မီးလျှံတစ်ပွင့်
Vol. 29 Ch. 433
ယုံမင်အင်ပါယာတွင် အလွန်ထင်ရှားသော အစီအရင်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်းမှာ ယုံမင်နဂါးအစီအရင်ဖြစ်သည်။ လူများစွာသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားဖူးသော်လည်း မည်သူမျှ မမြင်တွေ့ဖူးပေ။ ဤယုံမင်နဂါးအစီအရင်သည် အလွန်အင်အားကြီးမားပြီး ဆရာကြီးအဆင့်အစီအရင်ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
အကယ်၍ မည်သူမဆို ၎င်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ပါက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
**ယုံမင်နဂါးအစီအရင်**
ဆရာကြီးအဆင့်အစီအရင်ဖြစ်ပြီး မြေအောက်မှ ယုံမင်နဂါးအင်အားကို ဆွဲထုတ်ကာ ယုံမင်နဂါးအရိပ်အယောင်အဖြစ် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် ယုံမင်မီးလျှံကို ထုတ်လွှတ်ကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အတုအယောင်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်နှစ် ဖြစ်ပြီး ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုအင်အားမှာ ၃၇ သန်း ဖြစ်သည်။
**အားနည်းချက်** - အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော မီးလျှံဖြင့် ဤယုံမင်နဂါးကို သုတ်သင်နိုင်သည်။
ဤယုံမင်နဂါးအစီအရင်မှ ဆင့်ခေါ်ထားသော ယုံမင်နဂါးသည် ယီထျန်းယွမ်မှ ဆင့်ခေါ်ထားသော ကောင်းကင်နဂါးထက် အဆင့်တစ်ဆင့်သာလွန်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်နဂါးရတနာသည် ညံ့ဖျင်းသည်ဟု မဆိုလိုဘဲ ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်း၏စွမ်းအားအပြည့်အဝကို မထုတ်သုံးနိုင်သေးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ နှစ်ခုကြားတွင် ကွာဟချက်မှာ မသေးငယ်ပေ။ ကောင်းကင်နဂါးရတနာသည် ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော အကာအရံတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်သော်လည်း ဤယုံမင်နဂါးအစီအရင်သည် ယုံမင်အင်ပါယာမြို့တော်ကို မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုမှ ကာကွယ်ပေးရန် အကာအရံဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
“ဒါ ယုံမင်နဂါးအစီအရင်ပဲ... အစီအရင်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ရင် ဒီနဂါးရဲ့အနေအထားက ဘယ်လိုမှ မသေနိုင်ဘူး...” ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်သည့်အရာမဟုတ်ပေ။
“တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့နယ်မြေထဲကို ရောက်လာတော့ ဒီနေရာမှာ သူက အားသာချက်အပြည့်ရှိတာပဲ... ကောင်းကင်နဂါးရတနာနဲ့ယှဉ်ရင် ဒီအစီအရင်က ဘာမှ နိမ့်ကျမသွားဘူး...” ထျန်းလုံက မျက်နှာမသာမယာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မင်းဆရာ၏ အစွမ်းထက်မှုကို ယခင်ကတည်းက သိရှိထားပြီး ယခုမြင်တွေ့ရသည့်အခါ သတင်းစကားများနှင့် အတိအကျတူညီသည်။ မင်းဆရာသည် မိမိ၏နယ်မြေတွင်သာ တကယ့်မင်းဆရာဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်တွင်ဆိုပါက သူသည် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကောင်းမွန်သော သာမန် သန်မာသူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး မင်းဆရာဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ပေ။ ယုံမင်အင်ပါယာမြို့တော်တွင်သာ တကယ့်မင်းဆရာ၊ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ ဆရာတစ်ဆူဖြစ်သည်။
လူအားလုံး၏ မျက်နှာများ မသာမယာဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြေရှင်းနည်းများစွာကို စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။
“ဝိညာဉ်ဘုရင်... ဒီအစီအရင်ကို ကျွန်တော်ဖျက်ဆီးပါမယ်... ဒီအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ဒီနဂါးကို ကျွန်တော်ဖိနှိပ်နိုင်မှာပါ... မဖျက်ဆီးနိုင်ရင် ဒီနဂါးက အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာမှာမို့ ကျွန်တော်တို့ကို ထိခိုက်မှုကြီးမားစွာ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်...” ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက အကြံပေးလိုက်သည်။
၎င်းသည် ကောင်းကင်နဂါးကို ဆင့်ခေါ်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်။ နဂါးကို ချုပ်နှောင်မထားနိုင်ပါက ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မြင့်မားမည်မဟုတ်သော်လည်း မသေနိုင်သည့်အချက်က ၎င်းကို အားသာချက်ဖြစ်စေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ကာ ထိခိုက်မှုကြီးမားစွာ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။
