အခန်း (၁၃၅)

နောက်တစ်နေ့တွင် ယွမ်ယွမ်သည် သူမလိုချင်သော ဆိတ်သားကင်များကို စားကာ ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

ဩဂုတ်လလယ်တွင် ကုမိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးရန် ပြင်ဆင်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် ၎င်းကို အထပ်ထပ်အခါခါ စဉ်းစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကျား အစားအစာထုတ်လုပ်စက်ရုံ၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ချည်ထည်စက်ရုံသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း ၎င်းသည် အစိုးရစနစ် ကြီးကြီးမားမားရှိပြီး အလုပ်များရောင်းချရန် ၎င်းတို့၏ အကြီးအကဲများကို မှီခိုအားထားနေရသော ခေါင်းဆောင်ဟောင်းများစွာရှိသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးက ဒီလောက်မလွယ်ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ယွင်ရွှေကောင်တီ ချည်ထည်စက်ရုံသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု အောင်မြင်ခဲ့ပြီး လင်းယောင်၏ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာရာထူးကို ကျိုးရှောင်ရွှယ်က တာဝန်ယူခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ရွှယ်သည် ဒေသတွင်းတွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ပြီး သူမ၏မိသားစုက နောက်ခံကောင်းရှိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြိုးစားပြီး အတွေ့အကြုံများ ရရှိပြီးနောက်တွင် သူမသည် စက်ရုံအလုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် နားလည်လာခဲ့သည်။ လင်းယောင်က သူမကို စက်ရုံမှာရှိတဲ့ အရာတွေကို သင်ပေးရတာ အဆင်ပြေသည်။

စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းသော လင်းယောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျိုးရှောင်ရွှယ်သည် လင်းယောင် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားတော့မဲ့ကြောင်း ကြားသိရပြီး ပွေ့ဖက်၊ ငိုယိုကာ သူမကို အိမ်သို့ ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

လင်းယောင်က ခေါင်းကို အလျင်စလိုခါလိုက်သည်။ စားဖိုမှူးကျိုးရဲ့ ချက်နည်းက မျိုသိပ်ရခက်တာမို့ သူမကပဲ သူ့ကို ညစာကျွေးသင့်သည်။

အခုခေတ်မှာ ကောင်တီကလူတွေ အစားအသောက်ဝယ်ချင်တဲ့အခါ အများစုက လမ်းတွေပေါ်က ကုန်စုံဆိုင်တွေကို သွားကြသည်။

သို့သော် ယခု မူဝါဒ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးများ ရောင်းချသည့် ကုန်စုံဆိုင်နောက်တွင် လမ်းပေါ်တွင် ဈေးရောင်းသူလေးများ ရှိသည်။ ဈေးတွေက ကုန်စုံဆိုင်တွေထက် သက်သာတာမို့ တော်တော်အဆင်ပြေသည်။

အစားအစားပဲ အဓိကမဟုတ်‌သော ဆိုင်များ၏ လုပ်ငန်းကို ထိခိုက်ခဲ့ပြီး အရောင်းသမားများသည် ဖောက်သည်များကို ယခင်ကဲ့သို့ မောက်မာသောပုံစံဖြင့် မော့မကြည့်ဝံ့တော့ပါ။

ဤအခြေအနေတွင် ကုန်စုံဆိုင်များ၏ စီးပွားရေးမှာလည်း အလွန်ဆိုးရွားသည်။

ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်လောက်တွင် အစားအသောက်ဝယ်ရန် လူများစွာ မလာရောက်ကြပါ။

လင်းယောင်သည် မောင်နှမများ၏ လူနေမှုအတတ်ပညာကို လေ့ကျင့်ရန် သို့သို့ နှင့်ယွမ်ယွမ်ကို ပစ္စည်းများဝယ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သို့သို့က ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်ပြီး ယွမ်ယွမ်က ပျော်ရွှင်စွာ ဝါးခြင်းတောင်းလေးကို သယ်သွားသည်။ မောင်နှမသည် ခရမ်းချဉ်သီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် နှစ်ကီလိုဂရမ်၊ အာလူးနှစ်ကီလိုဂရမ်နှင့် ဆောင်းဖရဲသီးကြီးတစ်လုံးတို့ကို ကောက်ယူလိုက်သည်... အနီးနားတွင် အိမ်လုပ် တို့ဟူးရောင်းသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးရှိသည်။ မိသားစုက အချိုမကြိုက်တဲ့အတွက် တို့ဟူးကို မစားရတာကြာပြီ။

မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးဖြင့် ကြည့်ရင်း သို့သို့သည် နောက်ထပ် ရေတို့ဟူးနှစ်ကီလိုဂရမ်ကို ဝယ်သွားခဲ့သည်။

