အခန်း (၁၄၀)

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးသည် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ အစိုးရက ကောက်ပဲသီးနှံ၊ ရေနံနှင့် အသက်ဘောက်ချာအချို့ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ပြီး ဈေးကွက်တွင် စီးပွားရေးများ တိုးမြင့်လာခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက လူတွေက နှစ်သစ်ကူးမှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ လတ်မှတ်တွေကို သုံးစွဲခဲ့ကြပေမယ့် အခုအခါမှာ လွတ်လပ်စွာ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားနိုင်ကြပြီး လုပ်ခတွေလည်း တိုးမြင့်လာတဲ့အတွက် အရင်ကလို နေထိုင်စရာ မလိုတော့ပေ။

ပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် စျေးဆိုင်ငယ်မျိုးစုံ ပေါ်လာပြီး ရုပ်မြင်သံကြား၊ လျှပ်စစ်ပန်ကာများနှင့် ရေခဲသေတ္တာကဲ့သို့သော လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများသည် အိမ်ထောင်စုထောင်ပေါင်းများစွာကို စတင်ဝင်ရောက်လာသည်။

တီဗီမှာ ကြော်ငြာတွေကလည်း အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ စျေးကွက်တွင် ရေပန်းစားသော စကတ်များကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ဂျင်းစကတ်များနှင့် ပုံရိုက်အင်္ကျီများ အစားထိုးလာသည်။

လူတွေရဲ့ အရသာတွေ ပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ လင်းယောင်ရဲ့ စားသောက်ကုန် ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံဟာ အသီးစည်သွပ်ဘူးတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကနေ နေ့စဥ်သုံးဖို့ အသားစည်သွတ်ဘူး အမျိုးအစား အမျိုးမျိုး ထုတ်လုပ်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

လင်းယောင်သည် သို့သို့တို့ မောင်နှမ တက္ကသိုလ်တက်ရန် မြို့တော်သို့သွားတာကြောင့် မိခင်အိုကြီး သူမသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ဝမ်းနည်းရမည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ စက်ရုံက ထုတ်လုပ်မှုကို တိုးချဲ့ပြီးတာနဲ့ ဘယ်တစ်လုံး၊ ညာတစ်လုံး စစ်ဆေးနေခဲ့ရသည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း အလုပ်များနေသောကြောင့် မောင်နှမများအကြောင်း စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိပေ။

ကုရှီအန်းက ဒီရက်ပိုင်း အလုပ် သိပ်မများဘူး။ SWAT အဖွဲ့သည် အကြမ်းဖက်ရာဇ၀တ်ကောင်များ၏ အရေးပေါ်အခြေအနေများနှင့် အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အဓိက တာဝန်ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းတွင် ပြည်သူများသည် အေးချမ်းသာယာပြီး ရောင့်ရဲစွာ နေထိုင်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြပြီး အသေးအဖွဲ့ကိစ္စများကို ရံဖန်ရံခါ ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ ဘယ်သူမှ အချိန်ပိုမရှိဘူး။ တစ်ယောက်တည်းပဲ နေခဲ့လိုက်ရအောင်။ ဘဝက ကောင်းပေမယ့် ပစ်ဖို့ပဲ တွေးနေမိသည်။

ကုရှီအန်းမှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိပါပေ။ သူက အိမ်မှာ စာအုပ်ဖတ်တာအပြင် ဟင်းချက်နည်းတွေကိုပါ လေ့လာခဲ့ပြီး ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုလည်း အရမ်းတိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဒီနေ့ကတော့ ပင်လုံးကြိုင် ကြက်သားဟင်းဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်ကတော့ နံရိုးပြုတ် ဖြစ်သည်။ လင်းယောင်သည် အိုဗာတိုင်းမှ ပြန်လာပြီး ဗိုလ်ကြီးကု ပြင်ဆင်ထားသော ညလယ်စာများကို စားလေ့ရှိသည်။ သူမသည် လဝက်အတွင်း ပေါင်များစွာ တက်လာခဲ့သည်။

ကုချွင်မေသည် သူ့မိဘအိမ်သို့ ရံဖန်ရံခါ သွားရောက်ကာ ပြည့်လာသော လင်းယောင်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သူက ရယ်ပြီး "အိုး ငါ့အစ်ကိုရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတယ်။ ဒါရိုက်တာလင်းကို ကြည့်စမ်း၊ သူက ပျော်ပြီး ပြည့်နေတာ မဟုတ်လား"

