အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးခြင်း (၂)

လင်းရှီကုန်းနှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် ကျွမ်းကျန့်ရှင်းကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မပေးတော့ဘဲ သူ ဒဏ်ရာရနေသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တစ်ဖန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြသည်။

လင်းရှီကုန်းသည် ဓားကို အကြိမ်များစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး စွန်တိန်ဖုန်းလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဓားချက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျန့်ရှင်းကို လေးဖက်လေးတန်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်မှုများ လုပ်ဆောင်ပြီး တိုက်ပွဲကို အပြီးသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ကျွမ်းကျန့်ရှင်း၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ယခုအချိန်တွင် စည်းကမ်းချက်များ ညှိနှိုင်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူသိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၌ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်ဟု ယုံကြည်ကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကြက်ဥအရွယ် ပုလဲလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် တွေဝေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ထိုပုလဲလုံးများကို လူနှစ်ဦးစီဆီ တစ်လုံးစီ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ပေါက်ကွဲမှုပုလဲ ..."

မီးခိုးရောင် ပုလဲလုံးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လင်းရှီကုန်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အားကုန်ထုတ်၍ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

တာအိုဆရာစွန်း၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး သူလည်း အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း ဘုန်း..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်၌ မီးလုံးကြီးနှစ်လုံး ပေါ်လာကာ ပူနွေးလှိုင်းများ လေးဖက်လေးတန်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဝိညာဉ်ပေါက်ကွဲမှုပုလဲများ မပေါက်ကွဲမီမှာပင် လင်းရှီကုန်းက သူ၏ ရွှေလေဓားပေါ်သို့ သွေးတစ်ပွက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ဓားက ရုတ်တရက် အဆတစ်ရာခန့် ကြီးလာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ကာဆီးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပုံမှန်လိုလို ရွှေရောင်ဒိုင်းကာတစ်ခုက သူ၏ပတ်လည်တွင် ပူဖောင်းကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ပုံရိပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

စွန်တိန်ဖုန်း၏ မျက်နှာက သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ သူက သူ၏သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သွေးနီရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ရှေ့တွင် အလင်းဒိုင်းကာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ဝိညာဉ်ပေါက်ကွဲမှုပုလဲများက မြေပြင်၌ အချင်းပေသုံးဆယ်ကျော်ရှိသည့် အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

စွန်တိန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကျသွားသောအခါ လူပုံစံအပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုနေရာ၌ စွန်တိန်ဖုန်းက အပေါက်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာက ပျက်စီး၍ သွေးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ အားနည်းသည့် အသက်ရှူသံလေးသာ ကျန်တော့ပြီး သူ လုံးဝ သတိလစ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှီကုန်းပတ်လည်ရှိ ရွှေရောင်ပူဖောင်းလေး ကွဲကြေသွားပြီး ရွှေလေဓားလည်း ၎င်း၏ မူလပုံစံအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြန်ကျုံ့သွားသည်။

လင်းရှီကုန်းက သွေးအန်ပွက်အချို့ကို ချောင်းဆိုးထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျွမ်းကျန့်ရှင်းက သူတို့ကို အတူတူ ခေါ်သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ရွှေလေဓားကြောင့် လင်းရှီကုန်းသည် သေစေလောက်သည့် ထိခိုက်မှုကို ကံကောင်းစွာ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။

လင်းရှီကုန်း ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် သေလုနီးပါးဖြစ်နေသည့် စွန်တိန်ဖုန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျွမ်းကျန့်ရှင်းရှိသည့် နေရာသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သေသေချာချာ ရှာဖွေလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် လင်းရှီကုန်းက မြက်ခင်းထဲ၌ လဲလျောင်းနေသည့် ကျွမ်းကျန့်ရှင်း၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျင့်ရှင်း မှာ ယခုအချိန်တွင် လုံးဝသေဆုံးနေပြီး သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားသောအပေါက်များစွာရှိကာ နွေးထွေးသောသွေးများ စီးကျလျက် သွေးအိုင်ငယ်တစ်ခုအဖြစ် အလျင်အမြန် စုဝေးနေသည်။

ကျွမ်းကျင့်ရှင်း သေဆုံးကြောင်း သေချာသွားသောအခါ လင်းရှီကုန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။

သူသည် ထိုသူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ယူပြီး သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ လင်းရှီကုန်းသည် ရွှေလေဓား ကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်လျက်၊ ဖြတ်ထားသော ဦးခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်တွင် ကိုင်လျက် ကျင်းမိသားစုဝင်များထံသို့ ချီတက်သွားသည်။

