မင်းသား

ရှုကျန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်မိသွားသည်။ ဖီးနစ်နှင့်ပတ်သက်သော သတင်းသည် သူ၏နောက်ဆုံး အသက်ကယ်လက်ဆောင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဖီးနစ်ငယ်လေးသည် ယီထျန်းယွမ်၏လက်ထဲတွင် ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

“ဒါ ဒီဖီးနစ်က တကယ်ပဲ ဒီမှာရှိနေတာလား…” ရှုကျန်းသည် မှင်တက်မိသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း အသနားခံလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးပါ… နောက်ဆို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခင်ဗျားကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး…”

“မင်းပြောတာကို ငါယုံမယ်ထင်လား…” ယီထျန်းယွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နဂါးကြီးနှစ်ကောင်သည် ရှေ့သို့ပင့်တက်လာပြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ရှုကျန်းနှင့် ဘေးတွင်လဲနေသော ကျီလုံတို့သည် လုံးဝပိပြားသွားကာ အသက်ထွက်ကုန်ကြသည်။ ထို့နောက် အတွေ့အကြုံအမှတ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သေသူတွေပဲ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပိုမိုသော ဒုက္ခများကို မဖိတ်ခေါ်လိုချေ။ ရှုဖယ်ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်လျှင် အကုန်လုံးကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် နဂါးများကိုပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ပိတ်ပြီး သက်သေဖျောက်ဖျက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ရှုကျန်းကို လုံးဝအသက်ရှင်ခွင့်မပေးချေ။

ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်သည် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ သူတို့ထံမှ ပစ္စည်းများကို သိမ်းယူပြီးနောက် တာအိုမီးလျှံဖြင့် ရုပ်အလောင်းများကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ပြာမှုန့်များအဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒီကနေ ထွက်သွားရင် ရလောက်ပြီ… ဒီတစ်ခါ ရလာတဲ့အရာတွေက မနည်းဘူး ဖီးနစ်တစ်ကောင်ပါ ရလာသေးတယ်… ဒါကို ပြန်ယူသွားပြီး အဒေါ့်ဆီ ပေးပြီး မွေးထားခိုင်းရမယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ ယခုလက်ရှိ ဖီးနစ်ငယ်လေးသည် သေးငယ်လွန်းနေသေးသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ပြုစုပျိုးထောင်ရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ပါက အလွန်အားနည်းလွန်းလှသည်။

အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် ထိုလှိုဏ်ခေါင်းမှ အလျင်အမြန် ပျံထွက်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ထွက်လာရာ ဤနေရာသည် ထိုတောင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ထောင့်ကျဉ်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့က ထိုနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဂရုတစိုက် ရှာဖွေမည်ဆိုပါက ထိုနေရာကို တွေ့ရှိနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

သူသည် ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာမြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ စစ်ပွဲအခြေအနေတွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမှ မရှိခဲ့ချေ။ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာမြို့တော်သည် ပုံမှန်အတိုင်း တည်ရှိနေပြီး သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများ မရှိခဲ့ပေ။ တကယ်တော့ သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်မှာ သိပ်မကြာသေးချေ။ အများဆုံး နေ့တစ်ဝက်နေ့ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သဖြင့် စစ်ပွဲအခြေအနေတွင် ပြောင်းလဲမှုများ ရှိလာရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

နဂါးဝန်ကြီးချုပ်က တိုက်ခိုက်ရန်လာရောက်မည်ဆိုပါက အနည်းဆုံး အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်။ ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်လာရန်မှာ အလွန်အလျင်စလိုဖြစ်လွန်းလှသည်။

“အကို ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ… ညီမက အကို့ကို နေရာအနှံ့ရှာလိုက်ရတာ မတွေ့ဘူး…” နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ရန်ကျိရို့က အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ရတနာလေးတွေ သွားရှာနေတာ…” ယီထျန်းယွမ်က လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း ရန်ကျိရို့က သူ့ကို ဆွဲလျက် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ခန်းမဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

“အခုက ဒီလိုအကြောင်းပြောနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး… အကိုကြီးက အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ကြေငြာမလို့… အကို့ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေရပြီ…” ရန်ကျိရို့က သူပြောသော ရတနာအကြောင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ခန်းမစီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“ကျွန်တော့်ကို အချိန်ကြာစောင့်နေရတယ်ဟုတ်လား… ဒါက ကျွန်တော့်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ…”