လင်းယောင်က ပြုံးပြီး လှီးထားတဲ့ ဝက်သား တစ်ပိုင်းကို ပေးလိုက်သည်။

"မင်းအစ်ကိုက မင်းအတွက် ဝယ်ထားတာ။ မင်းအိမ်ယူသွားပြီး မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးကို ပြုတ်ခိုင်းလိုက်။ မင်းကို မေးနှစ်ထပ်ပေးလိမ့်မယ်"

ကုချွင်မေက သူမလက်များကို သတိလက်လွတ် ဝှေ့ယမ်းကာ "ထားလိုက်ပါ၊ အစ်ကိုကြီးထို့ထို့ရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့လက်တွေနဲ့ သူက သို့ပေါင်လောက်တောင် ဟင်းမချက်တတ်ဘူး"

အဲ့ကောင် သို့ပေါင်လည်း စာမေးပွဲဖြေဖို့ ဘေဂျင်းကိုသွားတာ ဝမ်းနည်းစရာပါ။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် စာဖြေဆိုချိန်သုံးရက်သည် စာမေးပွဲနတ်ဘုရား၏ ချုပ်ကိုင်ခြင်းခံရကဲ့သို့ပင်။ သူကိုယ်တိုင်က စက်မှုတက္ကသိုလ်ကို အမှတ်တမဲ့ ဝင်ခွင့်ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပါပေ။

ဘယ်တက္ကသိုလ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် သားနှစ်ယောက်စလုံး စာမေးပွဲအောင်သွားပြီ။

ကုချွင်မေနှင့် သူ့ယောက်ျားသည် ၎င်းတို့၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့က အိမ်စီးပွားရေးလုပ်ကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက တခြားသူတွေထက် ပိုပျော်ရွှင်ကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ ခရီးတွေထွက်ပြီး တခြားသူတွေ မနာလိုဖွယ်ဘဝနဲ့ နေထိုင်ကြသည်။

ကုချွင်မေသည် စူပါမားကတ်များ ဖွင့်လှစ်ရန် စီစဉ်နေပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ကလေးနန်းတော်အနီး နေရာကို ရွေးချယ်ထားသည်။

စူပါမားကတ်ဆိုင်ခွဲတစ်ခုတွင် ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုမှာ အနည်းငယ်မျှသာမဟုတ်ပဲ သူမ၏ အမြင်အာရုံ မကောင်းမည်ကို သူမကြောက်သောကြောင့် အလုပ်စောစောဆင်းခဲသော လင်းယောင်ကို သူမနှင့် စုံစမ်းရန် ခေါ်ခဲ့သည်။

ညနေစောင်းတွင် လင်းယောင်သည် ကလေးနန်းတော်မှ ပြန်လာပြီး ကောင်းမွန်သော ဗိုလ်ကြီးကုသည် အစားအသောက် စားပွဲကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် မုန်လာဥကို လှီးနေသည်။ အိမ်တွင် စိုက်ပျိုးထားသော မုန်လာဥသည် ကောင်းစွာ ကြီးထွားလာသောကြောင့် အချဉ်ပြုလုပ်ရန် အသီးအရွက်ခြောက်များဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်ဆေးကြောရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

"အမေ။"

"ဟေး၊ ယောင်ယောင် ပြန်လာပြီ။ စားစရာတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ လက်ဆေးပြီး စားတော့"

ကျန်းဆွေ့လန်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့‌အေပရွန်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေကို ခါပြီး သူ့ချွေးမကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ စားနေတဲ့ ကုမန်ဆန်ကို လှည့်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ အဘိုးကြီး!"

ကုမန်ဆန်က သူ့ပါးစပ်ထဲက အသားတွေကို အမြန်မျိုချလိုက်ပြီး သူ့နောက်ကျောကို လက်နှစ်ဖက်ပစ်ကာ အိမ်အနှံ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ငါဘာမှမလုပ်ပါ​ဘူး၊ ​ကောင်းကင်​ကိုကြည့်​​နေတာ​"

အဘိုးကြီးက သူမ မမြင်ဘူးထင်နေတယ်!

