးက မြေခွေးလား ဝံပုလွေလား ဘယ်သူက ပြောနိုင်မှာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အစ်မချင်သည် ကောင်းမိသားစုမှ တူအချို့ကို လာရန် စာပို့ခဲ့သည်။ ကောင်းမိသားစု ရှုံးနိမ့်သွားသောအခါ ထိုတူများသည် မကူညီရုံသာမက ဒဏ်ရာကိုပါ စော်ကားလာခဲ့သည်။ သူတို့က ရုပ်ပုံပိုစတာတွေတင်ပြီး နေအိမ်တွေကို လုယက်ရာမှာ ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည် ......

ဒါက လူတွေကို ခုန်တက်ပြီး ကိုက်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေပဲ မဟုတ်လား?

ကောင်းမိသားစုကို ဂရုမစိုက်ရင် မျက်လုံးဖြူ ဝံပုလွေတွေက လူကြီးတွေ ကျင်လည်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ငတ်သေသွားလိမ့်မည်...

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကုမိသားစု လေးယောက်သည် ပြည်နယ်မြို့တော်၏ လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။

အားလပ်ရက် ကုန်ဆုံးချိန်တွင် လင်းယောင်နှင့် ကုရှီအန်းတို့သည် ကလေးများ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သိမ်းပြီး ထိုနေ့ည ကိုးနာရီတွင် ရထားလက်မှတ်များ ဝယ်ယူရန် ဘူတာရုံသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ၎င်းတို့၏ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် လမ်းခွဲလက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ရန် ကုန်တိုက်သို့ သွားကြသည်။

ညနေ ၇:၃၀ တွင် ကုမိသားစုသည် ဘူတာရုံသို့ ဘတ်စ်ကားစီးခဲ့ကြသည်။

မထွက်ခင်မှာ အဖွားကောင်းက သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ် တစ်ယောက်စီကို နံ့သာဖြူသေတ္တာတစ်လုံးစီ ပေးခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် ထိုအကြောင်းကို ဘာမှမသိပေ။ မိသားစု ရထားပေါ်တက်ပြီး အိမ်ပြန်ချိန်အထိ သူမ မသိခဲ့ပါ။

အဖွားကောင်း ယွမ်ယွမ်ကို ပေးခဲ့တာက ဟယ်ထျန်းကျောက်စိမ်းမှ ထွင်းထုထားသော ကွမ်ယင်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ လင်းယောင်က ထိတ်လန့်သွားပြီး ကုရှီအန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။

ကုရှီအန်းက သူ့လက်ညိုးကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောခဲ့သည်။ "အဖွားကောင်းက သူထွက်မသွားခင် ကလေးနှစ်ယောက်ကို စာအိတ်အနီတစ်ခုစီ ထားခဲ့တယ်။ တချို့က လုံးဝန်းပြီး တချို့က စာအိတ်အနီရောင်တွေ။ သို့သို့မှာလည်း တချို့ရှိနေမှာ စိုးတယ်"

ကုရှီအန်းက ခဏထွက်သွားပြီး ငါးမိနစ်အတွင်း လက်ထဲမှာ နံ့သာဖြူသေတ္တာနဲ့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သို့သို့ နံ့သာဖြူသေတ္တာ၏ ပုံစံများသည် ယွမ်ယွမ်နှင့် တူညီသော်လည်း အတွင်းလက်ဆောင်များမှာ ကွဲပြားသည်။ သူ့အတွက် ချန်ထားခဲ့သည်မှာ အန္တာရယ်ကင်း အရည်အသွေးမြင့် ကျောက်စိမ်းကြိုး ဖြစ်သည်။

အဖွားကောင်းက စိတ်ရှုပ်‌နေလို့ ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာကို အရူးနှစ်ယောက်ကို ချန်ခဲ့တာလို့ ဘယ်သူက မတွေးဘဲနေမှာလဲ။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ဟယ်ထျန်းကျောက်စိမ်းမိုင်ထရီယာဘုရားကို ယူကာ ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ကာ "ယောင်ယောင်၊ ဒီဘုရားကြီးက ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲ?"

