အခန်း (၁၃၈)

လောင်ကုရဲ့မိသားစုက ဖက်ထုပ်လုပ်တဲ့အခါ ကုချွင်မေရဲ့မိသားစုလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါသည်။

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကုချွင်မေသည် အစ်ကိုကြီးထို့ထို့ နှင့်အတူ သတ်ထားသော ကြက်အိုမကြီးနှစ်ကောင်ကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ယောက် သယ်လာကာ စားသောက်ရန် သူမမိဘအိမ်သို့ ပြန်ယူလာခဲ့သည်။

အနောက်ဘက်နေဝင်ချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရင်း ရွှီ၏ ကောက်ညှင်းလုံးများ၊ မှိုနှင့် အသားတုံးများ အစာသွပ် ဖက်ထုပ်များ၊ ချဉ်စပ်တို့ဟူးတို့ဖြင့် ရွှီမိသားစုမှ ကျေနပ်စွာ အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကုရှီအန်း ညီအစ်ကိုတွေက ပန်းကန်ဆေးဖို့ တာဝန်ရှိသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူ့သားကို ကြည့်ပြီး ကုမန်ဆန်နှင့် စကားပြောရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

"အဘိုးကြီး၊ သုန်ဇီက မရိုးသားဘူးလို့ ကျွန်မထင်တယ်၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ရှိတယ်။"

"ဘာပဲဖြစ်​ဖြစ်​ မင်းစိတ်​ပူ​နေတာလား။ က​လေးက အရွယ်ရောက်လာပြီ သူကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဆို ကိုင်တွယ်​နိုင်​တယ်​။"

ကုမန်ဆန် အသက်ကြီးလာ‌တော့ နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုပွင့်လင်းမြင်သာလာခဲ့သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်က ဒါမှန်တယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်အခါက သူတို့သည် စစ်ပွဲများ၊ ဘေးအန္တရာယ်များ၊ အစာခေါင်းပါးမှုနှင့် ပလိပ်ရောဂါများကို ကြံ့ကြံ့ခံ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ မကြုံခဲ့ရတာ ဘာမှမရှိဘူး။

လူကြီး နှစ်ယောက်က သက်တောင့်သက်သာနဲ့ အိပ်ဖို့ မီးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကြက်သူခိုး ကုရှီတုန်းက ​​မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပုန်းနေသည်။ သူ့မိဘအိမ်က မီးတွေ ပိတ်တာကို သူမြင်တော့ ရေကို လက်နဲ့ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် အိပ်ခန်းလေးထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လိုက်သည်။

"ဦးလေး ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူသည် တိုင်းပြည် ပိုးကောင်ကဲ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြစ်နေ၏။

ကုရှီတုန်းက ခုန်တက်လာပြီး ယွမ်ယွမ်အား အလျင်အမြန် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးလေး၊ မင်းရဲ့အသံကို တိုးပါဦးဟ"

စောစောက ညစာစားပွဲမှာ သူ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ မရီးတို့က သူ့ကို တစ်ခုခုမှားနေသလို ကြည့်ပြီး သူ့အမေအိုကြီးလည်း စဉ်းစားကာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခြေအိတ်များကို လျှော်ရန် ကြောင်လို ထွက်မလာခင် မိသားစု အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ခဲ့သည်။

ကုရှီတုန်းသည် ရဲဘော်ဆွေ့လန်နှင့် ရန်ဖြစ်ဖို့ ယွမ်ယွမ်၏ လှပသော မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ဘဲ သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ဖမ်းခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်သည် ပါးစပ်ကိုပိတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ကုရှီတုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အနံ့အသက်ဆိုးနေတဲ့ ခြေအိတ်တွေကို လျှော်ဖို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူ့အသက်အရွယ်မှာ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေလည်း သူ လိုချင်ပေမယ့် သူ့ယောက္ခမရဲ့ အခွင့်ကောင်းယူတာက သူ့အတွက် နည်းလမ်းမရှိပါဘူး။

