အခန်း (၁၃၆)

မွန်းတည့်ချိန်ရောက်သည်ထိ ဦးလေးကျန်း၊ အန်ကယ်ကျန်းနှင့် လူငယ်တစ်စု အိမ်မပြန်လာသေးပေ။

သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ်က ပြန်မလာသေးတဲ့အတွက် အဒေါ်က ဝက်ခြံကို သွားကြည့်သည်။ အဲဒီကိုသွားတဲ့အခါ အိမ်မှာ ရေသယ်သူတွေ၊ ဝက်စာကျွေးတဲ့ လူတစ်စုရှိတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ ညီအစ်ကိုများဖြစ်သော ကုရှီအန်းနှင့် ကျန်းရွှင်းတို့သည် အနက်ရောင်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ဝက်ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် တံမြက်စည်းနှင့် ဂေါ်ပြားထမ်းကာ ရာဘာဖိနပ်ကို ၀တ်ထားသည်။ သူ့သားမက်ကလည်း ဝက်ခြံမှ ဝက်ချေးများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အသီးအနှံများကို မြေသြဇာကျွေးရန်အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ငယ်ထဲသို့ လှည်းဖြင့် တွန်းသွားရန် တာဝန်ရှိသည်။

ကျန်းမိသားစု၏ ဝက်ခြံနောက်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ငယ်တစ်ခုရှိသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အများကြီး စိုက်ထားသည်။ မိသားစုသည် မြေသြဇာကို မကြာခဏ စိမ်ပြီး သိမ်းဆည်းသည်။ ဆောင်းရာသီမှာ အသီးအရွက်စားဖို့ စောင့်နေရုံနဲ့ တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ် ရေလောင်းပေးသည်။

အဒေါ်က ဒေါသတကြီး ပေါင်ကိုရိုက်ပြီး အန်ကယ်ကျန်းက ဘာလို့ အိမ်မပြန်တာလဲလို့ မေးသည်။

ယောက်ျားတစ်ဖွဲ့၊ မင်းငါ့ကိုကြည့်၊ ငါမင်းကိုကြည့်၊ သူတို့အားလုံးဟာ အချိန်တွေကို ကုန်မှန်းမသိဖြစ်နေကြတာ။

အကြီးဆုံးအဒေါ်နှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့သည် အင်္ကျီလက်များကို လှန်တင်ကာ လက်ဆေးဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

အိမ်ရှိ ကလေးများသည် နောက်လိုက်လေးများကဲ့သို့ နောက်သို့ လိုက်ကြသည်။

"အငယ်လေး!"

"အဘွား"

"မင်းက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

အဘွားအိုနှစ်ယောက်က မုန်လာဥနီခေါင်းလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။

"အဘွားကို ကူညီရအောင်။"

ကျန်းရွှင်း၏ သားအကြီးဆုံးက တောက်ပစွာပြုံးခဲ့သည်။

အငယ်‌လေးက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့"အဘွား မီးမွှေးဖို့ ကူညီရအောင်"

အကြီးဆုံး အဒေါ်က ရယ်ပြီး "ကောင်းပြီ မင်းတို့ မီးကို မှုတ်ပေးလို့ ရတယ်" လို့ ပြောသည်။

ကျန်းရွှင်း၏ သားအကြီးဆုံးသည် ခုံစုတ်သုံးခုကိုရွှေ့ရန် အပြင်သို့ထွက်သွားသည်။ ကျန်းရွှင်းက မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားသည်။ မူလက သူ့အမေအိုကြီး မီးမှုတ်တာကို ကူညီချင်ပေမယ့် သူ့သားက ဦးဆောင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

"ဖေဖေ၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျန်းရွှင်းရဲ့သားက ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရွှင်း - "......"

ကျန်းမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသားက မီးဖိုထဲမှာ သစ်ကိုင်းခြောက်တွေနဲ့ မီးမွှေးပြီး မီးမှုတ်တံဖြင့် မှုတ်သည်။

အခြားကလေးငယ်များသည် မီးဖိုရှေ့တွင်ထိုင်ကာ မီးစာနှင့် ထင်းထည့်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

အဘွားကျန်းက ကြက်သွန်မြိတ် ကြက်ဥ ပန်ကိတ်ကို စားချင်သည်။ လင်းယောင်သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခူးဆွတ်ပြီး နူးညံ့သော ကြက်သွန်မြိတ်များကို ရေဆေးကာ ကြက်သွန်စိမ်းနှင့် တွဲလှီးကာ ခေါက်ဆွဲအိုးထဲမှ ဂျုံမှုန့်နှစ်ထုပ်ကို ထည့်ကာ ကြက်ဥသုံးလုံးကို ခေါက်ထည့်လိုက်သည်။ ဆားဖြူးပြီး ပါးပါးလှီးထားသော ပဲသီးများကို ထည့်ကာ နှံ့အောင်မွှေကာ မီးဖိုကြီးပေါ်မှ အိုးကြီးပူလာသည်အထိ စောင့်ကာ ဝက်ဆီအနည်းငယ်ထည့်ကာ ခေါက်ဆွဲခြောက်များ အထူးမွှေးလာစေသည်။