မကြာမီ လင်းရှီကုန်းသည် သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင်များ အုပ်စုတစ်စုအထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

တိုက်ပွဲသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဆဲဖြစ်ပြီး မြေပြင်တွင် အလောင်းပေါင်း ၆၀ ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအထဲမှ အများစုမှာ ကျင်းမိသားစုမှဖြစ်ပြီး လင်းမိသားစုဝင် ၂၀ ကျော်လည်း သေဆုံးခဲ့သည်။

လင်းရှီကုန်းသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျင်းကျစ်ဖင် ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

လင်းရှီကုန်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းကျစ်ဖင်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ ကျွမ်းကျင့်ရှင်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ဒဏ်ရာရထားပြီးသား ကျင်းကျစ်ဖင်သည် အစကတည်းက အားနည်းချက်ရှိနေပြီး ရင်ဆိုင်ရရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ၈ တွင်ရှိသော လင်းရှီကုန်း၏ နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုက သူ့ကို ထွက်ပြေးရန် လုံးဝအခွင့်အရေးမပေးတော့ပေ။

လင်းရှီကုန်းသည် လျင်မြန်ပြီး မယှဉ်နိုင်သော ဓားချက်များစွာကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျင်းကျစ်ဖင်ထံသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်လိုက်သည်။

ပြေးစရာနေရာမရှိတော့သော လုံးဝစိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ကျင်းကျစ်ဖင်က သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ပွတ် ပွတ် ပွတ်..."

သာမန်မှော်ရတနာများပင် ခုခံနိုင်ခြင်းမရှိသော ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်သည် ပထမအဆင့် အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ကိရိယာကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထိုးဖောက်ကာ သူ့ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျင်းကျစ်ဖင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာက သုံးပိုင်းကွဲသွားကာ နေရာတွင်ပင် သေဆုံးလျက် လဲကျသွားတော့သည်။

ကျင်းကျစ်ဖင်၏ နာကျင်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်သောအခါ ကျင်းချောင်ကျုံးသည် ခဏတာ အာရုံပျံ့လွင့်သွားရာ လင်းရှီကုန်း နှင့် လင်းရှင်းယွမ်တို့ လိုအပ်သော အခွင့်အရေးကို ရရှိသွားသည်။

နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ကျင်းချောင်ကျုံး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို သူတို့နှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ဓားများက ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

လင်းရှီကုန်းသည် သူ၏လက်များကို ဘေးတိုက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျင်းချောင်ကျုံး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေသည်။ သူသည် လုံးဝသေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်ရောက်သော် ကျင်းမိသားစုမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း မျိုးနွယ်စုဝင် ဆယ်ဦးကျော်သာ ကျန်ရစ်တော့ရာ လင်းမိသားစု ကျင့်ကြံသူများက ဝိုင်းရံထားသည်။

လင်းမိသားစုဝင်အားလုံးသည် သူတို့ကို သွေးဆာသောမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်ချင်နေကြသည်။

ကျင်းမိသားစုမှ သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ပစ်ချကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲလင်း ကျွန်တော် လက်နက်ချပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ကျင်းမိသားစုပိုင်နယ်မြေကို ခေါ်သွားပြီး ရတနာသိုလှောင်ခန်းရဲ့ နေရာကို ဖော်ပြနိုင်ပါတယ်..."

"တော်ပြီ... ဒီလိုပြောရုံနဲ့ မင်း အသက်ရှင်နိုင်မယ် ထင်သလား။ ကျင်းမိသားစုက မင်းလို ကြောက်တတ်တဲ့သူတွေကို မပုန်းအောင်းစေဘူး..."

