အခန်း (၁၃၇)

ကုမိသားစု ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် အခြေချနေထိုင်ပြီး မကြာမီတွင် ရွှီရှန်းချန်နှင့် ကုချွင်မေတို့ မိသားစု လေးယောက်သည်လည်း ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်လာကြသည်။

အဖေရွှီနှင့် အမေရွှီသည် ကတိအတိုင်း အငြိမ်းစားယူရန်အတွက် ယွင်ရွှေကောင်တီတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ဒုက္ခများကို မရှာချင်ရှိတော့ပေ။ ယနေ့ခေတ်တွင် သူတို့အားလုံးသည် ရွက်ကြွေများကို အမြစ်များဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အာရုံစိုက်နေကြသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူ့ယောက်ျားမှာ ဒီအကြံဥာဏ်မရှိပေ။ ယခုအခါ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုတို့ စတင်နေပြီဖြစ်ရာ ပြည်နယ်ပန်းခြံများတွင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကြသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ နေရာအနှံ့ရှိနေသည်။ ကုမန်ဆန်သည် သူငယ်ချင်းဟောင်းများနှင့် တွေ့ဆုံကာ ပုံမှန်အတိုင်း စစ်တုရင်ကစားသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် နံနက်ခင်းတွင် လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ပြီး နေ့လည်ပိုင်းတွင် သမီးဖြစ်သူနှင့် အိမ်ကို သွားကြည့်သည်။ တစ်နေကုန်သွားတောင် သူမ ခြေထောက်တွေ မနာပေ။

ကုချွင်မေ၏ ခြေထောက်နှင့် ခြေဖဝါးများသည် သူ့အမေအိုကြီးကဲ့သို့ မကောင်းပေ။ ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် အိမ်ဝယ်ရန် ခက်ခဲလွန်းကြောင်း လင်းယောင်အား မကျေမနပ်‌ပြောခဲ့သည်။

မူလက ကုချွင်မေသည် စျေးနှုန်းအလွန်သက်သာသော ထုံဇီအဆောက်အဦးကို ဝယ်ယူလိုခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် အလွန်ရယ်နေသဖြင့် ထုံဇီအဆောက်အဦးသို့ လှည့်ပတ်ရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် ကုချွင်မေ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး အထပ်မြင့်အဆောက်အဦး တစ်ခုဝယ်ရန် စိတ်ကူးကို သူမစိတ်ထဲက အမြန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ပြည်နယ်မြို့ကြီးတွေက ကောင်းတယ်လို့ ပြောကြပေမယ့် ဒါက အခြေအနေအရပဲ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီမြို့ကြီးတွေကို ကြည့်ဦး။ တချို့မြို့ကြီးတွေမှာ မိသားစုကြီးတွေက စတုရန်းမီတာ ၄၀ ကနေ ၅၀ လောက်ရှိတဲ့ အိမ်သေးသေးလေးထဲမှာ ပြွတ်သိပ်နေရတယ်။ လှည့်ပတ်ဖို့တောင် ခက်တယ်။"

ကုချွင်မေက အိမ်ပြန်သွားပြီး အစ်ကိုကြီးထို့ထို့နဲ့ ဆွေးနွေးကာ ခြံဝင်းအိမ်တစ်လုံးဝယ်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူတို့လင်မယားက အားလပ်ချိန်ရတာနဲ့ အိမ်ရှာဖို့ ပြည်နယ်ကို သွားကြသည်။ ကုရှီအန်းသည် SWAT အဖွဲ့တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီး နေ့တိုင်း အလုပ်များနေသည်။ လင်းယောင်သည်လည်း အလားတူ စားသောက်ကုန် ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် အိမ်ဝယ်ခြင်းသည် ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စကြီးတစ်ခုဟု ခံစားမိပြီး သူ့သမီးသည် တစ်ယောက်တည်းသွားရမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ ရွှီရှန်းချန် မအားတဲ့အခါ သူမနဲ့အတူ လိုက်သွားမည်။