ကုရှီတုန်းသည် ခြေအိတ်များကို ဆေးကြောပြီးသွားကာ ဖိနပ်များကို အခြောက်ခံရန် ချွတ်ကာ အိမ်သို့ မပြန်မီ မှင်သက်နေခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ် ရေချိုးပြီးနောက် သူမ၏ ယုန်ရုပ်ကို ပွေ့ဖက်ကာ အိပ်ခန်းကြီးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ မူလက သူမက လှည့်စားပြီး သူမ အမေနဲ့ အိပ်ချင်ခဲ့တာ။

ကလေးမလေးက သူမမိဘအခန်းထဲကို ခေါင်းတိုးကြည့်လိုက်သည်။ အိပ်ခန်းကြီး၏ ကုတင်ဘေးတွင် မီးခွက်ငယ်တစ်ခုသာရှိပြီး အေးစက်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော သူမ၏ဖခင်သည် သူမ၏မိခင်အား စဉ်းစားစရာ အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ ပခုံးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားပြီး သူမ၏ ယုန်ကို ကိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူမကုတင်သေးသေးလေးဆီ ပြန်သွားပြီး အိပ်တာက ပိုကောင်းပါသည်။

ချစ်လှစွာသော မိဘများအတွက် မီးသီးတစ်လုံးဖြစ်ခြင်းထက် ကိုယ်ဘာသာ အိပ်စက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ယွမ်ယွမ် အထက်တန်းကျောင်း ဒုတိယနှစ် နွေရာသီ အားလပ်ရက်၌ လူပျိုကြီး ကုရှီတုန်းက ​ လက်ထပ်ခဲ့ပးသည်။

ကုရှီတုန်းသည် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရပြီး ပြည်နယ် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရေး ငှာနတွင် အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်။ ငှာနက ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေကို ကြည့်ရှူစောင့်ရှောက်ပြီး ၆၀ စတုရန်းမီတာ ကျယ်တဲ့ အဆောက်အဦကို ပေးခဲ့သည်။

ကုရှီတုန်းရဲ့ အခြေအနေက ကောင်းသည်၊ လူငယ်က ချောမောပြီး သူ့အလုပ်က လေးစားစရာကောင်းသည်။ သူအလုပ်စဝင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကုအိမ်သို့ အောင်သွယ်လုပ်ရန် အဆုံးမရှိသော အောင်သွယ်များ ပေါ်လာသည်။

ကျန်းဆွေ့လန် သူမဘာသာ ပျော်နေချိန်မှာတော့ သူမရဲ့သားကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အဘွားကြီးသည် တစ်သက်လုံးနေထိုင်ခဲ့ပြီး လူကောင်းများကို မျက်စိကျခဲ့သည်။

မိခင်အိုကြီးသည် ဤနေရာတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီး လင်းယောင်မှာလည်း သူမယောက္ခမအတွက် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါ ကုရှီအန်း ပြန်လာသောအခါ သူ့ဇနီးသည် ကောင်မလေးကို တွေ့ရန် ခေါ်သွားတတ်သည်။

ကျေးလက်မှ အကြီးဆုံးအဒေါ်နှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့သည် သူတို့မှာ အချိန်ရှိသောအခါ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်လာကြသည်။

ဦးလေးကျန်းနှင့် အန်ကယ်ကျန်းတို့ မိသားစုသည် ကောင်းမွန်သောဘဝဖြင့် နေထိုင်ကြသည်။ အုတ်နံရံများဖြင့် ကာရံထားသော ပြောင်လက်တောက်ပသော အုတ်ကြွပ်မိုးများ တန်းစီကာ အိမ်အသစ်တစ်လုံးကို ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ဦးလေးနှစ်ယောက်က ဝက်ခြံကို ဦးစီးပြီး အကြီးဆုံးအဒေါ်နဲ့ ဒုတိယအဒေါ်တို့က အိမ်မှာ ငါးမွေးသည်။ သီးပင်စားပင်တွေ စိုက်ပြီး သားသမီးတွေက ပိုက်ဆံရှာဖို့သွားကာ ဘဝက အလုပ်များသည်။

