တောင်းဆိုမှု

ဤစစ်ပွဲသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားပြီး ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာဘက်မှ အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား ရရှိခဲ့သည်။ ဤသတင်းသည် ကောင်းကင်နဂါးကုန်းမြေတစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကောင်းကင်နယ်မြေနှင့် ယုံမင်ကုန်းမြေသို့ပါ ရောက်ရှိသွားကာ လူအများကို အံ့ဩထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် မင်းဆရာ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးရသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။ မင်းဆရာသည် ယုံမင်အင်ပါယာ၏ ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံးသူဖြစ်ပြီး ထိုသူပင် အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးရသည်မှာ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာတွင် မည်သည့်အင်အားမျိုး ရှိနေမည်နည်းဟု တွေးတောစရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ပိုမိုထူးခြားသော သတင်းများသည် နယ်လေးရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လူသုံးဦးသည် ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးသည် ဧရာမနဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်ဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဤသတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားခြင်းသည် သိပ်မထူးခြားသော်လည်း ပိုမိုကျော်လွန်ပြီး ချဲ့ကားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် လူပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်သည် ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး နဂါးမျိုးနွယ်ကို အားကိုးအားထားပြုထားသည်ဟု ဆိုလာကြသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာကို ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အလွန်ချဲ့ကားထားသည့် ပြောဆိုမှုများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာသည် ယုံမင်အင်ပါယာထက် များစွာသာလွန်ပြီး ယုံမင်အင်ပါယာကို ဖြိုခွဲရန် မည်သည့်ဖိအားမျှ မရှိဟု ပြောဆိုကြသည်။ ဤစကားများသည် အလွန်ချဲ့ကားထားပြီး ယုံမင်အင်ပါယာကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင်လည်း ယုံမင်အင်ပါယာသည် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ မင်းဆရာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

“ညီနဂါးသေသွားပြီတဲ့လား...” ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် ဒေါသအမျက်ထွက်နေပြီး လက်သီးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကာ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ်အင်အားသည် ၎င်း၏ အကောင်းဆုံး သက်သေဖြစ်သည်။ အင်အားကို အလွန်ထိန်းချုပ်ထားရသည့်အတွက် အနည်းငယ်သာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မြေပြင်သည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်အင်အားကြောင့် အက်ကွဲသွားကာ အပိုင်းအစများ လွင့်စင်သွားသည်။

အင်အားကို မထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါက ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာတစ်ခုလုံး ဤအာဏာစက်ဖြင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သည်။ အောက်တွင်ရှိသော လူများသည် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေပြီး ယုံမင်ဧကရာဇ်ကို ဤမျှဒေါသထွက်နေသည်ကို မတွေ့ဖူးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့လို့ပါ... တစ်ဖက်ရဲ့ အင်အားက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းလို့ လုံးဝမဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး... အားလုံးထုတ်လွှတ်ပြီး ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်ခဲ့ပေမယ့်လည်း တစ်ဖက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပါဘူး...” မင်းဆရာ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုသွေးဆုတ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ အငွေ့အသက်မှ ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ယခင်ကထက် များစွာအားနည်းနေသည်ကို သိသာသည်။

“မင်း အင်အားအကုန်ထုတ်လွှတ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမယ့်လည်း သူ့ကို မရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့...” ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုအနည်းငယ် ထင်ဟပ်လာသည်။ မင်းဆရာ၏ အင်အားမည်မျှပြင်းထန်သည်ကို သူသိရှိထားပြီး ဤသို့ပင်လျှင် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပါက တစ်ဖက်သည် ၎င်းထက် များစွာသာလွန်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် အဓိကအကြောင်းကတော့ ကျွန်တော်ပြင်ဆင်မှုမလုံလောက်ခဲ့တာနဲ့ ဂရုမစိုက်မိခဲ့လို့ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပါတယ်...” မင်းဆရာသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ရင် ညီနဂါးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ပြန်လာနိုင်ခဲ့မှာပါ...”

သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

“သိပြီ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါကိုယ်တိုင် ထွက်ရမယ်ထင်တယ်...” ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး... သင်ကိုယ်တိုင်ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီနေရာက သောင်းကျန်းသွားမှာပါ...” မင်းဆရာ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း တားမြစ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် ဒီလိုဆိုရင် ညီနဂါးအတွက် ဘယ်သူက လက်စားချေပေးမှာလဲ...” ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“သူက ငါ့ညီ... ငါ့ညီ သေသွားပြီဆိုတော့ ငါက ဒီမှာ ထိုင်နေပြီး သူ့အတွက် လက်စားမချေရင် သူ့ကို ဘယ်လိုမျက်နှာပြရမှာလဲ...”

နဂါးဝန်ကြီးချုပ်သည် ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ ညီအရင်းဖြစ်သည်။ ဤသတင်းပျံ့နှံ့သွားပါက ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သစ္စာဖောက်တစ်ဦးအဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သူမှာ ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ ညီအရင်းဖြစ်နေသည်မှာ မသေးသိမ်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“အရှင်ကိုယ်တိုင် ဒေါသထိန်းထားရမှာပါ... နောက်ဆုံးတစ်ဆင့်ပဲ လိုတော့တယ်... ယုံမင်နဂါးအင်အားကို ရယူနိုင်ရင် ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာကို လက်ဖဝါးထဲမှာ အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုပ်နိုင်မှာပါ...” မင်းဆရာက တားမြစ်လိုက်သည်။ “နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အလျင်မလိုပါနဲ့...”

“မှန်ပါတယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အလျင်မလိုပါနဲ့... ယုံမင်နဂါးအင်အားကို ရယူနိုင်ရင် ဒီကမ္ဘာတစ်ခုလုံးဟာ ငါတို့ ယုံမင်အင်ပါယာရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိလာမှာပါ...”

ဝန်ကြီးများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တားမြစ်ပြောဆိုလာကြပြီး ယုံမင်ဧကရာဇ်အား အလျင်မလိုရန် အကြံပြုကြသည်။

“တောက်... ညီနဂါး...” ယုံမင်ဧကရာဇ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ညီနဂါးက ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာကို ပြီးပြည့်စုံစွာ သိမ်းပိုက်ဖို့ မပြောခဲ့ရင် ငါကိုယ်တိုင် ယုံမင်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ထိုးစစ်ဆင်သွားမှာပဲ... ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ယုံမင်စစ်တပ်ကို ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဤအခါတွင် ၎င်းတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ မူလက နဂါးဝန်ကြီးချုပ်သည် ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာကို ပြီးပြည့်စုံစွာ သိမ်းပိုက်ရန် လျှို့ဝှက်စီးနင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယုံမင်အင်ပါယာသည် အလွန်အင်အားကြီးမားသော်လည်း ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည်လည်း ထက်ဝက်ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ယုံမင်အင်ပါယာအတွက် မလွှဲမရှောင်သာ ထိခိုက်မှုဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အများစုမှာ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ လူအများကို အံ့ဩထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

မည်သူထင်မြင်နိုင်မည်နည်း။ လူတိုင်းက အစီအစဉ်သည် ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြပြီး ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာတွင် အင်အားကြီးမားသူမရှိသဖြင့် အချိန်မရွေး သိမ်းပိုက်နိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ထူးခြားသော အင်အားကြီးသူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းသည် လူအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် အလွန်အင်အားကြီးသူဖြစ်သည်။

“ဒီအချက်က ငါတို့ရဲ့ ဂရုမစိုက်မှုပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘယ်လိုမှ ပေါ့စမိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ယုံမင်နဂါးအင်အားကို ရယူနိုင်ရင် အရာအားလုံး ပြဿနာမရှိတော့ပါဘူး... ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာတင်မကဘူး... ပတ်ဝန်းကျင်က အင်ပါယာတွေအားလုံးကို သင့်လက်ထဲမှာ အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပါ... အဲဒီအခါကျရင် အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားနိုင်ငံဖြစ်လာဖို့ ဘယ်လိုဖိအားမှ မရှိပါဘူး...” မင်းဆရာ၏ မျက်လုံးများသည် လင်းလက်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“နတ်ဘုရားနိုင်ငံပေါ့...” ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နတ်ဘုရားနိုင်ငံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လုံးဝအသစ်သော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဤနယ်ပယ်သည် ၎င်းတို့ ကြားဖူးသည့်အတိုင်းသာ ရှိပြီး အထူးတလည် ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိထားပေ။