ကုမန်ဆန်က အိမ်မှာ အိမ်အလုပ်တွေကို ဂရုစိုက်ပါစေ။

ဤကဲ့သို့ လဝက်ကြာ လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် ကုချွင်မေသည် ကောင်တီယဉ်ကျေးမှုနန်းတော်အနီး ဟိုစစ်လမ်းရှိ ခြံဝင်းအိမ်လေးကို ကြိုက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းလေးခန်းသည် တောင်မြောက် မျက်နှာမူကာ လေးထောင့်အကျယ် ခြံဝင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်မှာ ပြည်နယ်ပန်းခြံနှင့် ရထားဘူတာရုံရှိပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးနှင့် ကျောင်း၊ ဆေးရုံနှင့် အလွန်နီးကပ်သည်။

ထိုသို့သော အိမ်ကောင်းသည် နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များအတွက် ကျောင်းဧရိယာအတွင်းရှိ အိမ်တစ်ခုသာမက အလွန်ကောင်းမွန်သော ရွှေဇုန်တစ်ခုလည်း ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ ကုချွင်မေနှင့် သူမယောက်ျားသည် ပိုက်ဆံအလုံအလောက်မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းအတွက် စျေးနှုန်းက ခြောက်ထောင့်ငါးရာ ဖြစ်သော်လည်း ကုချွင်မေ၏ ပါးနပ်မှုရှိသော စကားများကြားမှ စျေးနှုန်းမှာ ခြောက်ထောင့်သုံးရာသို့သာ လျော့သွားသည်။

ကုချွင်မေ လက်ထဲတွင် ယွမ်ခြောက်‌ထောင်သာရှိပြီး သူမမိသားစုသည် ဒီနှစ်များတစ်လျှောက် စုဆောင်းထားခဲ့သည်။ အိမ်ဝယ်ခြင်းအတွက် ကိုင်တွယ်ခနှင့် နောက်ဆက်တွဲ အိမ်ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းနှင့် ပရိဘောဂဝယ်ယူခြင်းအတွက် ငွေများလည်း ရှိသေးသည်။

အဖေရွှီနဲ့ အမေရွှီက ဒီငွေရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့ပြီး လင်းယောင်နဲ့ သူမယောက်ျားကလည်း အဲဒီငွေရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့်အတူ ကုချွင်မေသည် သူမ၏အိမ်အသစ်ကို ပြန်လည်မွမ်းမံရန် အချိန်များစွာကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူမသည် နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တစ်လုံး၊ ဗီရိုကြီးတစ်ခု၊ ဆိုဖာတစ်ခုနှင့် ကော်ဖီစားပွဲတစ်ခုအပြင် တီဗွီနှင့် လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်လုံးတို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ရွှီမိသားစုကို ပြန်လည်မွမ်းမံပြီးသည်နှင့် တစ်နှစ်တာ၏အဆုံးဖြစ်သည်။ ၁၉၈၀ ခုနှစ် နွေရာသီတွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ကုသို့သို့နှင့် ရွှီထန်းယွမ်တို့သည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အတူတကွ ဖြေဆိုခဲ့ကြသည်။

ခြုံပြောရရင် ရွှီထန်းယွမ်က ကုသို့သို့ထက် နှစ်ဝက်လောက်ကြီးသည်။ ကလေးနှစ်ဦးသည် တစ်နှစ်တည်းတွင် ယွိဟုန်အတန်း မူလတန်းကျောင်း၊ အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ပြီး သူတို့ရဲ့လေ့လာမှုသည် တူညီကြသည်။

ရွှီထန်းယွမ်က ပထမနေရာကို ရရှိခဲ့သလို ကုသို့သို့ကလည်း ပထမနေရာကို ရရှိခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သက်တမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ပထမနှင့် ဒုတိယနေရာများကို ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးအား ပေးခဲ့သည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမစခင် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ကြိုးကြိုးစားစား စာလေ့လာကြသည်။

ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့ပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ အောင်စာရင်း ထွက်လာတော့ ကျောင်းတံခါးမှာ အနီရောင် စာရွက်ကြီး ကပ်ထားပြီး ကျောင်းက ထိပ်တန်းကျောင်းသားငါးဆယ်ရဲ့ ရမှတ်တွေ အားလုံး ဖော်ပြထားသည်။

လက်ရှိ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် မူဝါဒအရ ကျောင်းရဲ့ အနီရောင် စာရွက်ကြီးထဲ ရောက်သွားသရွေ့ တက္ကသိုလ် တက်နိုင်မှာ သေချာသည်။

မိဘများအုပ်စုသည် သားသမီးများ၏ ရလဒ်များကို မြင်လိုသောကြောင့် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။

ကုသို့သို့နဲ့ ရွှီထန်းယွမ်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးကြသည်။ မနက်အစောကြီး အိမ်မှာ မိဘတွေက အိပ်နေတာမို့ ရလဒ်တွေကို သူတို့ဘာသာသူတို့ စစ်ဆေးဖို့ သွားကြသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရှေ့ကိုရောက်အောင် မတွန်းခင်မှာ အများကြီး အကြည့်ခံရသည်။ ယွမ်ယွမ်သည် အနောက်မှ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ရွှီထန်းယွမ်သည် အလွန်မျက်လုံးကောင်းပြီး ကုသို့သို့၏အမည်ကို ချက်ချင်းဖမ်းမိလိုက်သည်။

"ကုရွှယ်မင်"

ရွှီထန်းယွမ်က သူ့အဆုတ်ထိပ်မှာ အော်သံနှင့် "ညီလေး၊ မင်းတော်တယ်၊ မင်းက ကျောင်းမှာ နံပါတ်တစ်ပဲ" လို့ အော်လိုက်သည်။

ဒါက မျှော်လင့်ထားပြီး ကုသို့သို့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက ကွေးကောက်သွားသည်။

ယွမ်ယွမ်က ခုန်တက်လာပြီး "အစ်ကို ထန်းယွမ်၊ အစ်ကို့အဆင့်ကကောဘာလဲ" လို့မေးသည်။

"တတိယ။ မြင်းခလုတ်တိုက်မိတာပဲ၊ အမှားလုပ်မိတယ်၊ အမှားလုပ်မိတယ်။"

ရွှီထန်းယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူ အရမ်းပျော်နေပါသည်။ သူသည် ဒုတိယအဆင့်ရမှတ်နှင့် တူညီသော်လည်း သူ့နာမည်မှာ ရေးရတာ ပိုများသောကြောင့် တတိယအဆင့်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ရွှီသို့ပေါင်သည် သူ့အစ်ကို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သဖြင့် မနာလိုဖြစ်ကာ မေးရိုးပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိပ်တန်းပညာရှင်များကြား ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုကို နားမလည်သော လူယုတ်မာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူဘယ်ရောက်နေလဲ အရေးမကြီးပါဘူး၊ သူကောလိပ်တက်ဖို့ပဲလိုသည်။

မိသားစုနှစ်စုက သားသမီးတွေရဲ့ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ အောင်စာရင်းကို သိလိုက်တဲ့အခါ အောင်စာရင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြတဲ့ အိမ်မှာရှိတဲ့ လူတစ်စုက ရယ်မောခဲ့ကြသည်။

မိသားစုက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကြက်ဥများကို ပြုတ်ပြီး မီးမွှေးကြသည်။ ရွှီရှန်းချန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သတင်းကောင်းကို ကြေညာရန် အဖေရွှီနှင့် အမေရွှီကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်။