ရွာရှိမြေများကို အိမ်ထောင်စုအလိုက် စာချုပ်ချုပ်ထားသည်။ ဦးလေးကျန်းသည် ခြောက်ဘီးထွန်စက်ကို ဝယ်ခဲ့သည်။ အလုပ်များတဲ့ရာသီမှာ စပါးစုစည်းဖို့ ထွန်စက်ကို မောင်းပြီး အားလပ်တဲ့ရာသီမှာ ထွန်စက်ကို အငှားပေးသည်။ သူသည် တစ်နေ့တွင် ငွေအမြောက်အမြားရသည်။

အကြီးဆုံးအဒေါ်နှင့် ဒုတိယအဒေါ်တို့သည် ကောင်းမွန်သောဘဝနေထိုင်ကြပြီး ကုရှီတုန်း၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်ပူစပြုလာသည်။

ခြုံပြောရလျှင် ကုရှီတုန်း၏အသက်ကို ရွာ၌ လူပျိုကြီးတစ်ဦးအဖြစ် သေချာပေါက် သတ်မှတ်ထားသည်။

မိသားစုက အလုပ်တွေရှုပ်နေပေမယ့် ကုရှီတုန်းက သူ့ချစ်သူကို မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

ကုရှီတုန်း၏ ချစ်သူ အမည်မှာ မုန့်ရှင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိုးမခမျက်ခုံးမွှေးနှင့် ဘဲဥပုံမျက်နှာ၊ လခြမ်းမျက်လုံးတစ်စုံ၊ ချိုမြိန်သောအပြုံးနှင့် သူမစကားပြောသည့်အခါ နူးညံ့သောလေသံရှိသည်။ သကြားကိတ်မုန့်တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သလို ချိုသည်။

မစ္စရမ်သည် ဟိုင်ချန်မွေးရပ်မြေ မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည်။ သူမ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက ဆရာများဖြစ်ကာ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် 21 နှစ်သာရှိသေးသည်။ ကလေးမလေးက မနှစ်ကမှ အလုပ်စလုပ်သည်။ သူမသည် ကြင်နာတတ်သော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ကျောင်းတွင် ကျောင်းဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း လူငယ်များစွာက သူမကို စိတ်ပူကြသည်။

ကုရှီတုန်း အလုပ်လုပ်သည့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရေးငှာနသည် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ဗဟိုမူလတန်းကျောင်းနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သည်။ ကောင်မလေးနဲ့ ခဏခဏတွေ့ဆုံပြီးနောက် ကောင်လေးက သူ့ကို ချစ်မိသွားပြီး သူလုပ်စရာရှိတိုင်း ကျောင်းကို ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဒီအတိုင်းပဲ သူက ကောင်မလေးအိမ်ကို လိုက်ခဲ့သည်။

ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေဟာ အမြဲတမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းကြသည်။ မုန့်ရှင်းသည် သူမထံ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ကုရှီအန်းက ရုပ်တည်တည်၊ အရပ်ရှည်ပြီး အေးစက်သည်။ လင်းယောင်သည် ဤလူက အခြားသူများကို ကြောက်လန့်စေသဖြင့် သူမ သူ့ကို အပြင်သို့ လွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် သူ့ယောက်ျားသည် မုန့်ရှင်းကို အလွန်ကျေနပ်ခဲ့သည်။ ကုရှီတုန်းကို တွေ့သောအခါ မုန့်မိသားစု၏ မိဘများကလည်း နားထိရောက်အောင် ပြုံးနေခဲ့ကြသည်။