"အင်း၊ မီးဖိုပေါ်မှာ ယာဂုကို ကြိုနေတယ်"

ကျန်းမိသားစု၏ မြေးမလေး အာ့ယာသည် အိုးအောက်တွင် ကြိုနေသော ပြောင်းဆန် ဂျုံယာဂုကို ငုံ့ကြည့်ကာ ချစ်စဖွယ်သံ ထွက်လာသည်။

"အစ်မကအရူးပဲ၊ ယာဂု ကြိုနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ယာဂုက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ"

စန်းယာသည် နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့လိုက်သည်။

အာ့ယာက "အင်း" လို့ ပြောပြီး သူမရဲ့ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး လက်လေးတွေနဲ့ ပါးစပ်လေးကို အုပ်လိုက်သည်။ သူမမျက်လုံးကြီးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နှင့်။ သူမကြည့်ရတာ ချစ်စရာကောင်းသည်။

အကြီးဆုံး အဒေါ်က အမွှာတွေရဲ့ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ပြုံးပြီး အကြီးဆုံးမြေးကို ညစာစားဖို့ မိသားစုကို ခေါ်ခိုင်းသည်။

ကျန်းမိသားစု၏ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူက "ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီ၊ တူတွေယူပြီး ထမင်းစားကြမယ်။"

"သိပြီ"

အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အမျိုးသားတစ်စုက တုံ့ပြန်ကြပြီး မိသားစုက လက်ဆေးပြီးနောက် စားသောက်ကြသည်။

ညနေခင်း နေဝင်ချိန်နှင့် မြောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံသည် လှပသော နေဝင်ချိန် စွန်းထင်းသွားသည်။ အဘွားကျန်းရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို မိသားစုက ပျော်ရွှင်စွာ ကျင်းပခဲ့ကြသည်။

ကျန်းမိသားစု၏ ချွေးမများသည် မိဘအိမ်မှ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာကြသည်။

ရွာသူရွာသားတွေ အားလုံးက စားစရာတွေ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပို့ကြသည်။

ကျန်းမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးချွေးမက သူ့မိဘအိမ်က ဘရက်ခမ်ရွက် လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ကို ပြန်ယူလာခဲ့ပြီး ဒုတိယချွေးမက အခုပဲ တောင်ပေါ်ကနေ နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းနေတဲ့ တောင်မှိုတောင်းတစ်တောင်းကို ခူးဆွတ်ပြီး ပြန်ယူလာခဲ့ကာ တတိယချွေးမ တောင်းမှာ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်နှင့် မုန့်ပေါင်းများစွာပါရှိသည်။

ပန့်ဇီ‌ခေါက်ဆွဲသည် အသီးအနှံခြောက်များကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဖိပြီး ပြုလုပ်ထားသော ခေါက်ဆွဲများဖြစ်သည်။ ခေါက်ဆွဲခြောက်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ခေါက်ဆွဲခြောက်ထက် အရသာပိုပြင်းသောကြောင့် ရွာသားများကြားတွင် အတော်လေးစားကောင်းသည်ဟု ယူဆကြသည်။

ကျန်းမိသားစု၏ အငယ်ဆုံးမြေးမလေး ရှောင်စစ်ယာသည် ယခုအခါ အသက်တစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီဖြစ်သည်။ ကလေးမလေးက ကောက်ညှင်းဖက်ထုပ်လို ဝဝကစ်ကစ်လေး။ လင်းယောင်သည် ကျန်းမိသားစုထံ မကြာခဏ နို့ပို့လေ့ရှိပြီး သူမအဒေါ်က မိသားစုကို ထမင်းချက်ရန် ခေါ်လေ့ရှိသည်။ အိမ်မှာ ကလေးတွေအတွက် ကယ်လ်စီယမ်ဓာတ်ဖြည့်ဖို့ အရိုးစွပ်ပြုတ်သောက်ကြသည်။

စစ်ယာလေးရဲ့ ခြေသလုံးလေးတွေက အရမ်းသန်မာသည်။ သူမသည် ခုံပေါ်တွင် ခဏရပ်ပြီး ခုံခြေထောက်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ သူ့အမေရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ခြေထောက်တိုလေးတွေကို ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းအထိ ရွှေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ဒုတိယအဒေါ်သည် အဘွားကျန်းအား သတင်းကောင်းကြေညာရန် ဝဝကစ်ကစ် ကလေးမလေးကို ပွေ့ချီထားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှောင်စစ်ယာသည် ယခုမှ ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလာသည်။ အဘွားကျန်းသည် သူမ၏ ဝဝကစ်ကစ် လက်မောင်းလေးများကို အဘွားကျန်းဆီကို လှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အဘွား၊ သွားရအောင်!"