“မလိုပါဘူး... ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ပိုးကောင်လေးက ကျွန်တော်အတွက် ဘာမှ ဖိအားမဖြစ်စေပါဘူး...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့က နည်းနည်းနှေးလွန်းတယ်... ဒီပိုးကောင်လေးကို ညှစ်သတ်လိုက်ရင် ဘာပြဿနာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”
လူအားလုံး မှင်တက်မိသွားပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် နတ်ဆိုးနဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုသည်လား ဟု တွေးမိလိုက်ကြသည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေရင်း ယုံမင်နဂါးသည် သူ့ဆီသို့ ဟောက်မြည်ကာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ကြီးမားသော နဂါးကိုယ်ထည်ကြောင့် လူအားလုံး၏ မျက်နှာများ မသာမယာဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းတို့ အစီအစဉ်ဆွေးနွေးနေစဉ် မင်းဆရာသည် ယုံမင်နဂါးကို တိုက်ခိုက်ရန် စေလွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ တိုက်ခိုက်လာမည်မဟုတ်ပေ။
“ကောင်းကင်နဂါးက မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ ခံစားချက်ကို အခုမင်းတို့လည်း ခံစားကြည့်လိုက်စမ်းပါ... ဘယ်လိုသတ်သတ် မသေတဲ့အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်...” မင်းဆရာက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ယခင်က ကောင်းကင်နဂါးကြောင့် သူသည် ဒုက္ခများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ယခုမူ ၎င်းတို့ကို ထိုအရသာကို မြည်းစမ်းစေလိုသည်။
ယုံမင်နဂါးအစီအရင်သည် စတင်အလုပ်လုပ်သည်နှင့် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာတစ်ခုအတွင်း လှုပ်ရှားနိုင်သဖြင့် ဝေးကွာသောနေရာမှ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။
လူအားလုံး ယုံမင်နဂါးကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ထုတ်ယူကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ တားလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း လုံလောက်ပါတယ်...”
ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဖျစ်... ဖျစ်... ဖျစ်...”
ထိုအသံနှင့်အတူ မီးလျှံတစ်ပွင့်သည် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာသည်။ ၎င်းသည် သိပ်မကြီးမားဘဲ လက်သီးတစ်ခုခန့်သာ အရွယ်ရှိပြီး သာမန်အားဖြင့် မထင်မရှားပင်။ မီးလျှံ၏ ပူပြင်းမှုကိုသာ အနည်းငယ်မျှ ခံစားမိရသည်။
ယုံမင်နဂါးသည် တိုက်ခိုက်ရန် ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် မီးလျှံတစ်ပွင့်ကိုသာ ကိုင်ထားသည်။ ယုံမင်နဂါးသည် ပါးစပ်ဟကာ ကိုက်ဖို့ပြင်လာသည့်အခါ ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ထဲမှ မီးလျှံကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယုံမင်နဂါး၏ ဧရာမပါးစပ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ရန်သူစစ်တပ်ဘက်မှ လူများသည် ရယ်မောကြသည်။
“ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ မီးလျှံတစ်ပွင့်နဲ့ ယုံမင်မီးလျှံကို ယှဉ်ရဲတယ်ဆိုတာ သေဖို့လာတာပဲ...”
“ယုံမင်နဂါးက သူတို့အားလုံးကို မျိုချပြီး ဒီအမှိုက်တွေကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်...”
“ဒီကောင်တွေ တစ်ကယ်အတင့်ရဲတာပဲ... အခု သူတို့ ဘယ်လိုမှ မသေဘဲ နေနိုင်မှာလဲ... ယုံမင်အင်ပါယာကို ဘယ်လိုမှ သိမ်းပိုက်လို့မရဘူး...”
သူတို့သည် ယုံမင်နဂါးအပေါ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိကြပြီး ၎င်းတို့အတွက် ယုံမင်နဂါးသည် အနိုင်မရနိုင်သည့် မသေနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသေးငယ်သော မီးလျှံတစ်ပွင့်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းသည် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ ယုံမင်နဂါးကို မီးအနည်းငယ်သာ ထပ်မံဖြည့်ပေးသည့်အလား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်နေကြသည်။
မင်းဆရာသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မီးလျှံချင်း ယှဉ်တယ်ပေါ့... မိုက်မဲတဲ့သူတွေကို မြင်ဖူးပေမယ့် ဒီလောက်မိုက်မဲတဲ့သူကိုတော့ မမြင်ဖူးဘူး...”
