အခန်း (၁၃၉)

စွင်းကျွမ်းရဲ့ ပါးစပ်ထဲက အန်ကယ်စွေ့က သူ့ရဲ့ ဖခင် စွေ့သာ ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနှင့်အတူ စီးပွားရေးအခြေအနေ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး စွေ့သာသည် လင်းဟုန်နကို လက်စားချေခြင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ခေတ်လမ်းကြောင်းကို လိုက်၍ တောင်ပိုင်းတွင် အလုပ်လုပ်ရန် အပေါင်းအဖော် အနည်းငယ်နောက် လိုက်ခဲ့သည်။ မူလက သူသည် နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပုန်းနေပြီး သားဖြစ်သူကို ပြန်ရှာရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်ချင်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် မတော်တဆ မိုးမခပင်ကို စိုက်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်မှာ သူက ပိုက်ဆံစုပြီး စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အလုပ် လုပ်သည်။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ့မှာ စုဆောင်းငွေတွေ အများကြီးရှိလာသည်။

စွေ့သာသည် သူ့အမေအိုကြီးနှင့်သားကို လွမ်းတာကြောင့် စားသောက်ဆိုင်ပိတ်ကာ မြို့ထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်ဟောင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီး လူများလာလည်သည့် ကားဂိတ်တွင် အသားကပ်ဘောင်းဘီ ရောင်းသည့်ဆိုင်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

သူ့ဆိုင်ရှိ ကုန်ပစ္စည်းအများစုကို ကွမ်ကျိုးမှ ဝယ်ယူသည်။ ဂျင်းဘောင်းဘီအပွတွေနှင့် သိုးမွှေးအင်္ကျီများသည် မြို့တွင်းရှိ လူငယ်အများစုကြားတွင် ရေပန်းအစားဆုံးဖြစ်သည်။

စွင်းကျွမ်းကတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သူရဲ့သွေးသားအဆက်အစပ်ကြောင့် စွေ့သာဟာ ဖောက်သည်တွေကြားထဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ့သားကို မှတ်မိနိုင်သည်။

တကယ်တော့ စွင်းကျွမ်းက စွေ့သာနဲ့အတူတူပင်။ သူ့မှာ သန်မာသောကိုယ်ခန္ဓာ၊ ကြေးညိုမျက်နှာ၊ နှာခေါင်းပွပွနှင့် မျက်လုံးနက်နက်များရှိသည်။ ဤလူနှစ်ဦးသည် တူညီသောပုံစံဖြင့် ထွင်းထုထားသည်ကို ပိုင်းခြားတတ်သူတိုင်းသည် သိလိမ့်မည်။

တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်မှာ စွင်းကျွမ်းသည် သဘာဝအတိုင်း ဆံပင်ကောက်ကောက်ရှိပြီး အမေစွင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ဆံပင်ကောက်ကောက်ရှိသည်။ စွင်းကျွမ်းက ​​စွင်းမိသားစုနဲ့ မတူဘူးလို့ အပြင်လူတွေက ပြောရင်တောင် အမေစွင်း ကြားရင် အမြဲခါးထောက်နေပါလိမ့်မည်၊ ကြယ်တွေကို အမှတ်တမဲ့ တံတွေးထွေး၍ အဲ့လူတွေကို သွေးထွက်သံယို ကြိမ်းမောင်းသည်။

"ဘယ်ကောင်က မဟုတ်တာတွေ ပြောနေတာလဲ! နင့်ရဲ့ခွေးမျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက် ငါ့ကျွမ်းကျွမ်းက စွင်းမိသားစုရဲ့ မြေးနဲ့ မတူဘူးလား။ သားလေးမွေးတဲ့အခါ မျက်ကန်းမျိုး မရှိရဘူး၊ ငါ နင့်ကို မမိစေနဲ့….."