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ အဘိုးအိုက ရယ်မောလိုက်သည်။

စက်တင်ဘာလတွင် ကုသို့သို့နှင့် ရွှီထန်းယွမ်သည် တစ်ယောက်မှာ မြောက်ဘက်သို့သွားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်က တောင်ဘက်သို့သွားခဲ့သည်။ ကုသို့သို့သည် ဘေဂျင်းလေကြောင်းနှင့် အာကာသယာဉ်ဆိုင်ရာ တက္ကသိုလ်ကို လျှောက်ထားခဲ့ပြီး ရွှီထန်းယွမ်သည် ရှားမန်တက္ကသိုလ်သို့ သွားခဲ့သည်။

စာသင်နှစ်သစ်အစတွင် ယွမ်ယွမ်နှင့် ရွှီသို့ပေါင်တို့သည် အထက်တန်းဒုတိယနှစ်နှင့် တတိယနှစ်ကို ရာထူးတက်ခဲ့သည်။

ခရိုင်အမှတ်(၁) အထက်တန်းကျောင်းမှ ဒုတိယနှစ်နှင့် တတိယနှစ် ကျောင်းသားများသည် မနက်ပိုင်းနှင့် ညနေပိုင်း ကိုယ်တိုင်စာကျက်ရန်နှင့် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အဆောင်များတွင် နေထိုင်ကြရန် ပြဌာန်းထားသည်။

ခုခေတ် အိပ်ဆောင်တွေရဲ့ အခြေအနေက ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ကုတင်သုံးလုံးပါ နှစ်ထပ်အိပ်ဆောင်ပင်။

ကုရှီအန်းနဲ့သူ့မိန်းမက သူတို့သမီးလေးကို အိပ်ဆောင်ကို လိုက်ပို့ပြီး ယွမ်ယွမ်က ပြတင်းပေါက်နားက အောက်အိပ်စင်ကို ရွေးလိုက်သည်။

လင်းယောင်က သူ့သမီးလေးကို အိပ်ရာပြင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဖခင်အိုကြီး ကုရှီအန်းသည် အိပ်ဆောင်ကို လာကြည့်သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အရွက်ပေါက်နေသော ပြင်သစ်အဆင့်ဆင့်သစ်ပင်များ တန်းစီနေကာ အပြင်က မဟုတ်သည့် စိတ်ရှိသူများ ချောင်းကြည့်ခြင်းမှ တားဆီးထားသည်။ အိပ်ဆောင်ရှိ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး သမီးလေးကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်စေသည်။ သူ တံခါးကို ထပ်ဖွင့်လိုက်သည်။ မွေ့ယာကိုလှန်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ မွေ့ယာအောက်မှာ သစ်သားပျဉ်ပြားတွေ ကပ်ထားလို့ အိပ်တဲ့အခါ တကျွတ်ကျွတ် မမြည်စေဘူး...

ကုရှီအန်းသည် အလွန်လေးနက်ပြီး တင်းမာသောမျက်နှာရှိသည်။

အိပ်ဆောင်က မိန်းကလေးတွေက သူ့ကိုတွေ့တော့ လာမနှုတ်ဆက်ရဲကြပေ။

အိပ်ဆောင်တွင် အခြေချပြီးနောက် ကုမိသားစု သုံးယောက်သည် နေ့လယ်စာစားရန် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားကြသည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ အမှတ် ၁ အလယ်တန်းကျောင်း၏ စားသောက်ဆိုင်ရှိ အစားအစာများသည် အရသာရှိပြီး စျေးသက်သာသည်။ ဟင်းလေးမျိုးနှင့် ဟင်းချို တစ်ခွက်လျှင် တစ်ယွမ်သာ ကုန်ကျသည်။ ငရုတ်ကောင်းစိမ်းနှင့် ဝက်သားမျှင်ချက်၊ ရှီဟုန်မြို့မှ ကြက်ဥမွှေ‌ကြော်၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပူပူ၊ မုန့်ပေါင်းနှင့် ဆန်ပြုတ်၊ ယွမ်ယွမ်၏ ပါးစပ်သည် ဆီပြည့်နေသည်။