ကလေးမလေးပြောတာကို လူတိုင်းသိသည်။ ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ သူ့အဘွားကို ဦးဆောင်စေချင်သည်။

အဘွားကျန်းက ကလေးမလေးကို ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ ခေါ်သွားသည်။ အတန်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကောင်မလေးက သမ်းဝေလာကာ ခေါင်းတဖြည်းဖြည်း ယမ်းလာသည်။ သူမ အိပ်ချင်နေတာ။ ကျန်းမိသားစုရဲ့ တတိယချွေးမက ကျွန်မရဲ့ ဝဝကစ်ကစ် ကလေးမလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်ပြီး အိပ်ခိုင်းသည်။

အဘွားကျန်းသည် သူမ၏ မွေးနေ့ပွဲကျင်းပပြီးနောက် အိမ်ထဲတွင် အနားယူနေပြီး ကျန်းကျားရွာရှိလူတိုင်းက ဘာတွေဖြစ်သွားလဲ ကြည့်ရှုရန် ထွက်လာကြသည်။

ရှားပါးတာကဘာလဲ။ တံခါးနားမှာ ထားထားတဲ့ ထွန်စက်အသစ်စက်စက်ပဲ။ ၎င်းသည် သာမာန်ထွန်စက်မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်မျိုးစေ့ပါသည့် တွားသွားထွန်စက်ဖြစ်သည်။ ယခုခေတ်တွင် ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော ထွန်စက်မျိုး ရှိနိုင်ဖို့ လွယ်ကူသည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းကျားစွင်တွင် မူလအစုတ်ပလုတ် ထွန်စက်ကို ဖယ်လိုက်ကြရအောင်။ လွန်ခဲ့သည့်ငါးနှစ်အတွင်း ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည့် အဟောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သံချေးတက်၊ မောင်းရခက်ပြီး ဒီဇယ်လောင်စာနှင့်ပင်။ ၎င်းသည် ကွန်ဖြူးရှပ်တို့နှင့် ငြင်းခုံကာ ကွန်မြူနစ်ပါတီ အတွင်းရေးမှုးဟောင်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော ခေါင်းဆောင်များက စားပွဲကို ရိုက်ကာ သူတို့ရထားသော ရတနာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအိုများကို အားကိုးတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ရွာက ဘိုးဘွားတွေကို ပြုစုသကဲ့သို့ လယ်ထွန်စက်ကို နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ဆေးသုတ်ပြီး အစက်အပြောက်ကင်းအောင် ပွတ်တိုက်ပေးခဲ့ကြသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် မောင်းနှင်သည့်အခါ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသော လယ်ထွန်စက်သည် အလုပ်များသော လယ်ယာလုပ်ငန်းကာလတွင် ခက်ခက်ခဲခဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီထွန်စက်က အရမ်းဟောင်းနေပြီ။ နှစ် ၂၀ ကျော် အသုံးပြုခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ ကောင်တီ၏ စီးပွားရေးသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ပြည်သူများ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အဝတ်အစားများ လုံလုံလောက်လောက်ဖြင့် အမြန်ဆုံးနေထိုင်နိုင်ရေးအတွက် ကောင်တီခေါင်းဆောင်များက ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။ ငွေအမြောက်အမြားပေးပြီး ကောင်တီမြို့တော်ကို လယ်ထွန်စက်ငါးစီး မှာကြားပြီး ကောင်တီအတွင်းရှိ စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာငါးခုမှ တစ်ခုစီအတွက်၊ စပါးထွက်ရှိမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ကောင်တီမြို့တော်သို့ သွားခဲ့သည်။

ကျန်းကျား ကျေးရွာထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် နှစ်စဉ် စပါးထွက်ရှိမှုတွင် ပထမအဆင့်ဖြစ်သည်။ ဤအကောင်းဆုံးနှင့် အဆင့်မြင့်ဆုံး ထွန်စက်သည် တရှီရွာတွင် သေချာပေါက် ပိုင်ဆိုင်သည်။

လူတိုင်းသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါတွင် သဘာဝအတိုင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကာ ပါးစပ်ပွင့်ထွက်သွားကြသည်။

ရွာရှိအိမ်ထောင်စုတိုင်းသည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကြည့်ရန် ထွက်လာကြပြီး တက်ကြွသူများသည် လယ်ထွန်စက်ကို မိတ်ဆက်ပေးရန် ရွာရှိလူတစ်စုကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

