အခန်း (၁၅၁)

ဒုန်း…ဒုန်း….ဒုန်း…

သည်းထန်သော ခြေသံများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းသံများက ခံတပ်မြို့ရိုးကို တုန်ခါစေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သားရဲများသည် သစ်တောထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သားရဲအမျိုးအစားပေါင်းစုံသည် ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ တရကြမ်း ပြေးဝင်လာကြပြီး ပြင်းထန်သော သွေးဆာမှုများ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤသားရဲများ၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်သော အလင်းရောင်များ ပါရှိပြီး အချို့မှာ ရှိနေသူတိုင်း သတိမထားမိနိုင်သော မလိုလားမှုအရိပ်အယောင်လေးများပင် ပြသနေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ တရကြမ်း ပြေးဝင်လာကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် နင်းခြေမိကြပြီး ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အဖော်သားရဲများကိုပင် သတ်ဖြတ်မိကြသည်။ အချို့မှာ တိုက်ရိုက်လှည့်၍ သူတို့ချဉ်းကပ်နေသည့် သတ္တုနံရံထူကြီးများဆီသို့ ပြေးဝင်ရင်း သူတို့၏ မျိုးနွယ်တူများကို စားသုံးရန် စတင်ခဲ့ကြသည်။

မြင်ကွင်းက တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးကာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။

ခံတပ်မြို့ရိုးထိပ်မှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ဒီလိုလှိုင်းမျိုးထဲမှာ ကျွန်မတို့ လုံခြုံစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား" ဟု ဆံပင်ပြာရောင် အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖန်တီးနိုင်စွမ်းက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအတွက် ပြီးပြည့်စုံပါတယ်" ဟု ပန်းရောင်ဆံပင် အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။

ကျားမြို့သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မိန်းကလေးများသည် ချက်ချင်းနီးပါး လုပ်ငန်းစတင်ခဲ့ကြသည်။ မည်သူမျှ သူတို့ကို သတိမထားမိကြဘဲ သူတို့ရှိသင့်သည့် နေရာကိုသာ ညွှန်ပြကာ လွှတ်ထားခဲ့သည်။

တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် နောက်ထပ် သားရဲလှိုင်းတစ်ခု ထပ်မံချဉ်းကပ်လာသည်။

ဖြစ်စဉ်များ၏ ဖြစ်စဉ်သည် လျင်မြန်လွန်းသောကြောင့် ရိုစ့်သည် ကျင့်ကြံသူများပေါ်တွင် သူမမြင်ခဲ့သော အနက်ရောင်အမျှင်များကို စစ်ဆေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ အယ်လီနာလည်း သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ မသက်မသာဖြစ်နေသော ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်ထားရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။

လှိုင်းလုံးများသည် မြို့နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုက်ခိုက်နိုင်သူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး အားလုံး တိုက်ခိုက်ကြ"

ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းတစ်ခုသည် ချဉ်းကပ်လာသော လှိုင်းထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားပြီး လက်နက်အမျိုးမျိုး တပ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူအများအပြားလည်း နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။ ဤအရာများထဲတွင် ရိုစ့်နှင့် အယ်လီနာတို့လည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သုတို့က တည့်တည့်တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အသံထက်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် သူတို့သည် သားရဲအုပ်အလယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်သွားကြသည်။

ဒုန်း…

သူတို့ ဆင်းသက်လာသည့် အရှိန်ကြောင့် အောက်ရှိ သားရဲအချို့ ပိပြားသွားပြီး ကျန်ရှိသည့် သားရဲများလည်း လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ရိုစ့်က ၎င်းတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပြုခဲ့ပေ။

"ထင်ယောင်ထင်မှား ပလ္လင်"

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မီးခိုးရောင်ဖြစ်သွားပြီး မီတာ ၁၀၀ ပတ်လည်အတွင်းရှိ သားရဲအားလုံးကို ကြီးမားသည့် အလင်းဖုံးအုပ်ကြီးတစ်ခုက ထောင်ချလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သားရဲများကမူ မည်သည့်အရာမျှ မသိလိုက်ကြပေ။ အပြင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။

" ဒီနယ်ပယ်ကို နာရီပေါင်းများစွာ အနားမယူဘဲ ထိန်းထားနိုင်ရမယ်။" ဟု ရိုစ့်က အယ်လီနာကို အားပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

အယ်လီနာက သူမကို နက်နဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် သားရဲများထံမှ နာကျင်သည့် အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ချွမ်"