ရဲဘော် ဆွေ့လန်သည် သူမ၏ စွမ်းအားကို ပြသခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကြက်မွှေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကုမန်ဆန်ကို ခြံဝန်းတစ်လျှောက် လိုက်ဖမ်းခဲ့ပြီး နို့မီမှ မွေးဖွားခဲ့သော ကြောင်ဖြူလေးများစွာသည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် ပေါက်နေသည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်က အသက်ကြီးလေလေ သူတို့ဘ၀မှာ သူတို့က ပိုတက်ကြွလေလေပါပဲ။

ကုရှီအန်းက ပဲငံပြာရည်ဝယ်ပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ လင်းယောင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြောပြသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ညနေပိုင်းတွင် ကုမန်ဆန်သည် စိတ်ဆိုးပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နေသေးသည်။

"သူက လောဘကြီးတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဘွားကြီးက မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး အသားနှစ်တုံး ထပ်စားချင်နေတာ"

ယွမ်ယွမ်က အိမ်ကိုဖုန်းဆက်ပြီး ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်းသာအားရရယ်မောခဲ့သည်။

နေ့ရက်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာ ၁၉၈၈ ခုနှစ်ရဲ့ ဆောင်းဦးပေါက်ပွဲတော် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကုသို့သို့တို့ မောင်နှမသည် ကောလိပ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဘွဲ့ရခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က အာကာသအေဂျင်စီသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ တက္ကသိုလ်တွင် ဆရာအဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ မောင်နှမ နှစ်ယောက်စလုံး မြို့တော်မှာ အလုပ်သွားလုပ်ကြသည်။

ကုမိသားစုသည် ကြီးပွားချမ်းသာလာသည်။ ကုရှီအန်းသည် နိုင်ငံရေးဌာန၏ ဒါရိုက်တာအဖြစ် ရာထူးတိုးခဲ့သည်။ ကုချွင်မေသည် စူပါမားကတ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုဖွင့်လှစ်သည်။ လင်းယောင်သည် ကုချွင်မေ ဖွင့်လှစ်သည့် စူပါမားကတ်ဆိုင်ခွဲတွင် ရင်းနှီးမြုပ်နှံခဲ့ပြီး အမြတ်ဝေစုတစ်ခုတည်းမှာ တစ်နှစ်လျှင် ယွမ်သောင်းချီရသည်။

ကုမန်ဆန်တို့ ဇနီးမောင်နှံသည် အသက်ကြီးမှ ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကျန်းဆွေ့လန်သည် အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် အဘွားအိုဖြစ်ပြီး ကုမန်ဆန်သည် ခုနစ်ဆယ့်လေးနှစ်ဖြစ်သည်။ လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ဓာတ်တွေ မြင့်နေကြတုန်းပင်။ သူတို့က ထိုက်ချီ ကစားဖို့ ပန်းခြံကို သွားကြသည် ဒါမှမဟုတ် လူငယ်တွေရဲ့ ဒစ္စကို အကတွေကို ကြည့်ကြသည်။ သူတို့က နေထိုင်ရင်း ပိုငယ်ရွယ်လာကြသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ လစာက မိသားစုအတွက် လုံလောက်သည်။ လင်းယောင်သည် သူမလက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှိပြီး သားသမီးများအတွက် အိမ်ဝယ်ရန် လှည့်ပတ်နေသည်။

သို့သို့တို့‌ မောင်နှမအတွက် မိဘတစ်ယောက်စီက မြို့တော်တွင် အိမ်တစ်လုံးစီ ပြင်ဆင်ကြသည်။

ကုသို့သို့သည် အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ ရည်းစားကို ‌မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ ကောက်ညှင်းဖက်ထုပ်နဲ့ ပဲပေါင်မုန့် ညီအစ်ကိုတွေက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လက်ထပ်ကြတဲ့ အစ်ကိုကြီးအိမ်နဲ့ မတူပေ။ နောက်နှစ်တွင် ဝဝကစ်ကစ် ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို မိသားစုထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့သည်။

ကုချွင်မေနှင့် အစ်ကိုကြီးထို့ထို့တို့သည် ၎င်းတို့၏ မြေးများကို အိမ်တွင် ပြုစုနေကြသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်သည် သူမနှင့်တွေ့ဆုံသောအခါတွင် သူမသည် မလွှဲမရှောင်သာ စကားအနည်းငယ် ပြောတတ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများ အိမ်ထောင်ရေးတွင် ကုရှီအန်းနှင့် သူ့ဇနီးသည် မည်သည့်အခါမျှ အလျင်စလိုမလုပ်ဘဲ ဒီမိုကရေစီနှင့် ပွင့်လင်းမှုကို အာရုံစိုက်သည်။