အမျိုးသားများသည် ကားနှင့် အခြားအရာများကို သဘာဝအတိုင်း စိတ်ဝင်စားကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက်လို လယ်ထွန်စက်ရှေ့ကို ပွတ်သပ်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောနေကြသည်။

ပါတီအတွင်းရေးမှူးဟောင်းသည် ပါးစပ်ထဲရှိ ဆေးလိပ်ကို သောက်ရင်း တိမ်အနည်းငယ်ဖုံးသော မျက်လုံးများဖြင့် နေရောင်အောက်ရှိ လယ်ထွန်စက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တရှီရွာတွင် စပါးကျီနှင့် ပြည့်နေပြီး မိသားစုများ ပျော်နေပုံရသည့် နေ့ရက်များကို မြင်တွေ့ရပုံရသည်။

ရွာက ချွေးမတွေက ယောက်ျားတွေနဲ့ မတူပေ။ အတူပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောကြသည်။ လင်းယောင်သည် ခဏတာ နားထောင်ပြီးနောက် ပြုံးကာ အနည်းငယ် အံသြသွားသည်။ သူတို့ပြောနေတာက ဒီထွန်စက်ပါ။ တကယ်ကို ကောင်းသည်။ တောက်ပပြီး ကျယ်ဝန်းပုံရပြီး နောက်ဘက်ရှိ ထရပ်ကားခန်းကလည်း အလွန်ကြီးသည်။ အနာဂတ်မှာ ကောင်တီမြို့ကို သွားရတာ ပိုအဆင်ပြေပြီး ပစ္စည်းတွေ ပိုသယ်သွားနိုင်သည်။

ခေတ်၏ဘီးသည် လူသားတွေကို ရှေ့သို့သယ်ဆောင်သွားပြီး သူမသည် အချိန်ခရီးသွားတစ်ဦးအနေဖြင့် သမိုင်းသက်သေအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။

နေဝင်နေပြီ၊ နေကလည်း နေ့လယ်လောက် မပူနွေးတော့ဘဲ ညလယ်လို မှေးမှိန်နေသည်။ ကျန်းမိသားစု၏ ခြံဝင်းဟောင်းတွင် အလွန်အေးမြသည်။ ယွမ်ယွမ်နှင့် သို့သို့တို့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး အိမ်ရှိ ခွေးနက်သည် အချိန်အတော်ကြာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သမ်းကာ လှောင်အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး အမြီးတွန့်ကာ အပျော်သဘောနဲ့ လိုက်လာသည်။

မနက်စာစားပြီးတော့ အိမ်မှာ အရိုးများ ကျန်နေခဲ့သည်။ မောင်နှမသည် ခွေးကလေးကို အစာကျွေးရန်အတွက် အရိုးအနည်းငယ်ကို ယူခဲ့သည်။ ခွေးနက်ကလေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ အမြီးကို လှုပ်ယမ်းနေသည်။ သူက အပြင်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ မောင်နှမများရှေ့တွင်တော့ နို့ကျိီကျီနှင့် ချစ်စရာ ခွေးကလေး ဖြစ်သည်။ ဒီလိုပဲ ပြုမူကာလှည့်ပတ်နေသည်။

ဒုတိယ အဒေါ်က ခရမ်းချဉ်သီး တောင်းတစ်တောင်းကို ခူးယူသည်။ ကျန်းကျားစွင်ရှိ ခရမ်းချဉ်သီးများသည် အနည်းငယ်သာ အစိမ်းရှိပြီး အများစုမှာ အနီရောင်ဖြစ်သည်။ ဤခရမ်းချဉ်သီးမျိုးသည် ချိုသော်လည်း အချဉ်အရသာရှိပြီး မိသားစုက သူတို့ကို စားရတာ ကြိုက်ကြသည်။

စစ်ယာ ဝဝကစ်ကစ်လေးနဲ့ ကလေးမလေးကတော့ ဘာပဲပြောပြော သူ့ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ပြသနေလိမ့်မည်။ ယွမ်ယွမ်သည် ခရမ်းချဉ်သီးကို ကိုက်နေသည်။ ကလေးမလေးသည် နိုးလာပြီးနောက် ယွမ်ယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယွမ်ယွမ်ကိုကြည့်ရင်း သူမရှက်သွားသည်။ သူက ဒုတိယအဒေါ်ကို “အန်တီ၊ ညီမလေး နိုင်ငံခြား ပန်းသီး စားချင်လို့လား” လို့ မေးသည်။

ပန်းသီးသည် ကျန်းကျားစွင်၏ ဒေသသုံးစကားဖြစ်ကာ ခရမ်းချဉ်သီးဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဒေါ်က သူ့မြေးမလေးရဲ့ လောဘကြီးတဲ့အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ "ငါတို့ကလေးလေးက နိုင်ငံခြား ပန်းသီး စားချင်လို့လား။ ချဉ်တယ်နော်"

ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ လက်ကို ယမ်းလိုက်ပြီး ခရမ်းချဉ်သီး တစ်ဝက်ကျော်ကို စားလိုက်သည်။ စစ်ယာက ဝမ်းသာအားရဖြစ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူမပါးစပ်က "အာ၊ စားမယ်၊ မကြောက်ဘူး!"