လင်းယောင်နှင့် ကုရှီအန်းတို့သည် သိုးသားနှင့် ဝက်သားဝယ်ရန် သွားကြသည်။ ဝက်သားက ရှားပါးတာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီနေ့ ကုန်စုံဆိုင်မှာ ရောင်းချထားတဲ့ သိုးသားက ကောင်းပါသည်။

ကျေးလက်တောရွာရှိ သားသတ်ရုံမှ သိုးသားကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သတ်ထားကြောင်း အရောင်းဝန်ထမ်းဆီမှ ကြားသိရသည်။ ၎င်းသည် အလတ်ဆတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ အိမ်ကို ဝယ်သွားပြီး ချက်စားတဲ့အခါ အရသာလည်း ကောင်းသည်။

ဤကဲ့သို့ လတ်ဆတ်သော သိုးသားကို ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရသောကြောင့် လင်းယောင်သည် ငါးကီလိုဂရမ်ကို ရက်ရက်ရောရော အိမ်ပြန်သယ်သွားခဲ့သည်။

ယခုခေတ် သိုးသားငါးကီလိုဂရမ်သည် ငွေအမြောက်အများဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရန် လေးလံသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ကုရှီအန်းက ဒီမှာရှိနေတာမို့ သူမ ဘာမှလုပ်စရာမလိုပါပေ။

လင်မယားနှစ်ယောက် အတူတူ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သို့သို့ နှင့်ယွမ်ယွမ်သည် ကုန်စုံဆိုင်တွင် ဈေးဝယ်ပြီးနောက် အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ သူတို့ ကာတွန်း ကြည့်ပြီးသွားကာ တီဗီကိုပိတ်ကာ ဆိုဖာပေါ်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ရွှယ်သည် ကုအိမ်ကို ကြိုတင်ရောက်လာပြီး ဝက်ပေါင်ခြောက်ကြီးတစ်ပိုင်း၊ မျှစ်ချဉ်တစ်စည်းနှင့် ဆီအိုးတစ်ဝက်ကို အိမ်မှယူလာခဲ့သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဤမျှလေးလံသောအရာကို မည်သို့ မလာသည်ကို သူမ မသိပေ။

လင်းယောင်သည် သူ့အတွက် ဇီးချဥ်သီးဖျော်ရည်ကို ထည့်လိုက်ပြီး ကျိုးရှောင်ရွှယ်က ပျော်ရွှင်စွာ သောက်သည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်မ မပင်ပန်းပါဘူး။ ကျွန်မ ယောက်ျားက ဒီအရာတွေ အားလုံးကို သယ်သွားပြီး လမ်းကြားကို ရောက်မှ ကျွန်မကို ပေးခဲ့တာ"

လင်းယောင် နားလည်သွားသည်။ ကျိုးရှောင်ရွှယ်သည် လမ်းတစ်လျှောက် နေပူထဲတွင် လျှောက်လာပြီး ချွေးထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် နီရဲခြင်းမရှိသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပါ။

ခင်ပွန်းသည်က သူမကို တလျှောက်လုံး ပို့ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကုမိသားစုက ညစာစားဖို့ ဖိတ်ခဲ့ပြီး လူများလေ ပိုအသက်ဝင်လေလေ၊ ပိုကောင်းလေလေပါပင်။

ကုချွင်မေ၏ မိသားစု လေးယောက်သည်လည်း ပျော်ရွှင်မှုတွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ ရွှီရှန်းချန်သည် သတ်ထားသော ဘဲတစ်ကောင်ကို ယူလာခဲ့သည်။ ကုရှီအန်းက ၎င်းကိုယူလိုက်ပြီး အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"လောင်ကု၊ ဒီဘဲက ငါ့အမေ မွေးမြူထားတဲ့ ဘဲပါ။ ဟင်းချိုက အဟာရဆုံးပဲ။ နောက်မှ အတူတူ သောက်ကြရအောင်။"

ကုရှီအန်းက "ကျွန်တော် ညဘက် မသောက်ဘူး" ဟု သတိရှိစွာပြောသည်။

အစ်ကိုကြီးထို့ထိုဘ တွတ်တွတ်ထိုးခါနီးတွင် လင်းယောင်နှင့် စကားပြောနေသော ကုချွင်မေသည် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို လွှင့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဝါးတာကို ရပ်လိုက်သည်။