အဘွားက အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် မြို့ထဲရှိ ဒဲ့တိုးပြောသော အဘွားအိုနှင့် ပိုတူသည်။ သူမသည် လူများကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းကာ တံတွေးထွေးကာ ကျိန်ဆဲသည်။ အရင်ကလို ကြော့ရှင်းမှု မရှိတော့ဘူး။

စွင်းကျွမ်းသည် သူ့မိခင်၏ အကာအကွယ်ကို ခံခဲ့ရပြီး အပြင်လူများက အတင်းအဖျင်း မပြောဝံ့ကြပေ။

လင်းဟုန်နသည် စိတ်သက်သာရာရသလို ကောလဟာလများကြောင့် နှောင့်ယှက်ခံခဲ့ရသော သူမ၏သားငယ်အတွက် အပြစ်အနည်းငယ် ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် စွင်းကျွမ်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ငွေပေးခဲ့သည်။

စွင်းကျွမ်းက ပိုက်ဆံရှိလာသည်နှင့်အမျှ၊ စွေ့သာ၏ ဆိုင်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ စွေ့သာသည် စွင်းကျွမ်းက သူ့နေရာသို့ ရောက်တိုင်း ဖက်ရှင်အကျဆုံး အကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို ထုတ်ပြပြီး သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသည်။

စွင်းကျွမ်းသည် သူလိုချင်သမျှကို ရွေးချယ်နိုင်ပြီး စျေးနှုန်းသည် ၎င်းကို အလကားယူသည်နှင့် တူသည်။

စွင်းကျွမ်းနှင့် ဤ "အန်ကယ်စွေ့" တို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ရင်းနှီးခဲ့ကြပြီး သားအဖကဲ့သို့ပင်။

ထုံးစံအတိုင်း စွင်းမိသားစုက ဘယ်သူမှ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို မသိကြပါဘူး။

စွင်းကျွမ်း ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖောက်သည်များကို နှုတ်ဆက်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသော စွေ့သာသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ရောက်လာသည်။

"ရှောင်ကျွမ်း လာပြီပဲ၊ အန်ကယ် ချန်ထားတဲ့ ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ယူကြည့်လိုက်။ အဲဒါ သိုးမွှေးနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ ဆောင်းရာသီမှာ ဝတ်ရတာ အဆင်ပြေတယ်။"

စွေ့သာသည် သူ့သားအတွက် အလွန်ဝမ်းနည်းမိသလို ဆွယ်တာအင်္ကျီကောင်းကောင်းများ တစ်စည်းနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ ​ကောက်ယူရွေးချယ်​ပြီး​နောက်​ သူစိတ်​အ​ကျေနပ်​ဆုံးကို ​ရွေးချယ်​လိုက်​သည်​။ အပြင်လူက တစ်ထည်ကို ဆယ်ယွမ်အောက်နဲ့ ဝယ်ရင် သူ့သားကို အလကားပေးမည်။ အားလုံးပြီးပြီ။

စွင်းကျွမ်းသည် ပျော့ပျောင်းသော ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ထိလိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ကခဲ့သည်။

"အန်ကယ်စွေ့က ကျွန်‌တော့်ပေါ် ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက အရမ်းတွန့်တိုတယ်၊ အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း နေလို့မရဘူး"

စွင်းကျွမ်းက ငြီးတွားနေသော်လည်း စွေ့သာ၏ မျက်လုံးများသည် ဤစကားကြားသောအခါတွင် မြူမှုန်များနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ သတိမထားမိပေ။

ငါ့သားက ငါ့ကို တခြားသူတွေထက် ပိုကောင်းတဲ့ လူလို့ခေါ်တယ်။

ငါအော်နေတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ၊ ဒါက စွင်းမိသားစုအတွက် တကယ်ကို အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတာပဲ။

စွေ့သာလက်များသည် လက်သီးများအဖြစ် ဆုပ်ထားပြီး သူ့သွားများ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။ ထိုညတွင် သူသည် ဝိုင်ဖြူနှစ်ကီလိုဂရမ်သောက်ပြီး တံခါးအပြင်သို့ တရွေ့ရွေ့ထွက်ကာ တယ်လီဖုန်းတိုင်နောက်တွင် ပုန်းနေပြီး မဝေးသော စွင်းအိမ်၏ မီးရောင်များကို ကြည့်ကာ အမှောင်ညတွင် ရပ်နေသည်။