ဓားထုတ်လိုက်သည့် အသံသည် နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ထိုနောက်တွင်ပင် သားရဲဆယ်ကောင် ချက်ချင်း နှစ်ခြမ်းပြတ်သွားခဲ့သည်။

မဆိုင်းမတွပင် အယ်လီနာက သူမ၏ နောက်ပစ်မှတ်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ သူမ၏ ဂျပန်ဓားကို တစ်ဖက်မှနေ၍ ကိုင်ကာ ကျောဘက်သို့ လှမ်းဝှေ့လိုက်သောအခါ ရွှေဖြူရောင် အလင်းကြိုးများသည် သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည့် သားရဲတစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမက ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးနေခဲ့သည်။ သူမ၏နောက်တွင်မူ အဆိုပါကြိုးများသည် သားရဲကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားပြီး အလင်းဓာတ်က ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် အသားတုံးလေးများအဖြစ် လှီးဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

သားရဲ ၁၀ ကောင်ခန့်က ရုတ်တရက် ၎င်းကို နေရာအနှံ့မှနေ၍ ခုန်အုပ်လိုက်ကြပြီး၊ ပျံသန်းနေသည့် သားရဲတစ်ကောင်ကလည်း ၎င်းကို ဖုံးကွယ်တိုက်ခိုက်ရန် ဆင်းသက်လာသည်။ ဤသို့သော အတိုက်အခိုက်များကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အယ်လီနာက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာပင် ၎င်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် သားရဲများအားလုံးမှာ 2nd class အဆင့်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ၎င်းကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကမ္ဘာ့သစ်ပင်"

မြေကြီးထဲမှနေ၍ အထူကြီးသည့် သစ်ပင်အမြစ် ရာပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို ကာကွယ်ပေးသည့် နယ်ပယ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ကာ ကြီးမားသည့် သစ်ပင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သစ်ပင်သည် ကီလိုမီတာဝက်ခန့် မြင့်မားပြီး၊ စစ်မြေပြင်တွင် အခြားသူများ မြင်နိုင်ပါက တကယ်ပင် ကြည့်ရှုရန် ကောင်းမွန်သည့် မြင်ကွင်းဖြစ်မည်ပင်။

သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် သစ်ပင်၏ ပင်စည်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး အနည်းငယ် ပွန်းပဲ့ရုံသာ ရှိခဲ့ပြီး၊ အဆိုပါ ပျံသန်းနေသည့် သားရဲကလည်း သစ်ပင်ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင်ပင် သစ်ပင်မှ ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။

ပင်စည်မှ အကိုင်းအခက်များ ဖြာထွက်လာသောအခါ အယ်လီနာ၏ အသံသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ၎င်း၏စကားလုံးများသည် တရကြမ်း ပြေးဝင်လာသည့် သားရဲများ၏ နားထဲသို့ပင် ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်း၏ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာစေခဲ့သည်။ ၎င်း၏အသံက သူတို့ကို မူလရင်းမြစ်ဆီသို့ ဆွဲဆောင်သည့် သံစဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"အသက်၏ ခေါ်သံ"

ရိုစ့်၏ နယ်ပယ်ထဲမှ သားရဲတိုင်းသည် ကြီးမားသည့် သစ်ပင်ကြီးထဲ၌ ပစ်မှတ်အသစ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ကြသည်။ ယခင်က ၎င်းတို့သည် ကျပန်းတိုက်ခိုက်နေကြပြီး၊ အချို့က ပြိုင်ဘက်ပင် မရှိကြပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့၌ ပေါင်းစည်းထားသည့် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အဆိုပါသစ်ပင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ မည်သည့်အရာရှိသည်ကို ရှာဖွေရန်ပင်။

ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ကြည့်ရှုရန် ကောင်းမွန်သည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး လေထဲရှိ သားရဲများကြောင့် မှောင်မိုက်နေပြီး၊ မြေပြင်ကမူ ပြေးလွှားနေသည့် သားရဲများ၏ အရိပ်များကြောင့် မှောင်မည်းနေသည့် ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ပင်။ ထိုအလယ်ဗဟိုတွင်မူ အသက်၏ အံ့ဩဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် လှပသည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်။

တိုက်ပွဲက အဆက်မပြတ် ဆက်ဖြစ်နေသည်နှင့်အမျှ ရိုစ့်က သူမ၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို အနည်းငယ် တိုးချဲ့ပြီး သားရဲများကို ပိုမိုဖမ်းမိနေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သားရဲအရေအတွက်မှာ လျော့မသွားဘဲ တိုးလာနေသောကြောင့် အယ်လီနာအတွက် အတွေ့အကြုံ ရရှိရန် ပုံမှန်ရင်းမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အယ်လီနာတွင် မာနာကုန်ဆုံးသွားခြင်းကြောင့် မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မရှိပါ။ ဖြစ်ပျက်နေသည်များ အားလုံးမှာ ရိုစ့်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်သာ ရှိနေပြီး၊ ယခုထိတိုင် သားရဲများအားလုံးသည် သူမ၏ တစ်ချက်တည်းသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကြေမွသွားလောက်အောင် အားနည်းနေဆဲပင်။