လင်းယောင်နှင့် ကုရှီအန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ "ရှင့်သမီးလေး ကျောင်းမှာ ဗိုက်မဝမှာ စိတ်မပူနဲ့"

ယွမ်ယွမ်သည် ကျောင်းဝင်းတွင် နေထိုင်ပြီး မိသားစုသည် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် ထိုနေရာသို့ သွားကြသည်။

ကုသို့သို့သည် တက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားရန် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကုရှီတုန်းသည်လည်း အပတ်တိုင်း အိမ်ပြန်လာရန် အချိန်ယူခဲ့သည်။

ကုမိသားစုသည် အခြေချနေထိုင်လာခဲ့သည်။ လင်းယောင်သည် မကြာသေးမီက စက်ရုံအလုပ်ရုံ တိုးချဲ့ခြင်းအတွက် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သူမသည် မီးအိမ်အောက်ရှိ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်များကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ကုရှီအန်းသည် လှီးထား‌သောပန်းသီး တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာကာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ချပြီး ဆေးကြောရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

လင်းယောင်သည် သူ့အလုပ်ပြီးသည်နှင့် သူမကိုယ်သူမ အညောင်းဖြေပြီးနောက် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ တိတ်တဆိတ်သွားကာ ခြေဖျားထောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ့ခြေချောင်းများကို ထိကာ ပြုံးပြီး ထိုလူ၏ နောက်ကျောပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကု၊ ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရအောင်"

ကုရှီအန်းသည် လက်ကြီးကြီးဖြင့် သူ့နောက်ကျောကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော လူကို ကိုင်ထားသည်။

ထိုလူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆပ်ပြာနံ့များ ပြည့်နေပြီး လင်းယောင်သည် သူ့နားရွက်ကိုဆွဲလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှာနဲ့။"

"ဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်မြတ်နိုးစွာ ပြုံးပြကြပြီး အချစ်ခံရ‌သော နှစ်များသည် ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှသည်။

နောက်တစ်နေ့ သောကြာနေ့တွင် ကုရှီအန်းသည် အလုပ်မှဆင်းပြီး ယွမ်ယွမ်ကို သွားကြိုရန် ကျောင်းသို့သွားကာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဝဝကစ်ကစ်နဲ့ လောဘကြီးတဲ့ ကလေးမလေးက သူ့အဖေအရင်းကို တွေ့တာနဲ့ အသီးစည်သွပ်ဘူးတွေ တောင်းသည်။

ကုရှီအန်းသည် သူ့သမီး၏ မြင်းမြီးကို ကိုင်ကာ ပြုံးပြီး စည်သွပ်ဘူးများ ဝယ်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်၏ လမ်းများပေါ်တွင် ကုရှီတုန်းသည် သူ၏စက်ဘီးကို တိတ်တဆိတ်စီးပြီး ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို မသိပေ။ အဲဒါအတွက် ပြင်ဆင်ရမယ်လို့ ပြောသင့်လား ဒါမှမဟုတ် သူ့ရည်းစားရဲ့ မိသားစုက သူ့ကို တကယ်စိတ်ပျက်နေတယ်လို့ ပြောသင့်လား။

မှန်ပါတယ်၊ သူ ကျောင်းမှာ ရည်းစားရှိသည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပင်။ သူမမိသားစုအခြေအနေက ရှုပ်ထွေးသည်။ ကုရှီတုန်းက အဲဒီ့အတွက် ပေးချေဖို့ တောင်းဆိုပြီးတာနဲ့ သူ့သားအတွက် အိမ်ဆောက်ပြီး ဇနီးသည်ကို ရှာပေးရမည်။

ကုရှီတုန်းက အရမ်းတုန်လှုပ်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ သူသည် တုံးအပြီး ဆိုးရွားစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ယောက္ခမနဲ့ ယောက်ဖတွေက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ့တာဝန်ကို မလွှဲမရှောင်သာ သင်ပေးသည်။