အဘွားကြီးသည် အနည်းငယ်ဖဲ့ကာ စီယာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ စစ်ယာက ပါးစပ်လေးကို မြန်မြန်ဖွင့်ပြီး တစ်ကိုက်တည်းမစားခင် "အာဝူးးး" လို့ ပြောလိုက်သည်။ ချဉ်လွန်းသဖြင့် ဝကစ်နေသော ကလေးမလေးသည် ရှုံ့တွနေသော မျက်နှာဖြင့် မျိုချလိုက်သည်။ "ချဥ်တယ်!"

ကလေးမလေး၏ ချဉ်သွားပုံကြောင့် ခြံတွင်းရှိလူအားလုံးကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစု၏ တတိယချွေးမသည် သန့်ရှင်း‌သော ရေတွင်းမှာ အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်နေသည်။ သူမသမီးလေး၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ဒီကလေးမလေးက လောဘကြီးတာပဲ"

"ဟားဟား၊ စားချင်သေးလား"

အနက်ရောင် ကြွေပန်းကန်ပြားအထူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာပြီး အကြီးဆုံး အဒေါ်ဖြစ်သူက ပြုံးပြသည်။

"ချဉ်! အာ ၊ မစားတော့ဘူး!"

ကလေးမလေးသည် ယခုအခါ ဉာဏ်ကောင်းစွာ ပြုမူနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကို တဆတ်ဆတ်ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျန်နေတဲ့ ပန်းသီးတွေကို ဘာလုပ်ရမလဲ။ မစားရင် အမှိုက်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းရွှင်းသည် သူ့တူမကို တမင်တကာ စနောက်ခဲ့သည်။

စစ်ယာလေး၏ မျက်လုံးကြီးများက တောက်ပနေပြီး သူမသည် ကျန်းရွှင်း၏ အကြီးဆုံးသားကို လက်သေးသေး‌လေးဖြင့် ညွှန်ပြကာ "အစ်ကို၊ အကျင့်မ‌ကောင်းတဲ့ကောင်လေး၊ စားလိုက်!"

ကျန်းရွှင်းရဲ့ အကြီးဆုံးသားက အိမ်မှာ ဆိုးပြီး ရိုင်းသည်။ ကျန်းရွှင်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့သားကို ကောင်စုတ်လို့ ခေါ်သည်။ ကလေးမလေးသည် အချိန်အတော်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် သင်ခန်းစာကို သင်ယူခဲ့သည်။

ခရမ်းချဉ်သီးစုပ်နေတဲ့ ကျန်းရွှင်း ရဲ့ အကြီးဆုံးသား - "......"

လင်းယောင်သည် စစ်ယာကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး သူမသည် ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ အလေးအနက်ထားချိန်မှာ သူမ ဘယ်လောက်ချစ်ဖို့ကောင်းကြောင်း ပြောပြပြီး ကုရှီအန်းက နမ်းလိုက်သည်။

လင်းယောင်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး "ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ နမ်းနေတာလဲ"

ကုရှီအန်းက သဘာဝအတိုင်း ချောင်းဆိုးပြီး "မလိုချင်ရင် ကိုယ့်ကို နမ်းပါ" လို့ ပြောသည်။

လင်းယောင်၏ မျက်နှာသည် ပူလာပြီး ကုရှီအန်းကို တံခါးအပြင် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သူမ၏ အရှက်ကို ဖုံးကွယ်ကာ အိပ်ပျော်ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။

၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနှင့်အတူ နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးသည် လာမည့်ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုးဖောက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အိမ်ရာဈေးနှုန်းများလည်း အလိုက်သင့် တက်လာမည်ဖြစ်သည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ အဆောက်အဦးများ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် နောက်ဆုံးပေါ်အိမ်များဖြစ်သည်။ ပထမဦးစွာသူတို့ကိုရောင်းရန်ဖွင့်လှစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ဝန်ထမ်းများအတွက် အကျိုးခံစားခွင့်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်၍ ၎င်း၏စက်ရုံအတွက် လူမှုဖူလုံရေးအိမ်များစွာကို သီးသန့်ထားရှိခဲ့သည်။

