ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ

ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲကို လက်ဆောင်အဖြစ် ထုတ်ယူလိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် လုံလောက်သော အရည်အသွေးရှိသည့် လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ သာမန်မိသားစုများအတွက်ဆိုလျှင် ဤလက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ သန့်စင်ရတနာများသည် အလွန်ရှားပါးပြီး အများအားဖြင့် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်မှသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ မိသားစုအများစုတွင် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့် ကျင့်စဉ်သမားများပင် မရှိသည်ကို တွေးကြည့်လျှင် ဤပစ္စည်းသည် လက်ဆောင်အဖြစ် လုံလောက်သော အရည်အချင်းရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အထူးသဖြင့် ရတနာအဆင့်သန့်စင်ရတနာသည် သာမန်ရတနာများထက် ပိုမိုတန်ဖိုးထားရသည်။

ရှုဖယ်က ဤကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆောင်လာပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ ဤပစ္စည်း၏ ထူးခြားသောအကျိုးသက်ရောက်မှုကို တွေးကြည့်လျှင် သူသည် ၎င်းကို လက်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိသည်ဆိုသည်မှာ ချင်ရွှေကို မည်မျှချစ်မြတ်နိုးသည်ကို ပြသလျက်ရှိသည်။

“ဒါက သန့်စင်ရတနာပဲ...” ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှုဖယ်က ဤမျှတန်ဖိုးကြီးသော လက်ဆောင်ကို ယူလာမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤသန့်စင်လက်နက်သည် ရှုမိသားစု၏ အိမ်ရှင်ကြီးပင်လျှင် ထုတ်ယူနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သည့် ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ရှုဖယ်က ၎င်းကို ထုတ်ပြလာသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

အတူထွက်လာသော အခြားအကြီးအကဲများသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာများပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘစိတ်အရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အတွက်လည်း နယ်ပယ်အဆင့်ကို နှစ်ဆမြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ထူးကဲသော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်ဖြစ်ရာ မလိုချင်နိုင်မည့်သူ မည်သူရှိပါမည်နည်း။

“မဆိုးဘူး... ဒါက သန့်စင်လက်နက်အဆင့် ရတနာပဲ... ဒီကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ကျွန်တော်သုံးမယ်ဆိုရင် နယ်ပယ်အဆင့် ပုံမှန်ထက် အများကြီး မြန်လာမှာ... စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲလှဘူး...” ရှုဖယ်သည် လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲကို ကိုင်ထားရင်း ချင်ရွှေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်ကြားလိုက်ရတယ်... မင်းတို့က ရွှေလေးကို ဖူမိသားစုနဲ့ ချက်ချင်းလက်ထပ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်တဲ့... ဖူမိသားစုက ဒီတစ်ခေါက် စစ်ပွဲမှာ ထူးချွန်ခဲ့လို့ ချက်ချင်း လက်ထပ်ပေးပြီး အကျိုးအမြတ်ရယူဖို့ လုပ်နေတာတဲ့... ဒါပေမယ့် ရွှေလေးက ကုန်စည်မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ကိရိယာလည်း မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ မင်းတို့က တစ်ခုခုနဲ့ လျော်ကြေးပေးဖို့ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဒီကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ကျွန်တော်လျော်ပေးမယ်...”

သူ၏ စကားများသည် အားမာန်ပြည့်ဝစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် တဖိတ်ဖိတ်တောက်လျက်ရှိသည်။ ဤကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲကို လက်လွှတ်လိုက်ရလျှင်ပင် ချင်ရွှေကို သူ၏ဘေးတွင် ထားရှိလိုသည့် ဆန္ဒသာလျှင် ရှိသည်။

ချင်ရွှေသည် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူမသည် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရေး ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုခံရလိုခြင်း မရှိဘဲ ရှုဖယ်နှင့်သာ အတူရှိလိုသည်။ သို့သော် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လက်ထပ်ရေးကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

“ဒီလောက်နဲ့တော့ မလုံလောက်ဘူး...” ထိုအချိန်တွင် ချောမောသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ ချင်ရွှေ၏ ပုံစံသည် ၎င်းနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူပြီး ၎င်းသည် ချင်မိသားစု၏ အိမ်ရှင်ကြီး ချင်လုံဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“အဖေ...” ချင်ရွှေသည် ချင်လုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့စွာ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

ချင်လုံသည် သူမကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ရှုဖယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲကတော့ မဆိုးဘူး... ဒါပေမယ့် မိသားစုတစ်ခု စည်ပင်ထွန်းကားဖို့ အဓိကအချက်က ဘာလို့ မင်းထင်လဲ... ရတနာက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ... ပိုအရေးကြီးတာက နောက်ခံအင်အား... မင်းက ငါတို့ကို ရတနာပေးနိုင်တာတော့ မှန်တယ်... ဖူမိသားစုပေးတဲ့ လက်ဆောင်ထက်တောင် တန်ဖိုးကြီးနိုင်သေးတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းမှာ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အင်အားမရှိဘူး... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က နိမ့်လွန်းတယ်... အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်လောက်တော့ ရှိမှရမယ်... ရှုမိသားစုက မင်းကို အပြည့်အဝထောက်ခံမယ်ဆိုရင် အကောင်းသားပဲ... ဒါပေမယ့် အခု ရှုမိသားစုကတောင် မင်းကို စွန့်ပစ်ထားပြီးပြီ... ဒီလိုနဲ့ မင်းမှာ ငါ့သမီးကို လက်ထပ်ယူဖို့ အရည်အချင်းရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေသေးလား...”