ရန်ကျိရို့၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ၎င်းတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဝန်ကြီးများစွာ စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ထျန်းလုံ၏ အင်အားစုကို ထောက်ခံသူများဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အကြမ်းဖျင်း လူ ၂၀ မှ ၃၀ ခန့်ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များသည် နိမ့်ကျသည်မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ စုစည်းမှုနယ်ပယ်အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။

၎င်းတို့သည် မိသားစုကြီးများ၏ အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ် အိမ်ထောင်စုပိုင်ရှင်အဆင့်ရှိသူများဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာ၏ ဝန်ကြီးများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြသည်။ ဝန်ကြီးတစ်ဦးချင်းစီ၏ အောက်တွင် မိသားစုအင်အားစုတစ်ခုရှိပြီး ဤတွင် အင်အားစု ၂၀ မှ ၃၀ ခန့်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ စုဝေးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အင်ပါယာအဆင့်သည် ထိုမျှအားကောင်းလှသည်။ ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့်အင်အားစုများ စုဝေးလာသောအခါ ၎င်းသည် စတုတ္ထအဆင့်အင်အားစုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအထဲတွင် ယီထျန်းယွမ်သည် ရင်းနှီးသူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဟွာရှီရင်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ဤနိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ အစည်းအဝေးသို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် သူ့ထံသို့ စုစည်းလာပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်မရှည်မှုများသာ ရှိနေပြီး ကြိုဆိုမှုအနည်းငယ်မျှ မရှိချေ။

“ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ… ဒီလောက်ကြာအောင် ရောက်မလာဘဲ ငါတို့ကို ဒီမှာ အချိန်ကြာစောင့်ခိုင်းထားတာ…”

“ဟုတ်တယ်… သူက ဘယ်လိုလူလဲ… အရမ်းငယ်သေးတာပဲ ဒီအလုပ်ကို လုပ်နိုင်ပါ့မလား…”

“အစွမ်းမရှိရင်တော့ ငါတို့ လက်မခံဘူး…”

ဝန်ကြီးတစ်ဦးစီသည် ၎င်းတို့၏ မကျေနပ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြပြီး အများစုမှာ သူ၏ အထောက်အထားကို သိချင်နေကြသည်။ ဤမျှ အချိန်ကြာရှည် စောင့်ဆိုင်းစေသည့် သူ၏ အကျင့်စရိုက်မှာ အလွန်ထူးခြားလှသည်။

“အကိုရန် ဒါက ဘာကိစ္စလဲ…” ယီထျန်းယွမ်သည် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူ့ကို လူထုတ်ခေါ်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို လွဲချော်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

“မင်း ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ…” ထျန်းလုံက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အနည်းငယ် အပြင်ထွက်သွားတာပါ… ဒီမှာ ထွက်လာရမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး…” ယီထျန်းယွမ်သည် မတတ်သာသည့်အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်း မင်းထွက်သွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး…” ထျန်းလုံက လူအားလုံးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကသူက ငါ့ညီအရင်းလိုပဲ… နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာရဲ့ မင်းသားဖြစ်လာလိမ့်မယ်…”

“ဘာလဲ… ထျန်းဧကရာဇ်ရဲ့ ညီအရင်းတဲ့လား…”

လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မင်းသားရာထူးကို ရုတ်တရက်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ရာဇဝင်ကိုပင် မသိရှိရသဖြင့် ၎င်းကို လက်ခံရန် မည်သို့ပင် ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

“ဧကရာဇ်ကြီး ညီအရင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတာကို ကျွန်တော်တို့ မဆန့်ကျင်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ မင်းသားရာထူးကို ဒီလိုရုတ်တရက် ပေးလိုက်တာကတော့… ဒါက အခွင့်အာဏာနဲ့ ဆက်စပ်နေတာပဲ… ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာရဲ့ အင်အားအများစုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ရာထူးကို ဒီလိုရုတ်တရက် ပေးလိုက်တာက အလွန်အလျင်စလိုလွန်းတယ်…” ထွက်ပေါ်လာသော ဝန်ကြီးမှာ ရှုမိသားစု၏ အိမ်ထောင်စုပိုင်ရှင် ရှုဝမ်လုံဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှုဖယ်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူမှုရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ထင်ရှားစွာပင် ၎င်းတို့သည် သားအဖဖြစ်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်… ကျွန်တော်တို့လည်း ဆန့်ကျင်တယ်… ကျွန်တော်တို့ကို ယုံကြည်အောင် မလုပ်နိုင်ရင် ဒီမင်းသားရာထူးကို ကျွန်တော်တို့ လက်မခံနိုင်ဘူး…” နောက်ထပ်ဝန်ကြီးတစ်ဦး ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ထျန်းလုံအား သစ္စာစောင့်သိသူများဖြစ်သော်လည်း ထျန်းလုံ၏ လုပ်ရပ်အားလုံးကို အလုံးစုံထောက်ခံမည်ဟု မဆိုလိုချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်နေပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်ကို မင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ခြင်းမှာ အလွန်အလျင်စလိုဖြစ်လွန်းသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဘေးတွင်ရပ်နေရင်း မှင်တက်မိသွားသည်။ သူ့ကို မင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်ရန်ဆိုသည်မှာ သေသေချာချာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ရန် လိုအပ်သည်။ မင်းသားရာထူးသည် အာဏာအလွန်ကြီးမားပြီး ရန်ကျိရို့၏ ရာထူးထက်ပင် မြင့်မားလှသည်။