စွင်းမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲတွင် စွင်းကျားလျန်၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများကို ကြားရသည်။ စွေ့သာ ပြတ်ပြတ်သားသား ကြားလိုက်ရသည်။ ဒီလူယုတ်မာက သူ့သားကို "သူ့မျှော်လင့်ချက်နဲ့မကိုက်ညီတဲ့ အရှုံးသမား" လို့ ခေါ်သည်။

စွင်းကျွမ်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံခဲ့ရပြီး သူ့ပခုံးကို ဘာသိဘာသာမှ တွန့်ပြခဲ့သည်။

စွင်းကျားလျန်က ပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်လာပြီး သူ့ကျိန်ဆဲစကားတွေက ပိုတောင်ဆိုးလာသည်။ အသံကြားပြီးနောက် သူက လက်ပါချင်သေးသည်။

စွေ့သာ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူ့သွားများကို မုန်းတီးစွာ ကြိတ်လိုက်သည်။

သူ့အဖိုးတန်သားအတွက် ဆယ်နှစ်ကျော် သူ သည်းခံခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့တော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။

သူက သူ့သားအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ပွဲဝင်ချင်ခဲ့သည်။

စွေ့သာက လှည့်ပြီး အိမ်ဟောင်းအလွတ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်စောင့်ခွေးနက်ကို သေအောင်ရိုက်ပြီး ခွေးသွေးတစ်ပန်းကန်ကို ဂိုဒေါင်အတွင်းရှိ ဓာတ်ဆီစည်ထဲသို့ လောင်းထည့်ခဲ့သည်။ သူက ဓားထက်ထက်နဲ့ အိမ်က ထွက်သွားသည်။

ဇူလိုင်လလယ်တွင် ညများသည် ပူပြီး စိုစွတ်နေသေးသည်။

အပြင်ဘက်တွင် သစ်ကိုင်းများ လှုပ်ခါနေပြီး လေထဲတွင် မိုးဖွဲကျနေသည်။ ကြည့်ရတာ မိုးရွာတော့မည်။

စွင်းကျားလျန် သူ့သားကို ကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် ခြေထောက်များကို ချိတ်ကာ ဖျာပေါ်တွင် လှဲနေပြီး သူ့ဘေးနားရှိ သံပန်ကာကြီး လှုပ်ခါနေကာ သူက အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နက ရေချိုးပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ ဖိနပ်တစ်ရံကို စီးကာ အနာဂတ်အကြောင်းတွေးပြီး ခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ပျော်ရွှင်မှု ခံစားနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က နိုင်ငံရပ်ခြားမှ ချမ်းသာသော တရုတ်လူမျိုးများသည် ထိုမြို့သို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်၊ ဆံပင်ထူထူနှင့် ဗိုက်ပူပူ။ နာမည်အရ သူက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ မြို့ကိုလာခဲ့ပေမယ့် တကယ်တော့ သူက ဒုတိယမယားနဲ့ နွေဦးကို ရှာနေတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပင်။

လင်းဟုန်နသည် အသက်မငယ်တော့သော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် သင့်တင့်ပြီး ပိန်ပါးကာ ယောက်ျားများကို လွတ်လပ်စွာ ဆက်ဆံသည်။ ထို့အပြင် နိုင်ငံရပ်ခြား တရုတ်လူမျိုးများသည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများကြား ဆက်ဆံရေးတွင် ထူးခြားသော အရသာရှိသည်။

….နိုင်ငံရပ်ခြားတရုတ်တွေက ….. ကို ပိုကြိုက်ကြပြီး လင်းဟုန်နက သူ့ကို ကြိုက်ရုံပါပဲ။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် မဟုတ်တော့သော ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ စုံတွဲတစ်တွဲသည် တွဲခုတ်နေ၏။