စိတ်ရှုပ်နေတဲ့လင်းယောင်။ နောင်လာမည့် မျိုးဆက်များတွင် ဟယ်ထျန်းကျောက်စိမ်းဘုရားကို ထိပ်တန်းနေရာ ထားရှိလိုပါက အနည်းဆုံး သိန်းပေါင်းများစွာ ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။

အခုကော? သူမက ခေါင်းကုတ်ပြီး "အမေ၊ ဒါက ကျောက်စိမ်းကောင်းပဲ။ ယွမ်ထောင်ချီပြီး ပေးရမှာပေါ့" ဟု ယောင်ချာချာ ပြောသည်။

အဖွားကြီးသည် ခေါင်းကိုက်ခဲမှုကြောင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် မိုင်ထရီယာဘုရားကို သေတ္တာထဲသို့ အမြန်ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ကုမန်ဆန်ရဲ့လက်ထဲက ကြွေရည်အိုးက လွင့်ထွက်လုနီးပါးပါပဲ။

ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးက ယွမ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်ကျပေမယ့် ကျောက်စိမ်းနှစ်တုံးက သောင်းနဲ့ချီ ကုန်ကျသည်။

အဖွားကြီး တစ်သက်လုံး ဒီမျှလောက် ပိုက်ဆံရှာမှာ မဟုတ်ပေ။

လောင်ကု၏ မိသားစုသည် ထိုကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အကြီးအကဲများက ပေးအပ်ထားသော်လည်း လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း တညီတညွတ်တည်း ယုံကြည်သည်။

ကုရှီအန်းက နောက်အလုပ်ခရီးသွားပြီး ဆယ်ရက်လောက်ကြာထိ ပြန်မလာတော့ဘူး။

အဖေက အလုပ်ကပြန်လာရင် မိသားစုက ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သတင်းပို့မယ်လို့ ပြောသည်။ လင်းယောင်သည် ကောင်းမိသားစု၏ စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ပြီး ကောင်းမိသားစုဆီ သွားရောက်လည်ပတ်သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်သည် အဖွားကောင်း ပေးသော စာအိတ်အနီကို ပေးလိုက်သည်။ အဲဒါကို နဂိုအတိုင်းထားကာ သိမ်းထားပြီး အချိန်တန်ရင် အဖွားကြီးဆီ ပြန်ပေးမည်။

ကုရှီအန်း နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ခရိုင်အတွင်းရှိ လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူသည် ပစ္စည်းတင်သွင်းခြင်းနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေးငှာနသို့ သွားကာ ဖရဲသီးနှစ်လုံးကို ပြန်ယူလာပြီး ရေတွင်းထဲတွင် ချထားလိုက်သည်။ သူက ပြည်သူ့လုံခြုံရေးငှာနသို့ သွားဖို့ အချိန်ယူခဲ့သည်။ မထွက်ခင် ဆိုဖာပေါ်မှာ အဖျားကြောင့် လဲလျောင်းနေတဲ့ လင်းယောင်ကို မြင်လိုက်သည်။ ညှိုးနွမ်းနေတော့ စိတ်အဆင်မပြေဖြစ်တယ်လို့ ခံစားရကာ "အရမ်းပူနေလား"

လင်းယောင်က မျက်တောင်တောင်မခတ်ဘဲ ငြိမ်နေပြီး လဲလျောင်းနေတုန်းပင်။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးမလား။ အပင်မြင့်တွေပေါ်က ပုစဉ်းရင်ကွဲတွေက မအော်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲ၊ အရမ်းမပူလို့လား!

ကုရှီအန်းက မလိုအပ်ဘဲ တစ်ခုခုပြောမိတယ်လို့ ခံစားရပြီး ချောင်းဆိုးကာ "ရေတွင်းထဲမှာ ဖရဲသီးအေးအေးလေး ရှိတယ်၊ နောက်ကျ စားဖို့ မမေ့နဲ့" ဟုဆိုသည်။

လင်းယောင်က "အွန်း" ပြောပြီး သူမခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းမှာ ကုရှီအန်း ပြန်ရောက်လာပြီး "ညက အိမ်မှာ ဖုန်းခေါ်လို့ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မိုးရွာပြီး တချို့ ဝိုင်ယာကြိုးတွေ လွင့်သွားတယ်"

ကောင်းကင်အသံက အနောက်ကနေ လိုက်လာသည်။

လင်းယောင် ခုန်ထလုမတတ်ပင်။ သူမ၏ ဗာဒံစေ့ပုံသဏ္ဍာန် မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည် "တကယ်လား?"