၎င်းတို့အပြင် အခြားသူများလည်း ဆန့်ကျင်သံများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။

ထျန်းလုံသည် ၎င်းတို့၏ ဆန့်ကျင်သံများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မအံ့သြခဲ့ချေ။ မည်သူမဆို အမည်မသိသူတစ်ဦးကို မင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်လျှင် မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

“မင်းတို့ ဆန့်ကျင်တယ်ဆိုတော့… သူ့ကို လက်ခံဖို့အတွက် ဘာလုပ်ပြရမလဲ…” ထျန်းလုံက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို လုံးဝမသိဘူး… ပြီးတော့ သူက ဘာမှ အောင်မြင်မှုမရှိခဲ့ဘူး… ဒါကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလက်ခံနိုင်မှာလဲ…”

“ဟုတ်တယ်… ပြီးတော့ အင်အားလည်း မရှိရင် ဒီရာထူးကို ဘယ်လိုထိုင်နိုင်မှာလဲ…”

“ဧကရာဇ်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ယုံကြည်အောင် အကြောင်းပြချက်မပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီရာထူးကို လက်မခံဘူး…”

၎င်းတို့သည် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဆန့်ကျင်သံများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြပြီး ယုံကြည်စရာအကြောင်းမရှိပါက ယီထျန်းယွမ်ကို မင်းသားအဖြစ် လက်မခံနိုင်ချေ။

“သူက ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတယ်… ဒါက လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား… သူမရှိရင် ငါဟာ နဂါးဝိုင်းဂူထဲက ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…” ထျန်းလုံက တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြလိုက်သည်။

လူအားလုံး မှင်တက်မိသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤလူငယ်လေးတွင် ထိုမျှအစွမ်းထက်သော စွမ်းရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

“ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိဘူး… ကျွန်တော်တို့ကို ယုံကြည်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး…” တချို့က ဆက်လက်ဆန့်ကျင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ လူကယ်တင်ခြင်းသည် တစ်ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ထျန်းလုံကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဆိုရုံဖြင့် မင်းသားဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။

အစောင့်တစ်ဦးက မင်းသမီးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဆိုပါလျှင် မင်းသမီးနှင့်လက်ထပ်ရမည်လားဟု မေးခွန်းထုတ်လာသည်။

ထျန်းလုံသည် မျက်ခုံးများကို တွန့်လှုပ်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဤနေရာတွင် မရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် အနည်းငယ်ကျဆင်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရန်ကျိရို့၏ မျက်ဝန်းများသည် တစ်ချက်လှည့်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “အကို မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ပြသလိုက်ပါ… သူတို့ကို တစ်ချက်လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်…”

ထျန်းလုံသည် သူ၏ညီမဖြစ်သူကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ညီမက ဘာလုပ်လိုသည်ကို မသိရှိချေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် မတတ်သာသည့်အမူအရာဖြင့် ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလျက် လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို အကာအကွယ်အလွှာတစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး ရင်းနှီးနေသော ကောင်းကင်နဂါးစွမ်းအင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လွှတ်ထုတ်လာသည်။ ထိုစွမ်းအင်သည် လူအားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ထျန်းလုံပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ ရန်ကျိရို့က ဤအကြောင်းကို သူ့အား မပြောပြခဲ့ချေ။

လူအားလုံး၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရန်ကျိရို့က ပြုံးလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤရလဒ်သည် သူမလိုချင်သော ရလဒ်ဖြစ်ပုံရသည်။ မည်သည့်စွမ်းအားဖြစ်စေ ဤအရာထက် ပိုမိုထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မရှိချေ။

အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်လာနိုင်သည် သို့မဟုတ် နောက်ထပ်ဆက်ခံသူဖြစ်လာနိုင်သည်ကို လူသိများသည်။

အခန်း (၄၀၆) ပြီးပါပြီ။