နိုင်ငံရပ်ခြား တရုတ်လူမျိုးက လင်းဟုန်နကို ရေကူးကန်၊ လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် စိတ်ကြိုက်အဝတ်အစားများပါသည့် နိုင်ငံရပ်ခြားရှိ ဗီလာတစ်ခုတွင် နေထိုင်ပြီး နေ့တိုင်း သူ့အား စောင့်မျှော်နေသော ကျွန်များနှင့်အတူ မြင့်မြတ်သောဘဝဖြင့် နေထိုင်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်လို့ နိုင်ငံရပ်ခြား တရုတ်လူမျိုးက ကတိပေးထားသည်။

လင်းဟုန်နက ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ နှစ်များစွာကြာပြီးနောက်ဆုံးတော့ သူမ လင်းယောင်ကို ဖိနှိပ်နိုင်ပြီ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်မသွားမီတွင် ရက်စက်သော မျက်နှာဖြင့် စွေ့သာသည် ငရဲမှပြန်လာသော နတ်ဆိုးတစ္ဆေကဲ့သို့ ‌မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလျင်စလို ပြေးလာခဲ့သည်။

"လင်းဟုန်န။ ငါ လက်စားချေဖို့ ဒီကိုလာတာ။"

စွေ့သာသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်ပြီး လင်းဟုန်န၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

လင်းဟုန်နသည် အလိုလိုရုန်းကန်သော်လည်း စွေ့သာသည် သူ၏ညာလက်တွင် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကြောင်း သူမ သတိမထားမိဘဲ သူ့ရဲ့သွေးနီရောင်မျက်လုံးများက သူမနှလုံးကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

"ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် အသက်ရှည်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းမမို့ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ယူဆတယ်။"

လင်းဟုန်နသည် အနည်းငယ်မျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ဘဲ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာဖွင့်ကာ သူမဘဝ၏ နောက်ဆုံးနွေရာသီညတွင် လဲကျသွားခဲ့သည်။ မည်းမှောင်ပြီး အေးစက်သော မိုးရေစက်များက သူမမျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မီးတွေက ကောင်းကင်ထိ မြင့်တက်လာပြီး ကျိန်စာတိုက်သံတွေကို တိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရသည်။ လူ့အသံများနှင့်အတူ သူမသည် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် အေးစက်သော မိုးရေထဲသို့ လဲကျကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဘဝဖြတ်သန်းမှုကို မခံစားရတော့ပါ...

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။ သူမ၏ လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် အိမ်ကြီးသည် အလွယ်တကူ လက်လှမ်းမီနိုင်ဘူးဆိုတာ ရှင်းပါသည်။ ဒါပေမယ့် ...

စွင်းအိမ်မှာ ညလုံးပေါက် မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့သည်။

မနက်အစောကြီးထိ မီးမငြိမ်းသေးပါ။

ဒီမီးလောင်မှုမှာ စွေ့သာက လင်းဟုန်န နှလုံးထဲကို ဓားနဲ့ထိုးခဲ့ပြီး နေရာချင်းမှာပဲ အသက်ရှုရပ်သွားခဲ့သည်။ စွင်းကျားလျန်သည် အနီးနားကို ထွက်ပြေးကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

အဘွားကြီးနှင့် အဘိုးကြီးအား စွင်းကျွမ်းမှ မီးပင်လယ်မှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။

စွေ့သာက ထွက်မပြေးပေ။ ရောက်ရှိလာသော ရဲများ၏ ပစ်သတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူ သေဆုံးသွားသောအခါတွင် သူသည် စွင်းကျွမ်းကို မနီးမဝေးမှ စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

စွင်းမိသားစု၏ ဤပြင်းထန်သော ဖြစ်ရပ်သည် ဒေသအတွင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်ခဲ့သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်က ဝေးကွာနေတဲ့ လင်းယောင်က အေးချမ်းတဲ့ဘဝနဲ့ နေထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကုရှီအန်းကတော့ အလုပ်များနေဆဲပင်။