လင်းယောင်သည် အစ်ကိုကြီးထို့ကို မယဉ်ကျေးခဲ့ပေ။ သူမက ဘဲကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "ဒီဘဲက ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့ ညစာစားဖို့ ငါ့အိမ်ကို လာခဲ့တာပဲ။ မိန်းမက အလုပ်များပြီး ယောက်ျားလည်း ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ အသီးအရွက်တွေ ရွေးပြီးဆေးကြောတာ ရှင်နဲ့ အစ်ကိုကြီးထို့ထို့ လုပ်လိုက်။ ယွမ်ယွမ်နဲ့ သို့သို့ အိုးကိုဆေးကြောပြီး ကောက်ညှင်းပေါင်းနဲ့ ပဲပေါင်မုန့်အတွက် ရေကျိုပြီး ကျန်တာကို ကျွန်မတို့ဆီ ထားခဲ့"

"ကောင်းပြီ ငါက အသီးအရွက်တွေ ရွေးပြီး ရေဆေးတာ တော်တယ်"

ရွှီရှန်းချန်သည် သူ့အင်္ကျီလက်များကို လှန်လိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြောရန် ကုရှီအန်း၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

မိသားစုက အရမ်းတက်ကြွပြီး ကုမန်ဆန်နဲ့ သူ့ဇနီးလည်း ပျော်ရွှင်နေသည်။ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သားသမီးများက ပိုမိုလှုပ်ရှားလာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

"ယွမ်ယွမ် ဘယ်မှာလဲ"

"သမီး အိုး သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတယ်"

"သူမက ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ လှည့်ပတ်ပြီးလုပ်တယ်။"

"ဒီအသားက တော်တော်ကို လတ်ဆတ်နေတာပဲ။ အဲဒါကို မီးဖိုချောင်မှာ ယူပြီး ပြုတ်လိုက်ရအောင်။"

"ဟုတ်ပြီ"

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ကျောနာဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရပြီး ကုမန်ဆန်၏ ခြေထောက်များမှာလည်း အခြေအနေ ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ မူလက လူကြီးနှစ်ယောက်က လင်းယောင်ကို ထပြီး ကူညီချင်ကြသည်။

လင်းယောင်က "ဘာလုပ်နေတာလဲ အမေ၊ အမေ့ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို သေချာဂရုစိုက်ရမယ်။ ကျွန်မစကားကို နားထောင်!"

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ဤစကားကြောင့် ရယ်မောသွားပြီး "ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းပြောတာ နားထောင်မယ်"

ကုမန်ဆန်သည် သူမချွေးမစကားကို နားထောင်ခဲ့ရသည်။

လူတစ်စုက တနေ့ခင်းလုံး အလုပ်များနေပြီး ညနေပိုင်းတွင် စားပွဲပေါ်တွင် အစားအသောက်များ ခင်းကျင်းထားသည်။ ရှာလကာရည်ဖြင့် အာလူးခြစ်သုပ်၊ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ‌မွှေကြော်၊ ချိုချဉ် ဝက်ပေါင်သားနှင့် ပဲကြော်များ အပါအဝင် အရသာရှိသော စားပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အသားဟင်းတွေကတော့ ဝက်သားပြုတ်၊ မွှေကြော် ဝက်ပေါင်ခြောက်နဲ့ စွပ်ပြုတ်ကို မီးဖိုမှာ ပြုတ်ထားသည်။ မီးဖိုလေးပေါ်မှာ တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် မွှေပြီးနောက် ဘဲသားက ကြွပ်ရွလာပြီး နူးညံ့လာပြီ။ မှို၏လတ်ဆတ်သောရနံ့ကို ပေါင်းထည့်ခြင်းဖြင့် ချိုမြိန်ပြီး အရသာရှိသည်။

အထူးသဖြင့် ကျိုးရှောင်ရွှယ်သည် ဘဲသားဟင်းချိုကို နှစ်သက်ပြီး တစ်ခါတည်း ပန်းကန်ကြီး နှစ်လုံးကို သောက်ခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ဟင်းချိုနှင့် အသားများအပါအဝင် ပန်းကန်တစ်ဝက်ကျော်ကို သောက်ခဲ့သည်။ ဘဲသားကို ဖျော်ရည်ထဲနှစ်ပြီး နူးအိစေခဲ့သည်။ ကုရှီအန်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးထို့တို့ဟာ ဝိုင်ဖြူမသောက်ခဲ့ကြပေ။ ကလေးတွေလိုပဲ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ ကုကျား သောက်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် လောင်ရွှီ၏ အိမ်တွင် တစ်ခုခုဖြစ်သဖြင့် ကုချွင်မေ၏ မိသားစုလေးယောက် အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ရွှယ်သည် ဗိုက်ပြည့်သွားပြီး လင်းယောင် ချက်ပြုတ်ထားသော ချိုမြိန်သောဟင်းချိုကို သောက်လိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ရွှယ်က သောက်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျောင်းတက်တုန်းက ဦးနှောက်က တစ်နေ့လုံး စာကျက်ရတာ၊ မှတ်ရတာ မပင်ပန်းဘူး။ အစ်မ လင်းယောင် စက်ရုံမှာ လုပ်စရာတွေ ဘာလို့များနေတာလဲ၊ နေ့တိုင်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုပဲ"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူမက အဘွားအိုတစ်ယောက်လို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လင်းယောင်က "မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်း အရမ်းရှေးဆန်နေပြီ၊ မင်းမိသားစုက မင်းအကြောင်းမပြောဘူးလား"