နှစ်ဖက်မိဘများက ချက်ချင်းဆိုသလို ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံအတွက် မင်္ဂလာပွဲကို အမြန်ကျင်းပခဲ့သည်။

လင်းယောင်နှင့် ကုရှီအန်းတို့သည် ကုရှီတုန်း၏ စတုရန်းမီတာ ၆၀ ကျယ်ဝန်းသော တိုက်ခန်းငယ်လေးသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ စင်္ကြံအပြင်ဘက်တွင် အများသုံး မီးဖိုချောင်ရှိသည်။ အိမ်ထောင်စု လေးစုက အိမ်သာနဲ့ ရေချိုးခန်းကို မျှဝေသုံးစွဲကြသည်။ နေထိုင်သူများသည် ဓာတ်အားပေးရေးငှာန၏ မိသားစုဝင်များဖြစ်သည်။ စင်္ကြံသန့်ရှင်းရေးမှာ အလှည့်ကျပင်။

နံရံများသည် အပေါ်ပိုင်းတွင် အဖြူ‌ရောင်နှင့် အောက်ခြေတွင် အစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး၊ အင်္ဂတေကြမ်းခင်း၊ အစိမ်းရောင်ခြယ် ပြတင်းပေါက်များ၊ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ချိတ်ထားသည့် ထီးပုံစံ ဝါးမီးအိမ်များသည် ၁၉၈၀ ခုနှစ်များ၏ လူနေမှုပုံစံနှင့် အလွန်တူပါသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးနှစ်ထပ်ဗီရို၊ မှန်တစ်ချပ်၊ အိပ်ရာတစ်လုံးနှင့် စားပွဲခုံများအပါအဝင် လူငယ်မောင်နှံအတွက် ပရိဘောဂအစုံအလင်ကို ပေးခဲ့သည်။

ကုရှီတုန်း၏ မင်္ဂလာဆောင်တွင် ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံသည် ၎င်းတို့၏ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့်မရီးတို့အား လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်ကြပြီး တစ်မိသားစုလုံး အချင်းချင်း မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ဇူလိုင်လတွင် အိမ်သို့ပြန်လာပြီးနောက် ပြည်နယ်မြို့တော်သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပူလာကာ တစ်အိမ်လုံး မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ တနေကုန် ဆူပွက်နေပြီး အိမ်နောက်ဘက် သဖန်းပင်ပေါ်ရှိ ပုစဉ်းသီးများသည် အသံကွဲကာ အသံတိတ်သွားခဲ့သည်။

လောင်ကုမိသားစု၏ ခြံဝင်းသည် ပန်းများနှင့် သစ်ပင်များ ပေါကြွယ်ဝသည်။ ကုရှီအန်းသည် မွှေးပျံ့သော ပင်လုံးကြိုင်အပင်ဘေးတွင် ၃ မီတာမြင့်သော ဝါးဘောင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး အောက်၌ စပျစ်ပင်များစွာကို စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ ရာသီဥတုက အရသာရှိပြီး အချိန်တန်ပြီမို့ စပျစ်ပျိုးပင်များသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး စပျစ်ပျိုးပင် ဆယ်ပင်ကျော်ရှိသည်။ ခဏအကြာတွင် စင်ကို အဖြူရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ပန်းပွင့်လေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်ဟာ အိမ်မှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာကြောင့် နေ့တိုင်း ကတ်ကြေးနဲ့ ညှပ်ပြုပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ကို စိမ်းလန်းစိုပြေအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လင်းယောင်က စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမသည် စပျစ်ပင်အောက်ရှိ ဝါးကုလားထိုင်အနည်းငယ်နှင့် ကျောက်စားပွဲငယ်တစ်ခုကို ချထားကာ သူမ ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါ အေးမြသောလေနုအေးကို ခံစားရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်သည်။