သူတို့သည် ယုံမင်နဂါးသည် မီးလျှံကို မျိုချလိုက်ပြီး ရှေ့ဆုံးတွင်ရပ်နေသော ယီထျန်းယွမ်ကို ဆက်လက်ကိုက်ဖြဲဖို့ ပါးစပ်ဟကာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ နောက်မှ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် မျက်နှာပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ထိုးတက်ကာ ကူညီခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးအပြင် ထျန်းလုံတို့လည်း တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ထိုးတက်လာကာ ခုခံကူညီရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ၎င်းတို့ထက် ပိုမိုသာလွန်ကြောင်း သိရှိထားသော်လည်း စိုးရိမ်သောစိတ်နှင့် ရှေ့သို့ ထိုးတက်လာကြသည်။
“ဖျစ်...”
ယုံမင်နဂါးသည် ကိုက်ဖြဲရန် ချဉ်းကပ်လာရင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာသည်။ ဧရာမယုံမင်နဂါးတစ်ကောင်လုံးသည် ခေါင်းမှစတင်ကာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာပြီး မကြာမီတွင် နဂါးတစ်ကောင်လုံး မီးလျှံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ခဏအကြာတွင် ယုံမင်နဂါးသည် ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး စွမ်းအင်ပုံစံဖြစ်နေသော်လည်း လုံးလုံးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ တာအိုမီးလျှံများသာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် မီးလုံးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျကာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ကျရောက်ပြီး မြေပြင်ကို တောက်လောင်စေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဤနေရာသည် မီးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤမြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ များစွာသော အစီအရင်များသည် ဤတာအိုမီးလျှံအောက်တွင် အက်ကွဲလာပြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။
“ကျွန်တော်ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်တယ်ဆိုတာ... ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ပိုးကောင်လေးက ကျွန်တော်ရှေ့မှာ မာန်ဖီနေရဲသေးတယ်ပေါ့...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး ဤအစီအရင်ဧရိယာအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်သွားသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် လူအားလုံးကို အံ့ဩမှင်တက်မိစေသည်။ သေးငယ်သော မီးလျှံတစ်ပွင့်သည် ဤမျှကြီးမားသော ယုံမင်နဂါးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသေးငယ်သော မီးလျှံသည် မျိုချခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ယုံမင်နဂါးတစ်ကောင်လုံး လောင်ကျွမ်းသွားသည်။
“ဒီလိုဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူကများထင်နိုင်မှာလဲ... ငါ့ရဲ့ ယုံမင်မီးလျှံက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်သေးသေးလေးတဲ့ မီးလျှံကို မဖျက်ဆီးနိုင်ရတာလဲ...”
မင်းဆရာသည် အံ့ဩထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုမီးလျှံတစ်ပွင့်သည် အားနည်းပုံပေါ်သော်လည်း အလွန်အင်အားကြီးမားလှသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤတာအိုမီးလျှံသည် ပြင်းထန်သော မီးလျှံဖြစ်ပြီး ယုံမင်မီးလျှံသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မီးလျှံဖြစ်သော်လည်း အဆုံးစွန်သော နူးညံ့မှုနှင့် များစွာကွာဟသည်။ ဤပြင်းထန်သော မီးလျှံ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ယုံမင်မီးလျှံသည် ချက်ချင်း သုတ်သင်ခံရသည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့အား စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မဖြေဘဲ မျက်လုံးများကို တဖျတ်ဖျတ်လင်းလိုက်ပြီး အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မိုးကောင်းကင်သည် ချက်ချင်း အသက်ဝင်လာသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ဆရာကြီးအဆင့်အစီအရင်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်ဖြစ်စေ၊ ရေးထိုးရန်ဖြစ်စေ ခက်ခဲသော်လည်း ဖျက်ဆီးရန်မှာ မခဲယဉ်းချေ...။
ယခုသူလုပ်ဆောင်လိုသည်မှာ ဤအစီအရင်များကို ဖျက်ဆီးပြီး ဤကာကွယ်ရေးလမ်းကြောင်းကို အပြီးတိုင်ဖျက်သိမ်းရန်ဖြစ်သည်။
အခန်း (၄၃၃) ပြီးပါပြီ။