ကုသို့သို့သည် အသက်သုံးဆယ်နီးပါးရှိပြီး တစ်ကိုယ်ရေဖြစ်နေသေးသော်လည်း နောက်မှလာသော ယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ ချစ်သူကို အိမ်သို့အရင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ယွမ်ယွမ်၏ ချစ်သူသည် တရုတ်သိပ္ပံအကယ်ဒမီတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ရှဲ့နန်ဟွာ ဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုသည် ဘေဂျင်းပညာရှင်စစ်စစ် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည်။ သူ့မိဘများသည် သိပ္ပံသုတေသနတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်ကြပြီး အစောပိုင်းနှစ်များတွင် အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အအေးရော အပူရော သိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အကျင့်စာရိတ္တကောင်းသည်။

ကုမိသားစုမှ လူကြီးများသည် ငယ်ရွယ်သော စုံတွဲ အတူတကွ ရှိနေခြင်းအတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။

နောက်နွေရာသီမှာ ကလေးနှစ်ယောက်က ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပခဲ့သည်။

မင်္ဂလာဆောင်တွင် ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံသည် လူကြီးများကို ဦးညွှတ်၍ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ယွမ်ယွမ်သည် မျက်ရည်များဝဲလာသည်။ ရှဲ့နန်ဟွာသည် သတို့သမီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လင်းယောင်ကို "အမေ" နှင့် ကုရှီအန်းကို "အဖေ" ဟု လေးနက်စွာခေါ်သည်။

လင်းယောင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီရဲလာသည်။ ကုရှီအန်း၏ နွေးထွေးသောလက်သည် သူ့ဇနီး၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမဘေးမှာ သူ့ဘဝတစ်ဝက်လောက် သန်မာခဲ့တဲ့ အဖေက သူ့မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတာကို သူမ ခံစားရသည်။

ယွမ်ယွမ်သည် အိမ်ထောင်ကျပြီး မကြာမီ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့သည်။

ကလေးသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် အစာစားသည့်အခါတိုင်း အန်သည်။ လင်းယောင်သည် ခွင့်ယူပြီး လွန်စွာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဘေဂျင်းသို့သွားကာ သူ့သမီးကို ကျွေးရန် နေ့တိုင်း စွပ်ပြုတ်ချက်သည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ဝေဒနာခံစားရပြီးနောက် တစ်ည ညနက်ချိန်တွင် ယွမ်ယွမ်သည် ဝဝကစ်ကစ် ကလေးမလေးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ အဘိုးရှဲ့က သူ့မြေးကို ဆုဆုလို့ နာမည်ပြောင် ပေးထားသည်။

ဆုရှန့်၏ ပန်းရောင်နှင့် ကျောက်စိမ်း လက်များသည် ဖြူဖွေးပြီး ဝကစ်နေသည်။ ကုမိသားစုက ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးမလေးသည် မျက်လုံးကြီးများကိုဖွင့်ကာ သူမလက်ကိုစုပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆုဆု အသက်ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်တွင် ကုရှီအန်းတို့ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး ကုမိသားစုသည်လည်း မြို့တော်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ကုမန်ဆန်သည် နေ့တိုင်း သူ့ကျောပေါ် ဆုဆုကို မြင်းစီးခိုင်းပြီး အိမ်မှာ ရှိနေသည်။

တခါတရံ ဆုဆု ပင်ပန်းလွန်းလို့ အိပ်ပျော်သွားတော့ ကျန်းဆွေ့လန်က ကုမန်ဆန် နောက်လိုက်ပြီး "အဘိုးကြီး၊ ချမ်းအေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ ဆုဆုကို ကျောပေါ်တင်ပြီး မြင်းစီးခိုင်းတာ ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ။ ရှင် ကလေးကို အအေးမိအောင် လုပ်နေတာလား။ ရှင် ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးနေတာ။"

ယွမ်ယွမ် အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့အဘွားက သူ့အဘိုးကို စကားမပြောရဲအောင် သင်နေတာကိုတွေ့တော့ ဧည့်ခန်းထဲကို သူ့မိဘတွေကို တွေ့ဖို့ သွားသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် အဘွား လင်းယောင်သည် ပြုံးကာ သူ့မြေးမ‌လေး ဆုဆုကို ချော့ရန် လက်ထဲတွင် အရုပ်များကို ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းနေသည်။ သူ့အဖေက ကြမ်းပြင်ကို သုတ်ပြီး သူ့အမေအတွက် လက်ဖက်ရည် ထည့်နေသည်။ ကြည့်ရတာခက်တယ်။

"..."