ကုချွင်မေသည် သူ့မိသားစုအိမ်၏ ပန်းများပြည့်နေသော ဝင်းကို သဘောကျသွားသည်။ သူမမှာ လုပ်စရာရှိတိုင်း သူမက သို့ပေါင်ကို သူမရဲ့ကန်တင်းကို ကြည့်ဖို့နဲ့ သူမအိမ်ကို အလည်လာဖို့ ခေါ်သည်။

သူမဖွင့်ထားသော ကန်တင်းသည် ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေသည်။ ကန်တင်းတွင် တယ်လီဖုန်းတစ်လုံး တပ်ဆင်ထားပြီး ဖောက်သည်များထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုရုံဖြင့် သူမသည် တစ်ရက်အတွင်း ငွေများစွာ ရနိုင်သည်။

ဘဝက လွယ်ကူသည်၊ ကုချွင်မေရဲ့ မျက်နှာက နှင်းဆီရောင်ရှိပြီး သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မှုက သို့ပေါင်ရဲ့ အဆင့်တွေပါ။

ရွှီသို့ပေါင်သည် ယွမ်ယွမ်နှင့် ကွဲပြားသည်။ ယွမ်ယွမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် ထိပ်တန်းမဟုတ်သော်လည်း အလယ်နှင့် အထက်ပိုင်းများတွင်သာ ယူဆထားဆဲဖြစ်ပြီး တိုးတက်မှုအတွက် နေရာကျန်သေးသည်။

ရွှီသို့ပေါင်သည် စာလေ့လာသူ မဟုတ်ပါ။ ဆောင်းရာသီနှင့် နွေရာသီ အားလပ်ရက်များတွင် သူသည် ပျော်ရွှင်မှုများစွာကို စတင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းမစမီတွင် မျက်ရည်များဝဲကာ အိမ်၌ပင် အိမ်စာလုပ်ရုံသာ။

အစ်ကိုကြီးထို့ထို့နှင့် ကုချွင်မေတို့သည် လက်ပိုက်ပြီး ပွဲကို ကြည့်နေကြသည်။

အစောကြီးကတည်းက ဘာလို့မလုပ်တာလဲ၊ ကောင်စုတ်ရဲ့။

ယွမ်ယွမ်သည် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားခြင်း မပြုဝံ့ပေ။ လင်းယောင်က တင်းကြပ်သည်။ ကလေးမလေးက အိမ်စာမလုပ်ရင် အရိုက်ခံရလိမ့်မည်။

အမေ စိတ်ဆိုးတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်ဘူး။

ဇူလိုင်လလယ်တွင် ကုသို့သို့သည် နွေရာသီအားလပ်ရက်အတွက် မြို့တော်မှ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။

ကုသို့သို့သည် ယခုအခါ လန်းဆန်းပြီး ဖြောင့်မတ်သော လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွင် လီကျား အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အစိမ်းရောင်စစ်ဘောင်းဘီရှည်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည်။ ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေး ပြေးတာ အရမ်းမြန်သည်။

လင်းယောင်သည် သူ့သားကို ကြည့်ကာ လှည့်ကြည့်ပြန်သည်။ သူ့မှာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိသည်။ သူက ညီငယ် ညီမငယ်များနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုရှိနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူက ကောင်းကောင်းကြီးပြင်းလာတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ။

လင်းယောင်သည် မိခင်စိတ်အရ အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။

အမေက ကုရှီအန်းကို သက်ပြင်းချကာ "ကျွန်မတို့ သို့သို့က ကြီးလာပြီ၊ အရင်တုန်းကထက် ကျွန်မတို့က ပိုအောင်မြင်လာတယ်"

ကျန်းဆွေ့လန်ကလည်း ဘေးနားက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း "မဟုတ်ဘူး၊ ယောင်ယောင်က မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်တုန်းက အစ်ကိုကြီးက အသက်သုံးဆယ်နီးပါးရှိတော့ သူက ဘယ်သူမှ မလိုချင်တဲ့ သခွားသီးအိုကြီးလေ။ မင်းကတော့ သူ့ကို မကြိုက်တာ မဟုတ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ"