ကျိုးရှောင်ရွှယ်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ဟင်းချို သောက်နေသည်။ "အဲ့ယောက်ျားက ကျွန်မအကြောင်း ဘာပြောမှာလဲ။ သူက ကျွန်မထက် ရှစ်နှစ်လောက်ကြီးတယ်။ ကျွန်မက အသက်ကြီးပြီး မာနကြီးတဲ့ အဘွားကြီးဆိုရင်၊ သူက အသက်ကြီးပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဘိုးကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်မအကြောင်း ပြောရဲမလား။ သူလုပ်ကြည့်ကြည့်လေ "

လင်းယောင် - "......"

ဟုတ်တယ်။

လင်းဟုန်နသည် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် တစ်လကျော် ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းရှောင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ငွေများ ကုန်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ မြို့ကို မပြန်ရင် လမ်းဒါရိုက်တာ အလုပ်ကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

လင်းဟုန်နသည် မြို့ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီပွဲတော်သည် တစ်လခွဲသာ လိုတော့သည်။

အမေစွင်းက လင်းဟုန်န ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်သွားတာကို မတွေ့ခဲ့ရဘဲ တစ်လကျော်ကြာအောင်ပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမသည် ပင်မခန်းအတွင်းရှိ နာရီကို တမင်တကာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဘယ်လိုပြန်ရမလဲ သိသေးတာလား"

လင်းဟုန်နသည် သူမနှင့် မငြင်းခုံချင်သောကြောင့် သူမ ပြန်ဖြေပြီး ပြန်သွားချင်ခဲ့သည်။

အဘွားက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြဿနာထဲ ဝင်လာသည်။ "ငါ့မှာ ဘယ်လိုကံကြမ္မာမျိုးလဲ။ ငါ့မှာ မိသားစုကို ဂရုမစိုက်တဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ရှိတယ်။ မင်းအိမ်မှာ တနေကုန် ပျင်းရိထိုင်ပြီး ကျားလျန်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အပြင်မထွက်ဘူး။ အခြေအနေကောင်းတော့ မင်းအိမ်‌ရောက်လာတယ်။ ငပျင်းမ တစ်လလောက် ထွက်သွားတော့ ငါက အိမ်မှာ အိမ်အလုပ်တွေ စိတ်ပူနေရတယ်။ အမလေး၊ ဒီအဘွားကြီးက သနားစရာဘဝရှိတယ်။ တစ်နေ့တာလုံး မြည်းတစ်ကောင်လို အလုပ်များနေပြီး၊ မိသားစုထဲက ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို မသနားဘူး"

ဒီအဘွားကြီးက သူ့ကို မမြင်ရဘူး။

လင်းဟုန်နသည် ဒေါသတကြီး ငြင်းခုံရန် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ပြောချင်သော်လည်း သူမစကားကို မျိုချလိုက်ပြန်သည်။ အဘွားကြီးရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာထက် အခန်းထဲပြန်ဝင်ထိုင်တာက ပိုကောင်းပါသည်။

အဘွားအိုက သူ့မျက်နှာမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး တင်ထားပြီး တစ်နေ့လုံး မြည်းတစ်ကောင်လို အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

စွင်းမိသားစု တစ်ခုလုံးတွင် သူမထက် အေးအေးဆေးဆေးနေမည့်သူမရှိ။ သူမသည် တစ်နေ့တာလုံး အစာစားခြင်းနှင့် အိပ်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လမ်းပေါ်ရှိ အဘွားအိုအုပ်စုနှင့် အပြင်ထွက်နေသည်။

ဤမျှ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝမှာနေထိုင်တဲ့ မြည်းအိုသည် ဘယ်သူလဲ။

လင်းဟုန်နသည် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ကာ အဘွားက သူမ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားတဲ့အထိ ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ရောက်သည်နှင့် အာမေဋိတ်သံထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ကြက်သွေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လှေကားထစ်တွေဆီမှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက လောင်းချထားတာလဲ"

အဘွားမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် လင်းဟုန်နသည် သူမ၏ ခြေထောက်များ အားနည်းသွားကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အိမ်လှေကားထစ်တွေပေါ်မှာ ကြက်သွေးအိုးကို လောင်းထားသည်။ သွေးတွေ ရွှဲနေပြီး အရမ်းကြောက်စရာကောင်းသည်။

