ဂိမ်းမာတို့၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုအသစ်
Vol. 7 Ch. 91
မှော်လမ်းမီးအလင်းရောင်အောက်တွင် စိမ်းလဲ့သောကျောက်ပြားများသည် မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိ၏။
လမ်းပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာပြေးလွှားသွားသော ကြောက်လန့်နေသည့် ကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်အရိပ်များကလည်း လိုက်လံတုပနေကြသည်။
ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့တွင် ငြိမ်းချမ်းရေးကိုမြတ်နိုးသော မြေအောက်လောကသားများသည် သူတို့၏မှော်မီးအိမ်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ကြပြီး မိသားစုဝင်တို့၏ နဖူးပြင်ကို နမ်းရှိုက်ကာ ညချမ်း၏တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ခံစားနေကြလေသည်။
အသားကင်နံ့များ၊ ထူးဆန်းသောရနံ့ပေါင်းစုံနှင့် ဆူညံသံများသည် မြေအောက်လောက၏ ညနေခင်းဘဝတွင် လွှမ်းခြုံနေ၏။
“ကက်ဘက်။ ကက်ဘက်။ လတ်ဆတ်တဲ့ ပိုးတီကောင်ကက်ဘက်တုတ်ထိုးကင်။ ရွှံ့စေးအရသာနဲ့။ မကောင်းရင် ပိုက်ဆံပေးစရာမလိုဘူး။”
“နည်းနည်းလျှော့လို့မရဘူးလား။ ချုပ်ရိုးကောင်အတွက်ပါ။ ဈေးနည်းနည်းလျှော့ပေးလို့ရမလား။ စားဖို့မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ချုပ်ဖို့။”
“ချောမောတဲ့လူလေး~ လာပါ~ ငါတို့ရဲ့စာအုပ်တွေက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်~ လာပြီးလေ့လာပါ~”
“တော်ပါပြီ၊ တော်ပါပြီ။ ဒါတွေက ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်တယ်။”
လမ်းနှစ်ဘက်တွင် ခင်းကျင်းထားသော ဆိုင်မျိုးစုံကို မှော်မီးအိမ်များက ထွန်းလင်းပေးထား၏။ ဂနိုမ်းများ၊ ဝံပုလွေလူသားများ၊ အော့ခ်များနှင့် အခြားထူးဆန်းသော မြေအောက်လောကသတ္တဝါများ လျှောက်သွားနေကြသည်။ ဆိုင်ရှင်များကမူ ဆင်ဆာထိန်းချုပ်ထားသော တားမြစ်ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေကြသည်။
“အူးလာလာလာလာ~။”
ပန့်ခ်ဆံပင်ပုံစံဖြင့် ဂနိုမ်းတစ်ဦးသည် ရောင်စုံငှက်တစ်ကောင်ကိုစီးကာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ကျယ်လောင်စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လျက် ခရီးနှင်နေသည်။
ဘီးတယ်လ်မွန်အငယ်စားလေးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသော အော့ခ်တစ်ကောင်ကလည်း “အူးလားအူးလားအူးလား~။” ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထိုအော့ခ်မြင်းသည်တော်သည် ဂနိုမ်းမြင်းသည်တော်နောက်သို့ လိုက်နေသည်။
သူတို့၏ မဆင်မခြင်ပြုမူမှုကြောင့် လူအုပ်၏ကျိန်ဆဲသံများကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားသည်။
အော့ခ်အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး ပုလင်းတစ်လုံးဖြင့် လူငယ်မြင်းသည်တော်နှစ်ဦးလုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ “ခုခေတ်လူငယ်တွေကွာ။ အရှိန်ဆိုတာကို မရှိဘူး။ ခွေးချေးလိုပဲ နှေးကွေးလိုက်တာ။ ငါကွာ တောက်ပတဲ့ဆောင်းဦးမြေကျင်းမှာ ဘီးတယ်လ်မွန်တွေနဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တုန်းကဆိုရင် လမ်းကွေ့တွေကို ကွေ့တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့စလိုင်းမ်ကုန်စည်တွေကိုတောင် မထိခိုက်စေဘဲ ကွေ့နိုင်ခဲ့တာကွ။ ဂနိုမ်းတွေက ငါ့နောက်ကနေ တကောက်ကောက်လိုက်နေခဲ့ရတာ။ မင်းတို့ကတော့ အမှိုက်တွေပဲ။”
ကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် အော့ခ်အဘိုးကြီးသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူ့ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး အော့ခ်လူငယ်တစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။ “ထော်ထူး။ စလိုင်းမ်တွေ သွားပို့လိုက်စမ်း။”
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော အရပ်မြင့်မြင့် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်လျှောက်လာ၏။ သူသည် အော့ခ်အဘိုးကြီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဆိုင်ထဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “စလိုင်းမ်အချွဲရည် တစ်ပန်းကန်။”
အော့ခ်အဘိုးကြီးသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မျက်လုံးပြူးလေးများဖြင့် ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေသော တုန်တုန်ယင်ယင် စလိုင်းမ်ငယ်လေးတစ်ကောင်ပါသည့် ပန်းကန်တစ်ချပ်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာသည်။ သူသည် စလိုင်းမ်၏ဗိုက်ထဲသို့ ပိုက်တစ်ချောင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်၏။
စလိုင်းမ်ငယ်လေးသည် မျက်လုံးများမှိတ်ထားကာ ချစ်စရာအသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မူးရီ။”
အမှောင်ရိပ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ချစ်စရာစလိုင်းမ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါတို့ဆိုင်မှာ ဒီလိုပဲ သောက်ကြတာ။ အချွဲရည်ကို ကုန်အောင်မသောက်နဲ့။ တစ်ဝက်လောက် ချန်ထားလိုက်။ ရေနည်းနည်းထပ်ထည့်လိုက်ရင် သူပြန်ကြီးလာလိမ့်မယ်။” ထော်ထူးအမည်ရှိ အော့ခ်လူငယ်က ရှင်းပြသည်။
အရပ်မြင့်သော ပုံသဏ္ဌာန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှေ့သို့ကိုင်းညွှတ်ကာ လက်အိတ်စွပ်ထားသော သူ၏လက်ကိုဆန့်တန်း၍ ပိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် လေပွေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ စုပ်ယူလိုက်၏။
စလိုင်းမ်ငယ်လေးသည် အလွန်ကြီးမားသောအားကြောင့် ဆွဲဆန့်ခံရပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သွားသည်။ အချွဲရည်တစ်ဝက် ကုန်သွားသော်လည်း သူက ဆက်လက်စုပ်ယူနေဆဲပင်။
“ဟင့်အင်း—။”
စလိုင်းမ်သည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပိုက်ကိုဆွဲထုတ်ရန် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး သူ၏စေးကပ်သော လက်သီးဖြင့် အရပ်မြင့်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထိုးနှက်လိုက်၏။
သူ၏အသံသည် ချစ်စရာမကောင်းတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ “ခွေး*သားရဲ့၊ မင်းက မြေအောက်လောက ဘုံဘာသာစကားကို နားမလည်ဘူးလား။ ခွေး*သားရဲ့၊ ငါ့ကို အကုန်စုပ်ယူတော့မလို့။ ငါထွက်ပြီ။ ဒီအလုပ်ကို ငါမလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းလို တောသားကောင်တွေနဲ့ပဲ အမြဲတွေ့နေရတယ်။”
စလိုင်းမ်သည် စားပွဲပေါ်မှ ခုန်ချပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ အငြင်းအခုံသံများနှင့် ကျယ်လောင်သော တဂျုန်းဂျုန်းအသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