ဒါပေမယ့် သူ့ရည်းစားရဲ့အစ်ကိုက မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ကလည်း သူ့တာဝန်ပဲလား။

ကုရှီတုန်း မထင်ခဲ့မိဘူး။ သူသည် သူ့ကောင်မလေးကို လှည့်ကြည့်ကာ သူမ စကားကြောင့် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမမိဘတွေက သူမကို ပျိုး‌ထောင်ခဲ့သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ကလေးမွေးဖွားခြင်းလက်ဆောင်သည် ကောင်းကင်ထက် ကြီးမြတ်သည်။ သူမအစ်ကိုက လူကောင်းမဟုတ်ရင်တောင်မှ သူမ သို့မဟုတ် သူက ကုရှီတုန်းကို သူ့မိဘတွေကို ကျေးလက်မှာနေဖို့ ပိုက်ဆံပေးစေချင်သည်။

ဒါက ကုရှီတုန်းကို ဒေါသတကြီး ရယ်မောလုနီးပါးပဲ။

ဒီမိသားစုရဲ့အမြင်မှာ သူက အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့သူလား။

ကုရှီတုန်းက စိတ်ဆိုးပြီး သူ့စက်ဘီးပေါ်တက်ကာ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ဆန်သော တောင်ပေါ်လမ်းတွင် စက်ဘီးစီးကာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ငါ့မရီးက အိမ်မှာ ဖက်ထုပ်လုပ်နေတယ်ဆိုတော့ အိမ်ပြန်ပြီး ဖက်ထုပ်စားသင့်တယ်။

သူမ သားသည် မျှော်မှန်းထားသည်ထက် စောပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူ ဒီလောက်စောစီးစွာ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကုရှီတုန်းက အိမ်ပြန်ပြီးတာနဲ့ အိမ်သို့ပြန်လာပြီး ရေချိုး၍ အပြင်မထွက်ခင် အဝတ်အစားလဲပြီး ရယ်ရယ်မောမော ဟာသလုပ်နေသေးသည်။

ကုရှီအန်းနဲ့ သူ့မိန်းမက သူ တစ်ခုခုမှားနေတာကို သတိထားမိသည်။

ဒီကလေး သုန်ဇီက အရမ်းရယ်စရာကောင်းတယ်၊ မင်းရဲ့မရီးနဲ့ အစ်ကိုကြီးကို လှည့်စားချင်နေတာလား။ အိပ်မက်မက်လိုက်။

လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး ဘာကိုမှ သတိမထားမိဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကုရှီတုန်းသည် သူ့အစ်ကိုနှင့်မရီးတို့ကို မသိစိတ်မှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှားအယွင်းမရှိသလို လုပ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နားမလည်နိုင်စွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကျေးလက်ဒေသရှိ မိသားစုက ပြောသော ရယ်စရာကောင်းသော စကားများကို သူ့မိသားစုကို မသိစေချင်ပါ။ ပြီးတော့ ဒီစကားတွေက နာကျင်စရာကောင်းလွန်းတာမို့ သူတို့အကြောင်း သူပဲသိချင်သည်။

ကုရှီတုန်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နေ့လယ်စာစားရန် အချိန်မမီခဲ့ပေ။

သူ ကျေးလက်မှာ ရေတောင်မသောက်ဘဲ သေချာပေါက် ပြန်လာတာကို သိဖို့ မေးနေစရာ မလိုပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ လင်းယောင်သည် အမြော်အမြင်ရှိခဲ့သည်။ ဒီအပတ်မှာတော့ မိသားစုက နေ့လယ်က အိမ်မှာ မစားဖြစ်တာကြောင့် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သွားပြီး သိုးသားပေါင်းတစ်ပန်းကန်နဲ့ အသားပေါက်စီ ဆယ်ထုပ်ကို မိသားစုဆီ ပြန်ယူသွားဖို့ စိတ်ကူးထားသည်။ စားလို့ရသည်။