ယွမ်ယွမ်သည် သူမမျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး အိမ်တွင် သူမအဘိုးနှင့် အဖေ၏ အဆင့်အတန်းသည် အရေးပါသည်မှာ နည်းပါးသည်ထက်ပိုနည်းပါးလာသည်။

လင်းယောင်တွင် မြေးမလေး ဆုဆုရှိသည်။ ကျေနပ်နေပေမယ့် တခါတရံမှာ သူမက သူမကောင်စုတ်လေးကို မြင်ရင် ဒေါသထွက်တတ်သည်။

ထိုနေ့တွင် လင်းယောင်သည် ဆုဆုကို ပန်းခြံတွင် လမ်းလျှောက်ရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဆုဆု အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မောပန်းစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ကုရှီအန်းက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ခုခုနဲ့ ရှုပ်နေပြီး ကျန်းဆွေ့လန်နဲ့ သူ့ယောက်ျားက အိမ်မှာ မရှိပေ။ လင်းယောင်သည် ချန်နယ်ကို ချိန်ညှိရန် TV ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး တီဗီကြည့်ရန် ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေရင်း ချည်ထိုးနေသည်။ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် အသီးစည်သွပ်ဘူးများနှင့် အာတိတ်ဆိုဒါများရှိသည်။

အပြင်မှာရောင်းတဲ့ အင်္ကျီတွေက ဒီဇိုင်းနည်းနည်းပဲရှိတော့ ကိုယ်တိုင်ထိုးတဲ့အင်္ကျီတွေလောက် ကြည့်ကောင်းပြီး သက်တောင့်သက်သာမဖြစ်ဘူး။ လင်းယောင်က အင်္ကျီတွေ ချည်ထိုးဖို့ အာရုံစိုက်နေတာကြောင့် တံခါးနားက ကားအင်ဂျင်သံကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ကုသို့သို့သည် ခြံဝင်းအဝင်ဝတွင် ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး ကားထဲမှ ဆင်းကာ ခြံဝင်းအဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

လင်းယောင်သည် ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှ အဖြူရောင်ကြွေခွက်ကို ယူကာ နံရံနားရှိ ရေနွေးအိုးကို သွားယူသည်အထိ ရေငတ်ခြင်းကို မခံစားရပေ။ ထိုအချိန်မှပင် သူမသည် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင်ဘောင်းဘီရှည်ကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် ကုသို့သို့က မတ်မတ်ကြီး ပြုံးလျက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အမေ၊ အဖေ ဘယ်မှာလဲ"

အိမ်မှာ လဝက်ကြာ မရှိတဲ့ သားဖြစ်သူကို လင်းယောင်က မြင်တော့ ဒေါသတွေထွက်ပြီး နားရွက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး လွှတ်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲါသည်။

ကုသို့သို့က နာကျင်စွာနဲ့ "အမေ၊ ညင်သာပါဦး၊ ကျွန်တော့်နားလည်း ပြုတ်ထွက်ဦးမယ်"

လင်းယောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ကောင်းပြီ ကောင်စုတ်လေး မင်းအိမ်ကနေ အကြာကြီး ဝေးနေတော့ မင်း စိတ်ရှည်ရမယ်!"

အပြင်လူများရှေ့တွင် လေးနက်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လက်ထောက်ဒါရိုက်တာကုသည် မိခင်အိုကြီးကို သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရယ်ရွှင်ဖွယ်အပြုံးဖြင့် သနားညှာတာဖို့ တောင်းပန်ခဲ့သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး အမေ၊ ကျွန်တော် အိမ်ကို နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်တယ်လေ။ အိမ်ပြန်မတွေ့နိုင်ရုံပဲ၊ ကျွန်တော့်အလုပ်ကို ပြီးအောင်လုပ်နေတာ"

မင်းအလုပ်များတယ်၊ မင်းအလုပ်ရှုပ်နေတယ်!

ကောင်စုတ်လေးက ဆင်ခြေတွေချည်းပဲ။

ကုသို့သို့သည် သူ့အမေအိုကြီးက သူ့ကို မယုံကြည်ကြောင်း မြင်သောကြောင့် အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်မှာ စာဖတ်မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ အဘွားကို မတွေ့ခဲ့ရသလို အဘိုးလည်း မရှိပေ။ အဖေ ဘယ်မှာလဲ။

"အမေ၊ အဖေ မီးဖိုချောင်မှာ ဘာတွေ ပြင်ဆင်နေလဲ အတူတူ သွားကြည့်ရအောင်"

ကုသို့သို့ ပြောပြီးသည်နှင့် မကျေနက်သော အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။

"ကောင်စုတ်လေး၊ အကြောင်းအရာ ပြောင်းဖို့ မကြိုးစားနဲ့!"