အကြောင်းမှာ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတည်ရှိရာ ဧရိယာသည် ဤဧရိယာတွင် မရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံ၌ ရှိနေသည်။

“ကောင်းပြီ... ငါတို့ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ငါ ယုံမင်နဂါးအင်အားကို ရယူပြီးရင် ကောင်းကင်နယ်မြေနဲ့ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာကို တစ်ခါတည်း မျိုးဖြုတ်ပစ်မယ်...” ယုံမင်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလျက်ရှိပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

ဤဘက်တွင် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးစီးနေချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်ဘက်တွင်လည်း အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အလောင်းများကို တစ်ခုချင်း ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် မစ်ရှင်များ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး အခြားမစ်ရှင်များ မရှိတော့ပေ။

“ဆက်လက်ဆက်စပ်မစ်ရှင်တွေ မရှိတော့ဘူးလား... ဒါဆိုရင် နည်းနည်းတော့ အားနည်းချက်ပဲ... ရန်ကျိရို့ကတောင် နတ်သမီးဖြစ်လာသေးတာမဟုတ်ဘူး...” ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးများ တွန့်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် လက်ရှိတွင် မင်းသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မစ်ရှင်များ မရှိတော့သဖြင့် နတ်သမီးဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ သိပ်မအရေးကြီးတော့ပေ။ အနာဂတ်တွင် နတ်သမီးဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိပြီး ထျန်းလုံသည် ရာထူးကို သူမထံ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

“ညီလေးယီ... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...” ထျန်းလုံသည် နန်းတော်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဒီမှာ နည်းနည်းလောက် လှည့်ကြည့်နေတာပါ... အခုတော့ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီပဲ...” ယီထျန်းယွမ်သည် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီ... ယုံမင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး လာမလားတော့ မသိဘူး... ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ပဲလာလာ ငါတို့ ခုခံရမှာပဲ...” ထျန်းလုံသည် ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းမရှိခဲ့ရင် ငါတို့ တကယ်ပျက်စီးသွားလောက်တယ်... မင်းက ငါတို့ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲ...”

“ကျွန်တော်မရှိခဲ့ရင်တောင် ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာက ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်...” ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

“ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်တာတော့ ဟုတ်တယ်... ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံး ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ရမှာပဲ...” ထျန်းလုံသည် ပြတ်သားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တစ်နေ့နေ့မှာ ငါမရှိတော့ရင် မင်း ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာပေးနိုင်မလား...”

“ထျန်းအစ်ကို... ဒီလိုစကားမျိုးကို မပြောသင့်ပါဘူး... အစ်ကို့မှာ ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ပါဘူး...” ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အရာအားလုံးက မသေချာဘူး... ငါက ကြိုတင်ပြောထားတာပဲ... မင်းရဲ့ အင်အားက ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ ပိုပြီး သင့်လျော်တယ်... တကယ်တော့ ငါ့မှာ ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ ရည်မှန်းချက်မရှိဘူး... ဘေးကင်းလွတ်လပ်စွာ နေရာအနှံ့သွားလာပြီး စူးစမ်းလေ့လာရတာကိုပဲ ပိုနှစ်သက်တယ်...” ထျန်းလုံသည် ယီထျန်းယွမ်ကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေးယီ... ဒီတောင်းဆိုမှုကို ငါ့ကို ကတိပေးနိုင်မလား...”

ဤအချိန်တွင် ထျန်းလုံသည် စစ်မှန်သော စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောဆိုနေပြီး ဤသည်မှာ လိမ်ညာမှုမဟုတ်ဘဲ ဧကရာဇ်အဖြစ် ဆက်လက်ရပ်တည်လိုစိတ်မရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ အချို့သူများသည် အာဏာတစ်ဖက်တစ်လမ်းကို ထိန်းချုပ်လိုကြသော်လည်း ထျန်းလုံသည် နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရန်သာ နှစ်သက်ပြီး ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်ကို မနှစ်သက်ပေ။

အခန်း (၄၁၈) ပြီးပါပြီ။