ချင်လုံ၏ စကားများသည် ရှုဖယ်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားချွန်တစ်ချောင်းနှင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည့်နှယ် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲသည် မဆိုးသည့်အမှန်ပင်။ သို့သော် ချင်လုံအတွက် လူမှုဆက်ဆံရေးသည် ပိုမိုလိုအပ်သည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲသည် တန်ဖိုးကြီးမားသော်လည်း အင်အားမလုံလောက်ပါက ၎င်းသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရန် အန္တရာယ်များသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သေစေနိုင်သည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်သည်။

ချင်မိသားစု၏ အင်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤရတနာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ၎င်းတို့လိုအပ်သည်မှာ လူမှုဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ချင်ရွှေကို ဖူမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ပေးလိုက်ပါက သူမ၏ ရာထူးသည် နိမ့်ကျမည်မဟုတ်သဖြင့် ချင်မိသားစုကို ကူညီပေးနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ရေရှည်အကျိုးအမြတ်ရရှိစေမည့် နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ချင်လုံလိုအပ်သည့်အရာဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်တွင် ရတနာတစ်ခုတည်းရှိရုံဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ ရာထူးအာဏာ မရှိခြင်းသည် အားနည်းချက်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ရက်စက်သော အဖြေဖြစ်ပြီး ရှုဖယ်ကို မိုးကြိုးပစ်ခံရသည့်နှယ် ထိတ်လန့်စေသည်။ ဤသည်မှာ ချင်မိသားစု၏ စစ်မှန်သော စိတ်ထားဖြစ်သည်။

ရှုဖယ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများသည် နီရဲလာကာ သွားများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကြိတ်ထားသည်။ ဤကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲဖြင့် ချင်ရွှေကို လက်ထပ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အလွန်အဆင်မပြေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ကို အချိန်နည်းနည်းပေးပါ... ချင်မိသားစုကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အင်အားကို ကျွန်တော် ရမှာပါ...” ရှုဖယ်သည် သွားများကို ကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အချိန်ပေးရမယ်ဟုတ်လား... ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ... ငါးနှစ်လား... ဆယ်နှစ်လား...” ချင်လုံသည် ပြောင်လှောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အချိန်က ကြာလွန်းတယ်... ငါ ရွှေလေးကို လက်ထပ်ပေးလိုက်ရင် ချက်ချင်း အကျိုးအမြတ်ရမယ်... မင်း ရှုမိသားစုကို စည်းရုံးပြီး သူတို့ရဲ့ အပြည့်အဝထောက်ခံမှုကို ရယူနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ရွှေလေးကို မင်းနဲ့ လက်ထပ်ပေးမယ်... ဒါပေမယ့် အခု မင်းမှာ ရာထူးရှိရဲ့လား... မင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေထဲမှာ ဘယ်သူက မင်းထက်မသာလွန်လဲ... မင်းမှာ စကားပြောပိုင်ခွင့်ဆိုတာ တစ်စက်မှ မရှိဘူး... မဟုတ်ရင် မင်း လက်ထပ်ပွဲကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ့်ကို သောက်သုံးမကျလိုက်တာ...”

ချင်လုံသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှုဖယ်ကို အမှိုက်တစ်ခုကို ကြည့်နေသည့်နှယ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အဖေ... တော်ပြီ... ဖယ်အစ်ကိုက ကျွန်မကို မကယ်ခဲ့ရင် ကျွန်မ အရင်ကတည်းက သေသွားလောက်ပြီ...” ချင်ရွှေသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက အဖေက ဖယ်အစ်ကိုကို အချိန်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်... အခု ဘာလို့ ကတိဖျက်တာလဲ...”

“နင် ပါးစပ်ပိတ်ထား...” ချင်လုံသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သူ နင့်ကို ကယ်ခဲ့တာက တစ်ကိစ္စ... အဲဒါအတွက် လျော်ကြေးပေးလိုက်ရုံပဲ... ဒါပေမယ့် ချင်မိသားစုကို ဘာမှ အကျိုးမပေးနိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူနဲ့ နင့်ကို လက်ထပ်ပေးဖို့ ငါခွင့်မပြုဘူး...”