စလိုင်းမ်ငယ်လေးသည် ခရီးဆောင်အိတ်ငယ်တစ်ခုကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ထွက်လာသည်။ အရပ်မြင့်သော ပုံသဏ္ဌာန်အနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူက ပြင်းထန်စွာ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။
“ခွပ်— ပတွီ။”
ထို့နောက် သူသည် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
စလိုင်းမ်ထွက်ခွာသွားစဉ် လေကာဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ရှားလော့ခ်သည် စလိုင်းမ်အနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ ရှားလော့ခ်သည် ဆိုင်ထဲတွင်ထိုင်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရပ်မြင့်သောပုံသဏ္ဌာန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
သူသည် လျှောက်သွားပြီး အရပ်မြင့်သော ပုံသဏ္ဌာန်၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါတို့မတွေ့တာ အတော်ကြာပြီပဲ။”
ရှားလော့ခ်က တဲ့တိုးပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ တွေ့ကြတာလဲ။ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးမျှော်စင် ဒါမှမဟုတ် လူရှင်းတဲ့လမ်းကြားတစ်ခုခုမှာ တွေ့ကြမယ်လို့ ထင်ထားတာ။”
“အရှင်ရှားလော့ခ်။” ဝတ်ရုံအတွင်းမှ ပုန်းကွယ်နေသော ပုံသဏ္ဌာန်သည် အက်ကွဲသောအသံဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားသောမျက်နှာသည် ရှားလော့ခ်ကို မော့ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။
“ငါက သတင်းစကားတစ်ခု ပါးဖို့လာတာ။”
ရှားလော့ခ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူဆက်ပြောသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
အရပ်မြင့်သော ပုံသဏ္ဌာန်သည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရှားလော့ခ်က လက်မြှောက်ကာ သူ့ကိုဆက်ပြောရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဆက်ပြောလေ။ သူက ဘာပြောလိုက်သလဲ။”
“ငါသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်၏ ဘုန်းအသရေပင်တည်း။ ငါသည် ငရဲမင်း၏ခေါ်သံ၊ ထာဝရဗျာဒိတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သူ။ မြင့်မြတ်သောဓမ္မသတ်များဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ဒဏ်ကို တွန်းလှန်ကာ ကောင်းကင်ဘုံနိုင်ငံတော်မှ ထွက်ခွာ၍…” အရပ်ရှည်သော ပုံသဏ္ဌာန်သည် အက်ကွဲသော်လည်း ကဗျာဆန်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။
သူစကားမဆုံးမီ ရှားလော့ခ်သည် လက်မြှောက်ကာ အရပ်ရှည်သော ပုံသဏ္ဌာန်၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖယ်လိုက်၏။
အဖြူနှင့်အနက်ရောင် ဟမ်းစတားသုံးကောင်သည် တစ်ကောင်ပေါ်တစ်ကောင် ထပ်ဆင့်လျက်ရှိနေသည်။
အပေါ်ဆုံးမှ ဟမ်းစတားသည် သူ၏လည်ချောင်းကို ဖျစ်ညှစ်ကာ အက်ကွဲသောအသံကို ပြုလုပ်နေသည်။ ဝတ်ရုံကို ရုတ်တရက်ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ အသံသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် မျက်လုံးပြူးကာ ရှားလော့ခ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
အလယ်မှ ဟမ်းစတားသည် သစ်သီးကြီးတစ်လုံးကို ပိုက်ထားပြီး သူ၏ကြီးမားသော သွားများအောက်တွင် ထားကာ ကိုက်ဝါးနေရင်း ပါးစောင်များ ပြည့်ဖောင်းနေသည်။