"သူပဲ၊ သူပဲ"

လင်းဟုန်နသည် တုန်ရီလျက် မော့ကြည့်သောအခါတွင် တုန်ရီသောလက်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာသော အဘွားအိုကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"မင်းက ကံဆိုးတဲ့ မိန်းမပဲ။ မင်းအိမ်ပြန်လာရင် မင်းဘဝကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကိုပြော၊ နင် အပြင်မှာ ဘယ်လို ပြဿနာရှာခဲ့တာလဲ"

လင်းဟုန်နသည် ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်ခံရကာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်နေပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ မျက်ရည်များဝဲလာသည်။

ဒီရက်ပိုင်း သူမအတွက် မလွယ်ပေ။ ကောင်းကောင်းမစားနိုင် မသောက်နိုင်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်အလေးချိန်လည်း အများကြီးကျသွားသည်။

လင်းဟုန်နသည် သားနှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ရာမှ ပြန်လာသောအခါ ငိုယိုခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူ၏ ဖခင်သည် ရှက်ရွံ့မှုခံစားရပြီး သူ့သားနှစ်ယောက်ကို အပြင်သို့ထွက်ရန် အမြန်ပြန်ဆွဲထုတ်ခိုင်းခဲ့သည်။

စွင်းထျန်းပေါင်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့က ချော့မြှူ၊ ဖြောင်းဖြပြီး နောက်ဆုံးတွင် စွင်းယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မိသားစုတွေ အချင်းချင်း ရိုက်နှက်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆူဆူညံညံ အော်ဟစ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ အဖေစွင်းက ဒေါသထွက်ပြီး ပင်မခန်းထဲက ခုံကို ကန်ချလိုက်တော့ တစ်မိသားစုလုံး ရပ်သွားသည်။

အိမ်မှာ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားတဲ့အခါ အမေစွင်းက ကျိန်ဆဲတာကို ရပ်လိုက်ပြီး လင်းဟုန်နရဲ့ အဆုတ်ထိပ်မှ အငိုရပ်သွားတော့ အဖေစွင်းက နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားသည်။

"အိမ်တံခါးဝမှာ ကြက်သွေးကို ဘယ်သူ ဖိတ်ခဲ့တာလဲ။"

လင်းဟုန်နသည် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး အဘွားအိုက အိမ်တွင် အော်ဟစ်ဆူငေါက်နေခဲ့သည်။ လင်းဟုန်နသည် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမတို့ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး စကားများ ရန်ဖြစ်နေကြတာကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

စွင်းမိသားစုသည် ပရမ်းပတာအခြေအနေတွင်ရှိနေသည်။

အိမ်နီးနားချင်းတော်တော်များများက အပြင်မှာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံတွေကြားရပြီး စွပ်ပြုတ်ကိုစားရင်း အံ့သြသွားကြသည်။

"ဘာလို့ ရန်ဖြစ်ပြန်တာလဲ၊ အားလပ်ရက်နီးနေပြီကို မရပ်တန့်ကြဘူးလား"

"ဟေး၊ လောင်စွင်းမိသားစုရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမကို ရှုပ်ဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ ပွဲတော်တွေ များလာလေလေ သူတို့က ဆူညံလေလေပဲ"

"ဒါဆို မေ့ထားလိုက်၊ ငါတို့ မထိန်းနိုင်ဘူး၊ ဘာလို့ အိမ်ပြန်ပြီး အသားမစားတာလဲ!"

"ဒါတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီနှစ် လက ဝိုင်းနေမလားလို့ တွေးမိတယ်။"

"ဆောင်းဦးရာသီနှောင်းပိုင်း ပွဲတော်မတိုင်မှီထိ မင်းမသိနိုင်ပါဘူး။ ပြောလို့မရဘူး၊ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်လက ဆယ့်ခြောက်ဆ ဝိုင်းတယ်"

အိမ်နီးနားချင်း အများအပြား အိမ်ပြန်ကြပြီး အမှောင်ထောင့်မှာ ပုန်းနေပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ စွေ့သာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။

စွေ့သာသည် စွင်းအိမ်အပြင်ဘက်တွင် နေ့ရောညပါ တစ်လကျော်ကြာအောင် လိုက်ရှာသော်လည်း လင်းဟုန်န၏ အရိပ်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်တော့ ဒီအမျိုးသမီးက တခြားနေရာတစ်ခုမှာ ပုန်းအောင်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

စွေ့သာက အရမ်းစိတ်အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး အိမ်ပြန်သွားကာ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို ရိုက်ခွဲပြီးနောက် သူမကို စောင့်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒီရက်စက်တဲ့ မိန်းမ လင်းဟုန်နက ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ သူ မယုံပေ။