လင်းယောင်သည် အင်္ကျီလက်များကို လှန်တင်ကာ ချည်ဆက်မထိုးမီ သူ့သားကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးခဲ့သည်။

ဆုဆုနိုးလာတော့ မျက်နှာနီရဲနေသော သူမရဲ့ချောမောသော ဦးလေးအား စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။

ဝိုး ငါ့ဦးလေးရဲ့ မျက်နှာမှာ ပါးရိုက်ရာတွေရှိတယ်။

အံ့သြစရာပဲ!

ဒီကောင်လေး ကုသို့သို့က အသက်သုံးဆယ့်သုံးနှစ်အထိ အိမ်ထောင်မပြုသေးပေ။ သူက မြက်နုများကိုသာ စားပြီး ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများကိုသာ ခူးဆွတ်မို့ပဲ။

မေမေလင်းယောင် တွေးရင်းနဲ့ ရှက်သွားသည်။

ကုရှီအန်းက အရင်တုန်းက အဲ့လိုလုပ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ၁၉၉၂ ခုနှစ်ကို ရောက်လာတော့ လင်းယောင်က အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အဘွားကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် အဘွားအိုဖြစ်သော်လည်း လမ်းပေါ်တွင် အကြော့ရှင်းဆုံး အဘွားကြီးလည်း ဖြစ်သည်။

ကုရှီအန်းသည် စစ်တပ်မှ အနားယူခဲ့ပြီး သူ့မြေးနှင့် ဆော့ကစားသည့် အဘိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ဇနီးမောင်နှံမှာ သားသမီးတွေ မြေးတွေ အများကြီးရှိပြီး သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းမွန်နေသေးတာကြောင့် လူငယ်တွေကို မနာလိုဖြစ်စေသည်။

ကျန်းဆွေ့လန်နှင့် ကုမန်ဆန်သည် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ဆဲဖြစ်သည်။ လင်းယောင်၏ ခြောက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့သည် ယနေ့ဖြစ်သည်။

ဆံပင်ဖြူဖြူနဲ့ ကုရှီအန်းသည် သူ့ဘာသာ ချက်ပြုတ်ပြီး သူ့ချစ်ဇနီးအတွက် မွေးနေ့ညစာပြင်ဆင်ရန် ကလေးများကို ခေါ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးသည့်တိုင် လင်းယောင်သည် ထိုနေ့က သူမ၏ မွေးနေ့ကို အမှတ်ရနေသေးသည်။

အပြာရောင်ပင်လယ်ပြာနဲ့ ကောင်းကင်ပြာအောက်မှာ ကုမိသားစုရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ အနီရောင်စားပွဲခင်းနှင့် ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ရှေးခေတ်ထမင်းစားပွဲတစ်ခု၊ အစိမ်းနုရောင်သုတ်ထားတဲ့ သစ်သားတံခါးနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေ၊ စားပွဲနဲ့ကုလားထိုင်တွေ၊ တံခါးမှာ ပန်းတွေ ခင်းကျင်းထားပြီး အသံဖမ်းတိတ်ခွေပေါ်တွင် လှပသောတေးဂီတကို ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက် ရိုးရှင်းသော မွေးနေ့ကိတ်မုန့်လေး တစ်လုံးကိုခွဲပြီး ညနေစောင်းတော့ မိသားစုက ညဈေးကို သွားကြသည်။

၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် မြို့တော်သည် မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပသော မီးရှူးမီးပန်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ဆံပင်ဖြူနှင့် ထူးကဲသော စိတ်ထားရှိသော အဘိုးကြီး၊ အဘွားကြီး စုံတွဲသည် စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြားတွင် လက်ချင်းချိတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကုသို့သို့သည် သူ့မိဘများ၏ ကျောကိုကြည့်ကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်နေ၏။ သူငယ်ငယ်က ဗောဓိပင်အောက်မှာ သူ့မိဘတွေ အတူတကွ ဆုတောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး သူ့အဖေက ပြုံးပြီး အမေ့လက်ကို နမ်းလိုက်သည်။

အသက်ကြီးလာတဲ့အထိ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် အတူနေနိုင်မှာပါ၊ အချိန်တွေက ဘယ်တော့မှ အိုမသွားသလို ဘယ်တော့မှ ဝေးကွာမသွားပါပေ။

~ပြီးပါပြီ~