သူ့အမေဆီက နားမလည်နိုင်စွာ ဓားနဲ့ထိုးခံရတဲ့ ကုရှီအန်း - "....... "

မဟုတ်ဘူး၊ အသက်သုံးဆယ်နီးပါး အမျိုးသားတွေက ဘာကြောင့် သခွားသီးအိုကြီးတွေ ဖြစ်ရတာလဲ။

ပြီးတော့ သူက စတုတ္ထတန်း တက်နေတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

ဗိုလ်ကြီးကုသည် ထိုနေရာတွင် သံသယဝင်နေပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို သယ်လာသော ယွမ်ယွမ်ကို ချီလာသော ကုသို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်သည် လူပျိုဖော်ဝင်ချိန်ဖြစ်သည်။

"အငယ်လေး၊ အဖေနဲ့အမေ။"

လင်းယောင်က ပြုံးပြီး "ဟေး" လို့ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူမ၏အကြီးဆုံးမြေးကို တွေ့သောအခါတွင် သူမမျက်ရည်များကို သုတ်တာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့မြေးကိုတွေ့တော့ သူက အင်္ကျီအဖြူဝတ်ထားသည်။ အဘွားအိုက "ဒီကလေး၊ မြင်ရတာ ရာသီဥတုက အေးတယ်" လို့ ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "မိုးရွာရင် အအေးမမိအောင် အင်္ကျီလေး ၀တ်ထား။"

ကုမန်ဆန်ကလည်း သို့သို့ကို သူ့ကျန်းမာရေးကို ပိုဂရုစိုက်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။

ကုသို့သို့က သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ နောင် အဝတ်အစား ထပ်ဝတ်မယ်"

"အဲဒါကောင်းတယ်"

"နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား ကောင်လေး"

"မစားရသေးဘူး"

ကုရှီအန်းသည် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ နေ့လယ်စာမစခင် ဆယ့်နှစ်ဆယ်မိနစ်ပါ။

မိသားစု အချင်းချင်း ဆုံတွေ့ဖို့ ရှားရှားပါးပါး အချိန်အခါဖြစ်တာကြောင့် ကျောက်ချွန်းဟွာက အပြင်မှာ နေ့လည်စာစားဖို့ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မြို့ကစွင်းမိသားစု။

ဟောင်းနွမ်းပြီး စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ခြံဝင်းလေးထဲမှာ စွင်းကျားလျန်က သူ့ရဲ့ တစ်ပတ်ရစ် တိပ်ခွေတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာပြီးနောက် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဟောင်ကောင်မြို့မှ လူကြိုက်များသော ဂီတသည် ပြည်မကြီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မြို့ကြီးများတွင် တိပ်ခွေများ ပေါများလာသည်။ စွင်းကျားလျန်သည် လူဆိုးအနည်းငယ်ကို ရှာပြီး တောင်ဘက်သို့ ခရီးထွက်ကာ စတိုင်လ်ကမ္ဘာအသစ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းက စီးပွားရေး သူဌေးတွေကို ကြည့်ပြီး ငွေတွေ အများကြီး ရှာ‌‌နေကြတာက အရမ်းယားယံသလိုခံစားရသည်။

သူများတွေ ငွေရှာနိုင်တယ်၊ ဘာလို့ သူကမလုပ်နိုင်တာလဲ!