သူ၏ “အသုံးမကျ” ဟူသော စကားလုံးများသည် ရှုဖယ်ကို အလွန်အမင်း စော်ကားလှသည်။

“ရှုဖယ်... မင်း ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတာပဲ...” ထိုအချိန်တွင် လူတစ်စုသည် အနီးမှ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ရှေ့ဆုံးတွင် ရှုမိသားစု၏ အိမ်ရှင်ကြီး ရှုကျီ ဦးဆောင်လာကာ သူ၏ ညီအစ်ကိုများလည်း နောက်တွင် လိုက်ပါလာသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှုဖယ်၏ လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပုလဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မှင်တက်မိသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘစိတ်အရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒါ သန့်စင်ရတနာလား...” ရှုကျီက ဝမ်းသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသန့်စင်ရတနာကို မင်း ဘယ်တုန်းက ရခဲ့တာလဲ...”

“အဖေ... ဒါက ကျွန်တော် ချင်မိသားစုကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ... အဖေ... ကျွန်တော်ကို ထောက်ခံပြီး ချင်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေးကို လက်ထပ်ယူခွင့်ပြုပါ...” ရှုဖယ်သည် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အရူးဖြစ်နေတာလား... ဒါက သန့်စင်လက်နက်ပဲ... မင်းအစ်ကိုတွေကို ပေးလိုက်ရင် နောက်ပိုင်း မင်း ဘယ်မိန်းမကိုမဆို လက်ထပ်ယူနိုင်မှာ...” ရှုကျီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အမြန်ပြန်လာခဲ့... ဒီသန့်စင်လက်နက်ကို မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ လဲလှယ်ဖို့ တန်ကြေးမရှိဘူး...”

“ရှုအိမ်ရှင်ကြီး... မင်းက ငါ့သမီးကို သန့်စင်လက်နက်တစ်ခုနဲ့တောင် တန်ဖိုးမထားဘူးလို့ ပြောတာလား...” ချင်လုံသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာသည်။

“ဟမ်... အဲဒါ သေချာတာပေါ့... မင်းမှာ အစွမ်းရှိရင် အခု သန့်စင်လက်နက်တစ်ခု ထုတ်ပြစမ်း...” ရှုကျီက ပြောင်လှောင်ကာ ချင်လုံ၏ စကားကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ချင်လုံသည် သန့်စင်လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ချင်မိသားစုတွင် သန့်စင်လက်နက်မရှိသလို ၎င်းတို့သည် သန့်စင်လက်နက်ကို လိုချင်သော်လည်း ဖူမိသားစု၏ ထောက်ခံမှုကို ပိုမိုလိုအပ်သည်။

မိသားစုနှစ်ခု၏ အိမ်ရှင်ကြီးများသည် စကားများရန်ဖြစ်နေကြသော်လည်း ရှုဖယ်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ကို ထောက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိသလို ဤသန့်စင်လက်နက်ကို သူ၏ အစ်ကိုများထံ ပေးလိုက်ရန်သာ စဉ်းစားနေသည်မှာ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤသန့်စင်လက်နက်သည် သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ရယူခဲ့ရသည့် ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ယခုမူ ၎င်းကို လက်လွှတ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် သူ၏ ဆွေမျိုးများဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤစကားများသည် သူ့ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေသည်။ ရှုမိသားစုတွင် သူ၏ နေရာမရှိသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ညီအစ်ကိုများစွာထဲတွင် သူသည် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ကာ စွန့်ပစ်ခံရခြင်းသည် သဘာဝကျသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

“အလကားမရပ်နေနဲ့... ပြန်လာခဲ့... ဒီသန့်စင်လက်နက်ကို ငါ့ကို ပေးလာစမ်း...” ရှုကျီက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှုဖယ်ထံမှ ဆုတ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ရှုဖယ်သည် လျင်မြန်စွာ ရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ လုယူခံရခြင်းမှ ကာကွယ်လိုက်သည်။

“မင်း ရှောင်ရဲသေးတယ်ပေါ့... ငါ မင်းကို ရိုက်သတ်မယ်လို့ မယုံဘူးလား...” ရှုကျီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရယူခဲ့တာပါ... ဘာလို့ လက်လွှတ်ပေးရမှာလဲ...” ရှုဖယ်သည် ၎င်းတို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် ရှုမိသားစုရဲ့သား မဟုတ်တော့ဘူး...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လှည့်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ရှုမိသားစု၏ လူများသည် ချက်ချင်း ဝိုင်းရံလိုက်ပြီး သူ၏ ထွက်ပြေးရာလမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“မင်း ရှုမိသားစုရဲ့သား မဟုတ်တော့ဘူးဆိုရင်တောင် ဒီသန့်စင်လက်နက်ကို လွှဲပေးရမယ်...” ရှုကျီက အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှုဖယ်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို သေစေရန် ဖိအားပေးနေသူများသည် သူ၏ မိသားစုဝင်များဖြစ်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ရှုကျီက သူ့ထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်သည်။

“ဘယ်သူ လက်ကမ်းရဲတာလဲ...” ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်း (၄၂၀) ပြီးပါပြီ။

စာစဉ် ၂၇ ပြီးပါြပီ။