သူ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လင်းဟုန်န ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းမရတော့ဘဲ ကြက်သေတစ်ကောင်ကို ရှာပြီး သွေးကို စွင်းအိမ်လှေကားထစ်တွေပေါ်မှာ လောင်းချလိုက်သည်။

စွင်းမိသားစုက တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားသည်။ ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် အုပ်စုလိုက် ထွက်သွားကြသည်။

စွင်းကျားလျန်သည် စွင်းမိသားစု၏ မြေးနှစ်ယောက် ကျောင်းသွားသောအခါ လိုက်ပို့ လိုက်ကြိုသည်။

စွေ့သာသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို မြင်သောအခါ ကလေးသည် သူ့သွင်ပြင်လက္ခဏာများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူ့သားဖြစ်သည်ကို သူသိသည်။ သူသည် သူ၏ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို နှိမ့်လိုက်ပြီး စွင်းကျားလျန်နှင့် အခြားသုံးယောက်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ့သားလေး ကျောင်းတံခါးဝကို ဝင်သွားတာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လင်းဟုန်နကို ပိုလို့တောင်မုန်းတီးသွားသည်။

လင်းဟုန်နသည် ပထမ လဝက်တွင် ပုန်းအောင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် မပုန်းအောင်းနိုင်တော့ပေ။ ဆောင်းဦးရာသီပွဲတော် နီးလာသောအခါ အလုပ်မှ ပြန်လာကာ တံခါးဖွင့်ရန် အိတ်ကပ်ထဲမှသော့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ စွေ့သာသည် သူ့ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ရှေ့သွားပြေးသွားပြီး လင်းဟုန်န၏ ခါးပေါ် ဓါးကို ဖိလိုက်သည်။

"မလှုပ်နဲ့!"

လင်းဟုန်န ဘယ်လိုမှ မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သူမကြောက်နေခဲ့သည်။ သူမ သွားများကို ကြိတ်ကာ လှည့်ကြည့်သည်။ သေတာထက် ဒိီလိုမျိုး ဓားနဲ့ထိုးတာ ပိုကြောက်သည်။

သူမက စွေ့သာ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုက်လိုက်သည်။ စွေ့သာသည် ဓားကို တည်ငြိမ်စွာ မကိုင်နိုင်လောက်အောင် နာကျင်သွားသည်။ အိမ်ပြန်သွားတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် စွင်းထျန်းပေါင်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့က ပြေးပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဦးခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို သစ်သားတုတ်ဖြင့် ရိုက်သည်။

"မရိုက်နဲ့၊ မရိုက်နဲ့။"

"ငါက လူဆိုးမဟုတ်ဘူး!"

လူတွေကို ဓားနဲ့ခြိမ်းခြောက်တာ လူဆိုးမဟုတ်ဘူးလား။

စွင်းထျန်းပေါင်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့က ၎င်းတို့ကို ပိုပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

စွေ့သာသည် ဦးထုပ်နှင့်ရိုက်ခံရပြီး သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ တွန့်လိမ်နေပြီး "မင်းအမေက ထိုက်တန်ပါတယ်" ဟုလည်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။

စွေ့သာ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။

လင်းဟုန်နသည် နေ့တိုင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ အရူးတစ်ယောက်လိုပင်။ စွင်းအိပ်ခန်းရဲ့ တံခါးသော့က ရိုးရှင်းတဲ့ တံခါးသော့ပါ။ အနီးအနားမှာမရှိတဲ့အခါ တံခါးကိုသော့ခတ်ပြီး အနီးအနားမှာရှိနေတဲ့အခါ အတွင်းကနေ သော့ခတ်ထားရမည်။

စွင်းကျားလျန်က ညဘက် ပြန်မလာပေ။ လင်းဟုန်နသည် အိမ်တွင် မီးဖိုချောင်သုံးဓား သို့မဟုတ် တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသောကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို မောပန်းစေခဲ့သည်။

ဩဂုတ်လ ၂၀ ရက်နေ့သည် ကျေးလက်ဒေသရှိ အဘွားကျန်း၏ အသက် ၉၀ ပြည့် မွေးနေ့ဖြစ်သည်။ ကိတ်မုန့်များ၊ အဆာပြေမုန့် နှင့် သစ်သီးများကို နှစ်သက်သော လောင်ကု၏ မိသားစုသည် အဘွားကျန်း၏ မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပရန် ကျန်းကျားစွင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးအစောပိုင်းတွင် နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပနေပြီး ကျေးလက်နေရောင်အောက်တွင် လေညင်းတို့က သာယာသည်။ ခြံထဲမှာရှိတဲ့ ဇီးပင်တွေကလည်း အသီးတွေသီးသည်။ ခြံထဲမှာထိုင်ရင်း လေညင်းတွေက တိုက်ခတ်လို့ ဆောင်းဦးပေါက်ပင်တွေရဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ အနံ့ကို ယူဆောင်လာကြသည်။