ကမ္ဘာမြေ၏ အသုံးအနှုန်းဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူမသည် အယ်လီနာအတွက် အဆင်ပြေစေမည့် အတွေ့အကြုံရရှိရန် လယ်ကွင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးထားခြင်းပင်။ သူမကမူ ၎င်းတစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သည့် ထင်ယောင်ထင်မှား ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်ထိုင်လျက် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

အယ်လီနာဘက်တွင်မူ သားရဲပင်လယ်ကြီးသည် ၎င်း၏သစ်ပင်ဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ အကိုင်းအခက်များသည် ဆန့်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏အောက်ရှိ လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ကာ လမ်းကြောင်းတွင်ရှိသည့် အရာအားလုံးကို ထက်ပိုင်းဖြတ်သည့် ကြီးမားသော ကြာပွတ်များနှင့် တူနေသည်။ လေထဲရှိ သားရဲများအတွက်မူ...

"စီရင်ဆုံးဖြတ်ခြင်း"

ရင်းနှီးပြီးသား ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အယ်လီနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ ၎င်းသည် ဓားဆယ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရိုစ့်နှင့် ပထမဆုံးတိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူမ၏ တိုးတက်မှုကို ပြသနေသကဲ့သို့ ၎င်းဆီသို့ ပျံသန်းလာသည့် သားရဲအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ကျွီ…"

နာကျင်မှု၏ အော်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသော်လည်း၊ အောက်ဘက်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ဆူညံသံများကြောင့် မြည်ဟည်းသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းဓားများသည် မရပ်မနား ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေပြီး ငှက်များနှင့် အတောင်ပံပါသည့် တွားသွားသတ္တဝါအများအပြားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ မြေပြင်တွင်လည်း အဆိုပါသားရဲများကို အသားကြိတ်စက်ကဲ့သို့ ကြေမွပစ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သေခြင်းတရား၏ သံစဉ်တစ်ခုနှင့်တူသည်။ သွေးများ ပေါများစွာ စီးဆင်းကျနေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းအမျိုးမျိုးသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာဖြင့် အယ်လီနာပေါ်သို့ သွေးတစ်စက်မျှ မကျခဲ့ပေ။

ထိုအရာကမူ ရိုစ့်ထံမှ လက်ဆောင်လေးဟု သဘောထားနိုင်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဟိန်းသံများနှင့် နင်းခြေသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာထဲတွင် သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မြေပြင်သည် အနီရောင်ခြယ်ထားပြီး ကြီးမားသော သစ်ပင်ကမူ စိမ်းလန်းနေသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကိုယ်တိုင်က မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေသည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ပင် လှပသော ဆန့်ကျင်ဘက်ပုံရိပ်တစ်ခုပင်။ သို့သော်လည်း တိတ်ဆိတ်မှုက ချက်ချင်း ပျက်ပြားသွားသည်။

"ဟွန့်..."

နယ်ပယ်ထဲတွင် အသံနိမ့်နိမ့် ဟိန်းသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး သားရဲတစ်ကောင်က ခေါင်းမာမာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ကျောဘက်တွင် ဖြူစင်သော အတောင်ပံနှစ်ခုရှိသည့် ကြီးမားသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ပင်။ လေတိုက်ခတ်မှု မရှိဘဲနှင့်ပင် ၎င်း၏ဆံပင်များသည် လွင့်နေခြင်းမှာ လေနတ်၏ ကောင်းချီးပေးခံရသကဲ့သို့ပင်။

"လူသား မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ အကြောင်းရင်းကို ငါနားမလည်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း ငါတို့ရဲ့ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ဘူး။ မှားတာပဲဖြစ်ဖြစ် မှန်တာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ဒီနေ့ သေရမယ်"

ခြင်္သေ့၏ ပါးစပ်မှနေ၍ နက်ရှိုင်းပြီး အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားရောင်ခြည်သည် ကြမ်းတမ်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ခွန်အားကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

ဤသည်မှာ အဆင့် ၃၊ အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ပင်။ ရိုစ့်ထက်ပင် အဆင့်မြင့်နိုင်သည်။