ယွမ်ယွမ်နှင့် သုန်ဇီ ပြန်ရောက်သည်နှင့် လင်းယောင်သည် အသား‌ပေါက်စီငါးလုံးကို မီးဖိုထဲထည့်ကာ အပူပေးသည်။ ခဏကြာတော့ တစ်အိမ်လုံး အသားနံ့တွေ ပြည့်သွားခဲ့သည်။

တစ်နေကုန် မစားရသေးသော ကုရှီတုန်းသည် တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေသည်။ သူသည် ပါးစပ်ကြီးအပြည့် အသားပေါက်စီများကို စားသည်။ မီးဖိုထဲရှိ အသားပေါက်စီကြီးငါးလုံးကို အမြန်စားလိုက်သည်။ အသားပေါက်စီများ စားပြီးသောအခါ ယွမ်ယွမ်သည် စွပ်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်သည်။ ဖန်ခွက်ထဲက ရေနွေးကိုသောက်ပြီးနောက် သူ့ပါးစပ်ကို ပွတ်ဆွဲပြီး လင်း‌ယောင်ကို မေးသည်။

"မေမေ၊ ဒီည ဘာစားရမလဲ"

လင်းယောင်က မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်မိသည်။ သူမ သမီးက တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီ။

"အသားဖက်ထုပ်စားပြီး သိုးသားစွပ်ပြုတ်သောက်မယ်!"

ဒါကကောင်းတယ်။

အစားသမား ဦးလေးနဲ့ တူမလေး နှစ်ယောက်လုံး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးကြသည်။

လင်းယောင်က သတိမထားမိဘဲ ဦးလေးနှင့်တူမကို စောင့်ကြည့်ရန် ကုရှီအန်းကို ခေါ်ပြီး ကူညီရန် သူမလက်ကို ဆေးသည်။

သူမရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နဲ့ "မေမေ၊ သမီးလည်း ကူညီပေးရမလား"

"ဘာလဲ? မင်း ထွက်ပြေးနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတုန်းပဲ။ ဒီနေ့ အိမ်မှာ ဖက်ထုပ်လုပ်ရင် ဘယ်သူမှ ပြေးလို့မရဘူး။ တစ်မိသားစုလုံး အတူတူလုပ်မှသာ စားလို့ရမယ်။ ပျင်းတဲ့သူက ဖက်ထုပ်မလုပ်ရင် ဒီည ဗိုက်ဆာလိမ့်မယ်။"

အရင်အကြိမ် ဖက်ထုပ်လုပ်တုန်းက ဗိုလ်ကြီးကု မပါဝင်ပါပေ။ ကုရှီအန်းသည် ဤစကားများသည် သူ့အတွက် အဓိပ္ပါယ်ရှိကြောင်း သိသောကြောင့် သူသည် သဘာဝမကျစွာ ချောင်းဆိုးကာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ တခစ်ခစ်ရယ်နေသော သူ့သမီးကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်လုပ်ထားတဲ့ ဖက်ထုပ်တွေက အရမ်းရုပ်ဆိုးတာပဲ မဟုတ်လား၊ ကိုယ့်သမီးဆီက အရယ်ခံရမှာ ကြောက်တယ်"

သူ့သမီးကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ရယ်အောင်လုပ်ရမှာလဲ။

လင်းယောင်က ကုရှီအန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်မသမီးနဲ့ ကျွန်မ ဖက်ထုပ်ကို လှိမ့်လိုက်မယ် ရှင်တို့နှစ်ယောက် မုန့်နှစ်လုပ်လိုက်"

ကုရှီအန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဇလုံကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

".........ကောင်းပြီ။"

နောက်ဆုံးတော့ သူက ဖက်ထုပ်ကို ဘယ်လိုလိပ်ရမလဲ မသိတဲ့အတွက် မုန့်နှစ်လုပ်ရုံပင်။