အောက်ဆုံးမှ ဟမ်းစတားမှာမူ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက တုန်ရီနေပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ထားသည်။ သူသည် မည်မျှကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်မည်ကို မသိတော့ချေ။
“ပေါက်တတ်ကရတွေ တော်လောက်ပြီ။ တည့်တည့်ပြော။ ဘယ်သူလဲ၊ ဘာသတင်းစကားလဲ။” ရှားလော့ခ်က မေးလိုက်သည်။
အပေါ်ဆုံး ဟမ်းစတားနှစ်ကောင်သည် သူတို့၏ညာဘက်သို့ ခုန်ချလိုက်ကြပြီး ဟမ်းစတားသုံးကောင် အတူတကွ စုဝေးသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဘယ်မှညာသို့ တစ်ဆက်တည်း ထိုင်ချလိုက်ကြ၏။
ညာဘက်အစွန်ဆုံးမှ ဟမ်းစတားသည် ဟီလီယမ်ဓာတ်ငွေ့ရှူသွင်းထားသကဲ့သို့ အသံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်ရှားလော့ခ်၊ အရှင် ဘာဖြစ်လို့ ပျောက်ကွယ်သွားတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မေးမြန်းခွင့်ပြုပါ။”
အလယ်မှ ဟမ်းစတားသည် သူ၏သစ်သီးကို ချထားလိုက်ပြီး ထိုအသံမျိုးဖြင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မကြာသေးခင်က ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ အရှင်က ဒန်ဂျင်တစ်ခု တည်ထောင်လိုက်တာလား။”
ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးမှ ဟမ်းစတားက ပြောလိုက်သည်။ “စလိုင်းမ်အချွဲရည်လား။ ငါနည်းနည်းယူမယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ရှားလော့ခ်သည် လက်ပိုက်ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းစကားကို ပြန်ပြောပေးပါ။ ငါက ပြင်ဆင်မှုတချို့လုပ်နေတာ။ ငါဒန်ဂျင်လည်း မတည်ထောင်ပါဘူး။ ဘာလို့ ငါက အဲဒါကိုလုပ်ရမှာလဲ။”
ရှားလော့ခ်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြန့်ကာ အပြစ်ကင်းသောပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးမှ ဟမ်းစတားသည် သူ၏ကျောဘက်မှ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစာရွက်များပေါ်တွင် “အရှင်ရှားလော့ခ်၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအစီရင်ခံစာ” ဟူသော စာလုံးများ ရေးသားထားသည်။ သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးများကို စားပွဲပေါ်ရိုက်ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “တကယ်လား။ ကျွန်တော်တို့မှာ သက်သေရှိတယ်။ ဆိုင်တော်တော်များများရဲ့ စာချုပ်တွေပေါ်မှာ အရှင့်နာမည်နဲ့ မာနာစွမ်းအင်ခြေရာတွေ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ထားတယ်။ ‘ဈေးကြီးပစ္စည်းမရှိပါ’၊ ‘ဈေးပိုကြီးပစ္စည်းသာရှိသည်’ နဲ့ ‘လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်’ တို့ပေါ့။”
အခြားဟမ်းစတားနှစ်ကောင်က စားပွဲကိုရိုက်ကာ တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။ “ဟုတ်တယ်။”
“ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်။”
ရှားလော့ခ်သည် သူ၏လက်ဆစ်များဖြင့် ဟမ်းစတားတို့၏ ခေါင်းများကို လျင်မြန်စွာ ခေါက်လိုက်သည်။ သူသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအစီရင်ခံစာကို ယူကာ ဆိုင်ထဲမှ ထထွက်သွားလေသည်။
ဟမ်းစတားသုံးကောင်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ငါတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
“ငါ့ရဲ့ စလိုင်းမ်အချွဲရည် ဘယ်မှာလဲ။”
ရှားလော့ခ်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