ကျေးလက်မှာ မွေးနေ့ပွဲဆိုတာ ဖက်ထုပ်သည် မရှိမဖြစ်ပါ။ ယခု ကျန်းမိသားစုသည် ဝက်သားနှင့် ဖက်ထုပ်များကို အရသာသုံးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်သည်။ အဘွားကျန်းသည် ဤအရသာရှိသော ဖက်ထုပ်သုံးမျိုးကို နှစ်သက်သည်။ ဝက်သားနဲ့ အရသာရှိတဲ့ ဖက်ထုပ်သုံးမျိုးက ပိုမွှေးပြီး ပိုအရသာရှိသည်။

ဦးလေးကျန်းနှင့် အန်ကယ်ကျန်းတို့သည် အိမ်က ဝက်ခြံတွင် အလုပ်များနေကြသည်။ ကုရှီအန်းနှင့် သူ၏ဝမ်းကွဲများက ကူညီရန်သွားခဲ့ပြီး ယွမ်ယွမ်သည် သူမနှင့်အတူ သို့သို့ကို လိုက်စေခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးအဒေါ်နှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့က ချွေးမကို အိမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လက်ကို သေချာဆေးကြောကာ ဖက်ထုပ်လုပ်ကြသည်။

မိသားစုတွင် လုပ်အားခွဲဝေမှု ပြတ်သားသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူမ၏အကြီးဆုံးအဒေါ်တို့သည် ခေါက်ဆွဲပြုလုပ်ရန် ၀တ်စုံဝတ်ထားကြပြီး ဒုတိယအဒေါ်နှင့် သူ့ချွေးမတို့က ဖက်ထုပ်များကို လိပ်ကြပြီး သူမအဒေါ်၊ ချွေးမနှင့် လင်းယောင်တို့က အစာများကို ရောစပ်ရန် တာဝန်ယူသည်။

ဖက်ထုပ်တွေက အရသာရှိတယ်လို့ လူတွေပြောကြပေမယ့် အစာတွေက ညှိရခက်သည်။

အိမ်၌ သာမာန်လူလုပ်ထားတဲ့ ဖက်ထုပ် အရသာရှိ၊ မရှိက အစာအရသာပေါ်မှာ မူတည်သည်။

လင်းယောင်က ကြက်ဥငါးလုံးကို ဖောက်ပြီး ကောင်းကောင်းမွှေပေးသည်။ သူမသည် ဒယ်အိုးကို ဆေးကြောပြီး ကျိုချက်ကာ နူးညံ့သော အဝါရောင်ကြက်ဥပြားကြီးကို ကြော်ရန် ဆီပူပူလေး လောင်းထည့်လိုက်သည်။ မနေ့က သူဝယ်လာတဲ့ ဝက်ဗိုက်သားကို ထုတ်ယူပြီး ဇလုံထဲမှာ ရေဆေးပြီး ခဏစိမ်ထားလိုက်သည်။ ပါးပါးလှီးထားသော မျှင်ငါးပိများကို ထည့်ပြီး ဝိုင်ထည့်ချက်ကာ နှံ့အောင်မွှေ၊ ဆားထည့်၊ ကြက်သွန်စိမ်းနှင့် ဂျင်းရေထည့်ကာ နူးသည်အထိ မွှေပေးသည်။ ပြီးလျှင် ငါးနံ့ပျောက်စေရန် ဟင်းချက်ဝိုင်နှင့် ကမာဆီထည့်သည်။

အရသာရှိသော ဝက်သားနှင့် အရသာရှိသော ဖက်ထုပ်သုံးမျိုးတို့ကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖုတ်ထားခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူမ၏ အဒေါ်တို့လည်း ဤနေရာတွင် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခဲ့ကြသည်။

ကျေးလက်က ချွေးမက ဖက်ထုပ်တွေကို အိမ်မှာ မကြာခဏ လိပ်ပြီး လေ့ကျင့်တာက ပြီးပြည့်စုံစေသည်။ ဖက်ထုပ်များကို ပါးလွှာပြီး ချောမွေ့သော အခွံအဖြစ် လှိမ့်လိုက်ကာ မျက်လုံးကို နှစ်သက်စေသည်။

မိသားစုက ဖက်ထုပ်လုပ်ပြန်သည်။ လင်းယောင်သည် အတွန့်လေးများ ပြုလုပ်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော ဖက်ထုပ်သေးလေးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။

ပူပြင်းတဲ့ နွေရာသီရောက်ပြီ၊ အဘွားကျန်းက ခြံထဲမှာ နေပူထဲ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေသည်။ ဦးလေးကျန်း၏ ခွေးနက်သည် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ဖြဲကားကာ ပျော်ရွှင်စွာ ဟောက်နေသည်။

"အငယ်လေး!"