လူမှုဖူလုံရေးအိမ်ရာလို့ ခေါ်တဲ့ အိမ်ရာဟာ အများသူငှာ ဝယ်နိုင်တဲ့ ပမာဏထက် ၈၀% ပိုသက်သာပါသည်။

ဒါပေမယ့် အိမ်တစ်အိမ်က ယွမ်ထောင်ချီပြီး လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ သာမန်လူတွေ မတတ်နိုင်ပေ။

အခု စီးပွားရေးတွေ တိုးတက်လာတော့ လူတော်တော်များများက အိမ်ဝယ်ချင်ကြသည်။

ကောင်းဝမ်ပင်းက ကုမိသားစုကို အကြောင်းကြားပြီး အိမ်ဝယ်ချင်လားလို့ မေးသည်။

"အိပ်ခန်းသုံးခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းပါတဲ့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းက ဒေါ်လာတစ်ထောင့်နှစ်ရာလောက် ကုန်ကျမယ်။ ဝယ်ပြီး နေထိုင်ဖို့ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် လင်းယောင်၏ နှလုံးသားသည် လှုပ်ရှားသွား၏။ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ယွမ်တစ်ထောင်နှစ်ရာ တကယ်တတ်နိုင်ပါသည်။

ကုမိသားစုသည် ဆောက်လက်စအိမ်အား ကြည့်ရှုရန် ကားတစ်စီးဖြင့် သွားသည်။ တစ်အိမ်လုံးနီးပါး ကုန်လုနီးပါးပင်။ ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှ မိနစ်နှစ်ဆယ်သာ ကားမောင်းရသည်။ အပြင်မှာ လှပတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ ကြည်လင်တဲ့ရေတွေ ရှိပြီး မြို့နဲ့လည်း နီးပါသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဝယ်ထားရင် တကယ်ကို ဆုံးရှုံးမှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

လင်းယောင်သည် တွက်ချက်မှုအချို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ လက်ရှိအိမ်ရာစျေးနှုန်းအရ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါ အိမ်သေးတစ်လုံးသည် ယွမ် ၉၀၀ ရှိသည်။ ထိုအိမ်သည် နှစ်အတော်ကြာ ဟောင်းနေသေးသည်။ ခြံဝင်းအိမ်တစ်လုံးသည် ယွမ်ထောင်ဂဏန်းမှ တစ်သောင်းအထိ ကုန်ကျသည်။ အထပ်မြင့်တည်ဆောက်မှုတွင် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းသည် ယွမ် ၉၀၀ ကုန်ကျသည်။ စျေးသက်သာပြီး ယွမ်သုံးလေးရာပဲရှိသည်။

ပြောရလျှင် လင်းယောင်နှင့် သူမယောက်ျားတို့ လက်ထဲတွင် စုဆောင်းငွေမှာ အရမ်းမများသော ယွမ်တစ်သောင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တာထက် ပိုပါသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီတစ်သောင်းက ရွှေ့ပြောင်းလို့ရတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေဖြစ်ပြီး ကျန်ငွေတွေကို လင်းယောင်ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ သေတ္တာတစ်ခုမှာ သိမ်းဆည်းထားဆဲပင်။

လောင်ကုမိသားစုသည် ကြီးမားသော မိသားစု ဖြစ်သည်။ တစ်မိသားစုလုံးတွင် လူခုနစ်ယောက်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းတွင် အံဝင်ခွင်ကျမဖြစ်နိုင်ဘဲ ထုံဇီအဆောက်အအုံကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် မလိုအပ်ပါ။

နာမည်အတိုင်း ထုံဇီလို့သည် မိသားစုများ ဖျစ်ညှစ်ကာ အခန်းလေးများစွာကို ပိုင်းခြားထားသည့် ရှည်လျားသော စင်္ကြံတစ်ခုဖြစ်သည်။ စင်္ကြံရှည်သည် အစွန်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် လေဝင်လေထွက်ရှိပြီး ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာများကို မျှဝေသုံးစွဲရသည်။ အဝတ်လှန်းဖို့ အပြင်မှာ ချိတ်ထားလို့ရသည်။ ကြိုးပေါ်တွင် အခင်းများနှင့် အဝတ်များလှန်းရာကနေ ရေသည် တတောက်တောက်ကျနေပြီး လမ်းလျှောက်တိုင်း ရေများရှိသည်။ သေးငယ်ပြီး မှောင်နေကာ နေရောင်ကို မမြင်ရတာ နှစ်အတော်ကြာနေပါပြီ။ မင်း ဝင်သွားတဲ့အခါ နံရံရဲ့ထောင့်မှာ မှိုင်းတစ်ခုရှိနေတက်သည်။