တနင်္ဂနွေညနေ ကိုးနာရီတွင် ကုရှီအန်းသည် လရောင်အောက် အိမ်ထဲသို့ ၀င်လာသည်။

"ဒီနေ့ဘာလို့ပြန်နောက်ကျနေတာလဲ"

လင်းယောင်သည် ထမင်းနှင့်ဝင်လာခဲ့သည်။

"အဖွဲ့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ။"

ကုရှီအန်းက ဧည့်ခန်းထဲမှာ သူ့ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး အိမ်ထဲဝင်သွားခဲ့သည်။

လင်းယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မိသားစုက စားရန် ထိုင်ကြသည်။

ထမင်း စားပွဲကြီးတစ်လုံးကို သေချာစားလိုက်ကြသည်။

အိပ်ရာမဝင်ခင် ကုရှီအန်းက ကုတင်ဘေးမှာ ကိုင်းပြီး စစ်စာအုပ်တွေကို ဖတ်နေသည် လင်းယောင်က နှစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်သည်။ အဲဒါက နိုင်ငံတော် ကာကွယ်ရေး တည်ဆောက်ရေးနဲ့ တပ်မတော် ခေတ်မီရေး ကိစ္စတွေပါ။ သူ့ကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ အိပ်ရာဝင်ကာ အိပ်လိုက်သည်။

သူမသည် မူလက ကုရှီအန်းသည် ခဏကြာပြီးနောက် အိပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ သူမ မှိန်းခနဲ အိပ်ပျော်သွားပြီး အိပ်ရာက နိုးလာချိန်မှာတော့ မီးလင်းနေသေးတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟုတ်တယ်၊ လူက စာအုပ်ကိုကိုင်ပြီး စူးစူးစိုက်စိုက် ဖတ်နေကြတုန်းပဲ။

လင်းယောင်က ပါးစပ်ထောင့်ကို လှုပ်လိုက်ပြီး "မအိပ်ချင်ဘူးလား?"

"ဒါကို ကြည့်ပြီးရင် အိပ်မယ်"

"အိုး။"

လင်းယောင်သည် အပြင်ပန်းတွင် ငြိမ်သက်နေပုံရသော်လည်း တကယ်တော့ သူမနှလုံးသားထဲ မီးရှူးမီးပန်းများ ချက်ချင်းပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အရမ်းကောင်းတယ်။

ဒီညတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူမနဲ့ မရှုပ်တော့ဘူး။

အခုကောင်းကောင်းအိပ်စက်နိုင်ပြီ။

လင်းယောင်က စောင်ကို ခြုံပြီး "စောစောအိပ်" လို့ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။

မထင်မှတ်ပဲ ညသန်းခေါင်မှာ လင်းယောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စားသောက်လိုက်ပြန်သည်။

"..."

ဩဂုတ်လတွင် လင်းယောင်သည် သူမ၏ အကြီးဆုံ အဒေါ်ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်တွင် သာယာသောဘဝဖြင့် နေထိုင်နေသော်လည်း အဘွားကျန်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး လူများကို မမှတ်မိတော့ပါ။ သူမ၏ အဒေါ်သည် ပြတ်သားစွာ မှတ်ချက်ချပြီး သူမ၏မိသားစုအကြောင်း စိတ်ဝင်စားစရာ အချို့ကို ပြောပြသည်။ ခေါင်းစဉ်ကို လင်းဟုန်နသို့ ပြောင်းခဲ့သည်။

လင်းဟုန်နက မရှိတော့ဘဲ လင်းမိသားစုက တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ဆုံးနေသည်။ လင်းဟုန်ဝူက ရာဇ၀တ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး ထောင်ကျသွားခဲ့သည်။ လင်းတာ့ကော်သည် ဦးနှောက်သွေးယိုစီးမှု ခံစားခဲ့ရပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့် လေဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူနှင့် လီအိုက်ဖုန်တို့သည် ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းများဖြင့် ဘဝကို နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ရွာကလူတွေက ဒါကို ဝဋ်လည်တာလို့ ပြောကြသည်...