"ဒီမှာပါ။"

ကျားက အိမ်မှာမရှိရင် မျောက်က ဘုရင်ပါ။ ကျန်းရွှင်း မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသားက သူ့ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေနဲ့အတူ စကားပြောရင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ သားပေါက်လေးတစ်ဖွဲ့စီသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တူးထားသော တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြင့် ပြည့်နေသော တောင်းသေးသေးလေးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ဖွားဖွား တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အများကြီး တူးပြီး ပြောင်းဖူးတွေ ကောက်လာတယ်!"

သားပေါက်လေးတို့သည် အဖိုးတန်များ ပေးရန် အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ လာကြသည်။

ယခုနွေရာသီတွင် မိုးအလုံအလောက်ရှိပြီး နေရောင်ခြည် ကောင်းစွာရသောကြောင့် ရွာတွင် ရောဂါများ မရှိပေ။

မြေပြင်ရှိ ပြောင်းဖူးပင်များသည် ကောင်းစွာကြီးထွားလာပြီး ၎င်းတို့ဆွဲထုတ်သည့် အစိတ်အပိုင်းများသည် အရင်ကထက် ပိုမြင့်ပြီး ထူပါသည်။ တစ်လုံးကို ဖြုတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ အစိမ်းလိုက်စားတာထက် အိမ်ကို ယူပြီး ချက်ရင် ပိုမွှေးပါသည်။

ကျန်းကျားစွင်တွင် စိုက်ပျိုးထားသော ပြောင်းဖူးပင်များသည် လူကြိုက်အများဆုံး ပြောင်းဖူးစေ့များဖြစ်သည့် အဝါရောင်ပြောင်ဖူးများဟုခေါ်သော ရှေးမျိုးကွဲများဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုးထားသော ပြောင်းဖူးများကို ပြောင်းဖူးချိုဟု ခေါ်ကြသည်။ ပြောင်းဖူးချိုများသည် နူးညံ့၊ အရသာရှိပြီး ချိုမြိန်ကာ မိသားစုရှိ ကလေးငယ်များကြားတွင် အလွန်ရေပန်းစားသည်။

ကျန်းရွှင်း၏ အကြီးဆုံးသားနှင့် သူ၏ညီငယ်ညီမငယ်များသည် ပြောင်းဖူးချို နှစ်ဆယ်ခန့်ကို ပြန်ယူလာကြသည်။

ကျန်းမိသားစုအားလုံးက ပြောင်းဖူးပြုတ်စားရတာကို ကြိုက်ကြသည်။

ဒီနေ့ ပူနေသေးလို့ လူတိုင်းမစားနိုင်သေးပေ။

ပြောင်းဖူးတွေ စားလို့ ရပြီးကတည်းက မိသားစုက အဲဒါတွေကို ခဏခဏ ကောက်ယူကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ရက်အတော်ကြာအောင် မစားလိုက်ရလို့ ဆာနေသေးသည်။

အဒေါ်က ပြောင်းဖူးတွေကို အခွံခွာပြီး အမွှေးတွေကို နှုတ်ပြီး ဥယျာဉ်ထဲမှာ အာလူးတချို့ကို တူးပြီး ရေဆေးပြီး မြေအိုးကြီးတစ်လုံးထဲမှာ ထည့်ထားကာ အပေါ်ကနေ အာလူးကို ပေါင်းပြီး အောက်က ပြောင်းဖူးတွေကို ပြုတ်သည်။

အဘွားကျန်းက မျက်လုံးတွေကို စွေပြီး အနီးကပ်ကြည့်သည်။ အရည်ရွှမ်းသော တောရိုင်းအပင်၊ လုံးဝန်းနေသော ပဲပင်နှင့် နှင်းပန်းတို့ အပါအဝင် တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက် အများအပြားကို ယောက်ျားလေးတစ်စုက တူးဆွခဲ့တာကြောင့် သူမက ချီးကျူးခဲ့သည်။ "ကောင်းတယ်၊ ငါတို့အိမ်မှာ စားစရာရှိတယ်"

ကလေးတွေက ရယ်လိုက်ကြပြီး ခဏကြာတော့ ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ကြက်ဥပန်ကိတ် ဖုတ်ရင် ပိုပျော်မယ်လို့ အဘွားပြောသံကြားလိုက်ရသည်။