စွင်းကျားလျန်သည် သူခိုးအဆင့်သို့ ရိုးရှင်းစွာဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်းမှ ခိုးကူးခွေများကို ပြန်လည်ယူဆောင်ကာ ကောင်တီနှင့်မြို့များသို့ ပြန်လည်ရောင်းချခဲ့သည်။

မြို့တွင်းရှိ မုန်းတီးသူများသည် နောက်ဆုံးပေါ် ခေတ်ရေစီးကြောင်းများကို လိုက်လျှောက်နေပြီး မလိုချင်သော တစ်ပတ်ရစ် တိပ်ခွေများကို ရတနာများအဖြစ် သဘောထားကြသည်။

စွင်းကျားလျန်သည် တကူးတက အလုပ်ရှုပ်နေရန် မလိုပါ။ ပစ္စည်းအသစ်ရတိုင်း အကုန်ရောင်းကုန်သည်။

တိပ်ခွေများ ပြန်လည်ရောင်းချခြင်းမှ ငွေကြေးဖြင့် စွင်းကျားလျန်သည် တစ်ရှိန်ထိုး သန်းကြွယ်သူဌေးဖြစ်လာခဲ့သည်။

၁၉၈၀ ခုနှစ်များတွင် ယွမ်တစ်‌သောင်းရှိသော အိမ်ထောင်စုများသည် အလွန်ချမ်းသာခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သော စွင်းမိသားစုသည် မြို့ထဲတွင် လေးစားဖွယ် တည်ရှိခဲ့သည်။ အဘွားကြီးသည် စွင်းကျားလျန်၏ ကျေးဇူးသိတတ်မှုကြောင့် တစ်ပတ်ရစ်နာရီကို ဝတ်ဆင်ကာ နေ့တိုင်း ခေါင်းကို မြင့်မြင့်ချီလျက် မြို့အနှံ့ လျှောက်သွားသည်။

စွင်းထျန်းပေါင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် အရင်နှစ်မတိုင်မီက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့ပြီး ကွမ်ကျိုးရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

စွင်းမိသားစု၏ ဒုတိယသားဖြစ်သူ စွင်းကျွမ်းသည် ကျောင်းမှထွက်ပြီး အိမ်တွင် နေနေခဲ့သည်။ သူသည် နေ့တိုင်း ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီကို ၀တ်ပြီး အိမ်တွင် ရေဒီယိုနှင့် ဒစ္စကိုကရင်း အလုပ်များနေသည်။

လင်းဟုန်နသည် ရေဒီယိုမှ နားမခံနိုင်သော ဂီတသံကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ဘဲ သားဖြစ်သူကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ့အဘွားက သူ့ကို ကာကွယ်ပြီး လင်းဟုန်နကို စပြီး ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

စွင်းကျွမ်းက အိမ်မှာနေရတာ ငြီးငွေ့လွန်းလို့ အပြင်ထွက်ပြေးပြီး စွင်းကျားလျန်ကို ပိုက်ဆံတောင်းသည်။ "အဖေ၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ အပြင်မှာနေဖို့ အိမ်ငှားမယ်"

စွင်းကျားလျန်က သဘောမတူပါ။

"မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ အိမ်စုတ်မှာနေဖို့ အပြင်ထွက်မယ်၊ အိမ်မှာ အခွေတွေ ရောင်းဖို့ ကူညီစမ်းပါ!"

"ဟုတ်တယ်၊ မြေး‌လေး၊ အဘွားက မင်းကို အိမ်မှာ စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးမယ်"

စွင်းကျွမ်း၏ မျက်နှာပျက်သွားကာ တံခါးဘောင်ကို မှီကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး တံခါးကို မပိတ်မီ အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သူ့မိသားစုထဲက လူတိုင်းက ဘက်လိုက်တယ်ဆိုတာ သူသိသည်။

အစ်ကို ကောင်းကောင်း စာလေ့လာပြီး လိုချင်သမျှကို ရယူနေလိုက်။

သူ့မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း မနေဘဲ သူ့ဘဝအတွက် ပိုက်ဆံတောင်းသည်။ ဦး‌လေးစွေ့ကသာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။

ညနေပိုင်းတွင် စွင်းကျွမ်းသည် သူ့မိသားစု၏ ဂရုမစိုက်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် ဦးလေးစွေ့ဆီမှ ပိုက်ဆံတောင်းရန် အိမ်မှထွက်ခဲ့သည်။