လင်းယောင်သည် သူမလက်ထဲတွင် ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ယခင်ဘဝက အဲ့အချိန်ကို ခံစားမိသည်။ ယခု သူမတွင် မိသားစု၊ ကလေး၊ အစ်ကို၊ မိဘများနှင့် ကုရှီအန်းမှ မွေးဖွားလာသော ကြောင်ပေါက်လေးတွေနဲ့ အိမ်တွင် ကြက်အသိုက်၊ ကောက်ညှင်းဆန် ရှိသည်။ အရင်ဘဝနဲ့ တကယ် ကွာခြားသွားပြီ။

ညနေပိုင်းတွင် ကုရှီအန်းသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းယောင်၏ အဒေါ်ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို နားထောင်ဖို့ ပြောပြီး အခြားသူများနှင့် မျှဝေခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ ‌ဗိုလ်ကြီးကုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နားထောင်ပြီး အဓိကအချက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ မိသားစုနဲ့ ကလေးရှိနေတယ်လို့ မင်းခုနကပြောတယ်‌နော်။ ဘာကြီးလဲ"

"အာ"

လင်းယောင်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး "ရှင့်အတွက် ကြောင်ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိပြီလဲ ပြီး‌တော့ ကြက်ကော" လို့ ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကုရှီအန်း၏ မျက်လုံးများ မှောင်သွားပြီး "ကိုယ် ကြောင်ပေါက်ဘယ်နှစ်ကောင် လုပ်ခဲ့ပြီး အိမ်မှာ ကြက်ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိတာလဲ"

"....."

ကုရှီအန်း၏ မိသားစု ဉာဏ်ရည်သည် မတော်တဆ ကျဆင်းသွားပုံရသည်။

"ဟားဟား၊ အဲဒါ ခုနက ဟာသပဲ၊ အလေးအနက်မထားနဲ့၊ အလေးအနက်မထားနဲ့"

လင်းယောင်က နှစ်ခါ ရယ်သည်။

တစ်ယောက်ယောက်က ခွေးလို ပြုမူနေသေးတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ သူ့ရင်ခွင်ထဲကို အလိုလို လှိမ့်ဝင်ကာ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သူ့မေးစေ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ "အိုး၊ အခု ကျွန်မ အရမ်းပျော်နေပြီလို့ ပြောချင်တာ၊ အဲဒါက ဆိုလိုရင်းပဲ"

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြနိုင်လောက်ပြီဟု သူမထင်သည်။

မထင်မှတ်ပဲ ကုရှီအန်းရဲ့မျက်လုံးတွေ မှောင်သွားပြီး "ကောင်းပြီ၊ စောစောအိပ်ရအောင်"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူသည် သူမရဲ့သွယ်လျသောခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟမ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုးနာရီပဲရှိသေးတယ်၊ အိပ်ရာမဝင်ချင်သေးဘူး။ ရှင့်ကိုရှင် ထိန်းပါဦး။ မိဘတွေတောင် အိပ်ရာမဝင်သေးဘူး... အမ်…"

အချိန်ကုန်သွားကာ ၁၉၈၂ ခုနှစ်တွင် ကုသို့သို့သည် ‌ဘေဟန် တက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ယခုသူသည် ဂျူနီယာဖြစ်သည်။ ယွမ်ယွမ်သည် အရင်နှစ်က ရမှတ်နည်းနည်းဖြင့် ဘေဂျင်းနိုင်ငံခြားဘာသာတက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။

မိသားစုထဲက ကလေးနှစ်ယောက်က မြို့တော်မှာ ကောလိပ်တက်ခဲ့ကြပြီး မိသားစုက ရုတ်တရက် ဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။