“အရှင့်ရန်သူလား။ ဒါမှမဟုတ် ငယ်သူငယ်ချင်းလား။ ကံကြမ္မာဖူးစာဖက်လား။ ဒီလိုချစ်စရာအိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေရှိတဲ့သူက မိန်းကလေးဖြစ်ရမယ်။ ဝိုး၊ အရှင်ရှားလော့ခ်၊ အရှင့်ရဲ့နောက်ကြောင်းက တော်တော်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သတိထားမိလာပြီ။” ဘရု၏အသံသည် ရှားလော့ခ်၏နားနားတွင် ပေါ်လာသည်။
"ငါ့မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်မှုရှိတယ်လို့ မင်းက ဘာလို့ထင်ရတာလဲ။"
ရှားလော့ခ်က ပြောလိုက်သည်။ “လျှို့ဝှက်ထားပါ။ ငါတစ်ရက်လောက် အပြင်သွားမယ်။ ထာဝရတိုင်းပြည်နဲ့ ဂိမ်းမာတွေကို ဂရုစိုက်ထားပါ။ အထူးအခြေအနေတွေ မရှိရင် ငါ့ကိုမနှောင့်ယှက်နဲ့။ ဂိမ်းမာတွေနဲ့ ပြဿနာရှိရင် ဖိုးဉာဏ်ကျယ်ကို ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်။ မစ်ရှင်တွေသုံးပြီး သူတို့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်။ မင်းလုပ်နိုင်တယ်မလား။”
“ပြဿနာမရှိပါဘူး အရှင်ရှားလော့ခ်။”
…
ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် သူ၏အခန်းထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင်မူ ကုသမှုနှင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ရေး တောင်းဆိုနေသော ဂိုဘလင်များ အဆုံးမရှိ တန်းစီလျက်ရှိသည်။
ဂိုဘလင်များသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ဂိုဘလင်များသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ခြင်း၊ သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်များကို မွှေနှောက်ခြင်းတို့ဖြင့် သူ့ကို နှောင့်ယှက်နေခဲ့ကြသည်။
ဒီနေ့တွင်မူ သူတို့ထဲမှ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။
သူတို့အများစုသည် အလုပ်များနေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ရဲဘော်ရဲဘက်တို့၏ အလောင်းများနှင့် သူတို့၏ဒဏ်ရာများကို ကုသမှုနှင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ရေးအတွက် ယူဆောင်လာကြသည်။ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အကူအညီတောင်းခံသော ဂိုဘလင်အုပ်စုနောက်တစ်စု ထပ်ရောက်လာလိမ့်မည်။
အချို့ဂိုဘလင်များက အပြင်ဘက်တွင် အော်ဟစ်နေကြသည်။
“စုကြ။ စုကြ။ ခွေးခေါင်းလူသားတွေရဲ့နေရာကို တတိယမြောက်စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့ ထွက်မယ်။ မြန်မြန်စုကြ။ ဘီးတယ်လ်မွန်က ဆယ်မိနစ်အတွင်း ထွက်ခွာတော့မယ်။”
“ခွေးကျပဲ။ ဘီးတယ်လ်မွန်က မပြေးဘူးလား။ သူဗိုက်ဆာနေတာလား။ ဘယ်သူ့မှာ ရွှံ့စေးနဲ့ရောထားတဲ့ ပင့်ကူသားရှိလဲ။ ဘီးတယ်လ်မွန်ကို ကျွေးလိုက်စမ်း။ ငါ့ဟာ ကုန်သွားပြီ။”
“ငါ့ကိုစောင့်ဦး၊ ငါ ခဏလေး ထမင်းသွားစားလိုက်ဦးမယ်။ ငါ့ကို ဆယ်မိနစ်လောက်စောင့်ပေး၊ စောင့်ပေးနော်။”
“ခွေးခေါင်းလူသားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ရန်သူရဲ့စွမ်းရည်တွေကို မှတ်ထားကြ။ နေရာမှားတဲ့သူက နောက်စူးစမ်းရှာဖွေရေးအဖွဲ့မှာ ပါရမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့စူးစမ်းရှာဖွေရေးကို မဖျက်ဆီးနဲ့။”
“မိုက်တယ်၊ မင်းတို့ ခွေးခေါင်းလူသားတွေရဲ့နေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီလား။”
…
ဖိုးဉာဏ်ကျယ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုဂိုဘလင်တွေ ဘာတွေလုပ်နေကြတာပါလိမ့်။