ထို့အပြင် ထုံဇီလို့သည် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည်။

လင်းယောင်သည် ထိုကိစ္စကိုပင် မတွေးခဲ့မိပေ။ သူမသည် လူမှုဖူလုံရေးအိမ်နှစ်လုံးဝယ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ကောင်းဝမ်ပင်းက ကုမိသားစုကို လျှော့စျေးနဲ့ ပေးသည်။ လူမှုဖူလုံရေးအိမ်နှစ်စုံသည် ယွမ် ၂၀၀၀ သာကျသင့်သည်။ အိမ်နှစ်လုံးကို မိသားစုအတွက် ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သို့၊ ယွမ်ယွမ် ကြီးပြင်းလာသောအခါ ကလေးနှစ်ဦးစီသည် အိမ်တစ်လုံးစီ ပိုင်ဆိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

သို့သို့သည် သူ့ဇနီးအတွက် အိမ်အသစ်ရှိပြီး ယွမ်ယွမ်၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းမှာလည်း အိမ်တစ်လုံးဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မိသားစုသည် ခြံဝင်းအိမ်ကိုလည်း ဝယ်ရန် လိုအပ်သည် - အိမ်ရာစျေးနှုန်းများ ချိုသာပြီး တတ်နိုင်သောကြောင့် သူတို့ အမြန်ဝယ်ရမည်။

ကုရှီအန်းသည် သဘာဝအတိုင်း ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။

ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူ့ယောက်ျားက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ထင်သည်။ သူတို့တွင် လူခုနစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်ရှိသောကြောင့် ခြံဝင်းအိမ်တွင် နေထိုင်သင့်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူမဘ၀တွင် အဆောက်အဦးတစ်ခုတွင် တစ်ခါမျှ မနေထိုင်ခဲ့ဖူးသလို လူတိုင်းမနာလိုသော အဆောက်အဦးတစ်ခုတွင် နေထိုင်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ ခိုလှောင်အိမ်နဲ့တူသည်၊ လှည့်တောင်မလှည့်နိုင်တဲ့ နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေး။

သူမသည် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ရန်၊ ပန်းပင်များနှင့် မြက်ပင်များ စိုက်ပျိုးကာ အစားစားပြီးနောက် နေပူထဲ နေဆာလှုံရန် တံခါးရှေ့တွင် ထိုင်ရခြင်းကိုသာ နှစ်သက်သည်။

ခြံဝင်းအိမ်မှာနေရတာ ပိုကောင်းပါသည်။

ဘယ်လိုခေတ်မျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ဆိုတာ သာမန်လူတွေအတွက် လွယ်ကူတဲ့အလုပ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါပေ။

လင်းယောင်သည် အိပ်ရာထဲတွင် မနေတော့ဘဲ ကုရှီအန်းနှင့်အတူ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အရုဏ်မတက်မီ အိပ်ယာမှထကာ လှပစွာ ၀တ်ဆင်ကာ သားရေအိတ်ငယ်ကို ကိုင်ကာ ကုရှီအန်း ထွက်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး အိမ်တစ်လုံးကို တတ်နိုင်သမျှ လိုက်ရှာကြသည်။

အိပ်ပျော်နေခဲ့သော သို့သို့သည် စောင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါတွင် သူ့မိဘများ မရှိတော့သည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်ဟာ အမှီအခိုကင်းကင်း၊ မနက်စာစား၊ နို့သောက်၊ စာဖတ်တာနဲ့ အိမ်မှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်လေ့ရှိသည်။ ကလေးများ မည်မျှ တော်တတ်သည်ကို ကြည့်ပြီး ကုမန်ဆန် ပြေးလာပြီး သူတို့ကို ချီးကျူးသည်။

သို့သို့ နှင့်ယွမ်ယွမ်တို့သည် လူကြီးများကို အရမ်းတွယ်ကပ်နေလေ့မရှိကြသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မရှင်းပြချင်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အဘွားကို အကူအညီတောင်းရန် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဆွေ့လန်သည် ကုမန်ဆန်ကို သူ့နားရွက်ဖြင့် သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းနဲ့ သူ့မိန်းမက သုံးရက်လောက် အပြင်မှာ နေခဲ့သည်။ လေးရက်မြောက်နေ့ညတွင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ တစ်မိသားစုလုံး အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ လင်းယောင်သည် ပင်ပန်းနေသော်လည်း သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ဆွယ်တာအင်္ကျီတစ်ထည်ထိုးလျက် ထိုင်နေသည်။ သူ့ချွေးမရဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ သူမ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ကာ "သတင်းကောင်းလား"

"ဟုတ်တယ်"

လင်းယောင်က ကုရှီအန်း ပေးလာတဲ့ ရေဖန်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဗာဒံပုံသဏ္ဍာန် မျက်လုံးတွေက လင်းလက်နေခဲ့သည်။