ကုရှီအန်းက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကာ "ဒါအမှန်ပဲ" လို့ အာမခံခဲ့သည်။

လင်းယောင်က "လောင်ကု ရှင်က အရမ်းကြင်နာတာပဲ" လို့ အော်ရင်း သွားပြီး အဲဒီလူကို ပွေ့ဖက်နမ်းလိုက်သည်။

နောက်တော့ ဝမ်းသာအားရ တွေးရင်း လျှပ်စစ်မီးလာတော့ တီဗီဖွင့်၊ ဖရဲသီးစားပြီး ပန်ကာလေနဲ့ တီဗီကြည့်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်သွားသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ကောင်းကင်ထိ မြင့်တက်တော့မည်။

ယွမ်ယွမ်နှင့် သို့သို့တို့သည် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ရာမှ ထသောအခါတွင် ရှေ့တွင် ပျင်းရိစွာ ပူလောင်နေသော လင်းယောင်သည် သရုပ်ပျက်ခြင်းမှ ရွှင်လန်းခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အိမ်တွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အိမ်တွင်ရှိသောအရာများကို လွှင့်ပစ်ကာ အေးအေးဆေးဆေး နေနေသည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေသည်။

ယွမ်ယွမ် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ အိမ်စာလုပ်ရန် စားပွဲလေးကို သတိရှိရှိ ရွှေ့လိုက်သည်။

သို့သို့သည် စဉ်းစားကာ သူ့မေးစေ့ကို ကုတ်လိုက်သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် သူ့အမေနောက်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ခဏကြာ အိမ်စာလုပ်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် ကောင်းကောင်းအိပ်ရေးမဝခဲ့ဘဲ ပါးစပ်ခြောက်သလို ခံစားလာရသဖြင့် ဖရဲသီးတောင်းရန် သူ့အမေဆီပြေးသွားခဲ့သည်။

"မေမေ၊ ဖရဲသီးဖျော်ရည် သောက်ချင်တယ်"

လင်းယောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပျော်ရွှင်လာပြီး သူ့သမီးအတွက် အစီအစဉ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ "ဖရဲသီးဖျော်ရည်သောက်ချင်ရင် မင်းအဖေဆီသွား" လို့ ဒေါသတကြီးပြောလိုကိသည်။

ငါက မင်းအမေ၊ မင်းရဲ့ကလေးထိန်း မဟုတ်ဘူး။

ယွမ်ယွမ်က မျက်လုံးကိုခတ်ပြီး "ဒါပေမယ့် အဖေက အိမ်မှာမရှိဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်မှာမရှိရင် ခဏစောင့်!"

သို့သို့က သူ့ညီမကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လာခဲ့သည်။ အိမ်မှာ ဇီးချဉ်ဟင်းချိုနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင် လက်ဖက်ရည် မရှိဘူးလား။

ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏လျှာကို ထုတ်ပြီး ဇီးချဉ်ဟင်းချို သောက်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဇီးချဥ်ဟင်းချိုက အရသာလည်းရှိ၊ ချဉ်ပြီး ချိုသည်၊ ဒါပေမယ့် ဖရဲသီးဖျော်ရည်နဲ့ဆို ပိုတောင်ကောင်းလိမ့်မည်။

ဒီမိန်းကလေးက ဖရဲသီးဖျော်ရည်အေးနဲ့ အသားကင်တစ်ပန်းကန်ကို တွေးပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့အပြုံးတစ်ခု သူ့မျက်နှာမှာ ပေါ်လာသည်။

လင်းယောင် - "......"

ဒီကလေးက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတယ်။

ဘယ်လိုစားရမလဲ သိရင် ဘယ်သူတွေနောက် မင်း လိုက်စားမလဲ! !

ညနေပိုင်းတွင် ကုရှီအန်းသည် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးငှာနမှ ပြန်လာသောအခါ ယွမ်ယွမ်သည် ဖရဲသီးဖျော်ရည်သောက်ခြင်းအစား နှုတ်ခမ်းစူပြီး စိတ်ဆိုးနေရင်း သိုးသားတုတ်ထိုးများကို စားခဲ့သည်။

အဖေအိုကြီးသည် သူ့ကလေးအား မှားမိသည်ကို မမြင်နိုင်ဘဲ သမီးဖြစ်သူအား သင့်လျော်စွာ ပညာပေးကာ အေးခဲသော ဖရဲသီးကို လှီးဖြတ်ကာ သမီးဖြစ်သူအား သိုးသားဝယ်ကာ မနက်ဖြန်တွင် အသားကင်များ ပြန်ယူလာမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

လာပါ၊ ယွမ်ယွမ်က အဖေအရင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကတိကြောင့် အသက်ပြန်ဝင်ပြီး ပြန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။