ကျင်းမိသားစုမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်နက်ချသူ မျိုးနွယ်စုဝင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

"ဒီအချိန်ရောက်မှ လက်နက်ချပြီး အသက်ရှင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ဂုဏ်ယူစွာ သေဆုံးတာက ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့နဲ့အတူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွားနိုင်ရင်တောင် တန်တယ်"

ထိုစကားနှင့်အတူ အကြီးအကဲသည် တိုက်ခိုက်မှု စတင်လိုက်ပြီး ကျင်းမိသားစုမှ လူများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

လင်းရှီကုန်း နှင့် လင်းရှီကုန်းတို့သည် ပြုံးရယ်ကာ ဓားစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးများစွာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော ကျင်းမိသားစု ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်။

တစ်ခဏတာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ကျင်းမိသားစုဝင် ဆယ်ဦးကျော်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လဲကျသွားကာ အသက်မဲ့စွာ သေဆုံးသွားကြသည်။

ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဤအကျပ်အတည်း ပြေလည်သွားသည်နှင့် ကျင်းမိသားစုဝင်အားလုံး သေဆုံးသွားကာ ဝါးစိမ်းတောင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

စွန်တိန်ဖုန်း သည် နေရာတွင် မနေဘဲ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ပုံမှန်အတိုင်း သဘောထားကာ စွန်းတိန့်ရှန် ရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားသည်။

လင်းရှီကုန်းသည် စွန်တိန်ဖုန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှေလေဓား ကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှစ်ကုန်း၊ ရှီးဟွား နဲ့ ဝိညာဉ်စားပင့်ကူ ကို ချက်ချင်း သွားကြည့်ပါ။ သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီး ဘယ်လို ဝှက်ထားတဲ့ ရောဂါမှ မကျန်ရစ်စေရဘူး"

"ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်"

လင်းရှီကုန်းသည် လင်းရှီဟွာထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ သူ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော်လည်း လင်းရှီကုန်းက သူ့ကို အနာကျက်ဆေးပြားကို အချိန်မီပေးခဲ့သဖြင့် သူ့အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် နှစ်လခန့် ငြိမ်ငြိမ်နေရန်သာ လိုအပ်သည်။

"ရှင်းယွမ် ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ချက်ချင်း စုစည်းပြီး ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကုသပေးပါ။ သေဆုံးသူတွေကို တောင်နောက်မှာ မြှုပ်နှံပါ။ ပြီးရင် မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို စစ်ပွဲက ရတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို စုဆောင်းပြီး ကျွန်တော့်ဆီ ယူလာခိုင်းပါ။ ကျင်းမိသားစုရဲ့ အလောင်းတွေကို ဒီနေရာမှာပဲ မီးရှို့ပစ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လင်းရှင်းယွမ် က အရိုအသေပြုကာ အမိန့်များကို နာခံပြီးနောက် သူ၏နောက်က လင်းမိသားစုဝင်များကို အမိန့်အချို့ ပေးပြီး ဒဏ်ရာရရှိသူများကို စတင် ကုသပေးတော့သည်။

အမိန့်များအားလုံး ပေးပြီးနောက် အားကုန်သွားသော လင်းရှီကုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သွေးခဲများ အကြိမ်ကြိမ် ချောင်းဆိုးထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ကြောက်စိတ်ကြောင့် တုန်ယင်လျက် မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဆေးပြားတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မျိုချပြီး နေရာတွင်ပင် ပြန်လည် နာလန်ထူရန် စတင်လုပ်ဆောင်သည်။

ခဏတာအတွင်း သူ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြန်လည် နီရဲလာသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် စွန်တိန်ဖုန်းသည် စွန်းတိန့်ရှန်ကို ပွေ့ချီကာ ရောက်ရှိလာသည်။

လင်းရှီကုန်းက အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တာအိုဆရာစွန်းရဲ့ ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုလဲ။ သူ့အသက်အန္တရာယ်ရှိလား”

လင်းရှီကုန်း၏ ရိုးသားသည့် စိုးရိမ်စိတ်ကို မြင်သောအခါ စွန်တိန်ဖုန်းက ဘာမှ ဝှက်မထားဘဲ ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်တယ်။ သူ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာနိုင်မလားဆိုတာ ပြောဖို့ခက်တယ်။ ဒါက ကံတရားပဲ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်"

"အင်း..."

ဤမျိုးနွယ်စုစစ်ပွဲ၌ စွန်မိသားစု၏ အကူအညီ ရရှိခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းခြင်းပင်။ သူတို့သာ မပါဝင်ခဲ့ပါက လင်းမိသားစု၌ ဘိုးဘွားကြီး ချန်ထားခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များ ရှိနေလျှင်ပင် အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲမည်ပင်။