"ဒီအတွက် ပြည်နယ်မြို့တော်က ကောင်းဝမ်ပင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းကို ကျေးဇူးတင်၊ သူက ယုံကြည်ရတဲ့ အေးဂျင့်တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။ ရှီမန်လမ်းမှာ ခြံဝင်းအိမ်တစ်ခုရှိတယ်။ အပြင်အဆင်က ကျွန်မတို့အိမ်နဲ့ ဆင်တယ်။ ၁၉၅၀ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းမှာ တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ ကုရှီအန်းနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်လုံး ကြည့်ပြီးပြီ အမေနဲ့ အဖေကို မနက်ဖြန်ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်"

"ရပါတယ်၊ အိမ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်က မနက်ဖြန် အိမ်စောင့်ပြီး သူတို့က မသွားနိုင်ကြဘူး‌လေ။"

"မရဘူး"

"ပင်ပန်းတဲ့နေ့ပဲ။ ဗိုက်ဆာနေလား။ မီးဖိုချောင်မှာ ဖက်ထုပ်တွေရှိတယ်။ အမေ မင်းကို ယူပေးလို့ရမလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ နောက်မှ စားလိုက်မယ်"

"မဟုတ်ဘူး၊ အနားယူလိုက်ဦး"

ငါ့ချွေးမ တနေကုန် ပြေးနေတာ မပင်ပန်းဘူးလား။

ယွမ်ယွမ် ပြေးထွက်လာသောအခါ လင်းယောင်သည် ခက်ရင်းသေးသေးလေးဖြင့် မုန့်စားနေပြီး "မေမေ၊ ဖေဖေက အကုန်လုပ်ပေးတယ်။ ဖေဖေ့ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်မနေပါနဲ့"

လင်းယောင်က ဒီစကားကို ကြားတော့ မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားကာ "ငါ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဒီအလုပ်တွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လုပ်နိုင်တယ်"

သူမရဲ့အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြဖို့အတွက် ကုရှီအန်းကို ခေါ်ခဲ့သည်။

ကုရှီအန်းက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဖက်ထုပ်လုပ်နေသည်။ သူက အသံကြားတော့ ချက်ခြင်း ပြေးသွားသည်။ ကော့နေအောင် မီးပူတိုက်ထားသည့် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူက အရင်အတိုင်းပဲ ချောသည်။ "အမေ၊ ယောင်ယောင်?"

"ပင်ပန်းနေပြီလား? ရှင်ဘာလို့ အရင် အနားမယူတာလဲ"

"မပင်ပန်းပါဘူး၊ ကျင့်သားရနေပြီ"

"ရှင့်သမီးက ကျွန်မ ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ပြောတယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာလား။"

ကုရှီအန်းက သူ့သမီးရဲ့ ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး "မဟုတ်တဲ့ စကားမပြောနဲ့ယွမ်ယွမ်၊ မင်းအမေက အဖေ့ဖက်ထုပ်ကို စားရတာ ကြိုက်တယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ကုရှီအန်းသည် အလုပ်ရှုပ်ပြန်ရန် မီးဖိုချောင်သို့သွားခဲ့သည်။

လင်းမန်က သူ့သမီးကို ပြုံးပြီး "ငါမှန်တယ်"

ယွမ်ယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့အဖေက တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတာပဲ။

ကုကျားယောင်ခြံဝင်း အပြာရောင်အုတ်နှင့် အနက်ရောင်ကြွေပြားများဖြင့် တောင်ဘက်မျက်နှာစာတွင် ဝယ်ယူထားသည်။ ခြံဝင်းကို သပ်ရပ်သော အပြာရောင် ကျောက်တုံးများ ခင်းထားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် သလဲပင်နှင့် မက်မွန်ပွင့်များ စိုက်ထားသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဝမ်းသာသွားလိမ့်မည်။

မိသားစုက အတွင်းအပြင်ကို ကြည့်သည်။ ဘာမှ ဆိုးတာမရှိပါဘူး၊ ဈေးနှုန်းကလည်း နှစ်ထောင်သုံးထောင်ပဲ သင့်တင့်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်ပြီး ဝယ်လိုက်သည်။

ယင်းက အေဂျင်စီ ကောင်လေးများအား ပျော်ရွှင်စေသည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ရွှင်လန်းသော ဖောက်သည်များကို နှစ်သက်ကြသည်။

အိမ်ရှင်က လှုပ်ရှားရန် စိတ်အားထက်သန်သဖြင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်က မရပ်တန့်ဘဲ ချက်ချင်း အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

အားလုံးပြေလည်သွားပြီးနောက် လင်းယောင်သည် အနီရောင်တောက်တောက် အိမ်ခြံမြေစာအုပ်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ယနေ့မှစ၍ သူမတို့မိသားစုသည် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် အခြေချနေထိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။