စွန်မိသားစု နယ်မြေ ကျူးကျော်ခံရပြီး သူတို့နှစ်ဦး ခိုလှုံရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း ဤတိုက်ပွဲကြီးတွင် တကယ်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖြစ်သော်လည်း လင်းမိသားစုကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ခဏတာ ဆင်ခြင်ပြီးနောက် လင်းရှီကုန်းက ရိုးသားစွာ ပြောခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အကူအညီလိုတာရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါ။ လင်းမိသားစုက ပေးနိုင်သမျှ ဘယ်တော့မှ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းရှီကုန်း၏ မျက်နှာတွင် ရိုးသားမှုကို မြင်သောအခါ စွန်တိန်ဖုန်းက အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲလင်ရဲ့ ရက်ရောတဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲကြီး ပြီးသွားတာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ အလုပ်များနေမှာ သေချာပါတယ်။ ကျင်းမိသားစုလည်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်ခဲ့လို့ အလွယ်တကူ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကို ထပ်မံ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းသွားရင်တော့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပါ့မယ်"

ပြောပြီးနောက် စွန်တိန်ဖုန်းက လက်သီးဖြင့် အရိုအသေပြုပြီး စွန်းတိန့်ရှန်ကို ထိန်းကိုင်လျက် တောင်တံခါးဝဆီသို့ ပျံသန်းသွားကာ ကောင်းကင်ယံ၌ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှီကုန်းက သူတို့ကို နေရန် မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။ အဆင့်မြင့် ကျင်းမိသားစု ကျင့်ကြံသူ အများစု သေဆုံးဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး လင်းမိသားစု၏ အင်အားမှာလည်း သိသိသာသာ အားနည်းသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ လင်းမိသားစုကို သတိထားသောကြောင့် ဝါးစိမ်းတောင်၌ မနေဘဲ ပြန်လည်နာလန်ထူရန် ရွေးချယ်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်စေ ယခုတော့ အရေးမကြီးတော့ပေ။

လင်းရှီကုန်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး မချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"လူတွေကြားမှာ ဒုက္ခကို မျှဝေဖို့ လွယ်ပေမဲ့ ချမ်းသာမှုကို မျှဝေဖို့ခက်တယ်။ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ဆို ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်"

သူ၏အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် လင်းရှီကုန်းသည် ဝါးစိမ်းတောင်၏ အတွင်းပိုင်းများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ပျက်စီးနေသည့် ဝါးစိမ်းတောင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ယခင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေ မရှိတော့ဘဲ မျိုးနွယ်စုဝင်များစွာ၏ အလောင်းများနှင့် ပြတ်တောက်နေသည့် ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲမှာ အလွန်လေးလံနေခဲ့သည်။

လင်းရှီဟွာနှင့် ဝိညာဉ်စားပင့်ကူတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ လင်းရှီဂျီနှင့် လင်းရှီရှင်းတို့ ကျဆုံးခဲ့ပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း မျိုးနွယ်စုဝင် အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော် တိုက်ပွဲ၌ သေဆုံးခဲ့ရသဖြင့် ဆုံးရှုံးမှုများမှာ ကြီးမားလှသည်။

ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ ဤမျှ ရက်စက်သည်။ ဂိုဏ်းမိသားစုများကြားတွင် ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များအတွက် တိုက်ပွဲများ နေ့တိုင်း ဖြစ်ပွားနေသည်။

လင်းမိသားစုသည် အောက်ဆုံးအဆင့်မှ အခြေခံတည်ဆောက်ရေးမိသားစုတစ်ခုသာ ရှိသောကြောင့် ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်များက နေ့စဉ်လိုလိုပင်။

လင်းမိသားစုသည် ၎င်း၏ ကန့်သတ်ထားသည့် စွမ်းရည်ဖြင့် ဤဘေးအန္တရာယ်ကို သူတို့၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို အသုံးပြုပြီး စွန်မိသားစုမှ နှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ကပ်သီးလေး ကျော်လွှားခဲ့ရသည်။

နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပါက လင်းမိသားစု၏ အင်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဆုံးရှုံးမှုများ ဤမျှ မများလောက်ပေ။

လူ၏ အစီအစဉ်များက ကံကြမ္မာ၏ အစီအစဉ်များထက် နိမ့်ကျသည်။

သူတို့ ယခုလုပ်ရမည့်အရာမှာ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်နှင့် သူတို့၏ အင်အားကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်အောင် လုပ်ရန်နှင့် မိသားစုကို တိုးချဲ့ရန်ပင်။

သူ၏အတွေးများကို ဆင်ခြင်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းသည့် အမူအရာဖြင့် လင်းရှီကုန်းက ဈေးဧရိယာဘက်သို့ ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ရှီလု မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲ။ မင်းရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"